* * *

Tipitaka Khmer

 Please feel welcome to join the transcription project of the Tipitaka translation in khmer, and share one of your favorite Sutta or more. Simply click here or visit the Forum: 

Search ATI on ZzE

Zugang zur Einsicht - Schriften aus der Theravada Tradition



Access to Insight / Zugang zur Einsicht: Dhamma-Suche auf mehr als 4000 Webseiten (deutsch / english) - ohne zu googeln, andere Ressourcen zu nehmen, weltliche Verpflichtungen einzugehen. Sie sind für den Zugang zur Einsicht herzlich eingeladen diese Möglichkeit zu nutzen. (Info)

Random Sutta
Random Article
Random Jataka

Zufälliges Sutta
Zufälliger Artikel
Zufälliges Jataka


Arbeits/Work Forum ZzE

"Dhammatalks.org":
[logo dhammatalks.org]
Random Talk
[pic 30]

Recent Topics

[Today at 01:38:09 PM]

[October 22, 2017, 07:35:47 AM]

[October 22, 2017, 02:19:00 AM]

[October 20, 2017, 03:08:17 PM]

[October 20, 2017, 10:57:13 AM]

[October 19, 2017, 09:35:17 AM]

[October 19, 2017, 08:58:55 AM]

[October 19, 2017, 06:32:06 AM]

[October 19, 2017, 02:12:09 AM]

[October 18, 2017, 05:24:35 PM]

[October 17, 2017, 10:42:02 AM]

[October 17, 2017, 09:49:02 AM]

[October 16, 2017, 07:36:32 PM]

[October 16, 2017, 05:28:42 PM]

[October 16, 2017, 05:24:56 PM]

[October 15, 2017, 09:49:06 AM]

[October 14, 2017, 03:10:50 AM]

[October 12, 2017, 07:59:09 AM]

[October 11, 2017, 07:49:00 PM]

[October 11, 2017, 04:48:07 PM]

[October 11, 2017, 08:34:35 AM]

[October 09, 2017, 03:33:17 PM]

[October 09, 2017, 12:14:23 PM]

[October 08, 2017, 11:39:05 AM]

[October 08, 2017, 07:58:42 AM]

[October 07, 2017, 05:30:38 AM]

[October 06, 2017, 04:59:26 PM]

[October 06, 2017, 11:17:12 AM]

[October 06, 2017, 05:37:59 AM]

[October 05, 2017, 09:12:11 AM]

[October 05, 2017, 05:05:54 AM]

[October 03, 2017, 10:44:23 AM]

[October 03, 2017, 02:03:37 AM]

[October 03, 2017, 01:20:58 AM]

[October 02, 2017, 07:14:49 PM]

[October 02, 2017, 05:54:52 PM]

[October 02, 2017, 05:12:21 PM]

[October 02, 2017, 04:32:45 PM]

[October 02, 2017, 11:44:18 AM]

[October 01, 2017, 05:39:09 PM]

[October 01, 2017, 02:42:09 AM]

[September 30, 2017, 02:21:34 AM]

[September 29, 2017, 02:08:13 PM]

[September 29, 2017, 10:58:48 AM]

[September 28, 2017, 09:28:52 AM]

[September 27, 2017, 04:34:46 PM]

[September 27, 2017, 08:15:42 AM]

[September 27, 2017, 08:12:55 AM]

[September 26, 2017, 04:08:00 PM]

[September 26, 2017, 03:31:14 PM]

Recent Posts

Pages: [1] 2 3 ... 10
1
 *sgift*

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

៦. បញ្ចវគ្គិយកថា*
(??)*

[១០] គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រិះរិះយ៉ាងនេះថា តថាគតគួរសំដែង​ធម៌​ដល់​អ្នកណាជាមុនហ្ន៎ អ្នកណាអាច​ត្រាស់ដឹងធម៌នេះ​ឆាប់រហ័សបាន។ លំដាប់នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រិះរិះយ៉ាងនេះ​ទៀតថា អាឡារតាបសកាលាមគោត្រ​នេះជាបណ្ឌិត ជាអ្នកឆ្លៀវឆ្លាស វាងវៃ ជាអ្នកមានបញ្ញា មានធូលី គឺរាគាទិក្កិលេស​តិចក្នុងភ្នែកយូរ​មកហើយ បើដូច្នោះ គួរតថាគត​សំដែង​ធម៌ដល់​អាឡារតាបសកាលាមគោត្រ​ជាមុនចុះ តាបសនោះ​នឹង​ត្រាស់ដឹងធម៌នេះ​ឆាប់រហ័យបាន។ គ្រានោះ មានទេវតា (អង្គមួយ) មានរូប​មិនប្រាកដ ក្រាបទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ដោយពាក្យថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន អាឡារតាបសកាលាមគោត្រ​ធ្វើកាលកិរិយាស្លាប់​ទៅ៧ថ្ងៃហើយ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ក៏ទ្រង់​ជ្រាបថា អាឡារតាបសកាលាមគោត្រ​ធ្វើកាលកិរិយា​ស្លាប់ទៅ៧ថ្ងៃហើយ។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ព្រះតម្រិះដូច្នេះថា អាឡារតាបសកាលាមគោត្រ​ (នុ៎ះ) មានសេចក្តី​សាបសូន្យធំ ប្រសិនបើតាបស​នោះ​បានស្តាប់ធម៌នេះ ក៏គប្បី​ត្រាស់ដឹង​ធម៌បាន​មួយរំពេច។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ ទ្រង់ព្រះតម្រិះដូច្នេះថា តថាគត​សំដែង​ធម៌ដល់អ្នកណា​ជាមុន​អេះ អ្នកណានឹងត្រាស់ដឹងធម៌​នេះឆាប់រហ័យបាន។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ ក៏ទ្រង់​ព្រះតម្រិះ​ក្នុង​លំដាប់នោះទៀតថា ឧទ្ទកតាបសរាមបុត្រនេះឯង ជាបណ្ឌិត ជាអ្នកឆ្លៀវឆ្លាស វាងវៃ ជាអ្នក​មានបញ្ញា មានធូលី គឺរាគាទិក្កិលេស​តិចក្នុងភ្នែកយូរណាស់មកហើយ បើដូច្នោះ គួរ​តថាគត​សំដែង​ធម៌ដល់​ឧទ្ទកតាបសរាមបុត្រជាមុនចុះ តាបសនោះ​នឹង​ត្រាស់ដឹងធម៌នេះ​ឆាប់រហ័យ​បាន។ គ្រានោះ មានទេវតា (អង្គមួយ) មានរូប​មិនប្រាកដ ក្រាបទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ដោយពាក្យថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឧទ្ទកតាបសរាមបុត្រធ្វើកាលកិរិយាស្លាប់អំពី​ពេល​ព្រលប់​ទៅហើយ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ក៏ទ្រង់​ជ្រាបថា ឧទ្ទកតាបសរាមបុត្រធ្វើកាលកិរិយា​ស្លាប់អំពីពេលព្រលប់ហើយដែរ។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ព្រះតម្រិះដូច្នេះថា ឧទ្ទកតាបសរាមបុត្រ មានសេចក្តី​សាបសូន្យធំ ប្រសិនបើតាបស​នោះ​បានស្តាប់ធម៌នេះ គប្បី​ត្រាស់ដឹង​ធម៌បាន​មួយរំពេច។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ ទ្រង់ព្រះតម្រិះដូច្នេះថា តថាគត​គួរ​​សំដែង​ធម៌ដល់អ្នកណា​ជាមុន​ហ្ន៎ អ្នកណានឹងត្រាស់ដឹងធម៌​នេះឆាប់រហ័យបាន។ ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ​ ទ្រង់មាន​ព្រះតម្រិះដូច្នេះ​ក្នុង​លំដាប់នោះថា បញ្ចវគ្គិយ[1]​ភិក្ខុទាំងឡាយ មានឧបការៈ​ច្រើន​ដល់តថាគត ព្រោះថា បានបម្រើតថាគត​ កាលដែល​កំពុង​បញ្ជូនចិត្តទៅ​ក្នុងព្យាយាម​[2] បើដូច្នោះ គួរ​តថាគត​សំដែង​ធម៌ដល់​បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយជាមុនចុះ។ គ្រានោះ ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់មានព្រះតម្រិះ​ដូច្នេះថា ឥឡូវនេះ បញ្ចវគ្គិយ​ភិក្ខុទាំងឡាយនៅឯណា។ លុះព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ទ្រង់ឃើញបញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយនៅក្នុង​ឥសិបតនមិគទាយវន ទៀបក្រុង​ពារាណសី ដោយទិព្វចក្ខុ​ដ៏បរិសុទ្ធ​ស្អាត កន្លង​លើសចក្ខុ​របស់មនុស្ស។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ គង់នៅក្នុងឧរុវេលាប្រទេស តាមសមគួរ​ដល់ព្រះអធ្យាស្រ័យ ទើបទ្រង់​យាងទៅកាន់​ចារិក សំដៅ​ទៅរក​ក្រុងពារាណសី។

[១១] មានអាជីវកម្នាក់ឈ្មោះឧបកៈ បានឃើញព្រះដ៏មានព្រះភាគ ស្តេចទៅកាន់​ផ្លូវ​ឆ្ងាយ ក្នុងចន្លោះនៃគយាប្រទេសផង ក្នុងចន្លោះ​ពោធិព្រឹក្សផង លុះឃើញហើយ ក៏ពោលពាក្យ​នេះនឹង​ព្រះដ៏មានព្រះភាគថា ម្នាលអាវុសោ ឥន្ទ្រិយទាំងឡាយ​របស់អ្នក​ជ្រះថ្លាណាស់ ឆវិវណ្ណ​[3]] របស់អ្នកក៏បរិសុទ្ធផូរផង់ ម្នាលអាវុសោ អ្នកបួសចំពោះគ្រូណា អ្នកណា​ជាគ្រូរបស់អ្នក អ្នកពេញចិត្តនឹងធម៌​របស់គ្រូណា។ កាលឧបកាជីវកសួរយ៉ាងនេះ​ហើយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ឆ្លើយតប​ដោយពាក្យជាគាថាទៅរក​ឧបកាជីវកថា

តថាគតជាអ្នកគ្របសង្កត់នូវ​តេភូមិកធម៌ទាំងអស់ ត្រាស់ដឹង​នូវចតុភូមិក​ធម៌​ទាំងអស់ មិនប្រឡាក់​ដោយកិលេស​ក្នុងតេភូមិកធម៌​ទាំងអស់ បានលះចោល​នូវ​តេភូមិកធម៌​ទាំងអស់ហើយ មានចិត្តផុតស្រឡះហើយ ព្រោះអស់ទៅ​នៃ​តណ្ហា ដឹងច្បាស់​នូវចតុភូមិកធម៌​ដោយខ្លួនឯង (ចាំបាច់) ចំពោះ​បុគ្គលណា។ តថាគត​មិនមានអាចារ្យទេ មិនមានបុគ្គលដទៃស្មើនឹងតថាគតឡើយ ក្នុងលោកនេះ ព្រមទាំងទេវលោក​ មិនមានបុគ្គល​ប្រៀបផ្ទឹម​នឹងតថាគត​បានឡើយ។ ព្រោះថា តថាគតជាអរហន្ត​ក្នុងលោក ជាសាស្តាខ្ពស់ផុត ជាអ្នកត្រាស់ដឹងដោយប្រពៃ​ចំពោះ​ខ្លួនឯង តថាគតមានសេចក្តីត្រជាក់ មានភ្លើងកិលេស​រលត់ហើយ។

ឥឡូវ​តថាគតទៅកាន់​ក្រុងនៃ​ពួកជន​អ្នកកាសី ដើម្បីនឹងសំដែងធម្មចក្ក (ដោយ​បំណងថា) តថាគត​នឹងទូងនូវស្គរ គឺអមតនិព្វាន ចំពោះសត្វលោក ដែល​ងងឹត គឺ​អវិជ្ជា​កំពុង​គ្របសង្កត់។


ឧបកាជីវក​ក៏តបថា ម្នាលអាវុសោ អ្នកប្តេជ្ញាខ្លួនអ្នកថាយ៉ាងណា អ្នក(គួរ​ដើម្បី​បាននូវ​ឈ្មោះ​)ថា អនន្តជិនៈ (យ៉ាងនោះឯង)។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់មាន​ព្រះពុទ្ធដីកាទៀតថា។

ជនទាំងឡាយណាបានដល់នូវធម៌សម្រាប់ធ្វើអាសវៈ​ឲ្យអស់ទៅ ជនទាំងឡាយ​នោះឈ្មោះថា ជិនៈ (ជាអ្នកឈ្នះកិលេស) ប្រាកដដូច​ជាតថាគតដែរ។ តថាគត​បានឈ្នះ​បាបធម៌ទាំងឡាយហើយ ម្នាលឧបកៈ ព្រោះហេតុនោះ ទើបតថាគត​បាននូវ​ឈ្មោះថា ជិនៈ (ជាអ្នក​ឈ្នះបាបធម៌)។


កាលព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់មានព្រះពុទ្ធដីកា​យ៉ាងនេះហើយ ឧបកាជីវក​ពោលពាក្យ​ថា ម្នាលអាវុសោ ពាក្យយ៉ាងហ្នឹង ពិតមែនហើយ (ថាហើយ) ក៏ងក់ក្បាល ហើយកាន់​យកផ្លូវ​ខុស (គឺដើរ​បែកផ្លូវ​គ្នា) ចៀសចេញទៅ។

[១២] គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់យាងទៅកាន់ចារិកតាមលំដាប់ ហើយក៏យាង​ចូលទៅក្រុង​ពារាណសី រួចហើយ ទ្រង់យាងទៅ​ឯឥសិបតនមិគទាយវន សំដៅ​ទៅរក​កន្លែង​ដែល​បញ្ចវគ្គិយ​ភិក្ខុនៅ។ បញ្ចវគ្គិយ​ភិក្ខុបានឃើញព្រះដ៏មានព្រះភាគយាងមកអំពី​ចម្ងាយ លុះឃើញហើយ ក៏ធ្វើប្តេជ្ញា​គ្នាថា ម្នាលអាវុសោ សមណគោតម​នេះជាអ្នក​ប្រតិបត្តិ​ដើម្បី​ល្មោភ ឃ្លាតចាកព្យាយាមហើយ វិលត្រឡប់​ដើម្បីភាវៈ​ល្មោភ ឥឡូវនេះ លោកនិមន្តមក យើងទាំង​អស់គ្នាមិនគួរថ្វាយបង្គំ មិនគួរក្រោកទទួលលោកទេ មិនគួរ​ទទួលយកបាត្រ ចីវររបស់​លោក​ឡើយ ប៉ុន្តែយើងត្រូវក្រាលអាសនៈបម្រុងទុក បើលោកនឹង​ចង់គង់ក៏គង់ចុះ។ ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគយាងចូលទៅរកបញ្ចវគ្គិយភិក្ខុ​ដោយប្រការណាៗ បញ្ចវគ្គិយ​ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏​មិនអាច​ដើម្បីឋិតនៅក្នុងពាក្យប្តេជ្ញា​របស់ខ្លួនដោយប្រការ​នោះៗបានឡើយ​ ក៏ស្រាប់តែក្រោកទទួល​ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ខ្លះទទួលយកបាត្រ ចីវររបស់ព្រះអង្គ ខ្លះក្រាលអាសនៈថ្វាយ ខ្លះដម្កល់​ទឹក​លាងព្រះបាទ យកតាំង​សម្រាប់​រងព្រះបាទ និងឈ្នាន់​រងព្រះបាទ​មកថ្វាយ។ ព្រះដ៏​មានព្រះភាគ គង់លើអាសនៈដែលបញ្ចវគ្គិយ​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយរៀបចំទុកហើយ។ លុះព្រះដ៏​មានព្រះភាគគង់​ហើយ ក៏ទ្រង់លាង​ព្រះបាទទាំងពីរ។ ទើបបញ្ចវគ្គិយ​ភិក្ខុហៅព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគចំព្រះនាមផង ដោយពាក្យថា អាវុសោផង។ កាលបញ្ចវគ្គិយ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​ពោល​ពាក្យ​ហៅយ៉ាងនេះហើយ ព្រះភគវន្តមុនី ទ្រង់មានព្រះពុទ្ធដីកា​យ៉ាងនេះនឹងបញ្ចវគ្គិយ​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកទាំងអស់គ្នា​កុំហៅ​តថាគត​ដោយចំឈ្មោះ និងពាក្យថា​អាវុសោឡើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគត​ជាអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធ​ហើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកទាំងឡាយចូរ​ប្រុង​សោតប្បសាទចុះ ឥឡូវ តថាគត​នឹងប្រៀន​ប្រដៅ​នូវ​អមតធម៌​ដែល​តថាគត​ត្រាស់ដឹងហើយ ឥឡូវតថាគត​នឹងសំដែងធម៌ ក៏កុលបុត្រទាំងឡាយដែល​ចេញចាក​ផ្ទះហើយបួស ក្នុងភាពនៃបុគ្គល​គ្មានការងារជាប្រយោជន៍​ដល់ផ្ទះ​ដោយប្រពៃ ​ដើម្បី​ប្រយោជន៍ដល់អនុត្តរធម៌ណា អ្នកទាំងឡាយ​កាលបើបាន​ប្រតិបត្តិ​គួរតាម​ពាក្យប្រដៅ​របស់​តថាគតហើយ ពុំយូរឡើយ មុខជា​នឹងបានធ្វើ​ឲ្យជាក់ច្បាស់​ដោយបញ្ញាខ្លួនឯង​ក្នុងបច្ចុប្បន្ន​នេះ ចំពោះ​អនុត្តរធម៌​[4] នោះ​ជាទីបំផុត​នៃមគ្គព្រហ្មចរិយៈ និងសម្រេច​សម្រាន្តនៅដោយ​ឥរិយាបថ​ទាំង៤។ កាលព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់មានព្រះពុទ្ធដីកា​យ៉ាងនេះ​ហើយ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុ ក៏ពោលពាក្យនេះ​នឹង​ព្រះដ៏មានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះ​គោតមដ៏​មាន​អាយុ ព្រះអង្គ​មិនទាន់​បាន​ត្រាស់ដឹង​នូវ​ឧត្តរិមនុស្សធម្ម ជាធម៌​វិសេស​ដោយញាណ​និង​ទស្សនៈដ៏ឧត្តម​អាចកំចាប់បង់​នូវកិលេស ដោយការប្រព្រឹត្តិ​នោះផង ដោយការ​ប្រតិបត្តិ​នោះ​ផង ដោយអំពើ​ដែលអ្នក​ដទៃធ្វើ​តាមបាន​ដោយកម្រផង ឥឡូវ​នេះព្រះអង្គប្រតិបត្តិ​ដើម្បី​ល្មោភ​ច្រើនហើយ ឃ្លាតចាកព្យាយាមហើយ វិលត្រឡប់​មកដើម្បី​ល្មោភច្រើនហើយ ក៏​នឹងបាន​ត្រាស់​ដឹង​ឧត្តរិមនុស្សធម្ម​ដ៏វិសេស ដោយញាណនិងទស្សនៈដ៏ឧត្តម អាចកំចាត់បង់​នូវ​កិលេស​ដូច​ម្តេចបាន។ លុះបញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយ​ពោលពាក្យ​យ៉ាងនេះហើយ ទើប​ព្រះដ៏មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូល​យ៉ាងនេះនឹងបញ្ចវគ្គិយភិក្ខុថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគត​មិនមែន​ប្រតិបត្តិ​ដើម្បីល្មោភច្រើនទេ មិនឃ្លាតចាកព្យាយាមទេ មិនវិលត្រឡប់​ដើម្បី​ល្មោភច្រើន​ដូច្នោះ​ទេ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតបានជាអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធ​ហើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកទាំង​ឡាយចូរប្រុងសោតប្បសាទចុះ តថាគត​នឹងប្រៀនប្រដៅ​នូវព្រះនិព្វាន ដែលតថាគត​បានត្រាស់​ដឹងហើយ ឥឡូវតថាគត​នឹងសំដែងធម៌ ក៏កុលបុត្រទាំងឡាយ ​ចេញចាក​ផ្ទះហើយ​បួសក្នុងភាពនៃបុគ្គល​មិនមានការងារជាប្រយោជន៍​ដល់ផ្ទះ​ដោយប្រពៃ ​ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ដល់​អនុត្តរ​ធម៌ណា អ្នកទាំងឡាយ​ កាលបើបាន​ប្រតិបត្តិ​គួរដល់​ពាក្យប្រដៅ​របស់​តថាគតហើយ ពុំយូរឡើយ មុខជា​នឹងបានធ្វើ​ឲ្យជាក់ច្បាស់​ដោយប្រាជ្ញាខ្លួនឯង​ក្នុងបច្ចុប្បន្ន​នេះ ចំពោះ​អនុត្តរធម៌នោះ ​ជាទីបំផុត​នៃមគ្គព្រហ្មចរិយៈ និងសម្រេច​សម្រាន្តនៅដោយ​ឥរិយាបថ​ទាំង៤។ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយពោលពាក្យនេះ​នឹងព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ជាគំរប់​ពីរដងផង។បេ។ ព្រះដ៏​មានព្រះភាគ ទ្រង់មានព្រះពុទ្ធដីកានេះ​នឹងបញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយជាគំរប់ពីរដងផង។បេ។ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយពោលពាក្យនេះ​នឹងព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ជាគំរប់​បីដងផងថា បពិត្រព្រះ​គោតមដ៏​មាន​អាយុ ព្រះអង្គ​មិនទាន់​បាន​ត្រាស់ដឹង​នូវ​ឧត្តរិមនុស្សធម្ម ជាធម៌​វិសេស​ដោយ​ញាណ​​និង​ទស្សនៈដ៏ឧត្តម ​អាចកំចាត់បង់​នូវកិលេសដោយការប្រព្រឹត្តិ​នោះផង ដោយសេចក្តី​ប្រតិបត្តិ​​នោះ​ផង ដោយអំពើ​ដែលជន​ដទៃធ្វើ​តាមបាន​ដោយកម្រផង ឥឡូវ​នេះ ​ព្រះអង្គ​ប្រតិបត្តិ​​ដើម្បី​ល្មោភ​ច្រើន ឃ្លាតចាកព្យាយាមហើយ វិលត្រឡប់​ដើម្បី​ល្មោភច្រើន ​នឹងបាន​ត្រាស់​​ដឹង​ឧត្តរិមនុស្សធម្ម​ដ៏វិសេស ដោយញាណនិងទស្សនៈដ៏ឧត្តម អាចកំចាត់បង់​នូវ​កិលេស​ដូច​ម្តេចបាន។ កាលបើបញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយ​ពោលពាក្យ​យ៉ាងនេះហើយ ​ព្រះដ៏មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់មានព្រះពុទ្ធដីកានេះនឹងបញ្ចវគ្គិយភិក្ខុថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកទាំងឡាយ​ចូរ​ពិចារណាមើលនូវ​ពាក្យរបស់តថាគតឥឡូវនេះ ដូចគ្នានឹងកាលមុន​អំពី​កាលឥឡូវ​នេះដែរឬ​ទេ។ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយ​តបថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ពាក្យហ្នឹង ព្រះអង្គ​មិនដែល​ពោល​ទេ។ ព្រះអង្គត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតបានជាអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធ​ហើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកទាំង​ឡាយចូរប្រុងសោតប្បសាទចុះ។ តថាគត​នឹងប្រៀនប្រដៅ​​ព្រះនិព្វាន ដែលតថាគត​បានត្រាស់​ដឹងហើយ ឥឡូវតថាគត​នឹងសំដែងធម៌ ក៏កុលបុត្រ​ទាំង​ឡាយ ​ចេញចាក​ផ្ទះ ​បួសក្នុងភាពនៃបុគ្គល​មិនមានការងារជាប្រយោជន៍​ដល់ផ្ទះ​ដោយប្រពៃ ​ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ដល់​អនុត្តរ​ធម៌ណា កាលបើអ្នកទាំងឡាយ​ប្រតិបត្តិ​គួរតាម​ពាក្យប្រដៅ​របស់​តថាគត ពុំយូរឡើយ មុខជា​នឹងបានធ្វើ​ឲ្យជាក់ច្បាស់​ដោយប្រាជ្ញាខ្លួនឯង​ក្នុងបច្ចុប្បន្ន​នេះ ចំពោះ​អនុត្តរធម៌នោះ ​ជាទីបំផុត​នៃមគ្គព្រហ្មចរិយៈ ហើយសម្រេច​សម្រាន្តនៅដោយ​ឥរិយាបថ​ទាំង៤។ ព្រះដ៏​មានព្រះភាគ បានអាចញុំាង​បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយឲ្យយល់ច្បាស់ (ក្នុងពេល​នោះ)។ លុះគ្រាជាខាងក្រោយ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុ​ទាំងឡាយតាំងចិត្តស្តាប់​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ផ្អៀង​នូវសោតប្បសាទ ហើយផ្ចង់​ចិត្តដើម្បី​ដឹងច្បាស់។

[១៣] គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅបញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំង​ឡាយមក ហើយ​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ធម៌អមខាង[5] ទាំងពីរប្រការនេះ គឺបព្វជិត​មិនគួរ​សេពគប់​ឡើយ។ (ធម៌អមខាងទាំងពីរប្រការ​នោះគឺ) ការ​ប្រកបរឿយៗនូវសេចក្តី​ជាប់ជំពាក់​ដោយ​កាម​សុខ​ ក្នុងកាមទាំងឡាយណា ដែលជាធម៌​ថោកទាប ជារបស់អ្នកស្រុក ជារបស់បុថុជ្ជន មិនមែន​ជារបស់អរិយបុគ្គលទេ មិន​ប្រកប​ដោយ​ប្រយោជន៍(មួយ) ការប្រកបរឿយៗ​នូវសេចក្តី​ព្យាយាម​ធ្វើខ្លួនឯងឲ្យលំបាកណា តែង​នាំ​មកនៅសេចក្តីទុក្ខ មិនមែនជារបស់អរិយបុគ្គល មិនប្រ​កប​ដោយ​​ប្រយោជន៍ឡើយ (មួយ) ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ មជ្ឈិមាបដិបទា (គឺសេចក្តីប្រតិបត្តិ​យ៉ាង​កណ្តាល) មិនប៉ះពាល់នឹងធម៌​អមខាងទាំង​ពីរ​​នោះ[6] តថាគត​បានត្រាស់ដឹងហើយ ជាសេចក្តីប្រតិបត្តិ ធ្វើអោយកើតបញ្ញាចក្ខុ (គឺធ្វើឲ្យកើត​សេចក្តី​ចេះដឹង) ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីសេចក្តីរម្ងាប់កិលេស ដើម្បីស្គាល់នូវអរិយសច្ច ដើម្បីត្រាស់ដឹង​នូវ​អរិយសច្ច ដើម្បីព្រះនិព្វាន។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក៏មជ្ឈិមាបដិបទានោះ ដូចម្តេច ​ដែល​តថាគត​​ត្រាស់​ដឹង​ហើយ ជាសេចក្តីប្រតិបត្តិ​ធ្វើ​អោយកើតបញ្ញាចក្ខុ ប្រព្រឹត្ត​ទៅដើម្បី​សេចក្តី​រម្ងាប់​កិលេស ដើម្បីស្គាល់នូវអរិយសច្ច ដើម្បីត្រាស់ដឹងនូវអរិយសច្ច ដើម្បីនិព្វាន (មជ្ឈិមាបដិបទា​នោះ) គឺ អរិយមគ្គប្រកបដោយអង្គ៨នេះ​ឯង អរិយមគ្គប្រកប​ដោយអង្គ​៨​ប្រការ ​ដូចម្តេច អរិយមគ្គប្រកបដោយអង្គ៨ប្រការនោះគឺ សេចក្តីឃើញត្រូវ១ សេចក្តី​ត្រិះរិះ​ត្រូវ១ វាចាត្រូវ១ ការងារត្រូវ១ ការចិញ្ចឹមជីវិតត្រូវ១ សេចក្តី​ព្យាយាមត្រូវ១ ស្មារតីត្រូវ១ ការ​តម្កល់​ចិត្តត្រូវ១។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មជ្ឈិមាបដិបទានេះឯង​ដែល​តថាគតត្រាស់ដឹងហើយ ជា​​សេចក្តី​ប្រតិបត្តិ​ធ្វើ​​ឲ្យកើត​បញ្ញាចក្ខុ តែងប្រព្រឹត្តទៅ​ដើម្បីសេចក្តីរម្ងាប់កិលេស ដើម្បី​ស្គាល់​នូវ​អរិយសច្ច ដើម្បីត្រាស់ដឹងនូវអរិយសច្ច ដើម្បីនិព្វាន។

 [១៤] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏សេចក្តីទុក្ខនេះឯងហៅថា អរិយសច្ច គឺ កំណើត (ទាំង៤ មានជលាពុជជាដើម) ជាកងទុក្ខ១ សេចក្តីចាស់គ្រាំគ្រាជាកងទុក្ខ១ ពួកជម្ងឺដំកាត់ជាកងទុក្ខ១  សេចក្តីស្លាប់ជាកងទុក្ខ១ ដំណើរប្រសប់ចូលដោយសត្វ និងសង្ខារ​មិនជាទីស្រឡាញ់​ទាំង​ឡាយ ជាកងទុក្ខ១ សេចក្តីព្រាត់​បា្រស​ចាក​សត្វ​និង​សង្ខារ​ជាទី​ស្រឡាញ់ទាំងឡាយ ជាកង​ទុក្ខ១ បុគ្គលប្រាថ្នាវត្ថុណា មិនបាន​វត្ថុ​នោះ (ដូចបំណង) ជាកងទុក្ខ១ បើពោលដោយសង្ខេប ឧបាទានខន្ធទាំង៥ (មានរូបខន្ធជាដើម) ជាកងទុក្ខ១។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ហេតុជា​ដែនកើត​នៃកងទុក្ខ​នេះឯង ហៅថា អរិយសច្ច គឺតណ្ហា[7] នេះឯង ជាធម្មជាតិនាំសត្វឲ្យកើតទៀត ប្រកប​ដោយ​សេចក្តីរីករាយ និង​សេចក្តីត្រេកត្រអាល ជាធម្មជាតិ​នាំសត្វឲ្យ​ត្រេកត្រអាលនៅ​ក្នុងភព​នោះៗ (ឬក្នុងអារម្មណ៍​នោះៗ) តណ្ហានោះដូចម្តេច តណ្ហា​នោះ គឺ​កាមតណ្ហា (សេចក្តី​ប្រាថ្នា​ក្នុង​កាមភព)១ ភវតណ្ហា (សេចក្តីប្រាថ្នាក្នុងរូបភព និងអរូបភព)១ វិភវតណ្ហា (សេចក្តី​ប្រាថ្នាក្នុង​ភពសូន្យ[8])១។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សេចក្តីរលត់នៃកងទុក្ខនេះឯង ហៅថា អរិយសច្ច បានខាងនិព្វានធម៌ ជាសភាវៈ នឿយណាយ និងរំលត់ដោយមិនមាន​សេស​សល់​ ជាសភាវៈលះបង់ គ្រវែងចោល ជម្រុះចោល មិនអាល័យ ត្រង់តណ្ហានោះឯង។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេចក្តីប្រតិបត្តិនាំសត្វឲ្យដល់នូវព្រះនិព្វានជាទីរលត់​នៃ​កងទុក្ខនេះឯង ហៅថា អរិយសច្ច បានខាងអរិយមគ្គ​ប្រកបដោយអង្គ៨នេះឯង អរិយមគ្គប្រកបដោយ​អង្គ​៨នោះដូច​ម្តេច អរិយមគ្គប្រកបដោយអង្គ៨នោះគឺ សេចក្តីឃើញត្រូវ១។បេ។ ការដម្កល់​ចិត្តត្រូវ១។

[១៥] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចក្ខុកើតឡើងហើយ ញាណកើតឡើងហើយ បញ្ញាកើត​ឡើង​ហើយ វិជ្ជាកើតឡើងហើយ ពន្លឺកើតឡើងហើយ ដល់តថាគត ក្នុងធម៌ទាំងឡាយ​ដែល​តថាគត​មិន​ដែលបានឮ ក្នុងកាលពីមុនមកថា កងទុក្ខនេះឈ្មោះថា អរិយសច្ចដូច្នេះឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ពន្លឺកើតឡើងហើយ​ដល់​តថាគតថាកងទុក្ខនោះ​ឯង ឈ្មោះថា អរិយសច្ច បុគ្គល​គួរ​កំណត់​ដឹង។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចក្ខុកើតឡើងហើយ ញាណកើតឡើងហើយ បញ្ញាកើតឡើងហើយ វិជ្ជាកើត​ឡើងហើយ ពន្លឺ​កើតឡើងហើយ ដល់តថាគត ក្នុងធម៌​ទាំងឡាយ​​ដែល​តថាគត​មិនដែល​បានឮ​ក្នុងកាលពីមុនមក​ថា កងទុក្ខនោះឯង ឈ្មោះថា អរិយសច្ច ដែលបុគ្គលបាន​កំណត់​ដឹង​ហើយ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចក្ខុកើតឡើងហើយ ញាណកើតឡើងហើយ បញ្ញា​កើត​ឡើង​ហើយ វិជ្ជាកើតឡើងហើយ ពន្លឺកើតឡើងហើយ ដល់តថាគត ក្នុងធម៌​ទាំងឡាយ​ដែល​តថាគត​មិន​ដែលបានឮក្នុងកាលពីមុនមកថា តណ្ហា​ជាដែន​កើតឡើងនៃកងទុក្ខនេះ ឈ្មោះថា អរិយសច្ច​​ដូច្នេះឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពន្លឺ​កើតឡើង​ហើយ ​ដល់​តថាគតថា តណ្ហា​ជាដែន​កើតឡើងនៃកងទុក្ខនោះឯង ឈ្មោះថា ​អរិយ​សច្ច​ដែលបុគ្គលគួរលះចោល។បេ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ចក្ខុកើតឡើងហើយ ញាណ​កើត​ឡើង​ហើយ បញ្ញាកើតឡើងហើយ វិជ្ជាកើត​ឡើង​ហើយ ពន្លឺកើតឡើងហើយ ដល់តថាគត ក្នុងធម៌ទាំងឡាយ​ដែល​តថាគត​មិនដែល​បាន​ឮ​ក្នុង​កាលពីមុនមកថា តណ្ហាជា​ដែនកើត​ឡើង​នៃ​កងទុក្ខនោះឯង ឈ្មោះថា​អរិយសច្ច ដែល​បុគ្គល​​លះចោល​ហើយ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចក្ខុ​កើត​ឡើងហើយ ញាណកើតឡើងហើយ បញ្ញា​កើតឡើងហើយ វិជ្ជាកើតឡើងហើយ ពន្លឺ​កើត​ឡើង​ហើយ ដល់តថាគត ក្នុងធម៌​ទាំង​ឡាយ​​ដែលតថាគត​មិនដែលបានឮ​ក្នុង​កាលពី​មុន​មក​ថា និព្វានធម៌ជាទីរលត់​នៃកងទុក្ខនេះ ឈ្មោះថា អរិយសច្ចដូច្នេះឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពន្លឺកើតឡើងហើយ ដល់តថាគតថា និព្វាន​ធម៌ជាទីរលត់នៃកងទុក្ខនោះឯង ឈ្មោះថា អរិយសច្ច​ដែលបុគ្គលគួរធ្វើអោយ​ជាក់​ច្បាស់។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចក្ខុកើតឡើងហើយ ញាណ​កើតឡើងហើយ បញ្ញាកើត​ឡើង​ហើយ វិជ្ជាកើតឡើងហើយ ពន្លឺកើត​ឡើងហើយ​ដល់​តថាគត ក្នុងធម៌ទាំងឡាយ​ដែល​តថាគត​​មិនដែល​បានឮក្នុងកាលពីមុនមកថា និព្វានធម៌​ជាទី​រលត់​នៃកងទុក្ខនោះឯង ឈ្មោះថា អរិយសច្ច ដែលបុគ្គលបាន​ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់​ហើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ ចក្ខុកើតឡើងហើយ ញាណ​កើតឡើងហើយ បញ្ញាកើតឡើងហើយ វិជ្ជា​កើត​ឡើង​ហើយ ពន្លឺកើត​ឡើង​ហើយដល់​តថាគត ក្នុងធម៌ទាំងឡាយ​ដែល​តថាគត​មិនដែល​បានឮ​ក្នុង​កាលពីមុនមកថា សេចក្តីប្រតិបត្តិ នាំសត្វ​ឲ្យដល់នូវ​និព្វាន​នេះឈ្មោះថា អរិយសច្ច​ដូច្នេះ​ឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពន្លឺ​កើត​ឡើង​ហើយដល់តថាគតថា សេចក្តី​ប្រតិបត្តិ​នាំសត្វ​ឲ្យដល់​និព្វានជាទីរលត់នៃកងទុក្ខនោះឯង ឈ្មោះថា អរិយសច្ច ដែលបុគ្គល​គួរចំរើន។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចក្ខុកើតឡើងហើយ ញាណ​កើតឡើងហើយ បញ្ញាកើតឡើងហើយ វិជ្ជា​កើតឡើងហើយ ពន្លឺកើតឡើង​ហើយ​ដល់​តថាគត ក្នុងធម៌ទាំងឡាយ​ដែលតថាគត​មិនដែល​បានឮ​​ក្នុងកាលពីមុនមក​ថា សេចក្តី​ប្រតិបត្តិ​នាំសត្វឲ្យ​ដល់នូវនិព្វាន​ជាទីរលត់នៃកងទុក្ខ​នោះ​ឯង ឈ្មោះថា អរិយសច្ច ដែលបុគ្គលចំរើន​ហើយ។

[១៦] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ម្យ៉ាងទៀត ញាណទស្សនៈ (ការដឹងការឃើញ) តាម​ពិត មាន​បរិវដ្តៈ៣ មានអាការៈ១២យ៉ាងនេះ ក្នុងអរិយសច្ចទាំងឡាយ​៤នេះរបស់តថាគត  នៅមិន​ទាន់​បរិសុទ្ធត្រឹមណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតក៏មិនទាន់ប្តេជ្ញាខ្លួនថា ជាអ្នក​ត្រាស់ដឹង​ចំពោះ​នូវ​សម្មា​សម្ពោធិញាណដ៏ប្រសើរ ក្នុងលោក ព្រមទាំងទេវលោក មារលោក​និងព្រហ្ម​លោក ក្នុងពពួកសត្វ ព្រមទាំងសមណព្រាហ្មណ៍ ទេវតានិងមនុស្សត្រឹមនោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ម្យ៉ាងទៀត ញាណទស្សនៈ តាមពិត មានបរិវដ្តៈ៣ មានអាការៈ១២យ៉ាងនេះ ​ក្នុង​អរិយសច្ច​ទាំងឡាយ៤នេះ របស់តថាគត បរិសុទ្ធហើយក្នុងកាលណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទើប​តថាគតប្តេជ្ញាខ្លួនថាជាអ្នកត្រាស់​ដឹងចំពោះនូវ​សម្មាសម្ពោធិញាណដ៏ប្រសើរ ក្នុងលោក ព្រម​ទាំងទេវលោក មារលោក ព្រហ្មលោក ក្នុងពពួកសត្វ ព្រមទាំងសមណព្រាហ្មណ៍ ទេវតា​និង​មនុស្សក្នុងកាលនោះ។ ម្យ៉ាងទៀត ទស្សនកិច្ច គឺកាដឹង កើតឡើងដល់​តថាគតថា វិមុត្តិ (គឺ​អរហត្តផល) របស់តថាគត​មិនកម្រើកឡើយ ជាតិនេះ​ផុត​ត្រឹមនេះហើយ តពីនេះទៅ ភពថ្មី​មិន​មានឡើយ។ ក៏កាលដែលព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគកំពុងសំដែង​នូវវេយ្យាករណ៍នេះ ធម្មចក្ខុ[9] (ភ្នែកឃើញធម៌) ដ៏ប្រាសចាក​ធូលី គឺរាគាទិក្កិលេស ប្រាសចាកមន្ទិល (គឺទិដ្ឋិ និងវិចិកិច្ឆា) បានកើតឡើងដល់កោណ្ឌញ្ញភិក្ខុដ៏មានអាយុថា ធម្មជាតិណាមួយ ដែល​កើត​ឡើងជាធម្មតា ធម្មជាតិទាំងនោះ​ក៏​រលត់​ទៅវិញជាធម្មតា។

[១៧] ក៏កាលបើព្រះធម្មចក្ក ដែលព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគឲ្យប្រព្រឹត្តទៅ (គឺទ្រង់សំដែង​ដូចគេបង្វិល) (យ៉ាងនេះ) ហើយ ភុម្មទេវតាទាំង​ឡាយបន្លឺនូវសូរសព្ទថា ព្រះធម្មចក្កហ្នឹង មិនមានចក្កដទៃក្រៃលែង​ជាង ទោះបីសមណៈក្តី ព្រាហ្មណ៍ក្តី ទេវតា​ក្តី មារក្តី ព្រហ្មក្តី ជន​ឯណានីមួយក្តីក្នុងលោក មិនអាចបដិវត្ត (កែប្រែ) បានឡើយ (ឥឡូវ) ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ឲ្យប្រព្រឹត្តទៅបានហើយ ក្នុងឥសិបតនមិគទាយវន ជិតក្រុង​ពារាណសី។ ទេវតានៅ​ក្នុង​ស្ថាន​ចាតុម្មហារាជិកៈទាំងឡាយ ឮសម្លេងរបស់ភុម្មទេវតាទាំងឡាយហើយ ក៏បន្លឺនូវសម្លេង (ថា​ដូចគ្នា)។ ទេវតានៅ​ក្នុងស្ថាន​តាវត្តឹង្សទាំងឡាយ ឮ​សម្លេងរបស់​ចាតុម្មហារាជិកៈ​ទេវតា​ទាំងឡាយ​ហើយ ក៏បន្លឺនូវសំឡេង (ថាដូចគ្នា)។បេ។ ទេវតានៅ​ក្នុងស្ថានយាមាទាំងឡាយ ទេវតានៅក្នុងស្ថាន​តុសិតទាំងឡាយ... ទេវតានៅក្នុងស្ថាននិម្មានរតីទាំងឡាយ... ទេវតា​នៅក្នុង​ស្ថាន​​បរនិម្មិតវសវតីទាំងឡាយ...  ទេវតាដែលរាប់ក្នុងពពួកនៃព្រហ្មទាំងឡាយ ក៏បន្លឺ​នូវ​សូរ​សព្ទ​ថា ព្រះធម្មចក្កហ្នឹង មិនមាន​ចក្កដទៃ​ក្រៃលែងជាង ទោះបីសមណៈក្តី ព្រាហ្មណ៍ក្តី ទេវតា​ក្តី មារក្តី ព្រហ្ម​ក្តី ជនឯណានីមួយក្តីក្នុងលោក មិនអាចនឹងឲ្យប្រព្រឹត្តទៅបានឡើយ (ឥឡូវ)  ព្រះដ៏​មានព្រះភាគ ទ្រង់ឲ្យប្រព្រឹត្តទៅបានហើយ ក្នុងឥសិបតនមិគទាយវន ជិតក្រុង​ពារាណសី។ សំឡេង​(កងរំពង) ក៏លាន់ឮឡើង​ទៅដរាបដល់​ព្រហ្មលោក​ក្នុងខណៈ​នោះ ​ក្នុង​មួយ​រំពេចនោះ ដោយប្រការដូច្នេះ។ រីឯលោកធាតុទាំងមួយហ្មឺន​នេះ ក៏កក្រើក​រំពើក​ញាប់​ញ័រ។ ទាំងពន្លឺភ្លឺធំទូលាយ ប្រមាណមិនបាន កន្លងលើស​អានុភាព​របស់ទេវតាទាំងឡាយ ក៏​កើត​ប្រាដកឡើង​ក្នុងលោក។ លំដាប់នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់បន្លឺនូវឧទានវាចាថា អើហ្ន៎ កោណ្ឌញ្ញៈ​​បានត្រាស់ដឹងពិតហើយ អើហ្ន៎ កោណ្ឌញ្ញៈ​បានត្រាស់ដឹង​ពិតហើយ។ ព្រោះហេតុ​នោះ ពាក្យថា អញ្ញាកោណ្ឌញ្ញនេះឯង ក៏​បាន​ជាប់​ជានាមរបស់ព្រះកោណ្ឌញ្ញៈភិក្ខុ​ដ៏មាន​អាយុ។

[១៨] គ្រានោះ ព្រះអញ្ញាកោណ្ឌញ្ញៈដ៏មានអាយុបានឃើញ​អរិយសច្ចធម៌ហើយ បាន​ដល់​អរិយសច្ចធម៌ហើយ បានត្រាស់ដឹង​អរិយសច្ចធម៌ហើយ បានចុះចិត្តស៊ប់ក្នុង​អរិយសច្ចធម៌​ហើយ ឆ្លងផុតសេចក្តី​សង្ស័យហើយ ប្រាសចាកសេចក្តីងឿងឆ្ងល់ហើយ ដល់នូវសេចក្តី​ក្លៀវក្លា​ មិនបាច់ជឿស្តាប់​បុគ្គលដទៃ​ក្នុងសាសនានៃ​ព្រះសាស្តា ទើបក្រាបទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគយ៉ាង​នេះថា សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ខ្ញុំព្រះអង្គ​គួរបាន​នូវ​បព្វជ្ជា គួរ​បាននូវ​ឧបសម្បទា​ក្នុង​សំណាក់​​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ។ ព្រះដ៏មានជោគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅថា អ្នកចូរមកជា​ភិក្ខុចុះ ហើយ​មាន​​ព្រះពុទ្ធដីកាថា សាសនធម៌ តថាគតពោល​ល្អហើយ អ្នកចូរ​ប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយធម៌ ដើម្បី​នឹងធ្វើនូវនិព្វាន ជាទីបំផុតនៃកងទុក្ខ​ដោយប្រពៃចុះ។ ព្រះពុទ្ធដីកា​នោះឯង ជាឧបសម្បទា​របស់​អញ្ញាកោណ្ឌញ្ញៈ​ដ៏មានអាយុនោះ។

[១៩] លំដាប់តទៅ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ពោលទូន្មានប្រៀន​ប្រដៅភិក្ខុ​ដ៏សេស ក្រៅ​ពី​អញ្ញាកោណ្ឌញ្ញភិក្ខុ​នោះដោយ​ធម្មីកថា។ លំដាប់​នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​កំពុង​ពោលទូន្មាន​ប្រៀនប្រដៅ​ដោយធម្មីកថា ធម្មចក្ខុ​ដ៏ប្រាសចាកធូលី ប្រាសចាកមន្ទិល ក៏កើតឡើង​ដល់​វប្បភិក្ខុ​ដ៏មានអាយុផង ដល់ភទ្ទិយភិក្ខុដ៏មានអាយុផងថា ធម្មជាតណាមួយ​ដែលកើតឡើង​ជាធម្មតា ធម្មជាតទាំងអស់នោះក៏រលត់​ទៅវិញ​ជាធម្មតា។ ភិក្ខុទាំងឡាយពីរអង្គគឺ វប្បៈ និងភទ្ទិយៈ​នោះ បានឃើញ​អរិយសច្ចធម៌ហើយ បាន​ដល់​អរិយសច្ចធម៌ហើយ បានត្រាស់ដឹង​អរិយសច្ច​ធម៌​ហើយ បានចុះចិត្តស៊ប់ក្នុង​អរិយសច្ចធម៌​ហើយ ឆ្លងផុតសេចក្តី​សង្ស័យហើយ ប្រាស​ចាក​សេចក្តីងឿងឆ្ងល់ហើយ ដល់នូវសេចក្តី​ក្លៀវក្លា​ មិនបាច់ជឿស្តាប់​បុគ្គលដទៃ​ក្នុង​សាសនានៃ​ព្រះសាស្តា ទើបក្រាបទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគយ៉ាង​នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ​ទាំងឡាយ​គួរបាន​នូវ​បព្វជ្ជា គួរ​បាននូវ​ឧបសម្បទា​ក្នុង​សំណាក់​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ។ ព្រះដ៏​មាន​ជោគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅថា អ្នកទាំងឡាយចូរមកជា​ភិក្ខុចុះ ហើយត្រាស់ថា សាសនធម៌ តថាគតពោល​ល្អហើយ អ្នកទាំងឡាយ ចូរ​ប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយធម៌ ដើម្បីធ្វើនូវនិព្វាន ជាទីបំផុត​នៃកងទុក្ខ ​ដោយប្រពៃចុះ។ ព្រះពុទ្ធដីកា​នោះឯង ជាឧបសម្បទា​របស់វប្បៈ និងភទ្ទិយភិក្ខុ​ដ៏​មាន​អាយុទាំងនោះ។ លំដាប់តទៅ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ទទួល​ភត្តដែល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​នាំ​មកអំពី​ស្រុកមកថ្វាយ ហើយទ្រង់ពោលទូន្មាន​ប្រៀនប្រដៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​ពីរអង្គ គឺមហានាម និង​អស្សជ្ជិ ក្រៅពី​ភិក្ខុបីអង្គគឺ កោណ្ឌញ្ញ វប្បៈ ភទ្ទិយៈនោះដោយធម្មីកថា។ ភិក្ខុទាំងឡាយ​បី​អង្គ ត្រាច់ទៅបិណ្ឌបាត នាំមកនូវវត្ថុណា ឥសីទាំង៦អង្គ (គឺ​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ១ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុ​ទាំង៥) ក៏ញុំាង​អត្តភាព​ឲ្យប្រព្រឹត្ត​ទៅដោយវត្ថុនោះ។ លំដាប់នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគកំពុង​ពោលទូន្មាន​ប្រៀនប្រដៅ​ដោយធម្មីកថា ធម្មចក្ខុ​ដ៏ប្រាសចាកធូលី ប្រាសចាកមន្ទិល បានកើត​ឡើង​​ដល់មហានាមដ៏មានអាយុផង ដល់អស្សជ្ជិដ៏មានអាយុផងថា ធម្មជាតណាមួយ​ដែល​កើតឡើង​ជាធម្មតា ធម្មជាតទាំងនោះ ក៏រលត់​ទៅវិញ​ជាធម្មតា។ ភិក្ខុទាំងឡាយពីរអង្គគឺ មហានាម និងអស្សជ្ជិ​នោះ បានឃើញ​អរិយសច្ចធម៌ហើយ បាន​ដល់​អរិយសច្ចធម៌ហើយ បានត្រាស់ដឹង​អរិយសច្ច​ធម៌​ហើយ បានចុះចិត្តស៊ប់ក្នុង​អរិយសច្ចធម៌​ហើយ ឆ្លងផុតសេចក្តី​សង្ស័យហើយ ប្រាស​ចាក​សេចក្តីងឿងឆ្ងល់ហើយ ដល់នូវសេចក្តី​ក្លៀវក្លា​ មិនបាច់ជឿស្តាប់​បុគ្គលដទៃ​ក្នុងសាសនានៃ​ព្រះបរមសាស្តា ទើបក្រាបទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគយ៉ាង​នេះថា សូមទ្រង់​ព្រះមេត្តាប្រោស ខ្ញុំព្រះអង្គ​ទាំងឡាយ​គួរបាន​នូវ​បព្វជ្ជា គួរ​បាននូវ​ឧបសម្បទា​ក្នុង​សំណាក់​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ។ ព្រះដ៏​មាន​ជោគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅថា អ្នកទាំងឡាយចូរមកជា​ភិក្ខុចុះ ហើយត្រាស់ថា សាសនធម៌ តថាគតពោល​ល្អហើយ អ្នកទាំងឡាយ ចូរ​ប្រព្រឹត្ត​ព្រហ្មចរិយ​ធម៌ ដើម្បីធ្វើនូវនិព្វាន ជាទីបំផុត​នៃកងទុក្ខ ​ដោយប្រពៃចុះ។ ព្រះពុទ្ធវាចា​នោះឯង ជាឧបសម្បទា​របស់មហានាម និងអស្សជ្ជិ​ដ៏​មាន​អាយុទាំងនោះ។

[២០] គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅបញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយមក ហើយ​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ រូប គឺរាងកាយជាអនត្តា​ មិនមែនជា​របស់​ខ្លួនឡើយ​[10]។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ប្រសិនណាបើ​រូប​នេះ​ជារបស់​ខ្លួនពិតមែន រូបនេះក៏មិនគប្បីប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​អាពាធ ​គឺជម្ងឺដំកាត់ឡើយ ម្យ៉ាងទៀត បុគ្គល​គប្បី​បាន (នូវអំណាច) ក្នុងរូប​ថា សូមអោយរូប​របស់អញយ៉ាងនេះទៅ សូមកុំអោយ​រូបរបស់​អញ​យ៉ាងនេះឡើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ រូបជាអនត្តាមែនពិត ព្រោះហេតុនោះ​បានជារូប​ចេះតែប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីអាពាធ ម្យ៉ាងទៀត បុគ្គលមិនបាន(នូវអំណាច) ក្នុង​រូបថា សូមឲ្យរូប​របស់អញយ៉ាងនេះទៅ សូមកុំឲ្យរូបរបស់អញយ៉ាងនេះឡើយ។ វេទនា​មិនមែន​ជា​របស់​ខ្លួនឡើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ប្រសិនណាបើ​វេទនា​​នេះ​ជារបស់​ខ្លួនពិតមែន វេទនា​នេះ​ក៏​មិនគប្បីប្រព្រឹត្ត​ទៅដើម្បីអាពាធ​ឡើយ ម្យ៉ាងទៀត បុគ្គលគប្បីបាន​(នូវអំណាច)ក្នុងវេទនាថា សូមឲ្យ​វេទនារបស់អញយ៉ាងនេះទៅ សូមកុំ​ឲ្យ​វេទនារបស់​អញ​យ៉ាង​នេះឡើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ វេទនា​ជា​អនត្តាពិតមែន ព្រោះហេតុនោះ បាន​ជា​វេទនា​ចេះតែប្រព្រឹត្តទៅ​ដើម្បី​អាពាធ ម្យ៉ាងទៀត បុគ្គលមិនបាន(នូវអំណាច) ក្នុងវេទនាថា សូមឲ្យ​វេទនា​របស់​អញ​យ៉ាង​នេះទៅ សូម​កុំ​ឲ្យ​វេទនារបស់​អញ​យ៉ាងនេះ​ឡើយ។ សញ្ញា​មិនមែនជារបស់ខ្លួនឡើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ ប្រសិនណាបើសញ្ញា​នេះ​ជារបស់​ខ្លួនពិតមែន សញ្ញា​នេះ​ក៏មិន​គប្បី​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​អាពាធ​ឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត បុគ្គលគប្បីបាន(នូវអំណាច) ក្នុងសញ្ញា​ថា សូមឲ្យ​សញ្ញា​របស់​អញ​យ៉ាងនេះ​ទៅ សូមកុំឲ្យសញ្ញារបស់អញយ៉ាងនេះ​ឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ​ សញ្ញា​ជា​អនត្តា​ពិត​មែន ព្រោះហេតុនោះ​បាន​ជា​សញ្ញា​ចេះតែ​ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីអាពាធ ម្យ៉ាង​ទៀត បុគ្គល​មិនបាន(នូវអំណាច) ក្នុង​សញ្ញា​ថា សូមឲ្យ​សញ្ញារបស់អញយ៉ាងនេះទៅ សូមកុំឲ្យ​សញ្ញា​របស់​អញ​យ៉ាងនេះឡើយ។ សង្ខារទាំងឡាយមិនមែន​ជា​របស់​​ខ្លួន​ឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ប្រសិនណាបើសង្ខារទាំងឡាយ​នេះ​ជា​របស់​​ខ្លួនពិតមែន សង្ខារទាំងឡាយ​នេះ​ក៏​មិន​គប្បី​ប្រព្រឹត្ត​​ទៅ​ដើម្បី​អាពាធឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត បុគ្គល​គប្បី​បាន(​នូវអំណាច) ក្នុង​សង្ខារ​ទាំងឡាយ​​ថា សូមឲ្យ​សង្ខារ​ទាំងឡាយរបស់​អញ​យ៉ាង​នេះទៅ សូមកុំឲ្យ​សង្ខារទាំងឡាយ​របស់​អញ​​យ៉ាងនេះ​ឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ សង្ខារទាំងឡាយ​ជាអនត្តាពិតមែន ព្រោះ​ហេតុ​នោះ​បានជាសង្ខារទាំងឡាយ​ចេះតែ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បីអាពាធ ម្យ៉ាង​ទៀត បុគ្គលមិនបាន(នូវ​អំណាច) ក្នុងសង្ខារទាំងឡាយថា សូមឲ្យសង្ខារ​ទាំងឡាយ​របស់​អញ​​យ៉ាងនេះទៅ សូមកុំឲ្យ​សង្ខារ​ទាំង​ឡាយ​​របស់អញយ៉ាងនេះឡើយ។ វិញ្ញាណមិនមែនជារបស់​ខ្លួន​ឡើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ប្រសិនណាបើវិញ្ញាណ​នេះ​ជារបស់​ខ្លួន​ពិត​មែន វិញ្ញាណនេះ​ក៏មិន​គប្បី​ប្រព្រឹត្ត​ទៅដើម្បី​អាពាធ​​ឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត បុគ្គល​គប្បីបាន(នូវអំណាច) ក្នុងវិញ្ញាណ​ថា សូមឲ្យ​វិញ្ញាណ​របស់អញយ៉ាងនេះទៅ សូមកុំ​ឲ្យ​​វិញ្ញាណ​របស់​អញ​យ៉ាងនេះ​ឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ វិញ្ញាណជាអនត្តាពិតមែន ព្រោះហេតុនោះ បានជា​វិញ្ញាណ​​ចេះ​តែ​​ប្រព្រឹត្ត​ទៅដើម្បី​អាពាធ ម្យ៉ាងទៀត បុគ្គលមិនបាន(នូវអំណាច) ក្នុងវិញ្ញាណថា សូមឲ្យ​វិញ្ញាណ​របស់​អញ​យ៉ាងនេះទៅ សូមកុំឲ្យ​វិញ្ញាណ​របស់​អញ​យ៉ាង​​នេះ​ឡើយ។

[២១] ព្រះបរមសាស្តាទ្រង់ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកទាំងឡាយសំគាល់​នូវ​សេចក្តីនោះថាដូចម្តេច។ រូបទៀងឬមិនទៀង។ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយក្រាបទូលថា បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន រូបមិនទៀងទេ។ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា របស់ណាមិនទៀង របស់នោះ​ជាទុក្ខ​ឬជាសុខ។ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន របស់នោះជាទុក្ខ។ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ក៏របស់​ណាដែល​មិនទៀង ដែលជាទុក្ខ មានសេចក្តី​ប្រែប្រួល​ជាធម្មតា គួរឬ ដើម្បីនឹង​យល់ឃើញ​នូវ​របស់នុ៎ះ​ថា នុ៎ះ​របស់អញ នុ៎ះ​ជាអញ នុ៎ះ​ជាខ្លួនអញ។ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មិនគួរ​ដើម្បី​នឹងយល់ឃើញ​យ៉ាងនោះទេ។ ព្រះបរមសាស្តាទ្រង់ត្រាស់សួរថា វេទនាទៀង ឬមិនទៀង ​[11]។ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ក្រាប​ទូលថា បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន វេទនាមិនទៀងទេ។ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា របស់ណាដែលមិនទៀង របស់នោះ​ជាទុក្ខ ​ឬជាសុខ។ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន របស់នោះជាទុក្ខ។ ទ្រង់​ត្រាស់​សួរ​ថា ក៏របស់​ណាដែល​មិនទៀង ដែលជាទុក្ខ មានសេចក្តី​ប្រែប្រួល​ជាធម្មតា គួរឬ ដើម្បីនឹង​យល់ឃើញ​នូវ​របស់នោះ​ថា នុ៎ះ​របស់អញ នុ៎ះ​ជាអញ នុ៎ះ​ជាខ្លួនអញ។ ក្រាបទូលថា បពិត្រ​​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មិនគួរ​ដើម្បី​នឹងយល់ឃើញ​យ៉ាងនោះទេ។ ព្រះបរមសាស្តាទ្រង់ត្រាស់សួរថា សញ្ញាទៀង ឬមិនទៀង។ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយក្រាបទូលថា បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន សញ្ញា​មិនទៀងទេ។ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ក៏របស់ណាដែលមិនទៀង របស់នោះ​ជាទុក្ខ​ ឬជាសុខ។ ក្រាប​ទូល​ថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន របស់នោះជាទុក្ខ។ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ក៏របស់​ណាដែល​មិនទៀង ដែលជាទុក្ខ មានសេចក្តី​ប្រែប្រួល​ជាធម្មតា គួរឬ ដើម្បីនឹង​យល់ឃើញ​នូវ​របស់នោះ​ថា នុ៎ះ​របស់អញ នុ៎ះ​ជាអញ នុ៎ះ​ជាខ្លួនអញ។ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មិនគួរ​ដើម្បី​នឹង​យល់​ឃើញ​យ៉ាងនោះទេ។ ព្រះបរមសាស្តាទ្រង់ត្រាស់សួរថា សង្ខារទាំងឡាយ​ទៀង ឬមិន​ទៀង។ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយក្រាបទូលថា បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន សង្ខារទាំងឡាយ​មិនទៀង​ទេ។ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ក៏របស់ណាដែលមិនទៀង របស់នោះ​ជាទុក្ខ​ ឬជាសុខ។ ក្រាបទូលថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន របស់នោះជាទុក្ខ។ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ក៏របស់​ណាដែល​មិនទៀង ដែលជាទុក្ខ មានសេចក្តី​ប្រែប្រួល​ជាធម្មតា គួរឬ ដើម្បីនឹង​យល់ឃើញ​នូវ​របស់នោះ​ថា នុ៎ះ​របស់អញ នុ៎ះ​ជាអញ នុ៎ះ​ជាខ្លួនអញ។ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មិនគួរ​ដើម្បី​នឹងយល់ឃើញ​យ៉ាងនោះទេ។ ព្រះបរមសាស្តាទ្រង់ត្រាស់សួរថា វិញ្ញាណទៀង ឬមិនទៀង។ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុ​ទាំងឡាយក្រាបទូលថា បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន វិញ្ញាណមិនទៀងទេ។ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ក៏របស់​ណាមិនទៀង របស់នោះ​ជាទុក្ខ ​ឬជាសុខ។ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន របស់នោះ​ជា​ទុក្ខ។ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ក៏របស់​ណាដែល​មិនទៀង ដែលជាទុក្ខ មានសេចក្តី​ប្រែប្រួល​ជាធម្មតា គួរឬ ដើម្បីនឹង​យល់ឃើញ​នូវ​របស់នោះ​ថា នុ៎ះ​របស់អញ នុ៎ះ​ជាអញ នុ៎ះ​ជាខ្លួនអញ។ ក្រាប​ទូល​ថា បពិត្រព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មិនគួរ​ដើម្បី​នឹងយល់ឃើញ​យ៉ាងនោះទេ។

[២២] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះហេតុនោះ ក្នុងលោកនេះ រូបឯណាមួយជា​អតីតក្តី ជាអនាគតក្តី ជាបច្ចុប្បន្នក្តី ខាងក្នុងក្តី ខាងក្រៅក្តី គ្រោតគ្រាតក្តី ល្អិតក្តី ថោកទាបក្តី ឧត្តមក្តី រូបណាដែល​មានក្នុងទី​ឆ្ងាយក្តី ក្នុងទីជិតក្តី រូបទាំងអស់នោះក៏គ្រាន់តែជារូប (ប៉ុណ្ណោះឯង) អ្នកទាំងឡាយ គួរឃើញនូវ​សេចក្តីនុ៎ះ​ដោយប្រាជ្ញា​ដ៏ល្អ តាមសេចក្តីពិតយ៉ាង​នេះដូច្នេះថា នុ៎ះ​មិនមែនរបស់អញ នុ៎ះ​មិនមែនជាអញ នុ៎ះ​មិនមែនជា​ខ្លួនរបស់អញឡើយ។ វេទនា​ឯណាមួយ​ជា​អតីតក្តី ជាអនាគតក្តី ជាបច្ចុប្បន្នក្តី ខាងក្នុងក្តី ខាងក្រៅក្តី គ្រោតគ្រាតក្តី ល្អិតក្តី ថោកទាបក្តី ឧត្តមក្តី វេទនាណាដែល​មានក្នុងទី​ឆ្ងាយក្តី ក្នុងទីជិតក្តី វេទនាទាំងអស់នោះក៏គ្រាន់តែជាវេទនា (ប៉ុណ្ណោះឯង) អ្នកទាំងឡាយ គួរឃើញនូវ​សេចក្តីនុ៎ះ​ដោយប្រាជ្ញា​ដ៏ល្អ តាមសេចក្តីពិតយ៉ាង​នេះដូច្នេះថា នុ៎ះ​មិនមែនរបស់អញ នុ៎ះ​មិនមែនជាអញ នុ៎ះ​មិនមែនជា​ខ្លួនរបស់អញឡើយ។ សញ្ញាឯណាមួយជា​អតីតក្តី ជាអនាគតក្តី ជាបច្ចុប្បន្នក្តី ខាងក្នុងក្តី ខាងក្រៅក្តី គ្រោតគ្រាតក្តី ល្អិតក្តី ថោកទាបក្តី ឧត្តមក្តី សញ្ញាណាដែល​មានក្នុងទី​ឆ្ងាយក្តី ក្នុងទីជិតក្តី សញ្ញា​ទាំងអស់នោះ​ក៏គ្រាន់តែជាសញ្ញា (ប៉ុណ្ណោះឯង) អ្នកទាំងឡាយ គួរឃើញនូវ​សេចក្តីនុ៎ះ​ដោយប្រាជ្ញា​ដ៏ល្អ តាមសេចក្តីពិតយ៉ាង​នេះដូច្នេះថា នុ៎ះ​មិនមែនរបស់អញ នុ៎ះ​មិនមែនជាអញ នុ៎ះ​មិនមែនជា​ខ្លួនរបស់អញឡើយ។ សង្ខារទាំងឡាយឯណា​មួយជា​​អតីតក្តី ជាអនាគតក្តី ជាបច្ចុប្បន្នក្តី ខាង​ក្នុងក្តី ខាងក្រៅក្តី គ្រោតគ្រាតក្តី ល្អិតក្តី ថោកទាបក្តី ឧត្តមក្តី សង្ខារទាំងឡាយណាដែល​មាន​ក្នុង​ទី​ឆ្ងាយក្តី ក្នុងទីជិតក្តី សង្ខារទាំងឡាយ​ទាំងអស់នោះ​ក៏គ្រាន់តែជាសង្ខារ (ប៉ុណ្ណោះឯង) អ្នកទាំងឡាយ គួរឃើញនូវ​សេចក្តីនុ៎ះ​ដោយប្រាជ្ញា​ដ៏ល្អ តាម​សេចក្តី​ពិតយ៉ាង​នេះដូច្នេះថា នុ៎ះ​មិនមែនរបស់អញ នុ៎ះ​មិនមែនជាអញ នុ៎ះ​មិនមែនជា​ខ្លួនរបស់អញឡើយ។ វិញ្ញាណឯណាមួយជា​អតីតក្តី ជាអនាគតក្តី ជាបច្ចុប្បន្នក្តី ខាងក្នុងក្តី ខាងក្រៅក្តី គ្រោតគ្រាតក្តី ល្អិតក្តី ថោកទាបក្តី ឧត្តមក្តី វិញ្ញាណណាដែល​មានក្នុងទី​ឆ្ងាយក្តី ក្នុងទីជិតក្តី វិញ្ញាណ​ទាំងអស់នោះ​ក៏គ្រាន់​តែជា​វិញ្ញាណ (ប៉ុណ្ណោះឯង) អ្នកទាំងឡាយ គួរឃើញនូវ​សេចក្តីនុ៎ះ​ដោយប្រាជ្ញា​ដ៏ល្អ តាមសេចក្តី​ពិត​យ៉ាង​នេះដូច្នេះថា នុ៎ះ​មិនមែនរបស់អញ នុ៎ះ​មិនមែនជាអញ នុ៎ះ​មិនមែនជា​ខ្លួនរបស់អញឡើយ។

[២៣] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អរិយសាវកបានស្តាប់ហើយ យល់ឃើញ​យ៉ាងនេះ ក៏នឿយ​ណាយ​ក្នុងរូបផង នឿយណាយ​ក្នុងវេទនាផង នឿយណាយ​ក្នុងសញ្ញាផង នឿយណាយ​ក្នុង​សង្ខារទាំងឡាយ​ផង នឿយណាយ​ក្នុងវិញ្ញាណផង កាលបើនឿយណាយ (យ៉ាងនេះហើយ) ក៏ប្រាស​ចាក​តម្រេក ចិត្តក៏​ផុតស្រឡះ (ចាកអាសវៈ) ព្រោះកិរិយា​ប្រាសចាក​តម្រេក កាលដែល​ចិត្ត​ផុតស្រឡះ​ (ចាកអាសវៈ) ហើយ ញាណ (របស់អរិយសាវកនោះ) ក៏កើតឡើង​ប្រាកដថា ចិត្ត​(របស់អញ) ផុតស្រឡះ (ចាក​អាសវៈ)ហើយ (អរិយសាវកនោះ) ក៏ដឹងច្បាស់ដូច្នេះថា ជាតិ​ (របស់អញ)​អស់ហើយ មគ្គ​ព្រហ្មចរិយធម៌ អញបាន​នៅរួចហើយ កិច្ច​ដែលគួរ​ធ្វើ អញ​ក៏​បាន​ធ្វើ​រួចហើយ កិច្ចឯទៀត​ក្រៅពីនេះ មិនមាន (ដល់​អញ)ឡើយ។

[២៤] ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ជាម្ចាស់ ទ្រង់បានសំដែង​នូវសូត្រនេះ​ចប់ហើយ។ បញ្ចវគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយ ក៏មានចិត្ត​ត្រេកអរ​រីករាយ​ចំពោះ​ភាសិត​នៃព្រះដ៏​មានព្រះភាគ​ជាម្ចាស់។ ក៏កាលដែល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ជាម្ចាស់​កំពុង​ត្រាស់សំដែង​នូវវេយ្យាករណ៍នេះ ចិត្តរបស់ភិក្ខុទាំង​៥រូប បានរួច​ស្រឡះ​ហើយចាកអាសវៈ​ទាំងឡាយ ព្រោះ​មិនប្រកាន់​មាំ (ថាអញ ថាយើង)ឡើយ។ ក្នុងសម័យ​នោះឯង មានព្រះអរហន្ត​៦អង្គ​ក្នុងលោក​ជាដម្បូង (រាប់​ទាំងព្រះដ៏មានព្រះភាគផង)។

ចប់ បឋមភាណវារៈ។
បឋមភាណវារោ។
 1. ភិក្ខុមានគ្នា៥រូប។
 2. កំពុងខំប្រឹង​បំពេញ​ព្យាយាម​ឲ្យបាន​ត្រាស់ជាព្រះពុទ្ធ។
 3. សម្បុរស្បែក ឬសម្បុរថ្ងៃ
 4. អនុត្តរធម៌ គឺព្រះអរហត្តផល
 5. ពាក្យនេះប្រែចេញពីបាលីថា អន្តា។ អន្ត ប្រែថា ទីបំផុត តែក្នុង​ទីនេះ ប្រែថា អមខាង គឺធម៌ជាផ្លូវប្រតិបត្តិ​លាមក ថោកទាប នៅអមខាង​ទាំងពីរ​នៃ​មជ្ឈិមាបដិបទា ដែលជាផ្លូវ​ប្រតិបត្តិកណ្តាល។
 6. ទីទៃអំពីធម៌អមខាងទាំងពីរនោះ។
 7. តណ្ហា ប្រែថា ចំណង់ សេចក្តីប្រាថ្នា សេចក្តី​អន្ទះអន្ទែង សេចក្តី​ច្រួលច្រាល់ សម្រេក។
 8. តាមន័យ​ក្នុងអដ្ឋកថា និងដីកាថា តម្រេកប្រកប​ដោយកាមគុណ​ទាំង៥​យ៉ាង ហៅថា កាមតណ្ហា តម្រេកក្នុងរូបភព និងអរូបភព តម្រេកប្រកប​ដោយសេចក្តី​អាល័យ​ក្នុងឈាន និងសស្សតទិដ្ឋិ ហៅថា ភវតណ្ហា តម្រេក​ប្រកបដោយឧច្ឆេទទិដ្ឋិ គឺយល់ថា សត្វ​ស្លាប់​ទៅសូន្យ ហៅថា វិភវតណ្ហា។
 9. សារត្ថទីបនីដីកាថា ធម្មចក្ខុនោះ បានខាងមគ្គ៣ខាងក្រោម គឺសោតា​បត្តិមគ្គ១ សកទាគាមិមគ្គ១ អនាគាមិមគ្គ១ តែក្នុងអដ្ឋកថា ធម្មចក្កថា ធម្មចក្ខុក្នុងទីនេះ សំដៅ​យក​សោតាបត្តិមគ្គតែម្យ៉ាង។
 10. ក្នុងដីកា​ថា រូបំ អនត្តា រូបមិនមែន​ជារបស់ខ្លួននោះ សេចក្តីថា រូបមិនប្រព្រឹត្ត​ទៅក្នុង​អំណាច​ចិត្ត១ មិនមាន​ម្ចាស់១ សោះសូន្យ១ ជាសត្រូវ​នឹងចិត្ត១។
 11. គម្ពីរខ្លះឃើញមានពាក្យសួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកទាំងឡាយសំគាល់​នូវ​សេចក្តី​នោះថាដូចម្តេច។ គ្រប់ៗបទ តាំងពី​វេទនាជាដើម រហូតដល់វិញ្ញាណ​ជាទីបំផុត គម្ពីរ​ខ្លះ​ឃើញ​មានតែពាក្យថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ វេទនា...​ដូច្នេះក៏មាន។

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

6. pañcavaggiyakathā (Mv.I.6.1)
The Discussion of the Group of Five

[10]Then the thought occurred to the Blessed One, “To whom should I teach the Dhamma first? Who will quickly understand this Dhamma?”

Then the thought occurred to him, “This Āḷāra Kālāma is wise, competent, intelligent. He has long had little dust in his eyes. What if I were to teach him the Dhamma first? He will quickly understand this Dhamma.”

(Mv.I.6.2) Then devas appeared to the Blessed One and informed him, “Lord, Āḷāra Kālāma died seven days ago.”

And knowledge & vision arose within him: “Āḷāra Kālāma died seven days ago.”

The thought occurred to him, “A great loss has Āḷāra Kālāma suffered. If he had heard this Dhamma, he would have quickly understood it.”

(Mv.I.6.3) Then the thought occurred to the Blessed One, “To whom should I teach the Dhamma first? Who will quickly understand this Dhamma?”

Then the thought occurred to him, “This Uddaka Rāmaputta is wise, competent, intelligent. He has long had little dust in his eyes. What if I were to teach him the Dhamma first? He will quickly understand this Dhamma.”

(Mv.I.6.4) Then devas appeared to the Blessed One and informed him, “Lord, Uddaka Rāmaputta died last night.”

And knowledge & vision arose within him: “Uddaka Rāmaputta died last night.”

The thought occurred to him, “A great loss has Uddaka Rāmaputta suffered. If he had heard this Dhamma, he would have quickly understood it.”

(Mv.I.6.5) Then the thought occurred to the Blessed One, “To whom should I teach the Dhamma first? Who will quickly understand this Dhamma?”

Then the thought occurred to him, “They were very helpful to me, the group of five monks who attended to me when I was resolute in exertion. What if I were to teach them the Dhamma first?”

(Mv.I.6.6) Then the thought occurred to the Blessed One, “Where is the group of five monks staying now?”

And with the divine eye, purified & surpassing the human, he saw that they were staying near Bārāṇasī in the Deer Park at Isipatana. Then, having stayed at Uruvelā as long as he liked, the Blessed One set out to wander by stages to Bārāṇasī.

(Mv.I.6.7) [11] Upaka the Ājīvaka saw the Blessed One traveling on the road between Gayā and the (place of) Awakening, and on seeing him said to him, “Clear, my friend, are your faculties. Pure your complexion, and bright. On whose account have you gone forth? Who is your teacher? In whose Dhamma do you delight?”

(Mv.I.6.8 ) When this was said, the Blessed One replied to Upaka the Ājīvaka in verses:

“All-vanquishing,
all-knowing am I,
with regard to all things,
unadhering.

All-abandoning,
released in the ending of craving:
having fully known on my own,
to whom should I point as my teacher? [=Dhp 353]

I have no teacher,
and one like me can’t be found.
In the world with its devas,
I have no counterpart.

For I am an arahant in the world;
I, the unexcelled teacher.
I, alone, am rightly self-awakened.
Cooled am I,

To set rolling the wheel of Dhamma
I go to the city of the Kasis.
In a world become blind,
I beat the drum of the Deathless.”


(Mv.I.6.9) “From your claims, my friend, you deserve to be an infinite conqueror.”

“Conquerors are those like me
who have reached fermentations’ end.
I’ve conquered evil qualities,
and so, Upaka, I’m a conqueror.”


When this was said, Upaka said, “May it be so, my friend,” and—shaking his head, taking a side-road—he left.

(Mv.I.6.10) [12] Then, wandering by stages, the Blessed One arrived at Bārāṇasī, at the Deer Park in Isipatana, and went to where the group of five monks were staying. From afar they saw him coming and, on seeing him, made a pact with one another, (saying,)

“Friends, here comes Gotama the contemplative: living luxuriously, straying from his exertion, backsliding into abundance.

“He doesn’t deserve to be bowed down to, to be greeted by standing up, or to have his robe & bowl received.

“Still, a seat should be set out; if he wants to, he can sit down.”

(Mv.I.6.11) But as the Blessed One approached, unable to keep to their pact, the group of five monks went out to greet the Blessed One. One received his robe & bowl. Another laid out a seat. Another set out water for washing his feet, a foot-stand, and a pebble foot wiper. The Blessed One sat down on the seat laid out. Having sat down, he washed his feet. Just then they addressed the Blessed One by name and as “friend.”

(Mv.I.6.12) When this was said, the Blessed One said to them, “Don’t address the Tathāgata by name and as ‘friend.’

“The Tathāgata, monks, is a worthy one, rightly self-awakened.

“Lend ear, monks: the Deathless has been attained.

“I will instruct you. I will teach you the Dhamma.

“Practicing as instructed, you will in no long time reach & remain in the supreme goal of the holy life for which sons of good families rightly go forth from home into homelessness, knowing & realizing it for yourselves in the here & now.”

(Mv.I.6.13) When this was said, the group of five monks replied to Blessed One, “By that practice, that conduct, that performance of austerities you did not attain any superior human states, any distinction in knowledge & vision worthy of a noble one.

“So how can you now—living luxuriously, straying from your exertion, backsliding into abundance—have attained any superior human states, any distinction in knowledge & vision worthy of a noble one?”

(Mv.I.6.14) When this was said, the Blessed One replied to them, “The Tathāgata, monks, is not living luxuriously, has not strayed from his exertion, has not backslid into abundance.

“The Tathāgata, monks, is a worthy one, rightly self-awakened. Lend ear, monks: the Deathless has been attained. I will instruct you. I will teach you the Dhamma. Practicing as instructed, you will in no long time reach & remain in the supreme goal of the holy life for which clansmen rightly go forth from home into homelessness, knowing & realizing it for yourselves in the here & now.”

(Mv.I.6.15) A second time, the group of five monks replied to Blessed One, … A second time, the Blessed One replied to them, … A third time, the group of five monks said to the Blessed One, “By that practice, that conduct, that performance of austerities you did not attain any superior human states, any distinction in knowledge & vision worthy of a noble one. So how can you now—living luxuriously, straying from your exertion, backsliding into abundance—have attained any superior human states, any distinction in knowledge & vision worthy of a noble one?”

(Mv.I.6.16) When this was said, the Blessed One replied to the group of five monks, “Monks, do you remember my ever saying this before now?”

“No, lord.”

“The Tathāgata, monks, is a worthy one, rightly self-awakened. Lend ear, monks: the Deathless has been attained. I will instruct you. I will teach you the Dhamma. Practicing as instructed, you will in no long time reach & remain in the supreme goal of the holy life for which clansmen rightly go forth from home into homelessness, knowing & realizing it for yourselves in the here & now.”

And so the Blessed One was able to convince them.

Then the group of five monks were eager to listen to the Blessed One. They lent their ears and set their minds for the sake of knowledge.

(Mv.I.6.17) [13] Then he addressed the group of five monks: [SN 56:11]

“These two extremes are not to be indulged in by one who has gone forth—

“that which is devoted to sensual pleasure in sensuality: base, vulgar, common, ignoble, unprofitable;

“and that which is devoted to self-affliction: painful, ignoble, unprofitable.

“Avoiding both of these extremes, the middle way realized by the Tathāgata—producing vision, producing knowledge—leads to calm, to direct knowledge, to self-awakening, to Unbinding.

(Mv.I.6.18) “And what is the middle way realized by the Tathāgata that—producing vision, producing knowledge—leads to calm, to direct knowledge, to self-awakening, to Unbinding? Precisely this Noble Eightfold Path: right view, right resolve, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration. This is the middle way realized by the Tathāgata that—producing vision, producing knowledge—leads to calm, to direct knowledge, to self-awakening, to Unbinding.

(Mv.I.6.19) [14] “Now this, monks, is the noble truth of stress: Birth is stressful, aging is stressful, death is stressful; sorrow, lamentation, pain, distress, & despair are stressful; association with the unbeloved is stressful, separation from the loved is stressful, not getting what is wanted is stressful. In short, the five clinging-aggregates are stressful.

(Mv.I.6.20) “And this, monks, is the noble truth of the origination of stress: the craving that makes for further becoming—accompanied by passion & delight, relishing now here & now there—i.e., craving for sensual pleasure, craving for becoming, craving for non-becoming.

(Mv.I.6.21) “And this, monks, is the noble truth of the cessation of stress: the remainderless fading & cessation, renunciation, relinquishment, release, & letting go of that very craving.

(Mv.I.6.22) “And this, monks, is the noble truth of the way of practice leading to the cessation of stress: precisely this Noble Eightfold Path—right view, … right concentration.

(Mv.I.6.23) [15] “Vision arose, insight arose, discernment arose, knowledge arose, illumination arose within me with regard to things never heard before: ‘This is the noble truth of stress.’

“… ‘This noble truth of stress is to be comprehended.’

“Vision arose, insight arose, discernment arose, knowledge arose, illumination arose within me with regard to things never heard before: ‘ … has been comprehended.’

(Mv.I.6.24) “Vision arose, insight arose, discernment arose, knowledge arose, illumination arose within me with regard to things never heard before: ‘This is the noble truth of the origination of stress.’

“… ‘This noble truth of the origination of stress is to be abandoned.’

“Vision arose, insight arose, discernment arose, knowledge arose, illumination arose within me with regard to things never heard before: ‘This noble truth of the origination of stress has been abandoned.’

(Mv.I.6.25) “Vision arose, insight arose, discernment arose, knowledge arose, illumination arose within me with regard to things never heard before: ‘This is the noble truth of the cessation of stress.’

“… ‘This noble truth of the cessation of stress is to be directly experienced.’

“Vision arose, insight arose, discernment arose, knowledge arose, illumination arose within me with regard to things never heard before: ‘… has been directly experienced.’

(Mv.I.6.26) “Vision arose, insight arose, discernment arose, knowledge arose, illumination arose within me with regard to things never heard before: ‘This is the noble truth of the way of practice leading to the cessation of stress.’

“… ‘This noble truth of the way of practice leading to the cessation of stress is to be developed.’

“Vision arose, insight arose, discernment arose, knowledge arose, illumination arose within me with regard to things never heard before: ‘… has been developed.’

(Mv.I.6.27) [16] “And, monks, as long as this—my three-round, twelve-permutation knowledge & vision concerning these four noble truths as they have come to be—was not pure, I did not claim to have directly awakened to the right self-awakening unexcelled in the cosmos with its deities, Māras, & Brahmās, with its contemplatives & brahmans, its royalty & commonfolk.

(Mv.I.6.28) “But as soon as this—my three-round, twelve-permutation knowledge & vision concerning these four noble truths as they have come to be—was truly pure, then I did claim to have directly awakened to the right self-awakening unexcelled in the cosmos with its deities, Māras & Brahmās, with its contemplatives & brahmans, its royalty & commonfolk.

(Mv.I.6.29) Knowledge & vision arose in me: ‘Unprovoked is my release. This is the last birth. There is now no further becoming.’”

And while this explanation was being given, there arose to Ven. Kondañña the dustless, stainless Dhamma eye—

“Whatever is subject to origination is all subject to cessation.”

(Mv.I.6.30) [17] And when the Blessed One had set the Wheel of Dhamma in motion, the earth devas cried out: “At Bārāṇasī, in the Game Refuge at Isipatana, the Blessed One has set in motion the unexcelled Wheel of Dhamma that cannot be stopped by brahman or contemplative, deva, Māra, or Brahmā, or anyone in the cosmos.”

On hearing the earth devas’ cry, the devas of the Four Kings’ Heaven took up the cry. On hearing the devas of the Four Great Kings’ cry, the devas of the Thirty-three took up the cry. ...the Yama devas… the Tusita devas… the Nimmānarati devas… the Paranimmita-vasavatti devas… the devas of Brahmā’s retinue took up the cry: “At Bārāṇasī, in the Game Refuge at Isipatana, the Blessed One has set in motion the unexcelled Wheel of Dhamma that cannot be stopped by brahman or contemplative, deva, Māra, or Brahmā, or anyone at all in the cosmos.”

(Mv.I.6.31) So in that moment, that instant, the cry shot right up to the Brahmā worlds. And this ten-thousand fold cosmos shivered & quivered & quaked, while a great, measureless radiance appeared in the cosmos, surpassing the deva-effulgence of the devas.

Then the Blessed One exclaimed: “So you really know, Kondañña? So you really know?”

And that is how Ven. Kondañña acquired the name Aññā-Kondañña—Kondañña who knows.

(Mv.I.6.32) [18] Then Ven. Aññā-Koṇḍañña, having seen the Dhamma, having attained the Dhamma, having known the Dhamma, having fathomed the Dhamma, having crossed over and beyond uncertainty, having no more perplexity, having gained fearlessness, independence of others with regard to the Teacher’s message, said to the Blessed One,

“May I receive the Going-forth in the Blessed One’s presence? May I receive the Acceptance?”

“Come, bhikkhu,” said the Blessed One. “The Dhamma is well-taught. Live the holy life for the right ending of stress.” [BMC]

Such was the venerable one’s Acceptance.

(Mv.I.6.33) [19] Then the Blessed One taught and admonished the other monks with talk on the dhamma. Then, being taught and admonished by the Blessed One with talk on the Dhamma, the dustless, spotless eye of Dhamma arose for Ven. Vappa and Ven. Bhaddiya—“Whatever is subject to origination is all subject to cessation.”

(Mv.I.6.34) They, having seen the Dhamma, having attained the Dhamma, having known the Dhamma, having fathomed the Dhamma, having crossed over and beyond uncertainty, having no more perplexity, having gained fearlessness, independence of others with regard to the Teacher’s message, said to the Blessed One, “May we receive the Going-forth in the Blessed One’s presence? May we receive the Acceptance?”

“Come, bhikkhus,” said the Blessed One. “The Dhamma is well-taught. Live the holy life for the right ending of stress.”

Such was the venerable ones’ Acceptance.

(Mv.I.6.35) Then the Blessed One, subsisting on food brought back, taught and admonished the remaining monks with talk on the dhamma. Whatever three monks brought back, having gone on their almsround, with that the group of six sustained themselves.

(Mv.I.6.36) Then, being taught and admonished by the Blessed One with talk on the Dhamma, the dustless, spotless eye of Dhamma arose for Venerable Mahānāma and Venerable Assaji—“Whatever is subject to origination is all subject to cessation.”

(Mv.I.6.37) They, having seen the Dhamma, having attained the Dhamma, having known the Dhamma, having fathomed the Dhamma, having crossed over and beyond uncertainty, having no more perplexity, having gained fearlessness, independence of others with regard to the Teacher’s message, said to the Blessed One, “May we receive the Going-forth in the Blessed One’s presence? May we receive the Acceptance?”

Come, bhikkhus,” said the Blessed One. “The Dhamma is well-taught. Live the holy life for the right ending of stress.”

Such was the venerable ones’ Acceptance.

(Mv.I.6.38) [20] Then the Blessed One addressed the group of five monks: [SN 22:59]

“Form, monks, is not self.

“If form were the self, this form would not lend itself to dis-ease. It would be possible (to say) with regard to form, ‘Let my form be thus. Let my form not be thus.’

“But precisely because form is not self, this form lends itself to dis-ease. And it is not possible (to say) with regard to form, ‘Let my form be thus. Let my form not be thus.’

(Mv.I.6.39) “Feeling is not self.

“If feeling were the self, feeling would not lend itself to dis-ease. It would be possible (to say) with regard to feeling, ‘Let my feeling be thus. Let my feeling not be thus.’

“But precisely because feeling is not self, feeling lends itself to dis-ease. And it is not possible (to say) with regard to feeling, ‘Let my feeling be thus. Let my feeling not be thus.’

(Mv.I.6.40) “Perception is not self.

“If perception were the self, perception would not lend itself to dis-ease. It would be possible (to say) with regard to perception, ‘Let my perception be thus. Let my form not be thus.’

“But precisely because perception is not self, perception lends itself to dis-ease. And it is not possible (to say) with regard to perception, ‘Let my perception be thus. Let my perception not be thus.’

“Fabrications are not self.

“If fabrications were the self, fabrications would not lend themselves to dis-ease. It would be possible (to say) with regard to fabrications, ‘Let my fabrications be thus. Let my fabrications not be thus.’

“But precisely because fabrications are not self, fabrications lend themselves to dis-ease. And it is not possible with regard to fabrications, ‘Let my fabrications be thus. Let my fabrications not be thus.’

(Mv.I.6.41) “Consciousness is not self.

“If consciousness were the self, consciousness would not lend itself to dis-ease. It would be possible (to say) with regard to consciousness, ‘Let my consciousness be thus. Let my consciousness not be thus.’

“But precisely because consciousness is not self, consciousness lends itself to dis-ease. And it is not possible (to say) with regard to consciousness, ‘Let my consciousness be thus. Let my consciousness not be thus.’

(Mv.I.6.42) [21] “What do you think, monks? Is form constant or inconstant?”

“Inconstant, lord.”

“And is that which is inconstant easeful or stressful?”

“Stressful, lord.”

“And is it fitting to regard what is inconstant, stressful, subject to change as: ‘This is mine. This is my self. This is what I am’?”

“No, lord.”

(Mv.I.6.43) “Is feeling constant or inconstant?”

“Inconstant, lord.”

“And is that which is inconstant easeful or stressful?”

“Stressful, lord.”

“And is it fitting to regard what is inconstant, stressful, subject to change as: ‘This is mine. This is my self. This is what I am’?”

“No, lord.”

“Is perception constant or inconstant?”

“Inconstant, lord.”

“And is that which is inconstant easeful or stressful?”

“Stressful, lord.”

“And is it fitting to regard what is inconstant, stressful, subject to change as: ‘This is mine. This is my self. This is what I am’?”

“No, lord.”

“Are fabrications constant or inconstant?”

“Inconstant, lord.”

“And is that which is inconstant easeful or stressful?”

“Stressful, lord.”

“And is it fitting to regard what is inconstant, stressful, subject to change as: ‘This is mine. This is my self. This is what I am’?”

“No, lord.”

“Is consciousness constant or inconstant?”

“Inconstant, lord.”

“And is that which is inconstant easeful or stressful?”

“Stressful, lord.”

“And is it fitting to regard what is inconstant, stressful, subject to change as: ‘This is mine. This is my self. This is what I am’?”

“No, lord.”

(Mv.I.6.44) [22] “Thus, monks, any form whatsoever that is past, future, or present; internal or external; blatant or subtle; common or sublime; far or near: Every form is to be seen with right discernment as it has come to be: ‘This is not mine. This is not my self. This is not what I am.’

(Mv.I.6.45) “Any feeling whatsoever that is past, future, or present; internal or external; blatant or subtle; common or sublime; far or near: Every feeling is to be seen with right discernment as it has come to be: ‘This is not mine. This is not my self. This is not what I am.’

“Any perception whatsoever that is past, future, or present; internal or external; blatant or subtle; common or sublime; far or near: Every perception is to be seen with right discernment as it has come to be: ‘This is not mine. This is not my self. This is not what I am.’

“Any fabrications whatsoever that are past, future, or present; internal or external; blatant or subtle; common or sublime; far or near: Every fabrication is to be seen with right discernment as it has come to be: ‘This is not mine. This is not my self. This is not what I am.’

“Any consciousness whatsoever that is past, future, or present; internal or external; blatant or subtle; common or sublime; far or near: Every consciousness is to be seen with right discernment as it has come to be: ‘This is not mine. This is not my self. This is not what I am.’

(Mv.I.6.46) [23] “Seeing thus, the instructed disciple of the noble ones grows disenchanted with form, disenchanted with feeling, disenchanted with perception, disenchanted with fabrications, disenchanted with consciousness.

“Disenchanted, he becomes dispassionate.

“Through dispassion, he is released.

“With release, there is the knowledge, ‘Released.’

“He discerns that ‘Birth is ended, the holy life fulfilled, the task done. There is nothing further for this world.’”

(Mv.I.6.47) [24] That is what the Blessed One said. Gratified, the group of five monks delighted in the Blessed One’s words. And while this explanation was being given, the minds of the group of five monks, through lack of clinging/sustenance, were released from effluents. At that time there were six arahants in the world.

paṭhamabhāṇavāraṁ
The first recitation section (is finished).

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

6. pañcavaggiyakathā (Mv.I.6.1)
Die "Gruppe von Fünf"-Unterredung

[10] Dann kam dem Befreiten der Gedanke auf: "Wem sollte ich das Dhamma als erstes lehren? Wer würde das Dhamma rasch verstehen?"

Dann kam ihm der Gedanke auf: "Dieser Āḷāra Kālāma ist weise, kundig, verständig. Er hat lange wenig Stab in den Augen gehabt. Was wäre, wenn ich ihm das Dhamma als ersten lehre? Er wird das Dhamma schnell verstehen."

(Mv.I.6.2) Dann erschienen dem Befreiten Devas, und informierten ihn: "Herr, Āḷāra Kālāma ist vor sieben Tage gestorben."

Und Wissen und Vision kam in ihm auf: "Āḷāra Kālāma starb vor sieben Tagen."

Dann kam ihm der Gedanke auf: "Einen großen Verlust hat Āḷāra Kālāma erlitten. Wenn er dieses Dhamma gehört hätte, würde er es rasch verstanden haben."

(Mv.I.6.3) Dann kam dem Befreiten der Gedanke auf: "Wem sollte ich das Dhamma als erstes lehren? Wer würde das Dhamma rasch verstehen?"

Dann kam ihm der Gedanke auf: "Dieser Uddaka Rāmaputta ist weise, kundig, verständig. Er hat lange wenig Stab in den Augen gehabt. Was wäre, wenn ich ihm das Dhamma als ersten lehre? Er wird das Dhamma schnell verstehen."

(Mv.I.6.4) Dann erschienen dem Befreiten Devas, und informierten ihn: "Herr, Uddaka Rāmaputta ist letzte Nacht gestorben."

Und Wissen und Vision kam in ihm auf: "Uddaka Rāmaputta starb letzte Nacht."

Dann kam ihm der Gedanke auf: "Einen großen Verlust hat Uddaka Rāmaputta erlitten. Wenn er dieses Dhamma gehört hätte, würde er es rasch verstanden haben."

(Mv.I.6.5) Dann kam dem Befreiten der Gedanke auf: "Wem sollte ich das Dhamma als erstes lehren? Wer würde das Dhamma rasch verstehen?"

Dann kam ihm der Gedanke auf: "Sie waren mir gegenüber sehr hilfreich, die Gruppe von fünf Bhikkhus, die mich begleiteten, als ich resolut in Ausübung war. Was wäre, wenn ich ihnen das Dhamma als erste lehre?"

(Mv.I.6.6) Dann kam dem Befreiten der Gedanke auf: "Wo hält sich die Gruppe von fünf Bhikkhus nun auf?"

Und mit dem himmlischen Auge, gereinigt, und das der Menschen übertreffend, sah er, daß sie Nahe Bārāṇasī, im Wildpark zu Isipatana verweilten. Dann, in Uruvelā so lange er möchte geblieben seiend, ging der Befreite daran, in Abschnitten, nach Bārāṇasī zu wandern.

(Mv.I.6.7) [11] Upaka, der Ājīvaka, sah den Befreiten, auf der Straße zwischen Gayā und (dem Platz) des Erwachens, reisend, und ihn sehend, sprach er zu ihm: "Klar, mein Freund, sind Eure Fähigkeiten. Rein Eure Erscheinung, und strahlend. Auf wessen Darstellung seit Ihr fortgezogen? Wer ist Euer Lehrer? An wessen Dhamma erfreut Ihr Euch?"

(Mv.I.6.8 ) Als dieses gesprochen war, antwortete der Befreite Upaka, dem Ājīvaka, in Versen:

“Allesbezwungenhabend,
allwissend bin ich,
im Bezug auf alle Dinge
nichtfestklebend.

Allesabgelegthabend,
befreit im Enden von Leiden:
selbstständig alles erkannt habend,
auf wen sollte ich als mein Lehrer zeigen? [=Dhp 353]

Ich habe keinen Lehrer,
und jemand mir gleich, nicht zu finden ist.
In der Welt mit ihren Devas,
habe ich kein Gegenstück.

Denn ich bin ein Arahat in der Welt;
Ich, der unübertroffene Lehrer,
ich, alleine, bin rechtens Selbst-Erwacht.
Ausgekühl bin ich, ungebunden.

Um das Rad des Dhammas ins Rollen zu bringen.
gehe ich zur Stadt Kasis.
In einer Welt erblindet,
schlage ich die Trommel des Todlosen."


(Mv.I.6.9) "Aus Euren Behauptungen, mein Freund, verdient Ihr ein uneingeschränkter Eroberer zu sein."

"Bezwinger sind solche wie ich,
jene die der Gärungens Ende erreicht haben.
Ich habe schlecht Qualitäten bezwungen,
und deshalb, Upaka, bin ich ein Bezwinger."


Als das gesagt war, sprach Upaka: "Möge es so sein, mein Freund", und, seinen Kopf schüttelnd, eine Nebenstraße nehmend, zog er fort.

(Mv.I.6.10) [12] Dann, in Abschnitten wandernd, kam der Befreite in Bārāṇasī, im Wildpark zu Isipatana, an und ging dort hin, wo die Gruppe von fünf Bhikkhus verweilte. Von Weitem sahen sie ihn kommend, und ihn sehend, schlossen sie miteinander einen Pakt (, sagend:)

"Freunde, hier kommt Gotama, der Besinnliche: luxuriös lebend, abkommend von seiner Ausübung, zurückschlitternd in Reichhaltigkeit.

"Er verdient es nicht, sich vor ihm zu verneigen, mit Aufstehen gegrüßt zu werden, oder damit seine Robe und Schale entgegen zu nehmen.

"Dennoch, ein Sitz sollte bereitgestellt werden. Wenn er möchte, kann er sich niedersetzen."

(Mv.I.6.11) Aber als der Befreite aufwartete, unfähig deren Pakt einzuhalten, ging die Gruppe der fünf Bhikkhus daran den Befreiten zu begrüßen. Einer nahm seine Robe und Schale entgegen. Ein anderer stellten einen Sitz aus. Ein anderer stellte Wasser für das Waschen der Füße, eine Fußablage, einen Kieselfußabstreifer bereit. Der Befreite setzte sich auf den bereitgestellten Sitz nieder. Sich niedergesetzt habend, wusch er seine Füße. Geradewegs dann, richteten sie sich mit Name und als "Freund" an den Befreiten.

(Mv.I.6.12) Als dieses gesagt war, sprach der Befreite zu ihnen: "Richtet Euch nicht mit Name und als 'Freund' an den Tathāgata.

"Der Tathāgata, Bhikkhus, ist ein Würdiger, rechtens Selbst-Erwachter.

"Leiht Ohr, Bhikkhus: Das Todlose wurde erlangt.

"Ich werde Euch anleiten. Ich werde Euch das Dhamma lehren.

"Wie angeleitet ausübend, werdet Ihr nach nicht langer Zeit das erhabene Ziel des Heiligen Lebens, für welches Söhne guter Familien rechtens, aus dem Heim, in die Hauslosigkeit fortziehen, erreichen und darin verbleiben, es für Euch selbst, im Hier und Jetzt, erkannt und verwirklicht habend."

(Mv.I.6.13) Als dieses gesagt war, erwiderte die Gruppe der fünf Bhikkhus dem Befreiten: "Mit dieser Ausübung, diesem Verhalten, dieser Gestaltung von Entbehrlichkeit, habt Ihr keinerlei erhabenen menschlichen Zustand erreicht, keinerlei Auszeichnung in Wissen und Vision, würdig eines Noblen.

"Wie könnt Ihr also nun, luxuriös lebend, abkommend von Eurer Ausübung, zurückschlitternd in Reichhaltigkeit, irgend einen erhabenen menschlichen Zustand, irgend eine Auszeichnung in Wissen und Vision, würdig eines Noblen, erreicht haben?"

(Mv.I.6.14) Als dieses gesagt war, erwiderte ihnen der Befreite: "Der Tathāgata, Bhikkhus, lebt nicht luxuriös, ist nicht von seiner Ausübung abgekommen, ist nicht in Reichhaltigkeit zurückgeschlittert.

"Der Tathāgata, Bhikkhus, ist ein Würdiger, rechtens Selbst-Erwachter. Leiht Ohr, Bhikkhus: Das Todlose wurde erlangt. Ich werde Euch anleiten. Ich werde Euch das Dhamma lehren. Wie angeleitet ausübend, werdet Ihr nach nicht langer Zeit das erhabenen Ziel des Heiligen Lebens, für welches Sohne guter Familien rechtens, aus dem Heim, in die Hauslosigkeit fortziehen, erreichen und darin verbleiben, es für Euch selbst, im Hier und Jetzt, erkannt und verwirklicht habend."

(Mv.I.6.15) Ein zweites Mal, erwiderte die Gruppe von fünk Bhikkhu dem Befreiten... Ein zweites Mal erwiderte ihnen der Befreite... Ein drittes Mal sprach die Gruppe von fünf Bhikkhus zum Befreiten: "Mit dieser Ausübung, diesem Verhalten, dieser Gestaltung von Entbehrlichkeit, habt Ihr keinerlei erhabenen menschlichen Zustand erreicht, keinerlei Auszeichnung in Wissen und Vision, würdig eines Noblen. Wie könnt Ihr also nun, luxuriös lebend, abkommend von Eurer Ausübung, zurückschlitternd in Reichhaltigkeit, irgend einen erhabenen menschlichen Zustand, irgend eine Auszeichnung in Wissen und Vision, würdig eines Noblen, erreicht haben?"

(Mv.I.6.16) Als dieses gesagt war, erwiderte der Befreite der Gruppe von fünf Bhikkhus: "Bhikkhus, erinnert Ihr Euch meiner, dieses zuvor gesagt haben?"

"Nein, Herr."

"Der Tathāgata, Bhikkhus, ist ein Würdiger, rechtens Selbst-Erwachter. Leiht Ohr, Bhikkhus: Das Todlose wurde erlangt. Ich werde Euch anleiten. Ich werde Euch das Dhamma lehren. Wie angeleitet ausübend, werdet Ihr nach nicht langer Zeit das erhabenen Ziel des Heiligen Lebens, für welches Sohne guter Familien rechtens, aus dem Heim, in die Hauslosigkeit fortziehen, erreichen und darin verbleiben, es für Euch selbst, im Hier und Jetzt, erkannt und verwirklicht habend."

So gelang es dem Befreiten sie zu überzeugen.

Danach war die Gruppe von fünf Bhikkhus willig dem Befreiten zuzuhören. Sie liehen ihre Ohren und richteten deren Geist zum Zwecke von Wissen aus.

(Mv.I.6.17) [13] Dann richtete er sich an die Gruppe von fünf Bhikkhus: [SN 56:11]

"Diesen zwei Extremen ist nicht nachzugehen, von einem der fortgezogen ist:

"jenes, welches dem Sinnesvergnügen in Sinnlichkeit ergeben ist: niedrig, vulgär, gemein, unedel, nichtsnützig;

"und jenes, welches der Selbsqual ergeben ist: schmerzhaft, unedel, nichtsnützig.

"Beide dieser Extreme vermeidend, führt der Mittelweg, verwirklicht vom Tathāgata, Vision erzeugend, Wissen erzegend, zu Stille, zu direktem Wissen, zum Selbsterwachen, zu Ungebundenheit.

(Mv.I.6.18) "Und was ist der Mittelweg, verwirklicht vom Tathāgata, welcher, Vision erzeugend, Wissen erzeugend, zu Stille, zu direktem Wissen, zum Selbsterwachen, zu Ungebundenheit führt? Genau dieser Noble Achfache Pfad: Rechte Ansicht, rechte Entschlossenheit, rechte Sprache, rechte Handlung, rechter Lebnsunterhalt, rechte Anstrengung, rechte Achtsamkeit, rechte Konzentration. Dieses ist der Mittelweg, verwirklicht vom Tathāgata, welcher, Vision erzeugend, Wissen erzeugend, zu Stille, zu direktem Wissen, zum Selbsterwachen, zu Ungebundenheit führt.

(Mv.I.6.19) [14] "Nun dieses, Bhikkhus, ist die edle Wahrheit von Streß: Geburt ist stressend, Altern ist stressend, Tod ist stressend; Kummer, Wehklage, Schmerz, Elend und Bedrängnis sind stressend, Vereintsein mit Ungeliebtem ist streßreich, Getrenntsein von Geliebtem ist stressend, nicht bekommen was man möchte ist stressend. In Kurze, die fünf Festhalteansammlungen sind stressend.

(Mv.I.6.20) "Und dieses, Bhikkhus, ist die edle Wahrheit der Ursache von Streß: das Verlangen, welches weiteres Werden macht, begleitet von Begierde und Erfreuen, nun hier und nun dort genießend, d.h. Verlangen nach Sinnesvergnügen, Verlangen nach Werden, Verlangen nach Nicht-Werden.

(Mv.I.6.21) "Und dieses, Bhikkhus, ist die edle Wahrheit von der Beendigung von Streß: das rückstandslose Schwinden und Beenden, Entsagung, Abtretung, Befreiung und Loslassen, von eben diesem Verlangen.

(Mv.I.6.22) "Und dieses, Bhikkhus, ist die edle Wahrheit des Weges der Ausübung, zur Beendigung von Streß führend: genau dieser Noble Achtfache Pfad, rechte Ansicht,... rechte Konzentration.

(Mv.I.6.23) [15] "Vision kam auf, Erkenntnis kam auf, Einsicht kam auf, Strahlen kam in mit auf, im Bezug auf Dinge, niemals zuvor gehört: 'Dieses ist die edle Wahrheit von Streß.'

"... 'Diese edle Wahrheit von Streß ist zu verstehen.'

"Vision kam auf, Erkenntnis kam auf, Einsicht kam auf, Strahlen kam in mit auf, im Bezug auf Dinge, niemals zuvor gehört: 'Diese edle Wahrheit von Streß, wurde verstanden.'

(Mv.I.6.24) "Vision kam auf, Erkenntnis kam auf, Einsicht kam auf, Strahlen kam in mit auf, im Bezug auf Dinge, niemals zuvor gehört: 'Dieses ist die edle Wahrheit von der Ursache von Streß.'

"... 'Diese edle Wahrheit von der Ursache von Streß, ist zu abzulegen.'

"Vision kam auf, Erkenntnis kam auf, Einsicht kam auf, Strahlen kam in mit auf, im Bezug auf Dinge, niemals zuvor gehört: 'Diese edle Wahrheit von der Ursache von Streß, wurde abgelegt.'

(Mv.I.6.25) "Vision kam auf, Erkenntnis kam auf, Einsicht kam auf, Strahlen kam in mit auf, im Bezug auf Dinge, niemals zuvor gehört: 'Dieses ist die edle Wahrheit von der Beendigung von Streß.'

"... 'Diese edle Wahrheit von der Beendigung von Streß, ist zu direkt zu erfahren.'

"Vision kam auf, Erkenntnis kam auf, Einsicht kam auf, Strahlen kam in mit auf, im Bezug auf Dinge, niemals zuvor gehört: 'Diese edle Wahrheit von der Beendigung von Streß, wurde direkt erfahren.'

(Mv.I.6.26) "Vision kam auf, Erkenntnis kam auf, Einsicht kam auf, Strahlen kam in mit auf, im Bezug auf Dinge, niemals zuvor gehört: 'Dieses ist die edle Wahrheit vom Weg der Ausübung, zur Beendigung von Streß führend.'

"... 'Dieses ist die edle Wahrheit vom Weg der Ausübung, zur Beendigung von Streß führend, ist zu entwickeln.'

"Vision kam auf, Erkenntnis kam auf, Einsicht kam auf, Strahlen kam in mit auf, im Bezug auf Dinge, niemals zuvor gehört: 'Diese edle Wahrheit vom Weg der Ausübung, zur Beendigung von Streß führend, wurde entwickelt.'

(Mv.I.6.27) [16] "Und, Bhikkhus, solange dieses, mein dreifachumkreisendes, zwölfdurchläufiges Wissen und Vision, betreffend dieser vier edlen Wahrheiten, so wie sie aufgekommen waren, nicht wahrlich rein war, behauptete ich nicht direkt zum rechten Selbsterwachen, unübertroffen im Kosmos, mit seinen Gottheiten, Māras und Brahmās, seiner Hofschaft und Gemeinvolk, erwacht zu sein.

(Mv.I.6.28) Doch sowie dieses, mein dreifachumkreisendes, zwölfdurchläufiges Wissen und Vision, betreffend dieser vier edlen Wahrheiten, so wie sie aufgekommen waren, wahrlich rein war, behauptete ich dann, direkt zum rechten Selbsterwachen, unübertroffen im Kosmos, mit seinen Gottheiten, Māras und Brahmās, seiner Hofschaft und Gemeinvolk, erwacht zu sein.

(Mv.I.6.29) "Wissen und Vision kam in mir auf: 'Unerschütterlich ist meine Befreiung. Dieses ist meine letzte Geburt. Da ist kein weiters Werden mehr'."

Und während diese Erklärung gegeben wurde, kam da dem Ehrw. Kondañña das staublose, makellose Dhamma-Auge auf: "Was immer Gegenstand von Ursache ist, ist alles Gegenstand von Beendigung."

(Mv.I.6.30) [17] Und als der Befreite das Rad des Dhammas in Bewegung gesetzt hatte, riefen die Erd-Devas aus: "Bei Bārāṇasī, im Wildpark zu Isipatana, hat der Befreite das Rad des unübertreffliche Dhammas in Bewegung gesetzt, das nicht gestoppt werden kann, von Brahmane und Besinnlichem, Deva, Māra, oder Brahmā, oder irgend jemand im Kosmos."

Im Hören der Erd-Devas Ruf, nahmen die Devas der Vier Könige den Ruf auf. Im Hören der Deva der Vier Königes Ruf, nahmen die Devas der Dreiunddreißig den Ruf auf. ...die Yama Devas... die Tusita Devas... die Nimmānarati Devas... die Paranimmita-vasavatti... nahmen die Devas von Brahmās Gefolge den Ruf auf: "Bei Bārāṇasī, im Wildpark zu Isipatana, hat der Befreite das Rad des unübertreffliche Dhammas in Bewegung gesetzt, das nicht gestoppt werden kann, von Brahmane und Besinnlichen, Deva, Māra, oder Brahmā, oder irgend jemand im Kosmos."

(Mv.I.6.31) So schoß in diesem Moment, diesem Augenbick, der Ruf hinauf bis in die Brahmā-Welten. Und dieser zehntausendfaltige Kosmos zitterte und rüttelte und bebte, während eine große, unermessdliche Ausstrahlung im Kosmos erschien, den Deva-Glanz der Devas übertreffend.

Dann erklärte der Befreite: "So wißt Ihr also wahrlich, Kondañña? So wißt Ihr also wahrlich?"

Und dieses ist, wie der Ehrw. Kondañña den Namen Aññā-Kondañña, Kondañña der weis, bekam.

(Mv.I.6.32) [18] Dann sprach Aññā-Koṇḍañña, das Dhamma gesehen habend, das Dhamma erlangt habend, das Dhamma erkannt habend, das Dhamma ergründet habend, über Unklarheit hinüber und hinaus gequert, keine Verworrenheit mehr habend, Furchlosigkeit erlangt haben, Unabhängigkeit von anderen, im Bezug auf des Buddhas Botschaft, zum Befreite: "Mag ich das Fortziehen, in des Befreitens Gegenwart, erhalten? Mag ich die Annahme erhalten?"

Kommt, Bhikkhu", sagte der Befreite. "Das Dhamma ist gutgelehrt. Lebt das Heilige Leben für das rechte Enden von Streß." [BMC]

So war des Ehrwürdigens Annahme.

(Mv.I.6.33) [19] Dann lehrte und ermahnte der Befreite die anderen Bhikkhus mit Reden über das Dhamma. Dann, vom Befreiten, mit Reden über das Dhamma, belehrt und ermahnt worden seiend, kam dem Ehrw. Vappa und dem Ehrw. Bhaddiya, das stabfreie, makellose Auge des Dhammas auf: "Was immer Gegenstand von Ursache ist, ist alles Gegenstand von Beendigung."

(Mv.I.6.34) Diese, das Dhamma gesehen habend, das Dhamma erlangt habend, das Dhamma erkannt habend, das Dhamma ergründet habend, über Unklarheit hinüber und hinaus gequert, keine Verworrenheit mehr habend, Furchlosigkeit erlangt haben, Unabhängigkeit von anderen, im Bezug auf des Buddhas Botschaft, sprachen zum Befreite: "Mögen wir das Fortziehen, in des Befreitens Gegenwart, erhalten? Mögen wir die Annahme erhalten?"

Kommt, Bhikkhus", sagte der Befreite. "Das Dhamma ist gutgelehrt. Lebt das Heilige Leben für das rechte Enden von Streß."

So war der Ehrwürdigens Annahme.

(Mv.I.6.35) Dann, unterhalten von herangebrachter Speise, lehrte und ermahnte der Befreite, die verbleibenden Bhikkhus, mit Reden über das Dhamma. Was immer drei Bhikkhus, von deren Almosenrunde zurück brachten, mit dem unterhielt sich die Gruppe von sechs selbst.

(Mv.I.6.36) Dann, vom Befreiten, mit Reden über das Dhamma, belehrt und ermahnt worden seiend, kam dem Ehrw. Mahānāma und dem Ehrw. Assaji, das stabfreie, makellose Auge des Dhammas auf: "Was immer Gegenstand von Ursache ist, ist alles Gegenstand von Beendigung."

(Mv.I.6.37) Diese, das Dhamma gesehen habend, das Dhamma erlangt habend, das Dhamma erkannt habend, das Dhamma ergründet habend, über Unklarheit hinüber und hinaus gequert, keine Verworrenheit mehr habend, Furchlosigkeit erlangt haben, Unabhängigkeit von anderen, im Bezug auf des Buddhas Botschaft, sprachen zum Befreite: "Mögen wir das Fortziehen, in des Befreitens Gegenwart, erhalten? Mögen wir die Annahme erhalten?"

Kommt, Bhikkhus", sagte der Befreite. "Das Dhamma ist gutgelehrt. Lebt das Heilige Leben für das rechte Enden von Streß."

So war der Ehrwürdigens Annahme.

(Mv.I.6.38) [20] Dann richtete sich der Befreite an die Gruppe von fünf Bhikkhus: [SN 22:59]

“Form, Bhikkhus, ist nicht Selbst.

“Wenn Form das Selbst wäre, würde sich Form nicht der Haltlosigkeit hingeben. Es wäre, im Bezug auf Form, möglich (zu sagen): 'Lasse meine Form so sein. Lasse meine Form nicht so sein.'

"Doch genau weil diese Form nicht Selbst ist, gibt sich Form der Haltlosigkeit hin. Und es ist nicht möglich, im Bezug auf Form (zu sagen): 'Lasse meine Form so sein. Lasse meine Form nicht so sein.'

(Mv.I.6.39) "Gefühl ist nicht Selbst.

“Wenn Gefühl das Selbst wäre, würde sich Gefühl nicht der Haltlosigkeit hingeben. Es wäre, im Bezug auf Gefühl, möglich (zu sagen): 'Lasse mein Gefühl so sein. Lasse mein Gefühl nicht so sein.'

"Doch genau weil Gefühl nicht Selbst ist, gibt sich Gefühl der Haltlosigkeit hin. Und es ist nicht möglich, im Bezug auf Gefühl (zu sagen): 'Lasse mein Gefühl so sein. Lasse mein Gefühl nicht so sein.'

(Mv.I.6.40) "Vorstellung ist nicht Selbst.

“Wenn Vorstellung das Selbst wäre, würde sich Vorstellung nicht der Haltlosigkeit hingeben. Es wäre, im Bezug auf Vorstellung, möglich (zu sagen): 'Lasse meine Vorstellung so sein. Lasse meine Vorstellung nicht so sein.'

"Doch genau weil Vorstellung nicht Selbst ist, gibt sich Vorstellung der Haltlosigkeit hin. Und es ist nicht möglich, im Bezug auf Vorstellung (zu sagen): 'Lasse meine Vorstellung so sein. Lasse meine Vorstellung nicht so sein.'

"Gestaltungen sind nicht Selbst.

“Wenn Gestaltungen das Selbst wären, würden sich Gestaltungen nicht der Haltlosigkeit hingeben. Es wäre, im Bezug auf Gestaltungen, möglich (zu sagen): 'Lasse meine Gestaltungen so sein. Lasse meine Gestaltungen nicht so sein.'

"Doch genau weil Gestaltungen nicht Selbst sind, geben sich Gestaltungen der Haltlosigkeit hin. Und es ist nicht möglich, im Bezug auf Gestaltungen (zu sagen): 'Lasse meine Gestaltungen so sein. Lasse meine Gestaltungen nicht so sein.'

(Mv.I.6.41) "Bewußtsein ist nicht Selbst.

“Wenn Bewußtsein das Selbst wäre, würde sich Bewußtsein nicht der Haltlosigkeit hingeben. Es wäre, im Bezug auf Bewußtsein, möglich (zu sagen): 'Lasse mein Bewußtsein so sein. Lasse mein Bewußtsein nicht so sein.'

"Doch genau weil Bewußtsein nicht Selbst ist, gibt sich Bewußtsein der Haltlosigkeit hin. Und es ist nicht möglich, im Bezug auf Bewußtsein (zu sagen): 'Lasse mein Bewußtsein so sein. Lasse mein Bewußtsein nicht so sein.'

(Mv.I.6.42) [21] "Was denkt Ihr, Bhikkhus? Ist Form beständig oder unbeständig?"

"Unbeständig, Herr."

"Und ist das, was unbeständig ist, beruhigend oder stressend?"

"Stressend, Herr."

"Und, ist es passend, jenes das unbeständig, stressend, Gegenstand der Veränderung ist, als: Dieses ist mein. Dieses ist mein Selbst. Das ist, was ich bin', zu halten?

"Nein, Herr."

(Mv.I.6.43) Ist Gefühl beständig oder unbeständig?"

"Unbeständig, Herr."

"Und ist das, was unbeständig ist, beruhigend oder stressend?"

"Stressend, Herr."

"Und, ist es passend, jenes das unbeständig, stressend, Gegenstand der Veränderung ist, als: Dieses ist mein. Dieses ist mein Selbst. Das ist, was ich bin', zu halten?

"Nein, Herr."

Ist Vorstellung beständig oder unbeständig?"

"Unbeständig, Herr."

"Und ist das, was unbeständig ist, beruhigend oder stressend?"

"Stressend, Herr."

"Und, ist es passend, jenes das unbeständig, stressend, Gegenstand der Veränderung ist, als: Dieses ist mein. Dieses ist mein Selbst. Das ist, was ich bin', zu halten?

"Nein, Herr."

Sind Gestaltungen beständig oder unbeständig?"

"Unbeständig, Herr."

"Und ist das, was unbeständig ist, beruhigend oder stressend?"

"Stressend, Herr."

"Und, ist es passend, jenes das unbeständig, stressend, Gegenstand der Veränderung ist, als: Dieses ist mein. Dieses ist mein Selbst. Das ist, was ich bin', zu halten?

"Nein, Herr."

Ist Bewußtsein beständig oder unbeständig?"

"Unbeständig, Herr."

"Und ist das, was unbeständig ist, beruhigend oder stressend?"

"Stressend, Herr."

"Und, ist es passend, jenes das unbeständig, stressend, Gegenstand der Veränderung ist, als: Dieses ist mein. Dieses ist mein Selbst. Das ist, was ich bin', zu halten?

"Nein, Herr."

(Mv.I.6.44) [22] "So also, Bhikkhus, jegliche Form, welche vergangen, zukünftig oder gegenwärtig ist; innerlich oder äußerlich; vordergründig oder unterschwellig; gemein oder erhaben; fern oder nah: Jede Form ist, mit rechter Einsicht, so, wie sie ins Bestehen gekommen ist, zu sehen: 'Dieses ist nicht mein. Dieses ist nicht mein Selbst. Dies ist nicht was ich bin.'

(Mv.I.6.45) "Jegliches Gefühl, welches vergangen, zukünftig oder gegenwärtig ist; innerlich oder äußerlich; vordergründig oder unterschwellig; gemein oder erhaben; fern oder nah: Jedes Gefühl ist, mit rechter Einsicht, so, wie es ins Bestehen gekommen ist, zu sehen: 'Dieses ist nicht mein. Dieses ist nicht mein Selbst. Dies ist nicht was ich bin.'

"Jegliche Vorstellung, welche vergangen, zukünftig oder gegenwärtig ist; innerlich oder äußerlich; vordergründig oder unterschwellig; gemein oder erhaben; fern oder nah: Jede Vorstellung ist, mit rechter Einsicht, so, wie sie ins Bestehen gekommen ist, zu sehen: 'Dieses ist nicht mein. Dieses ist nicht mein Selbst. Dies ist nicht was ich bin.'

"Jegliche Gestaltungen, welche vergangen, zukünftig oder gegenwärtig sind; innerlich oder äußerlich; vordergründig oder unterschwellig; gemein oder erhaben; fern oder nah: Alle Gestaltungen sind, mit rechter Einsicht, so, wie sie ins Bestehen gekommen sind, zu sehen: 'Dieses ist nicht mein. Dieses ist nicht mein Selbst. Dies ist nicht was ich bin.'

"Jegliches Bewußtsein, welches vergangen, zukünftig oder gegenwärtig ist; innerlich oder äußerlich; vordergründig oder unterschwellig; gemein oder erhaben; fern oder nah: Jedes Bewußtsein ist, mit rechter Einsicht, so, wie es ins Bestehen gekommen ist, zu sehen: 'Dieses ist nicht mein. Dieses ist nicht mein Selbst. Dies ist nicht was ich bin.'

(Mv.I.6.46) [23] "Dieses sehen, gerät der angeleitete Schüler der Noblen ernüchtert gegenüber Form, ernüchtert gegenüber Gefühl, ernüchtert gegenüber Vorstellung, ernüchtert gegenüber Gestaltungen, ernüchtert gegenüber Bewußtsein.

“Ernüchtert wird er unbegehrlich.

"Durch Nichtbegierde wird er befreit.

Mit Befreiung ist da das Wissen: 'Befreit."

"Er erkennt, daß: 'Geburt ist beendet, das Heilige Leben erfüllt, die Aufgabe getan. Da ist nichts weiter für diese Welt.'"

(Mv.I.6.47) [24] Das ist was der Befreite sprach. Befriedet erfreute sich die Gruppe der fünf Bhikkhus an des Befreitens Worte. Und während die Erklärung gegeben wurde, wurden die Geister der Gruppe von fünf Bhikkhus, durch Fehlen von Festhalten/Unterhaltung, von Abflüssen befreit. Zu dieser Zeit waren sechs Arahats in der Welt.
Quote from: übersetzt aus dem Englichen von sj

paṭhamabhāṇavāraṁ
Der erste Rezitationsabschnitt (endet hier).

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

6. Pañcavaggiyakathā

10.[12] Atha kho bhagavato etadahosi – ‘‘kassa nu kho ahaṃ paṭhamaṃ dhammaṃ deseyyaṃ? Ko imaṃ dhammaṃ khippameva ājānissatī’’ti? Atha kho bhagavato etadahosi – ‘‘ayaṃ kho āḷāro kālāmo paṇḍito byatto medhāvī dīgharattaṃ apparajakkhajātiko; yaṃnūnāhaṃ āḷārassa kālāmassa paṭhamaṃ dhammaṃ deseyyaṃ, so imaṃ dhammaṃ khippameva ājānissatī’’ti. Atha kho antarahitā devatā bhagavato ārocesi – ‘‘sattāhakālaṅkato, bhante, āḷāro kālāmo’’ti. Bhagavatopi kho ñāṇaṃ udapādi – ‘‘sattāhakālaṅkato āḷāro kālāmo’’ti. Atha kho bhagavato etadahosi – ‘‘mahājāniyo kho āḷāro kālāmo; sace hi so imaṃ dhammaṃ suṇeyya, khippameva ājāneyyā’’ti. Atha kho bhagavato etadahosi – ‘‘kassa nu kho ahaṃ paṭhamaṃ dhammaṃ deseyyaṃ? Ko imaṃ dhammaṃ khippameva ājānissatī’’ti? Atha kho bhagavato etadahosi – ‘‘ayaṃ kho udako[13] rāmaputto paṇḍito byatto medhāvī dīgharattaṃ apparajakkhajātiko; yaṃnūnāhaṃ udakassa rāmaputtassa paṭhamaṃ dhammaṃ deseyyaṃ, so imaṃ dhammaṃ khippameva ājānissatī’’ti. Atha kho antarahitā devatā bhagavato ārocesi – ‘‘abhidosakālaṅkato, bhante, udako rāmaputto’’ti. Bhagavatopi kho ñāṇaṃ udapādi – ‘‘abhidosakālaṅkato udako rāmaputto’’ti. Atha kho bhagavato etadahosi – ‘‘mahājāniyo kho udako rāmaputto; sace hi so imaṃ dhammaṃ suṇeyya, khippameva ājāneyyā’’ti

Atha kho bhagavato etadahosi – ‘‘kassa nu kho ahaṃ paṭhamaṃ dhammaṃ deseyyaṃ? Ko imaṃ dhammaṃ khippameva ājānissatī’’ti? Atha kho bhagavato etadahosi – ‘‘bahukārā kho me pañcavaggiyā bhikkhū, ye maṃ padhānapahitattaṃ upaṭṭhahiṃsu; yaṃnūnāhaṃ pañcavaggiyānaṃ bhikkhūnaṃ paṭhamaṃ dhammaṃ deseyya’’nti. Atha kho bhagavato etadahosi – ‘‘kahaṃ nu kho etarahi pañcavaggiyā bhikkhū viharantī’’ti? Addasā kho bhagavā dibbena cakkhunā visuddhena atikkantamānusakena pañcavaggiye bhikkhū bārāṇasiyaṃ viharante isipatane migadāye. Atha kho bhagavā uruvelāyaṃ yathābhirantaṃ viharitvā yena bārāṇasī tena cārikaṃ pakkāmi.

11. Addasā kho upako ājīvako bhagavantaṃ antarā ca gayaṃ antarā ca bodhiṃ addhānamaggappaṭipannaṃ, disvāna bhagavantaṃ etadavoca – ‘‘vippasannāni kho te, āvuso, indriyāni, parisuddho chavivaṇṇo pariyodāto. Kaṃsi tvaṃ, āvuso, uddissa pabbajito? Ko vā te satthā? Kassa vā tvaṃ dhammaṃ rocesī’’ti? Evaṃ vutte bhagavā upakaṃ ājīvakaṃ gāthāhi ajjhabhāsi –

[14] ‘‘Sabbābhibhū sabbavidūhamasmi,
Sabbesu dhammesu anūpalitto;
Sabbañjaho taṇhākkhaye vimutto,
Sayaṃ abhiññāya kamuddiseyyaṃ.

[15] ‘‘Na me ācariyo atthi, sadiso me na vijjati;
Sadevakasmiṃ lokasmiṃ, natthi me paṭipuggalo.

[16] ‘‘Ahañhi arahā loke, ahaṃ satthā anuttaro;
Ekomhi sammāsambuddho, sītibhūtosmi nibbuto.

[17]‘‘Dhammacakkaṃ pavattetuṃ, gacchāmi kāsinaṃ puraṃ;
Andhībhūtasmiṃ lokasmiṃ, āhañchaṃ[18] amatadundubhi’’nti.
 14. dha. pa. 353; kathā. 405
 15. mi. pa. 4.5.11 milindapañhepi; kathā. 405
 16. kathā. 405 kathāvatthupāḷiyampi
 17. kathā. 405 kathāvatthupāḷiyampi
 18. āhaññiṃ (ka.)


Yathā kho tvaṃ, āvuso, paṭijānāsi, arahasi anantajinoti.

[19] ‘‘Mādisā ve jinā honti, ye pattā āsavakkhayaṃ;
Jitā me pāpakā dhammā, tasmāhamupaka[20] jino’’ti.
 19. kathā. 405 kathāvatthupāḷiyampi
 20. tasmāhamupakā (sī.)


Evaṃ vutte upako ājīvako hupeyyapāvusoti[21] vatvā sīsaṃ okampetvā ummaggaṃ gahetvā pakkāmi.

12. Atha kho bhagavā anupubbena cārikaṃ caramāno yena bārāṇasī isipatanaṃ migadāyo, yena pañcavaggiyā bhikkhū tenupasaṅkami. Addasaṃsu kho pañcavaggiyā bhikkhū bhagavantaṃ dūratova āgacchantaṃ; disvāna aññamaññaṃ katikaṃ[22] saṇṭhapesuṃ – ‘‘ayaṃ, āvuso, samaṇo gotamo āgacchati, bāhulliko padhānavibbhanto āvatto bāhullāya. So neva abhivādetabbo, na paccuṭṭhātabbo, nāssa pattacīvaraṃ paṭiggahetabbaṃ; api ca kho āsanaṃ ṭhapetabbaṃ, sace so ākaṅkhissati nisīdissatī’’ti. Yathā yathā kho bhagavā pañcavaggiye bhikkhū upasaṅkamati, tathā tathā[23] pañcavaggiyā bhikkhū nāsakkhiṃsu sakāya katikāya saṇṭhātuṃ . Asaṇṭhahantā bhagavantaṃ paccuggantvā eko bhagavato pattacīvaraṃ paṭiggahesi, eko āsanaṃ paññapesi, eko pādodakaṃ, eko pādapīṭhaṃ, eko pādakaṭhalikaṃ upanikkhipi. Nisīdi bhagavā paññatte āsane; nisajja kho bhagavā pāde pakkhālesi. Apissu[24] bhagavantaṃ nāmena ca āvusovādena ca samudācaranti. Evaṃ vutte bhagavā pañcavaggiye bhikkhū etadavoca – ‘‘mā, bhikkhave, tathāgataṃ nāmena ca āvusovādena ca samudācaratha[25]. Arahaṃ, bhikkhave, tathāgato sammāsambuddho, odahatha, bhikkhave, sotaṃ, amatamadhigataṃ, ahamanusāsāmi, ahaṃ dhammaṃ desemi. Yathānusiṭṭhaṃ tathā paṭipajjamānā[26] nacirasseva – yassatthāya kulaputtā sammadeva agārasmā anagāriyaṃ pabbajanti tadanuttaraṃ – brahmacariyapariyosānaṃ diṭṭheva dhamme sayaṃ abhiññā sacchikatvā upasampajja viharissathā’’ti. Evaṃ vutte pañcavaggiyā bhikkhū bhagavantaṃ etadavocuṃ – ‘‘tāyapi kho tvaṃ, āvuso gotama, iriyāya[27], tāya paṭipadāya, tāya dukkarakārikāya nevajjhagā uttari manussadhammā[28] alamariyañāṇadassanavisesaṃ, kiṃ pana tvaṃ etarahi, bāhulliko padhānavibbhanto āvatto bāhullāya, adhigamissasi uttari manussadhammā alamariyañāṇadassanavisesa’’nti? Evaṃ vutte bhagavā pañcavaggiye bhikkhū etadavoca – ‘‘na, bhikkhave, tathāgato bāhulliko, na padhānavibbhanto, na āvatto bāhullāya; arahaṃ, bhikkhave, tathāgato sammāsambuddho. Odahatha, bhikkhave, sotaṃ, amatamadhigataṃ, ahamanusāsāmi , ahaṃ dhammaṃ desemi. Yathānusiṭṭhaṃ tathā paṭipajjamānā nacirasseva – yassatthāya kulaputtā sammadeva agārasmā anagāriyaṃ pabbajanti tadanuttaraṃ – brahmacariyapariyosānaṃ diṭṭhevadhamme sayaṃ abhiññā sacchikatvā upasampajja viharissathā’’ti. Dutiyampi kho pañcavaggiyā bhikkhū bhagavantaṃ etadavocuṃ…pe…. Dutiyampi kho bhagavā pañcavaggiye bhikkhū etadavoca…pe…. Tatiyampi kho pañcavaggiyā bhikkhū bhagavantaṃ etadavocuṃ – ‘‘tāyapi kho tvaṃ, āvuso gotama, iriyāya, tāya paṭipadāya, tāya dukkarakārikāya nevajjhagā uttari manussadhammā alamariyañāṇadassanavisesaṃ, kiṃ pana tvaṃ etarahi, bāhulliko padhānavibbhanto āvatto bāhullāya, adhigamissasi uttari manussadhammā alamariyañāṇadassanavisesa’’nti? Evaṃ vutte bhagavā pañcavaggiye bhikkhū etadavoca – ‘‘abhijānātha me no tumhe, bhikkhave, ito pubbe evarūpaṃ pabhāvitameta’’nti[29]? ‘‘Nohetaṃ, bhante’’. Arahaṃ, bhikkhave, tathāgato sammāsambuddho, odahatha, bhikkhave, sotaṃ, amatamadhigataṃ, ahamanusāsāmi, ahaṃ dhammaṃ desemi. Yathānusiṭṭhaṃ tathā paṭipajjamānā nacirasseva – yassatthāya kulaputtā sammadeva agārasmā anagāriyaṃ pabbajanti tadanuttaraṃbrahmacariyapariyosānaṃ diṭṭhevadhamme sayaṃ abhiññā sacchikatvā upasampajja viharissathāti. Asakkhi kho bhagavā pañcavaggiye bhikkhū saññāpetuṃ. Atha kho pañcavaggiyā bhikkhū bhagavantaṃ sussūsiṃsu, sotaṃ odahiṃsu, aññā cittaṃ upaṭṭhāpesuṃ.

13. Atha kho bhagavā pañcavaggiye bhikkhū āmantesi –

‘‘[30] Dveme, bhikkhave , antā pabbajitena na sevitabbā. Katame dve[31]? Yo cāyaṃ kāmesu kāmasukhallikānuyogo hīno gammo pothujjaniko anariyo anatthasaṃhito, yo cāyaṃ attakilamathānuyogo dukkho anariyo anatthasaṃhito. Ete kho, bhikkhave, ubho ante anupagamma, majjhimā paṭipadā tathāgatena abhisambuddhā, cakkhukaraṇī ñāṇakaraṇī upasamāya abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati. Katamā ca sā, bhikkhave, majjhimā paṭipadā tathāgatena abhisambuddhā, cakkhukaraṇī ñāṇakaraṇī upasamāya abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati? Ayameva ariyo aṭṭhaṅgiko maggo, seyyathidaṃ – sammādiṭṭhi, sammāsaṅkappo, sammāvācā, sammākammanto, sammāājīvo, sammāvāyāmo, sammāsati, sammāsamādhi. Ayaṃ kho sā, bhikkhave, majjhimā paṭipadā tathāgatena abhisambuddhā, cakkhukaraṇī ñāṇakaraṇī upasamāya abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

14. ‘‘Idaṃ kho pana, bhikkhave, dukkhaṃ ariyasaccaṃ. Jātipi dukkhā, jarāpi dukkhā, byādhipi dukkho, maraṇampi dukkhaṃ, appiyehi sampayogo dukkho, piyehi vippayogo dukkho, yampicchaṃ na labhati tampi dukkhaṃ. Saṃkhittena, pañcupādānakkhandhā[32] dukkhā. ‘‘Idaṃ kho pana, bhikkhave, dukkhasamudayaṃ[33] ariyasaccaṃ – yāyaṃ taṇhā ponobbhavikā[34] nandīrāgasahagatā[35] tatratatrābhinandinī, seyyathidaṃ – kāmataṇhā, bhavataṇhā, vibhavataṇhā.

‘‘Idaṃ kho pana, bhikkhave, dukkhanirodhaṃ ariyasaccaṃ – yo tassā yeva taṇhāya asesavirāganirodho, cāgo, paṭinissaggo, mutti, anālayo. ‘‘Idaṃ kho pana, bhikkhave, dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ – ayameva ariyo aṭṭhaṅgiko maggo, seyyathidaṃ – sammādiṭṭhi, sammāsaṅkappo, sammāvācā, sammākammanto, sammāājīvo, sammāvāyāmo, sammāsati, sammāsamādhi.

15. ‘‘Idaṃ dukkhaṃ ariyasaccanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi , āloko udapādi. Taṃ kho panidaṃ dukkhaṃ ariyasaccaṃ pariññeyyanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi. Taṃ kho panidaṃ dukkhaṃ ariyasaccaṃ pariññātanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi.

‘‘Idaṃ dukkhasamudayaṃ ariyasaccanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi. Taṃ kho panidaṃ dukkhasamudayaṃ ariyasaccaṃ pahātabbanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi. Taṃ kho panidaṃ dukkhasamudayaṃ ariyasaccaṃ pahīnanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi.

‘‘Idaṃ dukkhanirodhaṃ ariyasaccanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi. Taṃ kho panidaṃ dukkhanirodhaṃ ariyasaccaṃ sacchikātabbanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi. Taṃ kho panidaṃ dukkhanirodhaṃ ariyasaccaṃ sacchikatanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi.

‘‘Idaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi. Taṃ kho panidaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ bhāvetabbanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi. Taṃ kho panidaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ bhāvitanti me, bhikkhave, pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi, ñāṇaṃ udapādi, paññā udapādi, vijjā udapādi, āloko udapādi.

16. ‘‘Yāvakīvañca me, bhikkhave, imesu catūsu ariyasaccesu evaṃ tiparivaṭṭaṃ dvādasākāraṃ yathābhūtaṃ ñāṇadassanaṃ na suvisuddhaṃ ahosi, neva tāvāhaṃ, bhikkhave, sadevake loke samārake sabrahmake sassamaṇabrāhmaṇiyā pajāya sadevamanussāya anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddhoti paccaññāsiṃ. Yato ca kho me, bhikkhave, imesu catūsu ariyasaccesu evaṃ tiparivaṭṭaṃ dvādasākāraṃ yathābhūtaṃ ñāṇadassanaṃ suvisuddhaṃ ahosi, athāhaṃ, bhikkhave, sadevake loke samārake sabrahmake sassamaṇabrāhmaṇiyā pajāya sadevamanussāya anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddhoti[36] paccaññāsiṃ. Ñāṇañca pana me dassanaṃ udapādi – akuppā me vimutti, ayamantimā jāti, natthi dāni punabbhavo’’ti. Idamavoca bhagavā attamanā pañcavaggiyā bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti[37].

Imasmiñca pana veyyākaraṇasmiṃ bhaññamāne āyasmato koṇḍaññassa virajaṃ vītamalaṃ dhammacakkhuṃ udapādi – ‘‘yaṃ kiñci samudayadhammaṃ sabbaṃ taṃ nirodhadhamma’’nti.

17. Pavattite ca pana bhagavatā dhammacakke, bhummā devā saddamanussāvesuṃ – ‘‘etaṃ bhagavatā bārāṇasiyaṃ isipatane migadāye anuttaraṃ dhammacakkaṃ pavattitaṃ, appaṭivattiyaṃ samaṇena vā brāhmaṇena vā devena vā mārena vā brahmunā vā kenaci vā lokasmi’’nti. Bhummānaṃ devānaṃ saddaṃ sutvā cātumahārājikā devā saddamanussāvesuṃ…pe… cātumahārājikānaṃ devānaṃ saddaṃ sutvā tāvatiṃsā devā…pe… yāmā devā…pe… tusitā devā…pe… nimmānaratī devā…pe… paranimmitavasavattī devā…pe… brahmakāyikā devā saddamanussāvesuṃ – ‘‘etaṃ bhagavatā bārāṇasiyaṃ isipatane migadāye anuttaraṃ dhammacakkaṃ pavattitaṃ appaṭivattiyaṃ samaṇena vā brāhmaṇena vā devena vā mārena vā brahmunā vā kenaci vā lokasmi’’nti. Itiha, tena khaṇena, tena layena[38] tena muhuttena yāva brahmalokā saddo abbhuggacchi. Ayañca dasasahassilokadhātu saṃkampi sampakampi sampavedhi ; appamāṇo ca uḷāro obhāso loke pāturahosi, atikkamma devānaṃ devānubhāvaṃ. Atha kho bhagavā imaṃ udānaṃ udānesi – ‘‘aññāsi vata, bho koṇḍañño, aññāsi vata bho koṇḍañño’’ti. Iti hidaṃ āyasmato koṇḍaññassa ‘aññāsikoṇḍañño’ tveva nāmaṃ ahosi.

18. Atha kho āyasmā aññāsikoṇḍañño diṭṭhadhammo pattadhammo viditadhammo pariyogāḷhadhammo tiṇṇavicikiccho vigatakathaṃkatho vesārajjappatto aparappaccayo satthusāsane bhagavantaṃ etadavoca – ‘‘labheyyāhaṃ, bhante, bhagavato santike pabbajjaṃ, labheyyaṃ upasampada’’nti. ‘‘Ehi bhikkhū’’ti bhagavā avoca – ‘‘svākkhāto dhammo, cara brahmacariyaṃ sammā dukkhassa antakiriyāyā’’ti. Sāva tassa āyasmato upasampadā ahosi.

19. Atha kho bhagavā tadavasese bhikkhū dhammiyā kathāya ovadi anusāsi. Atha kho āyasmato ca vappassa āyasmato ca bhaddiyassa bhagavatā dhammiyā kathāya ovadiyamānānaṃ anusāsiyamānānaṃ virajaṃ vītamalaṃ dhammacakkhuṃ udapādi – yaṃ kiñci samudayadhammaṃ, sabbaṃ taṃ nirodhadhammanti.

Te diṭṭhadhammā pattadhammā viditadhammā pariyogāḷhadhammā tiṇṇavicikicchā vigatakathaṃkathā vesārajjappattā aparappaccayā satthusāsane bhagavantaṃ etadavocuṃ – ‘‘labheyyāma mayaṃ, bhante, bhagavato santike pabbajjaṃ, labheyyāma upasampada’’nti. ‘‘Etha bhikkhavo’’ti bhagavā avoca – ‘‘svākkhāto dhammo, caratha brahmacariyaṃ sammā dukkhassa antakiriyāyā’’ti. Sāva tesaṃ āyasmantānaṃ upasampadā ahosi.

Atha kho bhagavā tadavasese bhikkhū nīhārabhatto dhammiyā kathāya ovadi anusāsi. Yaṃ tayo bhikkhū piṇḍāya caritvā āharanti, tena chabbaggo yāpeti. Atha kho āyasmato ca mahānāmassa āyasmato ca assajissa bhagavatā dhammiyā kathāya ovadiyamānānaṃ anusāsiyamānānaṃ virajaṃ vītamalaṃ dhammacakkhuṃ udapādi – yaṃ kiñci samudayadhammaṃ, sabbaṃ taṃ nirodhadhammanti . Te diṭṭhadhammā pattadhammā viditadhammā pariyogāḷhadhammā tiṇṇavicikicchā vigatakathaṃkathā vesārajjappattā aparappaccayā satthusāsane bhagavantaṃ etadavocuṃ – ‘‘labheyyāma mayaṃ, bhante, bhagavato santike pabbajjaṃ, labheyyāma upasampada’’nti. ‘‘Etha bhikkhavo’’ti bhagavā avoca – ‘‘svākkhāto dhammo, caratha brahmacariyaṃ sammā dukkhassa antakiriyāyā’’ti. Sāva tesaṃ āyasmantānaṃ upasampadā ahosi.

20. Atha kho bhagavā pañcavaggiye bhikkhū āmantesi –

[39] ‘‘Rūpaṃ, bhikkhave, anattā. Rūpañca hidaṃ, bhikkhave, attā abhavissa, nayidaṃ rūpaṃ ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca rūpe – ‘evaṃ me rūpaṃ hotu, evaṃ me rūpaṃ mā ahosī’ti. Yasmā ca kho, bhikkhave, rūpaṃ anattā, tasmā rūpaṃ ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati rūpe – ‘evaṃ me rūpaṃ hotu, evaṃ me rūpaṃ mā ahosī’ti. Vedanā, anattā. Vedanā ca hidaṃ, bhikkhave, attā abhavissa, nayidaṃ vedanā ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca vedanāya – ‘evaṃ me vedanā hotu, evaṃ me vedanā mā ahosī’ti. Yasmā ca kho, bhikkhave, vedanā anattā, tasmā vedanā ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati vedanāya – ‘evaṃ me vedanā hotu, evaṃ me vedanā mā ahosī’ti. Saññā, anattā. Saññā ca hidaṃ, bhikkhave, attā abhavissa, nayidaṃ saññā ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca saññāya – ‘evaṃ me saññā hotu, evaṃ me saññā mā ahosī’ti. Yasmā ca kho, bhikkhave, saññā anattā, tasmā saññā ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati saññāya – ‘evaṃ me saññā hotu, evaṃ me saññā mā ahosī’ti. Saṅkhārā, anattā. Saṅkhārā ca hidaṃ, bhikkhave, attā abhavissaṃsu, nayidaṃ[40] saṅkhārā ābādhāya saṃvatteyyuṃ, labbhetha ca saṅkhāresu – ‘evaṃ me saṅkhārā hontu, evaṃ me saṅkhārā mā ahesu’nti. Yasmā ca kho, bhikkhave, saṅkhārā anattā, tasmā saṅkhārā ābādhāya saṃvattanti, na ca labbhati saṅkhāresu – ‘evaṃ me saṅkhārā hontu, evaṃ me saṅkhārā mā ahesu’nti. Viññāṇaṃ, anattā. Viññāṇañca hidaṃ , bhikkhave, attā abhavissa, nayidaṃ viññāṇaṃ ābādhāya saṃvatteyya , labbhetha ca viññāṇe – ‘evaṃ me viññāṇaṃ hotu, evaṃ me viññāṇaṃ mā ahosī’ti. Yasmā ca kho, bhikkhave, viññāṇaṃ anattā, tasmā viññāṇaṃ ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati viññāṇe – ‘evaṃ me viññāṇaṃ hotu, evaṃ me viññāṇaṃ mā ahosī’ti.

21. ‘‘Taṃ kiṃ maññatha, bhikkhave, rūpaṃ niccaṃ vā aniccaṃ vāti? Aniccaṃ, bhante . Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti? Dukkhaṃ, bhante. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ – etaṃ mama, esohamasmi, eso me attāti? No hetaṃ, bhante. Vedanā niccā vā aniccā vāti? Aniccā, bhante. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti? Dukkhaṃ, bhante. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ – etaṃ mama, esohamasmi, eso me attāti? No hetaṃ, bhante. Saññā niccā vā aniccā vāti? Aniccā, bhante. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti? Dukkhaṃ, bhante. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ – etaṃ mama, esohamasmi, eso me attāti? No hetaṃ, bhante. Saṅkhārā niccā vā aniccā vāti? Aniccā, bhante. Yaṃ panāniccaṃ, dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti? Dukkhaṃ, bhante. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ – etaṃ mama, esohamasmi, eso me attāti? No hetaṃ, bhante. Viññāṇaṃ niccaṃ vā aniccaṃ vāti? Aniccaṃ, bhante. Yaṃ panāniccaṃ, dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti? Dukkhaṃ, bhante. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ – etaṃ mama, esohamasmi, eso me attāti? No hetaṃ, bhante.

22. ‘‘Tasmātiha , bhikkhave, yaṃ kiñci rūpaṃ atītānāgatapaccuppannaṃ ajjhattaṃ vā bahiddhā vā oḷārikaṃ vā sukhumaṃ vā hīnaṃ vā paṇītaṃ vā yaṃ dūre[41] santike vā, sabbaṃ rūpaṃ – netaṃ mama, nesohamasmi, na meso attāti – evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ. Yā kāci vedanā atītānāgatapaccuppannā ajjhattaṃ vā bahiddhā vā oḷārikā vā sukhumā vā hīnā vā paṇītā vā yā dūre santike vā, sabbā vedanā – netaṃ mama, nesohamasmi, na meso attāti – evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ. Yā kāci saññā atītānāgatapaccuppannā ajjhattaṃ vā bahiddhā vā oḷārikā vā sukhumā vā hīnā vā paṇītā vā yā dūre santike vā, sabbā saññā – netaṃ mama, nesohamasmi, na meso attāti – evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ. Ye keci saṅkhārā atītānāgatapaccuppannā ajjhattaṃ vā bahiddhā vā oḷārikā vā sukhumā vā hīnā vā paṇītā vā ye dūre santike vā, sabbe saṅkhārā – netaṃ mama, nesohamasmi, na meso attāti – evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ. Yaṃ kiñci viññāṇaṃ atītānāgatapaccuppannaṃ ajjhattaṃ vā bahiddhā vā oḷārikaṃ vā sukhumaṃ vā hīnaṃ vā paṇītaṃ vā yaṃ dūre santike vā, sabbaṃ viññāṇaṃ – netaṃ mama, nesohamasmi, na meso attāti – evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

23. ‘‘Evaṃ passaṃ, bhikkhave, sutavā ariyasāvako rūpasmimpi nibbindati, vedanāyapi nibbindati, saññāyapi nibbindati, saṅkhāresupi nibbindati, viññāṇasmimpi nibbindati; nibbindaṃ virajjati; virāgā vimuccati; vimuttasmiṃ vimuttamiti ñāṇaṃ hoti, ‘khīṇā jāti, vusitaṃ brahmacariyaṃ, kataṃ karaṇīyaṃ, nāparaṃ itthattāyā’ti pajānātī’’ti.

24. Idamavoca bhagavā. Attamanā pañcavaggiyā bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti[42]. Imasmiñca pana veyyākaraṇasmiṃ bhaññamāne pañcavaggiyānaṃ bhikkhūnaṃ anupādāya āsavehi cittāni vimucciṃsu. Tena kho pana samayena cha loke arahanto honti.
 12. ma. ni. 1.284 ādayo; ma. ni. 2.339 ādayo
 13. uddako (sī. syā.)
 21. huveyyapāvuso (sī.) huveyyāvuso (syā.)
 22. idaṃ padaṃ kesuci natthi
 23. tathā tathā te (sī. syā.)
 24. api ca kho (pāsarāsisuttha)
 25. samudācarittha (sī. syā.)
 26. yathānusiṭṭhaṃ paṭipajjamānā (syā.)
 27. cariyāya (syā.)
 28. uttarimanussadhammaṃ (syā. ka.)
 29. bhāsitametanti (sī. syā. ka.) ṭīkāyo oloketabbā
 30. saṃ. ni. 5.1081 ādayo
 31. idaṃ padadvayaṃ sī. syā. potthakesu natthi
 32. pañcupādānakhandhāpi (ka)
 33. ettha ‘‘idaṃ dukkhaṃ ariyasaccanti ādīsu dukkhasamudayo dukkhanirodhoti vattabbe dukkhasamudayaṃ dukkhanirodhanti liṅgavipallāso tato’’ti paṭisambhidāmaggaṭṭhakathāyaṃ vuttaṃ. visuddhimaggaṭīkāyaṃ pana uppādo bhayantipāṭhavaṇṇanāyaṃ ‘‘satipi dvinnaṃ padānaṃ samānādhikaraṇabhāve liṅgabhedo gahito, yathā dukkhasamudayo ariyasacca’’nti vuttaṃ. tesu dukkhasamudayo ariyasacca’’nti sakaliṅgikapāṭho ‘‘dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasacca’’nti pāḷiyā sameti.
 34. ponobhavikā (ka.)
 35. nandirāgasahagatā (sī. syā.)
 36. abhisambuddho (sī. syā.)
 37. idamavoca…pe… abhinanduntivākyaṃ sī. syā. potthakesu natthi
 38. tena layenāti padadvayaṃ sī. syā. potthakesu natthi
 39. saṃ. ni. 3.59 ādayo
 40. nayime (ka.)
 41. yaṃ dūre vā (syā.)
 42. abhinanduṃ (syā.)
Quote from: sangham CSCD

Pañcavaggiyakathā niṭṭhitā.

Paṭhamabhāṇavāro.
2
 *sgift*

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

៥. ព្រហ្មយាចនកថា*
(??)*

[៧]​ លុះថ្ងៃ៧កន្លងទៅហើយ លំដាប់នោះ ព្រះមានជោគ ទ្រង់ក្រោកចាក​សមាធិ​នោះ ហើយយាង​ចេញអំពីក្រោមម្លប់រាជាយតនៈ ហើយយាងចូលទៅកាន់ដើម​អជបាលនិគ្រោធ​វិញ។ បានឮថា ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ក៏គង់​នៅក្រោម​ម្លប់អជបាលនិគ្រោធនោះ។ លំដាប់នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ គង់សម្ងំនៅក្នុងទីស្ងាត់​តែមួយ​ព្រះអង្គ ទើបទ្រង់ព្រះតម្រិះយ៉ាងនេះថា ក៏ធម៌​ដែលតថាគត​បានត្រាស់ដឹងហើយនេះឯង ជាធម៌ដ៏ជ្រាលជ្រៅ ជាធម៌គឺសត្វ​ឃើញបាន​ដោយកម្រ ជាធម៌ គឺសត្វត្រាស់ដឹងបានដោយកម្រ ជាធម៌រម្ងាប់ទុក្ខ ជាធម៌ដ៏ឧត្តម ជាធម៌​ដែល​សត្វមិនគប្បី​ស្ទង់​ប្រមើល​ដោយសេចក្តី​ត្រិះរិះបាន ជាធម៌ដ៏ល្អិត ជាធម៌ លុះតែអ្នកប្រាជ្ញ​ទើបត្រាស់​ដឹងបាន ក៏ឯពពួកសត្វនេះ សុទ្ធតែនៅកំពុង​រីករាយក្នុងសេចក្តីអាល័យ កំពុង​ត្រេកត្រអាល​ក្នុងសេចក្តីអាល័យ កំពុង​ស្រើបស្រាល​ក្នុងសេចក្តីអាល័យ (ចំពោះ​កាមទាំងឡាយ​នៅឡើយ) ក៏បដិច្ចសមុប្បាទធម៌ គឺធម៌​ជាបច្ច័យ​នៃគ្នានឹងគ្នាណា បដិច្ចសមុប្បាទធម៌​នេះ ជាហេតុនាំឲ្យពពួកសត្វ​នៅរីករាយក្នុងសេចក្តីអាល័យ នៅ​ត្រេក​ត្រអាល​​ក្នុងសេចក្តីអាល័យ នៅ​ស្រើបស្រាល​ក្នុងសេចក្តីអាល័យ ឃើញបានដោយកម្រ ម្យ៉ាងទៀត ធម៌ណាសម្រាប់រម្ងាប់​បង់នូវសង្ខារទាំងពួង សម្រាប់លះចោលនូវឧបធិ គឺខន្ធ និង​កិលេសទាំងអស់ ជាទីអស់ទៅនៃតណ្ហា ជាទីណាយចាករាគៈ ជាទីរលត់នៃទុក្ខគឺនិព្វាន ធម៌ទាំង​អម្បាលនេះ ជាហេតុដែលពពួកសត្វឃើញបានដោយកម្រក្រៃពេក បើទុកជា​តថាគត​សំដែងធម៌ទៅ ក៏គង់សត្វ​ទាំងឡាយដទៃ​មិនអាច​នឹងត្រាស់ដឹង​នូវធម៌​របស់តថាគត​បានឡើយ ព្រោះហេតុនោះ សេចក្តី​លំបាក សេចក្តីនឿយព្រួយ មុខជានឹងមានដល់តថាគត​មិនខាន។ ម្យ៉ាងទៀត ព្រះគាថាទាំងឡាយ​ជាហេតុអស្ចារ្យសមគួរនេះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​មិនដែល​បានឮ​ក្នុងកាលមុនឡើយ ក៏កើតប្រាកដដល់ព្រះអង្គថា

ឥឡូវនេះ តថាគតគួរសំដែង​នូវធម៌​ដែលតថាគត​បានត្រាស់ដឹង​ហើយដោយកម្រ (នុ៎ះទៅចុះ)។ ប៉ុន្តែសត្វទាំងឡាយដែលរាគៈ ទោសៈ គ្របសង្កត់ ក៏មិនអាច​នឹង​ត្រាស់ដឹងនូវធម៌នេះបាន​ដោយងាយទេ។ សត្វទាំងឡាយដែល​កំពុងត្រេកអរ​ដោយរាគៈ ដែលគំនរងងឹត (គឺអវិជ្ជា) កំពុង​បិទបាំង (យ៉ាងនេះ) មុខជា​នឹងមិន​ឃើញ​នូវធម៌​ដែលនាំសត្វឲ្យ​ដល់នូវ​ព្រះនិព្វាន ជាធម៌​ល្អិតឆ្មារ ជ្រាលជ្រៅ សត្វ​ឃើញ​បានដោយកម្រ (នុ៎ះទេ)។


កាលដែលព្រះដ៏មានព្រះភាគពិចារណាឃើញ ដោយន័យដែលត្រិះរិះ​ដូច្នេះហើយ ព្រះហឫទ័យក៏ឱន​ទៅដើម្បី​សេចក្តីខ្វល់ខ្វាយតិច មិនឱនទៅដើម្បី​សំដែងធម៌ឡើយ។

[៨] លំដាប់នោះ សហម្បតិព្រហ្ម ដឹងនូវ​សេចក្តីត្រិះរិះ​ក្នុងព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ដោយចិត្តរបស់ខ្លួនហើយ ទើបរំពឹង​ត្រិះរិះដូច្នេះថា អើហ្ន៎ ព្រះតថាគត ជាអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធ មានព្រះហឫទ័យ​ឱនទៅដើម្បី​សេចក្តីខ្វល់ខ្វាយតិច មិនឱនទៅ​ដើម្បី​សំដែងធម៌ (យ៉ាងនេះ) ឱ សត្វលោកវិនាសតើហ្ន៎ ឱ សត្វលោកវិនាសតើហ្ន៎។ គ្រានោះ សហម្បតិព្រហ្ម ក៏បាត់អំពីព្រហ្មលោក មកប្រាកដក្នុងទីចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ (ដោយ​ឆាប់ភ្លាម) ប្រៀបដូចបុរសអ្នកមានកំឡាំង លាចេញនូវ​ដើមដៃដែលខ្លួន​បត់ចូល ឬបត់​ចូលនូវដើមដៃ​ដែលខ្លួន​លាចេញ។ លំដាប់នោះ សហម្បតិព្រហ្ម​ធ្វើសំពត់​ឧត្តរាសង្គឆៀងស្មា​ម្ខាង ហើយលុតចុះនូវមណ្ឌល​ជង្គង់ខាងស្តាំ​លើផែនដី ប្រណម្យអញ្ជលី ថ្វាយបង្គំ​ចំពោះត្រង់​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទើបពោលពាក្យនេះនឹងព្រះដ៏មានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូម​ព្រះដ៏មានព្រះភាគសំដែងធម៌ សូមព្រះសុគតសំដែងធម៌ (ដ្បិត) សត្វទាំងឡាយ​ដែលមាន​ធូលី គឺរាគាទិក្កិលេសដ៏​ស្រាលស្តើង​ក្នុងភ្នែក គឺបញ្ញា តែខានស្តាប់ធម៌​ ក៏មុខ​ជានឹងសាបសូន្យ​មិនខាន សត្វទាំងឡាយ អ្នកបម្រុងនឹងត្រាស់ដឹងនូវធម៌ ក៏គង់មានដែរ។ សហម្បតិព្រហ្មបាន​ពោល​ពាក្យនេះ (ប៉ុណ្ណេះ) លុះពោលពាក្យនេះរួចហើយ ក៏ពោលពាក្យដទៃតទៅទៀតថា

ពីមុន​រៀងមក ធម៌ដែលជនទាំងឡាយអ្នកប្រកបដោយមន្ទិល តែងគិត ជាធម៌​មិនបរិសុទ្ធទេ កើតប្រាកដហើយក្នុងដែនមគធៈ។ សូមព្រះអង្គបើក​នូវទ្វារ​នៃ​ព្រះនិព្វាននុ៎ះ សត្វទាំងឡាយប្រុងចាំស្តាប់ធម៌ដែល​ព្រះអង្គ​ជាអ្នក​ប្រាសចាក​មន្ទិល ទ្រង់ត្រាស់ដឹង​តាម (លំអានព្រះពុទ្ធ​អំពីបូរាណ)។ ប្រៀប​ដូចជាបុរស​អ្នកមាន​ចក្ខុ ឈរនៅ​លើកំពូល​ភ្នំដ៏ហើយដោយថ្មសុទ្ធ ក្រឡេកមើលឃើញ​ប្រជុំជន​ដោយជុំវិញយ៉ាងណាមិញ បពិត្រព្រះអង្គ​មានបញ្ញាល្អ មានសមន្តចក្ខុ ព្រះអង្គជាអ្នកមាន​សេចក្តីសោក​ទៅប្រាសហើយ សូមទ្រង់ឡើងកាន់​ប្រាសាទដ៏​ហើយដោយធម៌ ពិចារណាមើលនូវ​ប្រជុំជន​អ្នកច្រឡំ​ដោយ​សេចក្តីសោក​ដែលជាតិ​ ជរាកំពុង​គ្របសង្កត់ មានឧបមាដូច្នោះដែរ។ បពិត្រព្រះអង្គ​អ្នកមាន​ព្យាយាម អ្នកឈ្នះ​សង្គ្រាមហើយ ជានាយក​នៃពួកសត្វ អ្នកមិនជាប់ជំពាក់​បំណុល គឺកាម សូមព្រះអង្គក្រោកឡើង សូមទ្រង់​ស្តេច​ទៅក្នុងលោក។ សូម​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែងធម៌ សត្វទាំងឡាយអ្នកបំរុង​នឹងត្រាស់ដឹង​នូវ​ធម៌ ក៏គង់មានដែរ។


[៩] គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ជ្រាបច្បាស់នូវ​សេចក្តី​អារាធនារបស់​សហម្បតិព្រហ្មផង ទ្រង់អាស្រ័យនូវ​សេចក្តីករុណា​ចំពោះ​សត្វទាំងឡាយផង ទើបទ្រង់​រមិលមើល​នូវសត្វលោកដោយ​ពុទ្ធចក្ខុ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ កាលទ្រង់​រមិលមើលនូវ​សត្វលោក​ដោយពុទ្ធចក្ខុ ទ្រង់បានឃើញសត្វ​ទាំងឡាយ មានធូលី គឺរាគាទិក្កិលេស​តិចក្នុង​ភ្នែក (ខ្លះ) មានធូលី គឺរាគាទិក្កិលេស​ច្រើនក្នុងភ្នែក(ខ្លះ) មានឥន្ទ្រិយរឹង(ខ្លះ) មានឥន្ទ្រិយ​ទន់​(ខ្លះ) មានអាការល្អ(ខ្លះ) មានអាការអាក្រក់(ខ្លះ) ជាសត្វដែល​ព្រះអង្គ​គួរឲ្យ​ត្រាស់ដឹង​បានដោយ​ងាយ(ខ្លះ) ឲ្យត្រាស់ដឹងបានដោយ​កម្រ(ខ្លះ) ជាអ្នកឃើញ​បរលោក​ និងទោសដោយ​សភាព​គួរខ្លាចខ្លះ។ (សេចក្តីប្រៀបថា) មានផ្កាជលជាតិពួកខ្លះ គឺផ្កា​ព្រលិតក្តី ផ្កាឈូកក្រហមក្តី ផ្កាឈូកសក្តី ក្នុងគុម្ពនៃព្រលិតក្តី ក្នុងគុម្ពនៃឈូកក្រហមក្តី ក្នុងគុម្ពនៃ​ឈូកសក្តី តែងកើត​ឡើង​ក្នុងទឹក ចំរើនឡើងក្នុងទឹក លូតលាស់ឡើងតាមទឹក លិចនៅក្នុងទឹកនៅឡើយ មានផ្កាជលជាតិ​ពួកខ្លះ គឺផ្កា​ព្រលិតក្តី ផ្កាឈូកក្រហមក្តី ផ្កាឈូកសក្តី តែងកើតឡើងក្នុងទឹក ចំរើនឡើងក្នុងទឹក ឋិតនៅត្រឹមស្មើនឹងទឹក មានផ្កាជលជាតិ​ពួកខ្លះ គឺផ្កា​ព្រលិតក្តី ផ្កាឈូកក្រហមក្តី ផ្កាឈូកសក្តី តែងកើតឡើងក្នុងទឹក ចំរើនឡើងក្នុងទឹក ដុះខ្ពស់ឡើងជាងទឹក មិនជាប់ជំពាក់​ដោយទឹក មានឧបមាយ៉ាងណាមិញ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ កាលទ្រង់រមិលមើល​សត្វលោក​ដោយពុទ្ធ​ចក្ខុ ទ្រង់​ឃើញសត្វ​ទាំងឡាយ មានធូលី គឺរាគាទិក្កិលេស​តិចក្នុងភ្នែក (ខ្លះ) មានធូលី គឺរាគាទិក្កិលេស​ច្រើន​ក្នុងភ្នែក (ខ្លះ) មានឥន្ទ្រិយ​រឹង(ខ្លះ) មានឥន្ទ្រិយ​ទន់(ខ្លះ) មានអាការល្អ (ខ្លះ) មានអាការ​មិនល្អ(ខ្លះ) ជាសត្វ​ដែលព្រះអង្គគួរ​ឲ្យត្រាស់ដឹង​បានដោយងាយ (ខ្លះ) ឲ្យត្រាស់ដឹង​បានដោយ​កម្រ(ខ្លះ) សត្វចំពូកខ្លះ ឃើញបរលោក និងទោសដោយសភាព​គួរខ្លាច មានឧបមេយ្យ​ដូច្នោះ​ឯង លុះទ្រង់ឃើញហើយ ទើបទ្រង់​សំដែង​ជាបទគាថា​នឹងសហម្បតិព្រហ្មថា

ទ្វារនៃព្រះនិព្វានទាំងនោះបើកហើយ សត្វទាំងឡាយណាមាន​សោតប្បសាទ សត្វទាំងឡាយនោះចូរ​បញ្ចេញ​នូវ​សទ្ធាចុះ។ ម្នាលមហាព្រហ្ម តថាគត​មាន​សេចក្តី​សំគាល់ក្នុងការលំបាក បានជាមិនសំដែងធម៌ដ៏ឧត្តម ដែលស្ទាត់​ក្នុង​សំណាក់មនុស្ស​ទាំងឡាយ។


គ្រានោះ សហម្បតិព្រហ្មគិតថា ខ្លួនអញ​ជាបុគ្គលគឺ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ទ្រង់យល់ព្រម​ដើម្បីនឹងសំដែងធម៌​ហើយ (លុះគិតដូច្នេះហើយ) ក៏ថ្វាយបង្គំលា​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ធ្វើ​ប្រទក្សិណ ហើយក៏បាត់​អំពីទីនោះមួយ​រំពេចទៅ។

ចប់ ព្រហ្មយាចនកថា។

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

5. brahmayācanakathā (Mv.I.5.1)
The Discussion of the Brahmā’s Request

[7] Then, with the passing of seven days, after emerging from that concentration, the Blessed One went from the root of the Rājāyatana tree to the Goatherd’s Banyan tree. He stayed there at the root of the Goatherd’s Banyan tree.

(Mv.I.5.2) Then, while he was alone and in seclusion, this line of thinking arose in his awareness:

“This Dhamma that I have attained is deep, hard to see, hard to realize, peaceful, refined, beyond the scope of conjecture, subtle, to-be-experienced by the wise.

“But this generation delights in attachment, is excited by attachment, enjoys attachment.

“For a generation delighting in attachment, excited by attachment, enjoying attachment, these things are hard to see: this/that conditionality and dependent co-arising.

“This state, too, is very hard to see: the resolution of all fabrications, the relinquishment of all acquisitions, the ending of craving; dispassion; cessation; Unbinding.

“And if I were to teach the Dhamma and if others would not understand me, that would be tiresome for me, troublesome for me.”

(Mv.I.5.3) Just then these verses, unspoken in the past, unheard before, occurred to the Blessed One:

Enough now with teaching
what
only with difficulty
I reached.
This Dhamma is not easily realized
by those overcome
with aversion & passion.
What is fine, subtle,
deep,
hard to see,
going against the flow—
those delighting in passion,
cloaked in the mass of darkness,
won’t see.


(Mv.I.5.4) As the Blessed One reflected thus, his mind inclined to dwelling at ease, not to teaching the Dhamma.

[8] Then Brahmā Sahampati, having known with his own awareness the line of thinking in the Blessed One’s awareness, thought: “The world is lost! The world is destroyed! In that the mind of the Tathāgata, the Arahant, the Rightly Self-awakened One inclines to dwelling at ease, not to teaching the Dhamma!”

(Mv.I.5.5) Then, just as a strong man might extend his flexed arm or flex his extended arm, Brahmā Sahampati disappeared from the Brahmā-world and reappeared in front of the Blessed One.

(Mv.I.5.6) Arranging his upper robe over one shoulder, he knelt down with his right knee on the ground, saluted the Blessed One with his hands before his heart, and said to him: “Lord, let the Blessed One teach the Dhamma! Let the One-Well-Gone teach the Dhamma! There are beings with little dust in their eyes who are falling away because they do not hear the Dhamma. There will be those who will understand the Dhamma.”

(Mv.I.5.7) That is what Brahmā Sahampati said. Having said that, he further said this:

In the past
there appeared among the Magadhans
an impure Dhamma
devised by the stained.
Throw open the door to the Deathless!
Let them hear the Dhamma
realized by the Stainless One!
Just as one standing on a rocky crag
might see people
all around below,
So, O wise one, with all-around vision,
ascend the palace
fashioned of the Dhamma.
Free from sorrow, behold the people
submerged in sorrow,
oppressed by birth & aging.
Rise up, hero, victor in battle!
O Caravan-leader, wander without debt in the world.
Teach the Dhamma, O Blessed One:
There will be those who will understand.[1]
 1.  In the Thai and JBE recension, the request only occurs once; in the Burmese and PTS, three times.


(Mv.I.5.8 ) When that was said, the Blessed One said to Brahmā Sahampati, “To me, Brahmā, this thought occurred, ‘This Dhamma that I have attained is deep …’

“As I reflected thus, Brahmā, my mind inclined to dwelling at ease, not to teaching the Dhamma.”

A second time, Brahmā Sahampati said to the Blessed One, “Lord, let the Blessed One teach the Dhamma! …”

A second time, the Blessed One said to Brahmā Sahampati, “Brahmā, this thought occurred to me, ‘This Dhamma that I have attained is deep …’

“As I reflected thus, Brahmā, my mind inclined to dwelling at ease, not to teaching the Dhamma.”

A third time, Brahmā Sahampati said to the Blessed One, “Lord, let the Blessed One teach the Dhamma! …
Teach the Dhamma, O Blessed One:
There will be those who will understand.”

(Mv.I.5.10) [9] Then the Blessed One, having understood Brahmā’s invitation, out of compassion for beings, surveyed the world with the eye of an Awakened One. As he surveyed the world with the eye of an Awakened One, he saw beings with little dust in their eyes and those with much, those with keen faculties and those with dull, those with good attributes and those with bad, those easy to teach and those hard, some of them seeing disgrace and danger in the other world.

(Mv.I.5.11) Just as in a pond of blue or red or white lotuses, some blue or red or white lotuses—born and growing in the water—might flourish while immersed in the water, without rising up from the water; some might stand at an even level with the water; while some might rise up from the water and stand without being smeared by the water—

(Mv.I.5.12) so too, surveying the world with the eye of an Awakened One, the Blessed One saw beings with little dust in their eyes and those with much, those with keen faculties and those with dull, those with good attributes and those with bad, those easy to teach and those hard, some of them seeing disgrace and danger in the other world.

Having seen this, he answered Brahmā Sahampati in verse:

Open are the doors to the Deathless.
Let those with ears
unleash their conviction.
Perceiving trouble, O Brahmā,
I did not tell people the refined,
sublime Dhamma.”


(Mv.I.5.13) Then Brahmā Sahampati, thinking, “I’m the one who created the opportunity for the teaching of the Dhamma by the Blessed One,” bowed down to the Blessed One, circumambulated him, keeping him to his right, and disappeared right there.

Brahmayācanakathā niṭṭhitā
The Discussion of the Brahmā’s Request is finished.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

5. brahmayācanakathā (Mv.I.5.1)
Die Brahmās-Bitte-Unterredung

[7] Dann, mit dem Verstreichen von sieben Tagen, nachdem aus dieser Konzentration aufgetaucht, ging der Befreite, vom Fuße des Rājāyatana-Baumes, zum Banyan-Baum der Ziegenhirten. Er verblieb dort, am Fuße des Banyan-Baumes der Ziegenhirten.

(Mv.I.5.2) Dann, während er alleine und in Zurückgezogenheit war, kam diese Abfolge des Denkens in seinem Wesen auf:

"Dieses Dhamma, welches ich erlangt habe, ist tief, schwer zu sehen, schwer zu erkennen, friedvoll, verfeinert, über das Maß von Rückschlüssen hinaus, tiefgründig, zu-erfahren-seiend von Weisen.

"Doch diese Generation erfreut sich an Anhaftungen, ist verzückt an Anhaftungen, genießt Anhaftungen.

"Für eine Generation sich an Anhaftung erfreuend, verzückt an Anhaftungen, Anhaftungen genießend, sind diese Dinge schwer zu sehen: diese/jene Bedingtheit und abhängiges Mitaufkommen.

"Auch ist dieser Zustand schwer zu sehen: die Auflösung von allen Gestaltungen, die Abtretung aller Aneignungen, das Enden von Verlangen; Begierdelosigkeit; Beendigung; Ungebundenheit.

"Und wenn ich das Dhamma lehren würde, und wenn andere mich nicht verstehen würden, wäre dieses ermüdend für mich, mühsam für mich."

(Mv.I.5.3) Genau dann kamen dem Befreiten diese Verse, unausgesprochen in der Vergangenheit, zuvor ungehört, auf:

Genug nun mit dem Lehren,
was
nur mit Schwierigkeiten
ich erreicht.
Dieses Dhamma ist nicht leicht zu verwirklichen,
von jenen eingenommen,
von Ablehung und Begierden.
Das was fein, unterschwellig,
tiefgründig,
schwer zu sehen,
gegen den Strom geht,
jene, erfreut an Begierden,
verhüllt in der Masse von Dunkelheit,
würden es nicht sehen.


(Mv.I.5.4) Als der Befreite dieses reflektierte, neigte sein Geist dazu entspannt zu verweilen, das Dhamma nicht zu lehren.

[8] Dann dachte Brahmā Sahampati, mit seinem Wesen den Ablauf des Denkens in des Befreitens Wesen erfaßt habend: "Die Welt ist verloren! Die Welt ist zerstört! Insofern der Geist des Tathāgatas, des Arahat, des Rechtens Selbst-Erwachten, dazu neigt entspannt zu verweilen, nicht das Dhamma zu lehren!"

(Mv.I.5.5) Dann, gerade so wie ein starker Mann seinen Arm ausstrecken, oder seinen ausgestrecken Arm beugen würde, verschwand Brahmā Sahampati aus der Brahmā-Welt und erschien vor dem Befreiten wieder.

(Mv.I.5.6) Seine obere Robe über eine Schulter richtend, kniete er mit seinem rechten Knie zu Boden, grüßte den Befreiten, mit den Händen vor seinem Herzen, und sprach zu ihm: "Herr, laßt den Befreiten das Dhamma lehren! Laßt den Gutgegangenen-Einen das Dhamma lehren! Da sind Lebewesen mit wenig Staub in den Augen, welche wegfallen, weil sie das Dhamma nicht hören! Da werden jene sein, die das Dhamma verstehen werden."

(Mv.I.5.7) Das ist was Brahmā Sahampati sagte. Dieses gesagt habend, sprach er dieses fort:

In der Vergangenheit
da erschien unter den Magadhans
ein unreines Dhamma,
erdacht von den Befleckten.
Werft auf das Tor zum Todlosen!
Laßt sie das Dhamma hören,
verwirklicht vom Makellosen-Einen!
Gerade so wie jemand auf einer Felsklippe stehend,
Leute sehen mag,
überall herum, da unten,
So, Oh Weiser-Einer, mit allherum Blick,
steigt hoch zum Palast,
gestaltet aus dem Dhamma.
Frei von Kummer, über die Leuten,
versunken in Kummer, hinweg,
unterworfen von Geburt und Tod.
Richtet Euch auf, Held, Sieger im Kampf!
Oh Karavanenführer, Wandersmann ohne Schuld in der Welt.
Lehrt das Dhamma, Oh Befreiter-Einer:
Da werden jene sein, die verstehen werden.[2]
 2. In der thailändischen und der JBE- Ausgabe kommt diese Bitte nur einmal vor, in der burmesischen und der PTS-Ausgabe hingegen drei mal.


(Mv.I.5.8 ) Als dieses gesagt war, sprach der Befreite zu Brahmā Sahampati, “Mir, Brahmā, kam dieser Gedanke auf: ‘Dieses Dhamma, daß ich erlangt habe, ist tiefgründig...'

"Als ich so reflektierte, Brahmā, neigte sich mein Geist dazu entspannt zu verweilen, das Dhamma nicht zu lehren."

Ein zweites Mal sprach Brahmā Sahampati zum Befreiten: "Herr, laßt den Befreiten das Dhamma lehren!..."

Ein zweites Mal sprach der Befreite zu Brahmā Sahampati: "Brahmā, mir kam dieser Gedanke auf: ‘Dieses Dhamma, daß ich erlangt habe, ist tiefgründig...'

"Als ich so reflektierte, Brahmā, neigte sich mein Geist dazu entspannt zu verweilen, das Dhamma nicht zu lehren."

Ein drittes Mal sprach Brahmā Sahampati zum Befreiten: "Herr, laßt den Befreiten das Dhamma lehren!... Lehrt das Dhamma, Oh Befreiter: Da werden jene sein, die verstehen werden."

(Mv.I.5.10) [9] Dann, Brahmās Einladung verstanden habend, aus Mitgefühl für Lebewesen, maß der Befreite die Welt, mit dem Auge eines Erwachten, aus. Als er die Welt, mit dem Auge eines Erwachten, ausmaß, sah er Lebewesen mit wenig Stab in deren Augen, und jene mit viel, jene mit kühnen Fähigkeiten, und jene mit dumpfen, jene mit guten Eigenschaften, und jene mit schlechten, jene die leicht zu belehren, und jene die schwer, manche von ihnen Ungnade und Gefahr in der anderen Welt sehend.

(Mv.I.5.11) Gerade so, wie in einem Teich von blauen, oder roten, oder weißen Lotusen, manche blaue, oder rote, oder weiße Lotuse, geboren und wachsend im Wasser, während in Wasser eingetaucht, gedeihen mögen, ohne sich aus dem Wasser zu erheben; manche auf gleicher Höhe mit dem Wasser stehen mögen; während manche sich aus dem Wasser erheben mögen und, ohne vom Wasser benetzt zu sein, stehen:

(Mv.I.5.12) eben so, die Welt, mit dem Auge eines Erwachten, ausmessend, sah der Befreite Lebewesen mit wenig Stab in deren Augen, und jene mit viel, jene mit kühnen Fähigkeiten, und jene mit dumpfen, jene mit guten Eigenschaften, und jene mit schlechten, jene die leicht zu belehren, und jene die schwer, manche von ihnen Ungnade und Gefahr in der anderen Welt sehend.
Dieses gesehen habend, antwortete er Brahmā Sahampati in Versen:

Offen sind die Tore zum Todlosen,
Laßt jene mit Ohren,
deren Zuversicht entfesseln.
Unannehmlichkeiten wahrnehmend, Oh Brahmā,
Erklärte ich Leuten nicht das verfeinerte,
erhabene Dhamma."


(Mv.I.5.13) Dann verneigte sich Brahmā Sahampati, denkend: "Ich bin jener, der die Möglichkeit des Lehrens des Dhammas, durch den Befreiten, schuf", vor dem Befreiten, umrundete ihn, ihn an seiner Rechten behaltend, und verschwand genau dort.
Quote from: übersetzt aus dem Englische von sj

Brahmayācanakathā niṭṭhitā
Die Brahmās Bitte Unterredung endet hier.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

5. Brahmayācanakathā

7.[3] Atha kho bhagavā sattāhassa accayena tamhā samādhimhā vuṭṭhahitvā rājāyatanamūlā yena ajapālanigrodho tenupasaṅkami. Tatra sudaṃ bhagavā ajapālanigrodhamūle viharati. Atha kho bhagavato rahogatassa paṭisallīnassa evaṃ cetaso parivitakko udapādi – ‘‘adhigato kho myāyaṃ dhammo gambhīro duddaso duranubodho santo paṇīto atakkāvacaro nipuṇo paṇḍitavedanīyo. Ālayarāmā kho panāyaṃ pajā ālayaratā ālayasammuditā. Ālayarāmāya kho pana pajāya ālayaratāya ālayasammuditāya duddasaṃ idaṃ ṭhānaṃ yadidaṃ idappaccayatāpaaccasamuppādo; idampi kho ṭhānaṃ sududdasaṃ yadidaṃ sabbasaṅkhārasamatho sabbūpadhipaṭinissaggo taṇhākkhayo virāgo nirodho nibbānaṃ. Ahañceva kho pana dhammaṃ deseyyaṃ, pare ca me na ājāneyyuṃ, so mamassa kilamatho, sā mamassa vihesā’’ti. Apissu bhagavantaṃ imā anacchariyā gāthāyo paṭibhaṃsu pubbe assutapubbā –

‘‘Kicchena me adhigataṃ, halaṃ dāni pakāsituṃ;
Rāgadosaparetehi, nāyaṃ dhammo susambudho.

‘‘Paṭisotagāmiṃ nipuṇaṃ, gambhīraṃ duddasaṃ aṇuṃ;
Rāgarattā na dakkhanti, tamokhandhena āvuṭā[4]’’ti.

Itiha bhagavato paṭisañcikkhato appossukkatāya cittaṃ namati, no dhammadesanāya.

8. Atha kho brahmuno sahampatissa bhagavato cetasā cetoparivitakkamaññāya etadahosi – ‘‘nassati vata bho loko, vinassati vata bho loko, yatra hi nāma tathāgatassa arahato sammāsambuddhassa appossukkatāya cittaṃ namati[5], no dhammadesanāyā’’ti. Atha kho brahmā sahampati – seyyathāpi nāma balavā puriso samiñjitaṃ vā bāhaṃ pasāreyya, pasāritaṃ vā bāhaṃ samiñjeyya evameva – brahmaloke antarahito bhagavato purato pāturahosi. Atha kho brahmā sahampati ekaṃsaṃ uttarāsaṅgaṃ karitvā dakkhiṇajāṇumaṇḍalaṃ pathaviyaṃ nihantvā yena bhagavā tenañjaliṃ paṇāmetvā bhagavantaṃ etadavoca – ‘‘desetu, bhante, bhagavā dhammaṃ, desetu sugato dhammaṃ. Santi sattā apparajakkhajātikā, assavanatā dhammassa parihāyanti , bhavissanti dhammassa aññātāro’’ti. Idamavoca brahmā sahampati, idaṃ vatvāna athāparaṃ etadavoca –

‘‘Pāturahosi magadhesu pubbe;
Dhammo asuddho samalehi cintito;
Apāpuretaṃ[6] amatassa dvāraṃ;
Suṇantu dhammaṃ vimalenānubuddhaṃ.

‘‘Sele yathā pabbatamuddhaniṭṭhito;
Yathāpi passe janataṃ samantato;
Tathūpamaṃ dhammamayaṃ sumedha;
Pāsādamāruyha samantacakkhu;
Sokāvatiṇṇaṃ janatamapetasoko;
Avekkhassu jātijarābhibhūtaṃ.

‘‘Uṭṭhehi vīra vijitasaṅgāma;
Satthavāha aṇaṇa[7] vicara loke;
Desassu[8] bhagavā dhammaṃ;
Aññātāro bhavissantī’’ti.
 6. avāpuretaṃ (sī.)
 7. anaṇa (ka.)
 8. desetu (ka.)


[9] [ Evaṃ vutte bhagavā brahmānaṃ sahampatiṃ etadavoca – ‘‘mayhampi kho, brahme, etadahosi – ‘adhigato kho myāyaṃ dhammo gambhīro duddaso duranubodho santo paṇīto atakkāvacaro nipuṇo paṇḍitavedanīyo. Ālayarāmā kho panāyaṃ pajā ālayaratā ālayasammuditā. Ālayarāmāya kho pana pajāya ālayaratāya ālayasammuditāya duddasaṃ idaṃ ṭhānaṃ yadidaṃ idappaccayatāpaṭiccasamuppādo; idampi kho ṭhānaṃ sududdasaṃ yadidaṃ sabbasaṅkhārasamatho sabbūpadhipaṭinissaggo taṇhākkhayo virāgo nirodho nibbānaṃ. Ahañceva kho pana dhammaṃ deseyyaṃ, pare ca me na ājāneyyuṃ, so mamassa kilamatho, sā mamassa vihesā’ti. Apissu maṃ, brahme, imā anacchariyā gāthāyo paṭibhaṃsu pubbe assutapubbā –

‘Kicchena me adhigataṃ, halaṃ dāni pakāsituṃ;
Rāgadosaparetehi, nāyaṃ dhammo susambudho.

‘Paṭisotagāmiṃ nipuṇaṃ, gambhīraṃ duddasaṃ aṇuṃ;
Rāgarattā na dakkhanti, tamokhandhena āvuṭā’ti.

Itiha me, brahme, paṭisañcikkhato appossukkatāya cittaṃ namati no dhammadesanāyā’’ti.

Dutiyampi kho brahmā sahampati bhagavantaṃ etadavoca – ‘‘desetu, bhante, bhagavā dhammaṃ, desetu sugato dhammaṃ; santi sattā apparajakkhajātikā, assavanatā dhammassa parihāyanti, bhavissanti dhammassa aññātāro’’ti. Idamavoca brahmā sahampati, idaṃ vatvāna athāparaṃ etadavoca –

‘‘Pāturahosi magadhesu pubbe;
Dhammo asuddho samalehi cintito;
Apāpuretaṃ amatassa dvāraṃ;
Suṇantu dhammaṃ vimalenānubuddhaṃ.

‘‘Sele yathā pabbatamuddhaniṭṭhito;
Yathāpi passe janataṃ samantato;
Tathūpamaṃ dhammamayaṃ sumedha;
Pāsādamāruyha samantacakkhu;
Sokāvatiṇṇaṃ janatamapetasoko;
Avekkhassu jātijarābhibhūtaṃ.

‘‘Uṭṭhehi vīra vijitasaṅgāma;
Satthavāha aṇaṇa vicara loke;
Desassu bhagavā dhammaṃ;
Aññātāro bhavissantī’’ti.


Dutiyampi kho bhagavā brahmānaṃ sahampatiṃ etadavoca – ‘‘mayhampi kho, brahme, etadahosi – ‘adhigato kho myāyaṃ dhammo gambhīro duddaso duranubodho santo paṇīto atakkāvacaro nipuṇo paṇḍitavedanīyo. Ālayarāmā kho panāyaṃ pajā ālayaratā ālayasammuditā. Ālayarāmāya kho pana pajāya ālayaratāya ālayasammuditāya duddasaṃ idaṃ ṭhānaṃ yadidaṃ idappaccayatāpaṭiccasamuppādo; idampi kho ṭhānaṃ sududdasaṃ yadidaṃ sabbasaṅkhārasamatho sabbūpadhipaṭinissaggo taṇhākkhayo virāgo nirodho nibbānaṃ. Ahañceva kho pana dhammaṃ deseyyaṃ, pare ca me na ājāneyyuṃ, so mamassa kilamatho, sā mamassa vihesā’ti. Apissu maṃ, brahme, imā anacchariyā gāthāyo paṭibhaṃsu pubbe assutapubbā –

‘Kicchena me adhigataṃ, halaṃ dāni pakāsituṃ;
Rāgadosaparetehi, nāyaṃ dhammo susambudho.

‘Paṭisotagāmiṃ nipuṇaṃ, gambhīraṃ duddasaṃ aṇuṃ;
Rāgarattā na dakkhanti, tamokhandhena āvuṭā’ti.

Itiha me, brahme, paṭisañcikkhato appossukkatāya cittaṃ namati, no dhammadesanāyā’’ti.

Tatiyampi kho brahmā sahampati bhagavantaṃ etadavoca – ‘‘desetu, bhante, bhagavā dhammaṃ, desetu sugato dhammaṃ. Santi sattā apparajakkhajātikā, assavanatā dhammassa parihāyanti, bhavissanti dhammassa aññātāro’’ti. Idamavoca brahmā sahampati, idaṃ vatvāna athāparaṃ etadavoca –

‘‘Pāturahosi magadhesu pubbe;
Dhammo asuddho samalehi cintito;
Apāpuretaṃ amatassa dvāraṃ;
Suṇantu dhammaṃ vimalenānubuddhaṃ.

‘‘Sele yathā pabbatamuddhaniṭṭhito;
Yathāpi passe janataṃ samantato;
Tathūpamaṃ dhammamayaṃ sumedha;
Pāsādamāruyha samantacakkhu;
Sokāvatiṇṇaṃ janatamapetasoko;
Avekkhassu jātijarābhibhūtaṃ.

‘‘Uṭṭhehi vīra vijitasaṅgāma;
Satthavāha aṇaṇa vicara loke;
Desassu bhagavā dhammaṃ;
Aññātāro bhavissantī’’ti.


9. Atha kho bhagavā brahmuno ca ajjhesanaṃ viditvā sattesu ca kāruññataṃ paṭicca buddhacakkhunā lokaṃ volokesi. Addasā kho bhagavā buddhacakkhunā lokaṃ volokento satte apparajakkhe mahārajakkhe tikkhindriye mudindriye svākāre dvākāre suviññāpaye duviññāpaye, appekacce paralokavajjabhayadassāvine[10] viharante, appekacce na paralokavajjabhayadassāvine viharante. Seyyathāpi nāma uppaliniyaṃ vā paduminiyaṃ vā puṇḍarīkiniyaṃ vā appekaccāni uppalāni vā padumāni vā puṇḍarīkāni vā udake jātāni udake saṃvaḍḍhāni udakānuggatāni anto nimuggaposīni , appekaccāni uppalāni vā padumāni vā puṇḍarīkāni vā udake jātāni udake saṃvaḍḍhāni samodakaṃ ṭhitāni, appekaccāni uppalāni vā padumāni vā puṇḍarīkāni vā udake jātāni udake saṃvaḍḍhāni udakaṃ accuggamma ṭhitāni[11] anupalittāni udakena, evamevaṃ bhagavā buddhacakkhunā lokaṃ volokento addasa satte apparajakkhe mahārajakkhe tikkhindriye mudindriye svākāre dvākāre suviññāpaye duviññāpaye, appekacce paralokavajjabhayadassāvine viharante, appekacce na paralokavajjabhayadassāvine viharante; disvāna brahmānaṃ sahampatiṃ gāthāya paccabhāsi –

‘‘Apārutā tesaṃ amatassa dvārā;
Ye sotavanto pamuñcantu saddhaṃ;
Vihiṃsasaññī paguṇaṃ na bhāsiṃ;
Dhammaṃ paṇītaṃ manujesu brahme’’ti.


Atha kho brahmā sahampati ‘‘katāvakāso khomhi bhagavatā dhammadesanāyā’’ti bhagavantaṃ abhivādetvā padakkhiṇaṃ katvā tatthevantaradhāyi.
 3. ayaṃ brahmayācanakathā dī. ni. 2.64 ādayo; ma. ni. 1.281 ādayo; ma. ni. 2.336 ādayo; saṃ. ni. 1.172 ādayo
 4. āvaṭā (sī.)
 5. namissati (?)
 9. [ ] sī. syā. potthakesu natthi, mūlapaṇṇāsakesu pāsarāsisutthe brahmayācanā sakiṃ yeva āgatā
 10. dassāvino (sī. syā. kaṃ.)
 11. tiṭṭhanti (sī. syā.)
Quote from: sangham CSCD

Brahmayācanakathā niṭṭhitā.
4
Wußten Sie, sind Sie sich dessen bewußt, daß jene, die den Stamm der Weltlinge, gewöhnlichen Menschen, verlassen haben, unfähig des Geizes sind?

Soetwas wie eine knausrige Noble Person , soetwa kann es nicht geben. Dieses ist auch eine Größe, die einem, neben der Tugend und Vertrauen einer Person, schnellen Aufschluß über Erlangungen gibt. Dies Eigenschaft ist übrigens in allen acht würdigen Personen gleichermaßen vorhanden.

Die Tübungen āvāsa (Unterkunft), kula (Familie), lābha (Errungenschaften), dhamma (Lehren/Wissen), pivaṇṇa (Ansehen), Loka-Dhamma, getrieben von Gewinn und Verlust, sind abgelegt.

Wie man weiß, ist Geiz im Bezug auf das Dhamma, von jenem das häßlichste. So mag dieses Wissen stets guten Aufschluß für Sie geben, und man mag dabei bedenken:

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

"Diese zwei Personen findet man schwer in der Welt. Welche Zwei? Jene, die einen Gefallen[1] im Voraus tut und jene, die sich für einen Gefallen rückverpflichtet fühlt. Diese zwei Personen findet man schwer in der Welt.
 1. Wohlwollenden Dienst (ohne Erwartung einer Gegenleistung)

Darum heißt es auch, daß eine undankbare Person (im Bezug was hilfreich ist für Gutes), keine rechtschaffende Person ist, und rechtschaffende Personen unmöglich undankbar sind.
5
 *sgift*

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

៤. រាជាយតនកថា*
(??)*

[៦] លុះថ្ងៃ៧កន្លងទៅហើយ លំដាប់នោះ ព្រះដ៏មានជោគ ទ្រង់ក្រោកចេញចាក​សមាធិ​នោះហើយ យាង​ចេញពីម្លប់ដើមរាំង ហើយយាងចូលទៅកាន់ដើមរាជាយតនៈ​[1] លុះចូល​ទៅ​ដល់​ហើយ ទ្រង់​គង់ដោយព្រះភ្នែនតែមួយ បង្គុយអស់៧ថ្ងៃក្រោមម្លប់ដើម​រាជាយតនៈ ទ្រង់សោយវិមុត្តិសុខ (គឺសុខក្នុងផលសមាបត្តិ)។

សម័យនោះឯង មានពាណិជពីរនាក់ (ជាបងប្អូន​នឹងគ្នាបង្កើត) ឈ្មោះតបុស្សៈ១ ភល្លិកៈ១ ជាអ្នកដើរផ្លូវឆ្ងាយ ចេញអំពី​ឧក្កលជនបទ សំដៅទៅកាន់ប្រទេសនោះ។ គ្រានោះ មានទេវតាជាញាតិសាលោហិត​[2] របស់តបុស្សៈ និងភល្លិកៈពាណិជ បាននិយាយពាក្យនេះ​នឹង​តបុស្សៈ ភល្លិកៈពាណិជថា ម្នាលគ្នាយើង ព្រះដ៏មានព្រះភាគអង្គនេះ ទើបនឹងបាន​ត្រាស់​ជាដម្បូង ឥឡូវ​ព្រះអង្គគង់នៅក្រោមម្លប់រាជាយតនៈ (ឯណោះ) អ្នកទាំងឡាយ គួរចូល​ទៅបូជាព្រះដ៏មានព្រះភាគអង្គនោះ​ដោយសដូវផង់ និងសដូវដុំចុះ ការបូជា​នោះនឹង​បានជា​ប្រយោជន៍ និងសេចក្តីសុខ​ដល់អ្នកទាំងឡាយ​អស់កាលយូរអង្វែង។ គ្រានោះ តបុស្សៈ និងភល្លិកៈពាណិជ ក៏នាំយកនូវសដូវផង់ និងសដូវដុំចូលទៅរកព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ថ្វាយបង្គំ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ហើយឋិតនៅ​ក្នុងកន្លែង​ដ៏សមគួរ។ លុះ​តបុស្សៈ និងភល្លិកៈពាណិជឋិតនៅ​ក្នុងកន្លែង​ដ៏សមគួរហើយ ទើបពោលពាក្យនេះ​នឹង​ព្រះដ៏មានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូម​ព្រះដ៏មានព្រះភាគទទួលនូវ​សដូវផង់ និងសដូវ​ដុំ​របស់យើងខ្ញុំ ព្រោះថា ការទទួល​នឹងបានជាប្រយោជន៍​ និងសេចក្តីសុខដល់​យើង​ខ្ញុំ​ទាំងឡាយអស់កាលយូរអង្វែង។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រិះរិះថា ធម្មតា ព្រះតថាគត​ទាំងឡាយមិនដែលទទួល (អាមិសៈ) ផ្ទាល់នឹងដៃឡើយ បើដូច្នោះ តើ តថាគត​គួរទទួល​នូវសដូវផង់ និងសដូវដុំដោយវត្ថុអ្វីហ្ន៎។ គ្រានោះ មហារាជ​​[3]​ទាំង៤ ទ្រង់ជ្រាបព្រះតម្រិះរបស់​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ (ដោយចិត្តរបស់ខ្លួន) ទើបនាំនូវបាត្រថ្មកែវ​ទាំងឡាយ៤ អំពីទិសទាំង៤ បង្អោន​ចូលមកថ្វាយព្រះដ៏មានព្រះភាគ ដោយពាក្យថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគទទួល​នូវសដូវផង់ និងសដូវដុំ​ដោយបាត្រនេះចុះ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ក៏ទ្រង់ទទួល​នូវសដូវផង់ និងសដូវដុំ ដោយបាត្រថ្មកែវ​ទាំងឡាយដ៏មានដំឡៃច្រើន លុះទទួល​ស្រេចហើយ ក៏ទ្រង់សោយ (ក្នុងពេលនោះ)។ គ្រានោះ តបុស្សៈ និងភល្លិកៈពាណិជ​បាននិយាយ​ពាក្យនេះ​នឹងព្រះដ៏មានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ដ៏ចំរើន យើងខ្ញុំទាំង​ឡាយនេះ សូមដល់នូវ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ និងព្រះធម៌ជាទីរឭក សូមព្រះអង្គទ្រង់ជ្រាបនូវ​យើងខ្ញុំ​ទាំងឡាយ​ថាជាឧបាសក​បានដល់​នូវទីរឭកស្មើដោយជីវិត ក្នុងកាលមានថ្ងៃនេះ​ជាដើម​តរៀងទៅ។ ក៏ឯពាណិជ​ទាំងពីរនាក់នោះបាន​នាមបញ្ញត្តិថា ទ្វេវាចិកឧបាសក​[4] ជាដម្បូងក្នុងលោក។
 1. ដើមកែស
 2. ញាតិសាលោហិតនោះ គឺជន​ដែលធ្លាប់ជាញាតិ​របស់ពាណិជ​ទាំងនោះ​មកកើតជាទេវតា។
 3. លោកបាលទេវបុត្តទាំង៤ ដែលជាស្តេច​ធំក្នុងស្ថានសួគ៌ឈ្មោះ​ចាតុម្មហារាជិកៈ
 4. ឧបាសក​បានបញ្ចេញ​វាចាប្តេជ្ញាខ្លួនយក​ព្រះពុទ្ធ និងព្រះធម៌​ទាំងពីរ​ជាទីពឹងទីរឭក ព្រោះក្នុងពេលនោះ មិនទាន់មានព្រះសង្ឃនៅឡើយ។

ចប់ រាជាយតនកថា។

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

4. rājāyatanakathā (Mv.I.4.1)
The Discussion of the Rājāyatana [King’s Realm] (Tree)

[6] Then, with the passing of seven days, after emerging from that concentration, the Blessed One went from the root of the Mucalinda (tree) to the Rājāyatana (tree) and sat at the root of the Rājāyatana tree for seven days in one session, sensitive to the bliss of release.

(Mv.I.4.2) Now on that occasion the merchants Tapussa and Bhallika were traveling on the road from Ukkalā to that district. Then a devatā who had been a blood-relative of Tapussa and Bhallika said to the merchants, “There is the Blessed One, my dears, staying at the root of the Rājāyatana tree, newly fully awakened. Go and serve the Blessed One cooked grain-meal and honey balls. That will be for your long-term welfare & happiness.”

(Mv.I.4.3) Then the merchants Tapussa and Bhallika, taking cooked grain-meal and honey balls, went to the Blessed One and, on arrival, having bowed down to him, stood to one side. As they were standing there, the merchants Tapussa and Bhallika said to the Blessed One, “Lord, May the Blessed One accept our cooked grain-meal and honey balls, for that will be for our long-term welfare & happiness.”

(Mv.I.4.4) Then the thought occurred to the Blessed One, “Tathāgatas do not accept things with their hands. How shall I accept the cooked grain-meal and honey balls?” Then the Four Great Kings, having known with their awareness the train of thought in the Blessed One’s awareness, presented four stone bowls from the four directions to the Blessed One, (thinking) “May the Blessed One accept the cooked grain-meal and honey balls here [in the bowls].” The Blessed One accepted the exquisite stone bowls and the cooked grain-meal and honey balls. Having accepted them, he consumed them.

(Mv.I.4.5) Then the merchants Tapussa and Bhallika [ME: knowing that the Blessed One had finished his meal and withdrawn his hand from the bowl, fell down with their heads at the Blessed One’s feet and] said to the Blessed One, “We go to the Blessed One for refuge, & to the Dhamma. May the Blessed One remember us as lay followers who have gone for refuge from this day forward, for life.”

And they were the first two-statement[5] lay followers in the world.
 5. dvevācikā: As the third member of the triple gem, the Noble Saṅgha, had not yet arisen, they went for refuge in the Buddha and Dhamma.

Rājāyatanakathā niṭṭhitā.
The Discussion of the Rājāyatana (Tree) is finished.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

4. rājāyatanakathā (Mv.I.4.1)
Die Rājāyatana [Königsreich] (-Baum) - Unterredung

[6] Dann, mit dem Verstreichen von sieben Tagen, nachdem aus dieser Konzentration aufgetaucht, ging der Befreite, vom Fuße des Mucalinda-Baumes, zum Rājāyatana (-Baum), und setzte sich an den Fuß des Rājāyatana-Baumes, für sieben Tage in einer Sitzung, empfindsam gegenüber dem Wohl von Befreiung.

(Mv.I.4.2) Nun, zu dieser Begebenheit reisten die Kaufleute Tapussa und Bhallika, auf der Straße von Ukkalā, in diesen Bezirk. Da sprach eine Devatā, welche ein Blutsverwandter von Tapussa und Bhallika war, zu den Kaufleuten: "Da ist der Befreite, meine Lieben, am Fuße des Rājāyatana-Baumes verweilend, kürzlich völlig erwacht. Geht und bedient den Befreiten mit gekochter Kornspeise und Hönigbällen. Dieses würde für Euer langfristiges Wohl und Glück sein."

(Mv.I.4.3) Dann nahmen die Kaufleute Tapussa und Bhallika gekochte Kornspeise und Honigbälle, gingen zum Befreiten, und mit Ankunft, sich vor ihm verneigt habend, standen sie (passend) an der Seite. Als sie dort standen, sprachen die Kaufleute Tapussa und Bhallika zum Befreiten: "Herr, möge der Befreite unsere gekochte Kornspeise und Honigbälle annehmen, denn dieses würde für unser langfristiges Wohl und Glück sein."

(Mv.I.4.4) Dann kam dem Befreiten der Gedanke auf: "Tathāgatas nehmen Dinge nicht mit deren Händen an. Wie mag ich wohl die gekochte Kornspeise und Honigbälle annehmen?" Dann boten die Vier Großen Könige, mit deren Wesen die Reihe der Gedanken, in des Befreitens Wesen, erfaßt habend, vier Steinschalen, aus den vier Richtungen, dem Befreiten dar (, denkend): "Möge der Befreite die gekochte Kornspeise und Honigbälle hier [in den Schalen] annehmen." Der Befreite nahm die exquisiten Steinschalen und die gekochte Kornspeise und Honigbälle an. Es angenommen habend, verbrauchte er es.

(Mv.I.4.5) Dann, sprachen die Kaufleute Tapussa und Bhallika, [ME: wissend, daß der Befreite sein Mahl beendet und seine Hand von der Schale entfernt hat, und warfen sich mit deren Köpfen zu den Füssen des Befreiten nieder,]  zum Befreiten: "Wir nehmen den Befreiten als Zuflucht, und das Dhamma. Möge sich der Befreite an uns als Laienanhänger, die von diesem Tag an, für ein Leben, Zuflucht genommen haben, erinnern."

Und diese waren die ersten Zwei-Aussagen[6]-Laienanhänger in der Welt.
 6. dvevācikā: Nachdem das dritte Mitglied der Drei Juwelen, die Noble Saṅgha, noch nicht aufgekommen war, nahmen sie im Buddha und dem Dhamma Zuflucht.
Quote from: übersetzt aus dem Englischen von sj

Rājāyatanakathā niṭṭhitā.
Die Rājāyatana [Königsreich] (-Baum) - Unterredung endet hier.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

4. Rājāyatanakathā

6. Atha kho bhagavā sattāhassa accayena tamhā samādhimhā vuṭṭhahitvā mucalindamūlā yena rājāyatanaṃ tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā rājāyatanamūle sattāhaṃ ekapallaṅkena nisīdi vimuttisukhapaṭisaṃvedī. Tena kho pana samayena tapussa[7] bhallikā vāṇijā ukkalā taṃ desaṃ addhānamaggappaṭipannā honti. Atha kho tapussabhallikānaṃ vāṇijānaṃ ñātisālohitā devatā tapussabhallike vāṇije etadavoca – ‘‘ayaṃ, mārisā, bhagavā rājāyatanamūle viharati paṭhamābhisambuddho; gacchatha taṃ bhagavantaṃ manthena ca madhupiṇḍikāya ca patimānetha; taṃ vo bhavissati dīgharattaṃ hitāya sukhāyā’’ti. Atha kho tapussabhallikā vāṇijā manthañca madhupiṇḍikañca ādāya yena bhagavā tenupasaṅkamiṃsu, upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ aṭṭhaṃsu. Ekamantaṃ ṭhitā kho tapussabhallikā vāṇijā bhagavantaṃ etadavocuṃ – ‘‘paṭiggaṇhātu no, bhante, bhagavā manthañca madhupiṇḍikañca, yaṃ amhākaṃ assa dīgharattaṃ hitāya sukhāyā’’ti. Atha kho bhagavato etadahosi – ‘‘na kho tathāgatā hatthesu paṭiggaṇhanti. Kimhi nu kho ahaṃ paṭiggaṇheyyaṃ manthañca madhupiṇḍikañcā’’ti? Atha kho cattāro mahārājāno bhagavato cetasā cetoparivitakkamaññāya catuddisā cattāro selamaye patte bhagavato upanāmesuṃ – ‘‘idha, bhante, bhagavā paṭiggaṇhātu manthañca madhupiṇḍikañcā’’ti. Paṭiggahesi bhagavā paccagghe selamaye patte manthañca madhupiṇḍikañca, paṭiggahetvā paribhuñji. Atha kho tapussabhallikā vāṇijā bhagavantaṃ onītapattapāṇiṃ viditvā bhagavato pādesu sirasā nipatitvā bhagavantaṃ (onītapattapāṇiṃ viditvā bhagavato pādesu sirasā nipatitvā bhagavantaṃ)[8] etadavocuṃ – ‘‘ete mayaṃ, bhante, bhagavantaṃ saraṇaṃ gacchāma dhammañca, upāsake no bhagavā dhāretu ajjatagge pāṇupete saraṇaṃ gate’’ti. Te ca loke paṭhamaṃ upāsakā ahesuṃ dvevācikā.
 7. tapassu (sī.)
 8. ( ) sī. syā. potthakesu natthi
Quote from: sangham CSCD

Rājāyatanakathā niṭṭhitā.
6
 *sgift*

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

៣. មុចលិន្ទកថា*
(??)*

[៥] លុះថ្ងៃ៧កន្លងទៅហើយ លំដាប់នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ក្រោកចាក​សមាធិ​នោះ ហើយទ្រង់​ចេញអំពីម្លប់អជបាលនិគ្រោធព្រឹក្ស យាងចូលទៅកាន់ដើមរាំង លុះចូល​ទៅ​ដល់​ហើយ ទ្រង់​គង់ដោយព្រះភ្នែនតែមួយ បង្គុយអស់៧ថ្ងៃក្រោមម្លប់រាំង សោយវិមុត្តិសុខ (គឺសុខក្នុងផលសមាបត្តិ)។

សម័យនោះឯង មហាមេឃពុំជួកាល ក៏បណ្តាល​ឡើងជាភ្លៀង។ មានភ្លៀងរលឹម​អស់​៧ថ្ងៃ បណ្តាលឲ្យអាប់ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដោយអំណាចខ្យល់ត្រជាក់។ គ្រានោះ មុចលិន្ទនាគរាជ​ចេញអំពីលំនៅរបស់ខ្លួន ហើយពេនព័ទ្ធព្រះកាយព្រះដ៏មានព្រះភាគ៧ជុំ ដោយភ្នេន (របស់ខ្លួន) ហើយលើកពពារដ៏ធំបាំង​ពីខាងលើព្រះសីរ្ស​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ហើយឋិតនៅ​ដោយគិតថា រងាកុំបីបៀតបៀនព្រះដ៏មានព្រះភាគ ក្តៅក៏កុំបីបៀតបៀន​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ សម្ផស្ស របោមមូល ខ្យល់ កំដៅថ្ងៃ ពស់តូច ពស់ធំ ក៏កុំបីបៀតបៀន​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ឡើយ។ លុះថ្ងៃ៧កន្លងទៅហើយ លំដាប់នោះ មុចលិន្ទនាគរាជដឹងថា ភ្លៀង​រាំងហើយ មេឃ​ស្រឡះហើយ ក៏រំសាយ​ភ្នេនចេញចាក​ព្រះកាយព្រះដ៏មានព្រះភាគ ហើយប្រែភេទ​របស់​ខ្លួន និម្មិតជាភេទមាណព​[1] ឈរប្រណម្យអញ្ជលី នមស្ការព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ពីខាង​ទីចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាប​សេចក្តីនេះហើយ ក៏បន្លឺនូវឧទានគាថា ក្នុងវេលានោះថា

សេចក្តីស្ងាត់ចាកកិលេស​របស់បុគ្គលអ្នកត្រេកអរ (ដោយមគ្គញ្ញាណ) មានធម៌​ប្រាកដហើយ បានឃើញធម៌ (ដោយញាណចក្ខុ) ជាគុណឲ្យកើតសេចក្តីសុខ សេចក្តីមិនព្យាបាទ និងសេចក្តី​សង្រួម មិនបៀតបៀនសត្វទាំងឡាយ ក៏ជាគុណ​ឲ្យ​កើតសេចក្តី​សុខក្នុងលោក សេចក្តីណាយចាករាគៈ និង​ការប្រព្រឹត្ត​កន្លងកាម​ទាំងឡាយ ជាគុណឲ្យកើតសេចក្តីសុខក្នុងលោក កិរិយា​កំចាត់បង់នូវ​អស្មិមានះ កិរិយាកំចាត់បង់នូវ​អស្មិមានះនុ៎ះ ជាសុខយ៉ាងក្រៃលែង។

 1. មនុស្សកំឡោះ។

ចប់ មុចលិន្ទកថា។

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

3. mucalindakathā (Mv.I.3.1)
The Discussion of the Mucalinda (Tree)

[5] Then, with the passing of seven days, after emerging from that concentration, the Blessed One went from the root of the Goatherd’s Banyan tree to the Mucalinda (tree) and sat at the root of the Mucalinda tree for seven days in one session, sensitive to the bliss of release.

(Mv.I.3.2) And on that occasion a great, out-of-season storm-cloud rose up, with seven days of rainy weather, cold winds, & intense darkness. Then Muccalinda the nāga king—leaving his dwelling place and encircling the Blessed One’s body seven times with his coils—stood with his great hood spread over the Blessed One, (thinking,) “Don’t let the Blessed One be disturbed by cold. Don’t let the Blessed One be disturbed by heat. Don’t let the Blessed One be disturbed by the touch of flies, mosquitoes, wind, sun, & creeping things.”

(Mv.I.3.3) Then, with the passing of seven days, Muccalinda the nāga king, realizing that the sky had cleared and was free of clouds, unraveled his coils from the body of the Blessed One, abandoned his own appearance and, assuming the appearance of a young man, stood in front of the Blessed One with hands before his heart, paying homage.

(Mv.I.3.4) Then, on realizing the significance of that, the Blessed One on that occasion exclaimed:

“Blissful is solitude
for one who’s content,
who has heard the Dhamma,
who sees.
Blissful is non-affliction
with regard for the world,
restraint for living beings.
Blissful is dispassion
with regard for the world,
the overcoming of sensuality.
But the subduing of the conceit “I am”
That is truly
the ultimate bliss.”

Quote from: Translated by Khematto Bhikkhu

Mucalindakathā niṭṭhitā.
The Discussion of the Mucalinda (Tree) is finished.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

3. mucalindakathā (Mv.I.3.1)
Die Mucalinda (Baum) - Unterredung

[5] Dann, mit dem Verstreichen von sieben Tagen, nachdem aus dieser Konzentration aufgetaucht, ging der Befreite, vom Fuße des Banyan-Baumes der Ziegenhirten, zum Mucalinda (-Baum), und setzte sich an den Fuß des Mucalinda-Baumes, für sieben Tage in einer Sitzung, empfindsam gegenüber dem Wohl von Befreiung.

(Mv.I.3.2) Und zu dieser Begebenheit kam eine große, der Jahreszeit ungemäße, Sturmwolke auf, mit sieben Tagen des Regenwetters, kalten Winden und intensiver Dunkelheit. Dann stand der Nāga-König Muccalinda, seine Verweilstätte verlassend und des Befreitens Körper, mit seinen Windungen, sieben Mal umringend, seine große Haube über den Befreiten ausgebreitet (,denkend): "Möge der Befreite nicht von Kälte gestört werden. Möge der Befreite nicht von Hitze gestört werden. Möge der Befreite nicht von der Berührung von Fliegen, Moskitos, Wind, Sonne und Kriechendem gestört werden."

(Mv.I.3.3) Dann, mit dem Verstreichen von sieben Tagen, erkennend, daß sich der Himmel geklärt hat und frei von Wolken war, wickelte er seine Windungen von des Befreitens Körper ab, legte seine eigene Erscheinung ab, und die Erscheinung eines jungen Mannes annehmend, stand er, mit den Händen vor seinem Herzen, vor dem Befreiten, Ehrbietung erweisend.

(Mv.I.3.4) Dann, mit dem Erkennen der Wichtigkeit dessen, verlautbarte der Befreite zu diesem Anlaß:

“Glückselig ist Zurückgezogenheit,
für einen der zufrieden,
der das Dhamma gehört,
der sieht.

Glückselig ist Nichtbedrängtheit
im Bezug auf die Welt,
zwängend für Lebewesen.
Glückselig ist Begierdelosigkeit
im Bezug auf die Welt,
das Überwinden von Sinnlichkeit.

Doch das Entfernen vom Dünkel "Ich bin"
Dieses ist wahrlich
das allerhöchste Wohl."

Quote from: übersetzt aus dem Englischen von Samana Johann

Mucalindakathā niṭṭhitā.
Die Mucalinda (Baum) - Unterredung endet hier.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

3. Mucalindakathā

5.[2] Atha kho bhagavā sattāhassa accayena tamhā samādhimhā vuṭṭhahitvā ajapālanigrodhamūlā yena mucalindo tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā mucalindamūle sattāhaṃ ekapallaṅkena nisīdi vimuttisukhapaṭisaṃvedī. Tena kho pana samayena mahā akālamegho udapādi, sattāhavaddalikā sītavātaduddinī. Atha kho mucalindo nāgarājā sakabhavanā nikkhamitvā bhagavato kāyaṃ sattakkhattuṃ bhogehi parikkhipitvā uparimuddhani mahantaṃ phaṇaṃ karitvā aṭṭhāsi – ‘‘mā bhagavantaṃ sītaṃ, mā bhagavantaṃ uṇhaṃ, mā bhagavantaṃ ḍaṃsamakasavātātapasarīsapasamphasso’’ti[3]. Atha kho mucalindo nāgarājā sattāhassa accayena viddhaṃ vigatavalāhakaṃ devaṃ viditvā bhagavato kāyā bhoge viniveṭhetvā sakavaṇṇaṃ paṭisaṃharitvā māṇavakavaṇṇaṃ abhinimminitvā bhagavato purato aṭṭhāsi pañjaliko bhagavantaṃ namassamāno. Atha kho bhagavā etamatthaṃ viditvā tāyaṃ velāyaṃ imaṃ udānaṃ udānesi –

[4]‘‘Sukho viveko tuṭṭhassa, sutadhammassa passato;
Abyāpajjaṃ sukhaṃ loke, pāṇabhūtesu saṃyamo.

[5]‘‘Sukhā virāgatā loke, kāmānaṃ samatikkamo;
Asmimānassa yo vinayo, etaṃ ve paramaṃ sukha’’nti.
 4. kathā. 338 kathāvatthupāḷiyampi
 5. kathā. 338 kathāvatthupāḷiyampi

 2. udā. 11
 3. …siriṃ sapa… (sī. syā. kaṃ.)
Quote from: sangham CSCD

Mucalindakathā niṭṭhitā.
7
 *sgift*

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

២. អជបាលនិគ្រោធកថា (អជបាលកថា)*
(??)*

[៤] លុះថ្ងៃ៧កន្លងទៅហើយ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ចេញចាកសមាធិនោះ ហើយទ្រង់​ចេញពីម្លប់ពោធិព្រឹក្ស យាងចូលទៅកាន់ដើមអជបាលនិគ្រោធ លុះចូលទៅដល់​ហើយ ទ្រង់​គង់ពែនភ្នែនតែមួយ បង្គុយអស់៧ថ្ងៃ ក្រោមម្លប់អជបាលនិគ្រោធព្រឹក្ស​[1] សោយវិមុត្តិសុខ (គឺសុខក្នុង​ផលសមាបត្តិ)។

គ្រានោះ មានព្រាហ្មណ៍ម្នាក់ឈ្មោះហុំហុំកជាតិកៈ (មានជាតិជាអ្នក​ធ្វើនូវសំឡេង​គម្រាបថា ហុំហុំ) ចូលទៅគាល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏រីករាយ​មួយអន្លើដោយ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះធ្វើពាក្យគួរជាទីរីករាយ គួរជាទីរលឹកឲ្យសម្រេចហើយ ក៏ឋិតនៅ​ក្នុងកន្លែង​ដ៏​សមគួរ។ លុះព្រាហ្មណ៍នោះ ឋិតនៅក្នុងកន្លែង​ដ៏សមគួរហើយ ទើប​និយាយ​​ពាក្យនេះនឹង​ព្រះដ៏មានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន បុគ្គលដែល​បាន​ឈ្មោះ​ថាព្រាហ្មណ៍ ដោយហេតុប៉ុន្មានយ៉ាង ម្យ៉ាងទៀត ធម៌អ្វីខ្លះ​សម្រាប់ធ្វើ​បុគ្គល​ឲ្យជា​ព្រាហ្មណ៍។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់នូវ​សេចក្តីនេះហើយ ក៏បន្លឺនូវ​ឧទាន​គាថា​នេះ ក្នុងវេលានោះថា

ព្រាហ្មណ៍ណាមាន​បាបធម៌​បណ្តែតចោល​ហើយ មានសំឡេង​គម្រាម​ថា ហុំហុំ លះចោលហើយ មាន​ទឹក​ម្ចត់​គឺ​រាគា​ទិក្កិលេស​លះ​ចោល​ហើយ មាន​ចិត្ត​សង្រួម​ហើយ ចេះ​ចប់​នូវ​វេទ (គឺមគ្គញាណទាំង៤) មាន​មគ្គព្រហ្មចរិយៈ នៅរួច​ហើយ ម្យ៉ាង​ទៀត ព្រាហ្មណ៍​ណា ​មិន​មាន​គំនរ ​គឺ​រាគាទិក្កិលេស​ក្នុងអារម្មណ៍​បន្តិច​បន្តួច​ក្នុងលោកសន្និវាស ព្រាហ្មណ៍នោះ គួរនឹងហៅខ្លួនថា ជាព្រាហ្មណ៍​ដោយ​ធម៌​បាន។
 1. ដើម​ជ្រៃ​ដែលជាទី​ជ្រកអាស្រ័យ​នៃពួក​ជនអ្នកឃ្វាលពពែ។

ចប់ អជបាលកថា។

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

2. ajapālakathā (Mv.I.2.1)
The Discussion of the Goatherd’s (Banyan Tree)

[4] Then, with the passing of seven days, after emerging from that concentration, the Blessed One went from the root of the Bodhi tree—the tree of awakening—to the Goatherd’s Banyan tree, and sat at the root of the Goatherd’s Banyan tree for seven days in one session, sensitive to the bliss of release.

(Mv.I.2.2) Then a certain overbearing brahman went to the Blessed One and, on arrival, exchanged courteous greetings with him. After an exchange of friendly greetings & courtesies, he stood to one side.
As he was standing there, he said to the Blessed One, “To what extent, Master Gotama, is one a brahman? And which are the qualities that make one a brahman?”

(Mv.I.2.3) Then, on realizing the significance of that, the Blessed One on that occasion exclaimed:

“Any brahman
who has banished evil qualities,[2]
—not overbearing,
not stained,
his mind controlled—
gone to the end of wisdom,[3]
the holy life completed:
Rightly would that brahman
speak the holy teaching.
He has no swelling of pride[4]
anywhere in the world.” [Ud 1:4]
 2. This line contains a wordplay on the words brāhmaṇa and bāhita (banished)–the same wordplay used in Dhp 388 and Ud 1:5.
 3. This line plays with the term vedanta, which can mean “end of wisdom,” “end of the Vedas,” or “supplement to the Vedas.” In the latter two cases, it would be a term referring to a brahman-by-birth who has studied all the Vedas and their supplements, but the Buddha is obviously giving this term a different meaning here.
 4. See Sn 4:10 and Sn 4:14.

Quote from: Translated by Khematto Bhikkhu

Ajapālanigrodhakathā niṭṭhitā.
The Discussion of the Goatherd’s Banyan Tree is finished.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

2. ajapālakathā (Mv.I.2.1)
Die Ziegenshirten's (Banyan-Baum) - Unterredung

[4] Dann, mit dem Verstreichen von sieben Tagen, nachdem aus dieser Konzentration aufgetaucht, ging der Befreite vom Fuße des Bodhi-Baumes, dem Baum des Erwachens, zum Banyan-Baum der Ziegenhirten, und setzte sich an den Fuß des Banyan-Baumes der Ziegenhirten, für sieben Tage in einer Sitzung, empfindsam gegenüber dem Wohl von Befreiung.

(Mv.I.2.2) Dann ging ein gewisser überheblicher Brahmane zum Befreiten, und mit Ankunft, tauschte er zuvorkommende Grüße mit ihm aus. Nach einem Austasch von freundlichen Grüßen und Höflichkeiten, stand er (passend) an der Seite.

Als er dort stand, sprach er zum Befreiten: "In welchem Ausmaß, Meister Gotama, ist jemand ein Brahmane? Und was sind die Eigenschaften, die einen zu einem Brahmanen machen?"

(Mv.I.2.3) Dann, mit dem Erkennen der Wichtigkeit dessen, verlautbarte der Befreite zu diesem Anlaß:

“Jeder Brahmane
der verbannt hat böse Qualitäten,[5]
— nicht überheblich,
unbefleckt,
seinen Geist kontrolliert—
an das Ende von Weisheit gegangen,[6]
das Heilige Leben erfüllt:
Recht würde dieser Brahmane,
die Heilige Lehre sprechen.
Er hat kein Aufquellen von Stolz[7]
irgendwo in der Welt.” [Ud 1:4]
 5. Diese Zeile enthält ein Wortspiel im Bezug auf das Wort Brāhma a und bāhita (verbannt), das selbe Wortspiel wie in Dhp 388 und Ud 1:5.
 6. Diese Zeile spielt mit dem Begriff Vedanta, welches "Ende der Weisheit", "Ende der Vedas", oder "Ergänzung zu den Vedas" bedeuten kann. In den letzteren zwei Fällen würde es ein Begriff sein, der sich auf Brahmane-von-Geburt bezieht, der alle Vedas, und deren Ergänzungen studiert hat, doch der Buddha gibt diesem Begriff sichtlich eine andere Bedeutung hier.
 7. Siehe Sn 4:10 und Sn 4:14.

Quote from: übersetzt aus dem Englischen von Samana Johann

Ajapālanigrodhakathā niṭṭhitā.
Die Ziegenshirten's (Banyan-Baum) - Unterredung endet hier.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

2. Ajapālakathā

4.[8] Atha kho bhagavā sattāhassa accayena tamhā samādhimhā vuṭṭhahitvā bodhirukkhamūlā yena ajapālanigrodho tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā ajapālanigrodhamūle sattāhaṃ ekapallaṅkena nisīdi vimuttisukhapaṭisaṃvedī. Atha kho aññataro huṃhuṅkajātiko brāhmaṇo yena bhagavā tenupasaṅkami. Upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṃ sammodi. Sammodanīyaṃ kathaṃ sāraṇīyaṃ vītisāretvā ekamantaṃ aṭṭhāsi. Ekamantaṃ ṭhito kho so brāhmaṇo bhagavantaṃ etadavoca – ‘‘kittāvatā nu kho, bho gotama, brāhmaṇo hoti, katame ca pana brāhmaṇakaraṇā[9] dhammā’’ti? Atha kho bhagavā etamatthaṃ viditvā tāyaṃ velāyaṃ imaṃ udānaṃ udānesi –

[10] Yo brāhmaṇo bāhitapāpadhammo;
Nihuṃhuṅko nikkasāvo yatatto;
Vedantagū vusitabrahmacariyo;
Dhammena so brahmavādaṃ vadeyya;
Yassussadā natthi kuhiñci loke’’ti.
 10. netti. 103

 8. udā. 4
 9. brāhmaṇakārakā (ka.) brāhmaṇakarāṇā (?)

Ajapālakathā niṭṭhitā.
8
[⇪Select language]

 *sgift*

មហាខន្ធកៈ

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

១. ពោធិកថា*
(??)*

[១] សម័យនោះ ព្រះសម្ពុទ្ធដ៏មានជោគ បានត្រាស់ដឹង​ជាដម្បូង ទ្រង់គង់នៅក្រោម​ម្លប់​ពោធិព្រឹក្ស ក្បែរឆ្នេរ​ស្ទឹងនេរញ្ជរា ក្នុងឧរុវេលាប្រទេស។ គ្រានោះឯង ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ទ្រង់​គង់ដោយព្រះភ្នែន​តែមួយអស់៧ថ្ងៃ ក្រោមម្លប់ពោធិព្រឹក្ស ទ្រង់សោយវិមុត្តិសុខ (គឺសុខ​ក្នុងផល​សមាបត្តិ)។ វេលានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់រំពឹងនូវ​បដិច្ចសមុប្បាទធម៌ ជាអនុលោមប្បដិលោម គឺពិចារណាបណ្តោយចុះ និងច្រាសឡើង អស់បឋមយាមនៃ​រាត្រី ដោយន័យ​ថា សង្ខារ​[1] ទាំងឡាយកើតមាន ព្រោះមានអវិជ្ជា​[nb]ដែលហៅថា អវិជ្ជានោះ បានខាងសេចក្តី​មិនដឹងក្នុងសច្ចៈ​ទាំង៤ មានទុក្ខសច្ចៈជាដើម។ (នេះជាបរិយាយក្នុងសូត្រ ឯបរិយាក្នុងអភិធម្មថា) បានខាងសេចក្តី​មិនដឹងនូវវត្ថុ៨ មាន មិនដឹងក្នុងចំណែកខាង​អតីតជាដើម ម្យ៉ាងទៀតថា បានខាងមោហចេតសិក មានលក្ខណៈធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យវង្វេង​ក្នុងអារម្មណ៍។/nb] ​ជាហេតុ វិញ្ញាណកើតមាន ព្រោះមានសង្ខារជាហេតុ នាមរូបកើតមាន ព្រោះមានវិញ្ញាណជាហេតុ សឡាយតនៈកើតមាន ព្រោះមាននាមរូបជាហេតុ ផស្សៈកើតមាន ព្រោះមានសឡាយតនៈជាហេតុ វេទនាកើតមាន ព្រោះមានផស្សៈជាហេតុ តណ្ហាកើតមាន ព្រោះមានវេទនាជាហេតុ ឧបាទានកើតមាន ព្រោះមានតណ្ហាជាហេតុ ភពកើតមាន ព្រោះមានឧបាទានជាហេតុ ជាតិកើតមាន ព្រោះមានភពជាហេតុ សេចក្តីចាស់ ស្លាប់ សោក ខ្សឹកខ្សួល លំបាកកាយ លំបាកចិត្ត និងសេចក្តី​ចង្អៀតចង្អល់​ទាំងឡាយ​កើតមាន ព្រោះមានជាតិ​ជាហេតុ សេចក្តី​កើតឡើងនៃកងទុក្ខទាំងអស់នេះ រមែង​មានយ៉ាងនេះឯង ម្យ៉ាងទៀតសេចក្តីរលត់សង្ខារកើតមាន ព្រោះវិនាសនិងរលត់​មិនមាន​សេសសល់​នៃអវិជ្ជា សេចក្តីរលត់វិញ្ញាណកើតមាន ព្រោះរលត់សង្ខារ សេចក្តីរលត់នាមរូបកើតមាន ព្រោះរលត់​វិញ្ញាណ សេចក្តីរលត់សឡាយតនៈកើតមាន ព្រោះរលត់នាមរូប សេចក្តីរលត់ផស្សៈ​កើតមាន ព្រោះរលត់សឡាយតនៈ សេចក្តីរលត់វេទនាកើតមាន ព្រោះរលត់ផស្សៈ សេចក្តីរលត់​តណ្ហា​កើតមាន ព្រោះរលត់វេទនា សេចក្តីរលត់ឧបាទានកើតមាន ព្រោះរលត់តណ្ហា សេចក្តីរលត់​ភពកើតមាន ព្រោះរលត់ឧបាទាន សេចក្តីរលត់ជាតិកើតមាន ព្រោះរលត់ភព សេចក្តីចាស់ ស្លាប់ សោក ខ្សឹកខ្សួល លំបាកកាយ លំបាកចិត្ត និងចង្អៀតចង្អល់​ចិត្តទាំងឡាយក៏សឹង​តែរលត់ទៅ ព្រោះ​រលត់​នៃជាតិ សេចក្តីរលត់នៃកងទុក្ខ​ទាំងអស់នេះ តែងមានយ៉ាងនេះ។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់សេចក្តីនេះហើយ ទើបបន្លឺនូវឧទានគាថានេះ ក្នុងវេលានោះថា

ធម៌​[2] ទាំងឡាយ រមែង​ប្រាកដដល់ខីណាសវព្រាហ្មណ៍ អ្នកមានព្យាយាមញុំាងកិលេសឲ្យក្តៅ អ្នកដុតបង់នូវកិលេស​ក្នុងកាលណា សេចក្តីសង្ស័យ​ទាំងឡាយ​ទាំងពួង​របស់ខីណាសវព្រាហ្មណ៍នោះក៏សឹង​តែរម្ងាប់​អស់ទៅក្នុងកាលនោះ ព្រោះថា ខីណាសវព្រាហ្មណ៍​នោះ ដឹងច្បាស់នូវ​ធម៌​ព្រមទាំងហេតុ។
 2. អដ្ឋកថា ថា បានដល់ពោធិបក្ខិយធម៌ និងចតុរារិយសច្ចធម៌។


   [២] គ្រានោះឯង ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ​ទ្រង់រំពឹងនូវ​បដិច្ចសមុប្បាទធម៌ ជាអនុលោមប្បដិលោម គឺពិចារណាបណ្តោយចុះ និងច្រាសឡើង អស់មជ្ឈិមយាមនៃ​រាត្រី ដោយន័យ​ថា សង្ខារ​ទាំងឡាយ​កើត​មាន ព្រោះមានអវិជ្ជា​ជាបច្ច័យ វិញ្ញាណកើតមាន ព្រោះមានសង្ខារជាបច្ច័យ នាមរូបកើតមាន ព្រោះ​មាន​វិញ្ញាណជាបច្ច័យ សឡាយតនៈកើតមាន ព្រោះមាននាមរូបជាបច្ច័យ ផស្សៈកើតមាន ព្រោះមាន​សឡាយតនៈជាបច្ច័យ វេទនាកើតមាន ព្រោះមានផស្សៈជាបច្ច័យ តណ្ហាកើតមាន ព្រោះមានវេទនា​ជា​បច្ច័យ ឧបាទានកើតមាន ព្រោះមានតណ្ហាជាបច្ច័យ ភពកើតមាន ព្រោះមានឧបាទានជាបច្ច័យ ជាតិកើតមាន ព្រោះមានភពជាបច្ច័យ សេចក្តីចាស់ ស្លាប់ សោក ខ្សឹកខ្សួល លំបាកកាយ លំបាកចិត្ត ​ចង្អៀតណែនក្នុងចិត្ត​ទាំងឡាយ​កើតមាន ព្រោះមានជាតិ​ជាបច្ច័យ សេចក្តី​កើតឡើងនៃកងទុក្ខ​ទាំងអស់​នេះ រមែងកើត​មានយ៉ាងនេះឯង ម្យ៉ាងទៀត សេចក្តីរលត់សង្ខារកើតមាន ព្រោះវិនាសនិងរលត់​មិន​មាន​​សេសសល់​នៃអវិជ្ជា សេចក្តី​រលត់​វិញ្ញាណកើតមាន ព្រោះរលត់សង្ខារ សេចក្តីរលត់​នាមរូប​កើត​មាន ព្រោះរលត់វិញ្ញាណ សេចក្តី​រលត់សឡាយតនៈកើតមាន ព្រោះរលត់នាមរូប សេចក្តីរលត់ផស្សៈ​កើតមាន ព្រោះ​រលត់​សឡាយតនៈ សេចក្តីរលត់វេទនាកើតមាន ព្រោះរលត់ផស្សៈ សេចក្តីរលត់​តណ្ហា​កើតមាន ព្រោះរលត់វេទនា សេចក្តីរលត់ឧបាទានកើតមាន ព្រោះរលត់តណ្ហា សេចក្តីរលត់​ភពកើតមាន ព្រោះរលត់ឧបាទាន សេចក្តីរលត់ជាតិកើតមាន ព្រោះរលត់ភព សេចក្តីចាស់ ស្លាប់ សោក ខ្សឹកខ្សួល លំបាកកាយ លំបាកចិត្ត និងចង្អៀតចង្អល់​ចិត្តទាំងឡាយក៏សឹង​តែរលត់ទៅ ព្រោះ​រលត់​នៃជាតិ សេចក្តីរលត់នៃកងទុក្ខ​ទាំងអស់នេះ រមែងមាន​យ៉ាង​នេះឯង។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់សេចក្តីនេះហើយ ទើបបន្លឺនូវឧទានគាថានេះ ក្នុងវេលានោះថា

ធម៌ទាំងឡាយ ​ប្រាកដដល់ខីណាសវព្រាហ្មណ៍ អ្នកមានព្យាយាម​ញុំាង​កិលេស​ឲ្យក្តៅ អ្នកដុតបង់នូវកិលេស​ក្នុងកាលណា សេចក្តីសង្ស័យ​ទាំងឡាយ​ទាំងពួង​របស់​ខីណាសវ​ព្រាហ្មណ៍នោះ ​តែងរម្ងាប់​អស់ទៅក្នុងកាលនោះ ព្រោះថា ខីណាសវព្រាហ្មណ៍​នោះ បាន​ដឹងច្បាស់នូវព្រះនិព្វាន​ជាទីអស់​ទៅនៃបច្ច័យ។


   [៣] គ្រានោះឯង ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ​ទ្រង់រំពឹងនូវ​បដិច្ចសមុប្បាទធម៌ ជា​អនុលោមប្បដិលោម គឺពិចារណាបណ្តោយចុះ និងច្រាសឡើង អស់បច្ឆិមយាមនៃ​រាត្រី ដោយ​ន័យ​ថា សង្ខារ​ទាំងឡាយ​កើត​មាន ព្រោះមានអវិជ្ជា​ជាបច្ច័យ វិញ្ញាណកើតមាន ព្រោះមាន​សង្ខារ​ជាបច្ច័យ នាមរូបកើតមាន ព្រោះ​មាន​វិញ្ញាណជាបច្ច័យ សឡាយតនៈកើតមាន ព្រោះមាន​នាមរូបជាបច្ច័យ ផស្សៈកើតមាន ព្រោះមាន​សឡាយតនៈជាបច្ច័យ វេទនាកើតមាន ព្រោះមានផស្សៈជាបច្ច័យ តណ្ហាកើតមាន ព្រោះមានវេទនា​ជា​បច្ច័យ ឧបាទានកើតមាន ព្រោះ​មានតណ្ហាជាបច្ច័យ ភពកើតមាន ព្រោះមានឧបាទានជាបច្ច័យ ជាតិកើតមាន ព្រោះ​មាន​ភពជាបច្ច័យ សេចក្តីចាស់ ស្លាប់ សោក ខ្សឹកខ្សួល លំបាកកាយ លំបាកចិត្ត និង​ចង្អៀតណែនក្នុងចិត្ត​ទាំងឡាយ​កើតមាន ព្រោះមានជាតិ​ជាបច្ច័យ សេចក្តី​កើតឡើងនៃកងទុក្ខ​ទាំងអស់​នេះ រមែង​មានយ៉ាងនេះឯង ម្យ៉ាងទៀត សេចក្តីរលត់សង្ខារកើតមាន ព្រោះវិនាស​និងរលត់​​មិន​​មាន​​សេសសល់​នៃអវិជ្ជា សេចក្តីរលត់វិញ្ញាណកើតមាន ព្រោះរលត់សង្ខារ សេចក្តី​រលត់​នាមរូប​កើត​មាន ព្រោះរលត់វិញ្ញាណ សេចក្តីរលត់សឡាយតនៈកើតមាន ព្រោះរលត់នាមរូប សេចក្តីរលត់ផស្សៈ​កើតមាន ព្រោះរលត់សឡាយតនៈ សេចក្តីរលត់​វេទនា​កើតមាន ព្រោះរលត់ផស្សៈ សេចក្តីរលត់​តណ្ហាកើតមាន ព្រោះរលត់វេទនា សេចក្តីរលត់​ឧបាទាន​កើតមាន ព្រោះរលត់តណ្ហា សេចក្តីរលត់​ភពកើតមាន ព្រោះរលត់​ឧបាទាន សេចក្តី​រលត់ជាតិកើតមាន ព្រោះរលត់ភព សេចក្តីចាស់ ស្លាប់ សោក ខ្សឹកខ្សួល លំបាកកាយ លំបាកចិត្ត និងចង្អៀតចង្អល់​ចិត្តទាំងឡាយ ក៏សឹង​តែរលត់ទៅ ព្រោះ​រលត់​នៃជាតិ សេចក្តី​រលត់នៃកងទុក្ខ​ទាំងអស់នេះ រមែងមានយ៉ាងនេះឯង។គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាប​ច្បាស់សេចក្តីនេះហើយ ក៏បន្លឺនូវឧទានគាថានេះ ក្នុងវេលានោះថា

ធម៌ទាំងឡាយ ​ប្រាកដដល់ខីណាសវព្រាហ្មណ៍ អ្នកមានព្យាយាម​ញុំាងកិលេស​ឲ្យ​ក្តៅ អ្នកដុតបង់នូវកិលេស​ក្នុងកាលណា ​ខីណាសវ​ព្រាហ្មណ៍នោះ រមែង​កំចាត់​បង់​នូវមារ​ ព្រមទាំងសេនាមារ ហើយឋិតនៅក្នុងកាលនោះ បីដូច​ព្រះអាទិត្យ​រះឡើង​ ធ្វើអាកាស​ឲ្យរុងរឿង​ដោយរស្មី​របស់ខ្លួន កំចាត់បង់នូវ​ងងឹត ឋិតនៅ​ ដូច្នោះឯង។
 1. ក្នុងគម្ពីរវិសុទ្ធិមគ្គថា សង្ខារ៣ គឺបុញ្ញាភិសង្ខារ១ អបុញ្ញាភិសង្ខារ១ អនេញ្ជាភិសង្ខារ១។ បុញ្ញាភិសង្ខារនោះ បានខាងចេតនា១៣ គឺកាមាវចរកុសលចេតនា៨ និងរូបាវចរកុសលចេតនា៥ ប្រព្រឹត្តទៅដោយអំណាចភាវនា ឯអបុញ្ញាភិសង្ខារ បានខាង​អកុសល​ចេតនា១២។ អនេញ្ជាភិសង្ខារ គឺអរូបាវចរកុសលចេតនា៤ ប្រព្រឹត្តទៅដោយអំណាច​ភាវនា រួមទាំងអស់ជា២៩។

ចប់ ពោធិកថា។
Mahāvagga
I. mahākhandhako
The Great Khandhaka


vinayapiṭake mahāvaggassa paṭhamo bhāgo
namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.


The first section of the Mahāvagga in the Vinaya Piṭaka
Homage to the Blessed One, worthy and rightly self-awakened.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

1. bodhikathā (Mv.I.1.1)

The Discussion of the Bodhi (Tree)

Now on that occasion the Buddha, the Blessed One, was staying at Uruvelā on the bank of the Nerañjarā River at the root of the Bodhi tree—the tree of awakening—newly fully awakened. Then he sat at the root of the Bodhi tree for seven days in one session, sensitive to the bliss of release.

Then, in the first watch of the night, he gave close attention to dependent co-arising in forward and reverse order:

From ignorance as a requisite condition come fabrications. From fabrications as a requisite condition comes consciousness.From consciousness as a requisite condition comes name-&-form. From name-&-form as a requisite condition come the six sense media. From the six sense media as a requisite condition comes contact. From contact as a requisite condition comes feeling. From feeling as a requisite condition comes craving. From craving as a requisite condition comes clinging/sustenance. From clinging/sustenance as a requisite condition comes becoming. From becoming as a requisite condition comes birth. From birth as a requisite condition, then aging-&-death, sorrow, lamentation, pain, distress, and despair come into play. Such is the origination of this entire mass of suffering & stress.
From the remainderless fading and cessation of ignorance comes the cessation of fabrications. From the cessation of fabrications comes the cessation of consciousness. From the cessation of consciousness comes the cessation of name-&-form. From the cessation of name-&-form comes the cessation of the six sense media. From the cessation of the six sense media comes the cessation of contact. From the cessation of contact comes the cessation of feeling. From the cessation of feeling comes the cessation of craving. From the cessation of craving comes the cessation of clinging/sustenance. From the cessation of clinging/sustenance comes the cessation of becoming. From the cessation of becoming comes the cessation of birth. From the cessation of birth, then aging-&-death, sorrow, lamentation, pain, distress, and despair all cease. Such is the cessation of this entire mass of suffering & stress.

Then, on realizing the significance of that, the Blessed One on that occasion exclaimed:

“As phenomena grow clear
to the brahman—ardent, in jhāna—
his doubts all vanish
when he discerns
a phenomenon with its cause.” [Ud 1:1]


(Mv.I.1.4) [2]

Then, in the middle watch of the night, he gave close attention to dependent co-arising in forward and reverse order:

From ignorance as a requisite condition come fabrications. From fabrications as a requisite condition comes consciousness. From consciousness as a requisite condition comes name-&-form. From name-&-form as a requisite condition come the six sense media. From the six sense media as a requisite condition comes contact. From contact as a requisite condition comes feeling. From feeling as a requisite condition comes craving. From craving as a requisite condition comes clinging/sustenance. From clinging/sustenance as a requisite condition comes becoming. From becoming as a requisite condition comes birth. From birth as a requisite condition, then aging-&-death, sorrow, lamentation, pain, distress, and despair come into play. Such is the origination of this entire mass of suffering & stress. From the remainderless fading and cessation of ignorance comes the cessation of fabrications.
From the cessation of fabrications comes the cessation of consciousness. From the cessation of consciousness comes the cessation of name-&-form. From the cessation of name-&-form comes the cessation of the six sense media. From the cessation of the six sense media comes the cessation of contact. From the cessation of contact comes the cessation of feeling. From the cessation of feeling comes the cessation of craving. From the cessation of craving comes the cessation of clinging/sustenance. From the cessation of clinging/sustenance comes the cessation of becoming. From the cessation of becoming comes the cessation of birth. From the cessation of birth, then aging-&-death, sorrow, lamentation, pain, distress, and despair all cease. Such is the cessation of this entire mass of suffering & stress.

Then, on realizing the significance of that, the Blessed One on that occasion exclaimed:

“As phenomena grow clear
to the brahman—ardent, in jhāna—
his doubts all vanish
when he penetrates the ending
of requisite conditions.” [Ud 1:2]


(Mv.I.1.6) [3]

Then, in the last watch of the night, he gave close attention to dependent co-arising in forward and reverse order:

From ignorance as a requisite condition come fabrications. From fabrications as a requisite condition comes consciousness. From consciousness as a requisite condition comes name-&-form. From name-&-form as a requisite condition come the six sense media. From the six sense media as a requisite condition comes contact. From contact as a requisite condition comes feeling. From feeling as a requisite condition comes craving. From craving as a requisite condition comes clinging/sustenance. From clinging/sustenance as a requisite condition comes becoming. From becoming as a requisite condition comes birth. From birth as a requisite condition, then aging-&-death, sorrow, lamentation, pain, distress, and despair come into play. Such is the origination of this entire mass of suffering & stress.
From the remainderless fading and cessation of ignorance comes the cessation of fabrications. From the cessation of fabrications comes the cessation of consciousness. From the cessation of consciousness comes the cessation of name-&-form. From the cessation of name-&-form comes the cessation of the six sense media. From the cessation of the six sense media comes the cessation of contact. From the cessation of contact comes the cessation of feeling. From the cessation of feeling comes the cessation of craving. From the cessation of craving comes the cessation of clinging/sustenance. From the cessation of clinging/sustenance comes the cessation of becoming. From the cessation of becoming comes the cessation of birth. From the cessation of birth, then aging-&-death, sorrow, lamentation, pain, distress, and despair all cease. Such is the cessation of this entire mass of suffering & stress.

Then, on realizing the significance of that, the Blessed One on that occasion exclaimed:

“As phenomena grow clear
to the brahman—ardent, in jhāna—
he stands,
routing Māra’s army,
as the sun,
illumining the sky.” [Ud 1:3]
Quote from: Translated by Ven. Khematto Bhikkhu

The Discussion of the Bodhi (Tree) is finished.
Mahāvagga
I. mahākhandhako
Das Große Khandhaka


vinayapiṭake mahāvaggassa paṭhamo bhāgo
namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.


Der erste Abschnitt des Mahāvagga im Vinaya Piṭaka
Verneigung gegenüber dem Befreiten, würdig und rechtens Selbst-Erwachten.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

1. bodhikathā (Mv.I.1.1)

Die Bodhi (baum)-Unterredung

Nun, zu einem Anlaß verweilte der Buddha, der Befreite, in Uruvelā, am Ufer des Nerañjarā-Flusses, am Fuße des Bohi-Baumes, der Baum des Erwachens, kürzlich völlig erwacht. Dann saß er am Fuße des Bodhi-Baumes für sieben Tage in einer Sitzung, empfindsam gegenüber dem Wohl von Befreiung.

Dann, in der ersten Wache der Nacht, richtete er genaue Aufmerksamkeit auf bedingtes Mitaufkommen, in vor- und rückwertiger Reihenfolge:
Von Unwissenheit, als eine erforderliche Bedingung, kommen Gestaltungen. Von Gestaltungen, als eine erforderliche Bedingung, kommt Bewußtsein. Von Bewußtsein, als eine erforderliche Bedingung, kommt Name-und-Form. Von Name-und-Form, als eine erforderliche Bedingung, kommen die sechs Sinnesträger. Von den sechs Sinnesträgern, als eine erforderliche Bedingung, kommt Berührung. Von Berührung, als eine erforderliche Bedingung, kommt Gefühl. Von Gefühl, als eine erforderliche Bedingung, kommt Verlangen. Von Verlangen, als eine Erforderliche Bedingung, kommt Festhalten/Unterhaltung. Von Festhalten/Unterhaltung, als eine erforderliche Bedingung, kommt Werden. Von Werden, als eine erforderliche Bedingung, kommt Geburt. Von Geburt, als eine erforderliche Bedingung, kommt dann Altern-und-Tod, Kummer, Wehklage, Schmerz, Bedrängnis und Verzweiflung ins Spiel. So ist die Entstehung dieser gesamten Masse an Leiden und Streß.
Vom rückstandslosen Schwinden und Beenden von Unwissenheit, kommt die Beendigung von Gestaltungen. Von der Beendigung von Gestaltungen, kommt die Beendigung von Bewußtsein. Von der Beendigung von Bewußtsein, kommt die Beendigung von Name-und-Form. Von der Beendigung von Name-und-Form, kommt die Beendigung von den sechs Sinnesträgern. Von der Beendigung der sechs Sinnesträger, kommt die Beendigung von Berührung. Von der Beendigung von Berührung, kommt die Beendigung von Gefühl. Von der Beendigung von Gefühl, kommt die Beendigung von Verlangen. Von der Beendigung von Verlangen, kommt die Beendigung von Festhalten/Unterhaltung. Aus der Beendigung von Festhalten/Unterhaltung, kommt die Beendigung von Werden. Aus der Beendigung von Werden, kommt die Beendigung von Geburt. Aus der Beendigung von Geburt, endet dann alles Altern und Tod, Kummer, Wehklage, Schmerz, Bedrängnis und Verzweiflung. So ist die Beendigung dieser gesamten Masse von Leiden und Streß.

Dann, mit dem Erkennen der Wichtigkeit dessen, verlautbarte der Befreite zu diesem Anlaß:

"Wenn Erscheinungen klar werden
dem Brahmanen, begeistert, in Jhāna,
all sein Zweifel schwindet,
wenn er eine Erscheinung,
mit ihrer Ursache erkennt." [Ud 1:1]


(Mv.I.1.4) [2]

Dann, in der mittleren Wache der Nacht, richtete er genaue Aufmerksamkeit auf bedingtes Mitaufkommen, in vor- und rückwertiger Reihenfolge:

Von Unwissenheit, als eine erforderliche Bedingung, kommen Gestaltungen. Von Gestaltungen, als eine erforderliche Bedingung, kommt Bewußtsein. Von Bewußtsein, als eine erforderliche Bedingung, kommt Name-und-Form. Von Name-und-Form, als eine erforderliche Bedingung, kommen die sechs Sinnesträger. Von den sechs Sinnesträgern, als eine erforderliche Bedingung, kommt Berührung. Von Berührung, als eine erforderliche Bedingung, kommt Gefühl. Von Gefühl, als eine erforderliche Bedingung, kommt Verlangen. Von Verlangen, als eine Erforderliche Bedingung, kommt Festhalten/Unterhaltung. Von Festhalten/Unterhaltung, als eine erforderliche Bedingung, kommt Werden. Von Werden, als eine erforderliche Bedingung, kommt Geburt. Von Geburt, als eine erforderliche Bedingung, kommt dann Altern-und-Tod, Kummer, Wehklage, Schmerz, Bedrängnis und Verzweiflung ins Spiel. So ist die Entstehung dieser gesamten Masse an Leiden und Streß.
Vom rückstandslosen Schwinden und Beenden von Unwissenheit, kommt die Beendigung von Gestaltungen. Von der Beendigung von Gestaltungen, kommt die Beendigung von Bewußtsein. Von der Beendigung von Bewußtsein, kommt die Beendigung von Name-und-Form. Von der Beendigung von Name-und-Form, kommt die Beendigung von den sechs Sinnesträgern. Von der Beendigung der sechs Sinnesträger, kommt die Beendigung von Berührung. Von der Beendigung von Berührung, kommt die Beendigung von Gefühl. Von der Beendigung von Gefühl, kommt die Beendigung von Verlangen. Von der Beendigung von Verlangen, kommt die Beendigung von Festhalten/Unterhaltung. Aus der Beendigung von Festhalten/Unterhaltung, kommt die Beendigung von Werden. Aus der Beendigung von Werden, kommt die Beendigung von Geburt. Aus der Beendigung von Geburt, endet dann alles Altern und Tod, Kummer, Wehklage, Schmerz, Bedrängnis und Verzweiflung. So ist die Beendigung dieser gesamten Masse von Leiden und Streß.

Dann, mit dem Erkennen der Wichtigkeit dessen, verlautbarte der Befreite zu diesem Anlaß:

"Wenn Erscheinungen klar werden
dem Brahmanen, begeistert, in Jhāna,
all sein Zweifel schwindet,
wenn er durchdringt das Enden,
von erforderlichen Bedingungen.” [Ud 1:2]


(Mv.I.1.6) [3]

Dann, in der letzten Wache der Nacht, richtete er genaue Aufmerksamkeit auf bedingtes Mitaufkommen, in vor- und rückwertiger Reihenfolge:

Von Unwissenheit, als eine erforderliche Bedingung, kommen Gestaltungen. Von Gestaltungen, als eine erforderliche Bedingung, kommt Bewußtsein. Von Bewußtsein, als eine erforderliche Bedingung, kommt Name-und-Form. Von Name-und-Form, als eine erforderliche Bedingung, kommen die sechs Sinnesträger. Von den sechs Sinnesträgern, als eine erforderliche Bedingung, kommt Berührung. Von Berührung, als eine erforderliche Bedingung, kommt Gefühl. Von Gefühl, als eine erforderliche Bedingung, kommt Verlangen. Von Verlangen, als eine Erforderliche Bedingung, kommt Festhalten/Unterhaltung. Von Festhalten/Unterhaltung, als eine erforderliche Bedingung, kommt Werden. Von Werden, als eine erforderliche Bedingung, kommt Geburt. Von Geburt, als eine erforderliche Bedingung, kommt dann Altern-und-Tod, Kummer, Wehklage, Schmerz, Bedrängnis und Verzweiflung ins Spiel. So ist die Entstehung dieser gesamten Masse an Leiden und Streß.
Vom rückstandslosen Schwinden und Beenden von Unwissenheit, kommt die Beendigung von Gestaltungen. Von der Beendigung von Gestaltungen, kommt die Beendigung von Bewußtsein. Von der Beendigung von Bewußtsein, kommt die Beendigung von Name-und-Form. Von der Beendigung von Name-und-Form, kommt die Beendigung von den sechs Sinnesträgern. Von der Beendigung der sechs Sinnesträger, kommt die Beendigung von Berührung. Von der Beendigung von Berührung, kommt die Beendigung von Gefühl. Von der Beendigung von Gefühl, kommt die Beendigung von Verlangen. Von der Beendigung von Verlangen, kommt die Beendigung von Festhalten/Unterhaltung. Aus der Beendigung von Festhalten/Unterhaltung, kommt die Beendigung von Werden. Aus der Beendigung von Werden, kommt die Beendigung von Geburt. Aus der Beendigung von Geburt, endet dann alles Altern und Tod, Kummer, Wehklage, Schmerz, Bedrängnis und Verzweiflung. So ist die Beendigung dieser gesamten Masse von Leiden und Streß.

Dann, mit dem Erkennen der Wichtigkeit dessen, verlautbarte der Befreite zu diesem Anlaß:

"Wenn Erscheinungen klar werden
dem Brahmanen, begeistert, in Jhāna,
steht er,
Māras Armee vertreibend,
so wie die Sonne,
den Himmel erstrahlt.” [Ud 1:3]
Quote from: Übersetzung aus dem Englischen von Samana Johann

Die Bodhi (baum)-Unterredung endet hier.

Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa

1. bodhikathā (Mv.I.1.1)

1.[3] Tena samayena buddho bhagavā uruvelāyaṃ viharati najjā nerañjarāya tīre bodhirukkhamūle paṭhamābhisambuddho. Atha kho bhagavā bodhirukkhamūle sattāhaṃ ekapallaṅkena nisīdi vimuttisukhapaṭisaṃvedī[4]. Atha kho bhagavā rattiyā paṭhamaṃ yāmaṃ paṭiccasamuppādaṃ anulomapaṭilomaṃ manasākāsi – ‘‘avijjāpaccayā saṅkhārā, saṅkhārapaccayā viññāṇaṃ, viññāṇapaccayā nāmarūpaṃ, nāmarūpapaccayā saḷāyatanaṃ, saḷāyatanapaccayā phasso, phassapaccayā vedanā, vedanāpaccayā taṇhā, taṇhāpaccayā upādānaṃ, upādānapaccayā bhavo, bhavapaccayā jāti, jātipaccayā jarāmaraṇaṃ sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā sambhavanti – evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa samudayo hoti. ‘‘Avijjāyatveva asesavirāganirodhā saṅkhāranirodho, saṅkhāranirodhā viññāṇanirodho, viññāṇanirodhā nāmarūpanirodho, nāmarūpanirodhā saḷāyatananirodho, saḷāyatananirodhā phassanirodho, phassanirodhā vedanānirodho, vedanānirodhā taṇhānirodho, taṇhānirodhā upādānanirodho , upādānanirodhā bhavanirodho, bhavanirodhā jātinirodho, jātinirodhā jarāmaraṇaṃ sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā nirujjhanti – evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa nirodho hotī’’ti.

Atha kho bhagavā etamatthaṃ viditvā tāyaṃ velāyaṃ imaṃ udānaṃ udānesi –

‘‘Yadā have pātubhavanti dhammā;
Ātāpino jhāyato brāhmaṇassa;
Athassa kaṅkhā vapayanti sabbā;
Yato pajānāti sahetudhamma’’nti.


2.[5] Atha kho bhagavā rattiyā majjhimaṃ yāmaṃ paṭiccasamuppādaṃ anulomapaṭilomaṃ manasākāsi – ‘‘avijjāpaccayā saṅkhārā, saṅkhārapaccayā viññāṇaṃ, viññāṇapaccayā nāmarūpaṃ…pe… evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa samudayo hotī…pe… nirodho hotī’’ti.

Atha kho bhagavā etamatthaṃ viditvā tāyaṃ velāyaṃ imaṃ udānaṃ udānesi –

‘‘Yadā have pātubhavanti dhammā;
Ātāpino jhāyato brāhmaṇassa;
Athassa kaṅkhā vapayanti sabbā;
Yato khayaṃ paccayānaṃ avedī’’ti.


3.[6] Atha kho bhagavā rattiyā pacchimaṃ yāmaṃ paṭiccasamuppādaṃ anulomapaṭilomaṃ manasākāsi – ‘‘avijjāpaccayā saṅkhārā, saṅkhārapaccayā viññāṇaṃ, viññāṇapaccayā nāmarūpaṃ…pe… evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa samudayo hoti…pe… nirodho hotī’’ti.

Atha kho bhagavā etamatthaṃ viditvā tāyaṃ velāyaṃ imaṃ udānaṃ udānesi –

‘‘Yadā have pātubhavanti dhammā;
Ātāpino jhāyato brāhmaṇassa;
Vidhūpayaṃ tiṭṭhati mārasenaṃ;
Sūriyova[7] obhāsayamantalikkha’’nti.
 7. suriyova (sī. syā. kaṃ.)

 3. udā. 1 ādayo
 4. vimuttisukhaṃ paṭisaṃvedī (ka.)
 5. udā. 2
 6. udā. 3

Bodhikathā niṭṭhitā.
9

 *sgift*
Quote from: ZzE
Wisdom and the Seventy-Three Kinds of Mundane and Supramundane Knowledge , by Ven. Ñāṇadassana Bhikkhu (2003; 86 pp./261KB)  [PDF icon]
This work contains a detail description of the kind of knowledges attained by practicing the path and is dedicated for the support of insight-meditation. It contains also comprehensive tables for comfortable overview of the single relations.
10
This Years Ānāpānasati-Day falls on Nov. the 3rd
Der diesjährige Ānāpānasati-Tag fällt auf den 3. November.
Pages: [1] 2 3 ... 10
6 Guests, 0 Users
Welcome, Guest. Please login or register.
Did you miss your activation email?
October 23, 2017, 06:51:58 PM

Login with username, password and session length

Talkbox

 

Johann

October 19, 2017, 02:41:38 PM
Wenn jemand über das Layout des Entwurfes blicken möchte, ob es im eigenen Browser paßt und übersichtlich ist: Wisdom
 

Johann

October 16, 2017, 05:40:03 PM
Sokh chomreoun, Nyom. (Mag sukha sich für Nyom mehren). Thoamada (Dhammada - naturly, gewohnt). At mean ay pisech te (nichts besonders). Klach dukkh, klach sokh (wohl und weh wechseln sich ab). Nyom sokh sabay dea te? Sokh leumom dea te?
 

Marcel

October 16, 2017, 04:13:43 PM
 :-* ehrwürdiger samana johann! wie ist ihr befinden?  :-*
 

Marcel

October 07, 2017, 01:56:00 PM
 :-* :-* :-*
 

Johann

October 07, 2017, 02:48:39 AM
Der Tathagata tut das, wenn man ihn in seinem Dhamma sieht, und dieser, entgegen Personen, kommt auf wenn man ihn nährt, und einmal da, geht er für einen nicht mehr verloren, bleibt Tor zur Todlosigkeit.
 

Marcel

October 06, 2017, 11:37:24 PM
 :-*
 

Marcel

October 06, 2017, 11:36:31 PM
 :-* ehrwürdiger samana johann :-* mögen sie noch lange leben,   für das wohl vieler.... anumodana, ich freue mich sehr! sie decken auf, was vorher verdeckt. so das vijja entstehen kann, und avijja gehen muss!! geht direkt ins herz!
 

Johann

October 06, 2017, 04:19:37 PM
Nyom Marcel.
 

Sophorn

September 28, 2017, 03:51:05 AM
 :-* :-* :-*
 

Johann

September 27, 2017, 12:17:53 PM
Nyom Sophorn, Roben mag man immer geben können. Im Monat nach dem Vassa Ende, ist es für jene Mönche, die den Vassa gehalten haben, möglich und einfacher für den Eigenbedarf Roben anzunehmen.
 

Sophorn

September 27, 2017, 07:01:23 AM
Bhante, ist dann die Robengabe möglich ab dem 5. Okt. bid zum nächsten Vollmond oder darf man auch danach Roben geben? :-*
 

Sophorn

September 27, 2017, 05:44:45 AM
Wie geht es Bhante heute? Haben die Tropfen geholfen?
 ::) :-*
 

Johann

September 05, 2017, 01:21:44 AM
Gerestet: funktioniert tadellos. Nochmal alle Zugangsdaten gemailt, Nyom.
 

Sophorn

September 04, 2017, 02:06:42 PM
Kana hat mit U. Chamroeun das Login mit neuem Passwort erfolglos versucht.
Daraufhin versuchten kana das über die Veränderung über E-mail, aber da erschien, dass die E-mailadresse nicht gültig war (die hatten Bhante auch an kana in der Mail bestätigt)
 :-* :-* :-*
 

Johann

September 04, 2017, 11:52:03 AM
Sollte email im Posteingang haben, Nyom Sophorn.
 

Johann

September 04, 2017, 11:41:14 AM
Kann nicht antworten auf was, Nyom Maria? Was und wo genauer?

Nyom Sophorn. Nyom Chomroeun kann kurzlich email Daten bekommen. Mal annehmend das PW auch vergessen, (abgesenhen von der Möglichkeit, link zu drücken wenn) wird Atma ein neues anlegen und ihm mailen.
 

Maria

September 04, 2017, 11:30:41 AM
 :-*
Werther Bhante , selbiges Problem was ich schon einmal hatte, Login geht aber kann nicht antworten, bin am Nachmittag bei neuen Computer, dieser hier ist schon über 12 Jahre alt.
 

Sophorn

September 04, 2017, 11:23:14 AM
Kana hat das File runtergeladen und U. Chamroeun gegeben,  der sich um die Kprrektur annehmen möchte. Kana wird auch gern das File den anderen Schülern zum Lesen teilen. Ev. sehen mehr Augen mehr.
 :-* :-* :-*
 

Sophorn

September 04, 2017, 11:17:06 AM
Verehrter Bhante, Chamroeun kann sich nicht einloggen. Ist das Passwort für E-mail oder sangham.net? In beiden Fällen haben kana das erfolglos probiert.
 :-* :-* :-*
 

Sophorn

September 04, 2017, 11:08:26 AM
 :-* :-* :-*
 

Johann

August 20, 2017, 01:37:40 AM
Es ist vielleicht gut eine Pause zu tun, doch kann es gut sein, daß man nicht zurückkehrt, für ein gutes oder schlechtes, für sich selbt und andere. Gut dort wo gut genährt und unterstützt und for allem Konzentration steigt, oder dort wo satt in jeder Hinsicht.
 

Johann

August 10, 2017, 11:31:40 AM
Wenn jemand Lust hat, oder anderen etwas Gutes oder Besseres tun kann und möchte: Korrekturlesen http://sangham.net/index.php/topic,1018.msg9625.html#msg9625 Baue nach und nach, so gut wie möglich ein auf ZzE.
 

Johann

August 07, 2017, 02:24:55 AM
Einen ausübungsreichen Vollmond-Uposatha and Gelegenheit die Mönche zu besuchen wünscht meine Person.
 

Sophorn

July 25, 2017, 03:59:03 PM
... versteht und womöglich sieht, wenn er nicht den Weg hierher
findet.

Großer Dank an alle im Hintergrund.

Mögen all diese Früchte vielfach zurückkommen und inspirieren.

Ayu vanno sukkham balam

 :-* :-* :-*
 

Sophorn

July 25, 2017, 03:55:25 PM
 :-* :-* :-*
karuna tvay bongkum Preah metschah

Herzliches Hallo an alle nach sehr langem!

Ein herzliches Dankeschön aus tiefsten Herzen an alle, die sich hier aktiv und indirekt hier beteiligen. Vor allem ein großes Sadhu an Bhante, der unvergleichliche Arbeit leistet, die kaum jemand ver
 

Johann

July 24, 2017, 03:15:56 AM
Fehlinvestition: Was immer man nicht in die Juwelen, in den Pfad investiert, ist vergeude Mühe, schnurrr einen fest im Rad des Leidens. Prüfen Sie es!   :) Wiederholungstäter...
 

Johann

July 17, 2017, 01:50:17 AM
Moritz
 

Moritz

July 16, 2017, 02:28:02 PM
Namasakara, Bhante _/\_
 

Johann

July 14, 2017, 07:07:17 AM
Moritz. Gut ihn früh Morgens und nicht bis in den frühen Morgen zu sehen.
 

Moritz

July 14, 2017, 07:03:53 AM
Namasakara, Bhante _/\_
 

Johann

July 13, 2017, 08:12:46 AM
Moritz.
 

Moritz

July 13, 2017, 07:42:39 AM
Chom reap lea
_/\_
 

Moritz

July 13, 2017, 07:40:46 AM
Namasakara, Bhante _/\_
 

Johann

July 08, 2017, 02:26:09 AM
Vor mehr als 2500 Jahen wurde a diesem Vollmondtag das Rad des Dhammas in bewegung gesetzt. Anumodana!
 

Mohan Gnanathilake

July 02, 2017, 08:24:13 AM
Sehr ehrwürdiger Samanera Johann,

ich bedanke mich bei Ihnen für Ihre nette Erklärung.

Dhamma Grüße an Sie aus Sri Lanka!

 

Johann

July 01, 2017, 07:43:41 PM
Nyom Mohan. Besser: "Ich hoffe, daß es Ihnen gut geht." und bestens (ohne suggerieren, wenn interessiert) "Wie geht es Ihnen." Oder: "Möge es Ihnen Gut gehen." (wenn metta ausdrücken wollend)
 

Mohan Gnanathilake

July 01, 2017, 10:43:15 AM
Sehr ehrwürdiger Samanera Johann,

ich glaube, dass es Ihnen gut geht.

Dhamma Grüße an Sie aus Sri Lanka!
 

Mohan Gnanathilake

July 01, 2017, 10:32:46 AM
Werter Micro,
herzliche Grüße aus Sri Lanka nach Deutschland!
 

Johann

July 01, 2017, 10:32:17 AM
Nyom Mohan.
 

Johann

June 25, 2017, 01:38:38 PM
Alles Zufälle. Nissaya. Und wenn da keine starke Grundlagenursache aufkommt, upanissayapaccayena, na dann war's das, und alles is weg. Lebewesen sind Erben ihrer Taten (im Geist, Wort und Körper).
 

Johann

June 25, 2017, 01:27:24 PM
Schwupps und weg. Waffen und Nahrung geholt.

Oh, was sag ich. Wenn man's doch nehmen kann, auch ohne das Gefühl zu nehmen... Unsinn hier. Hat doch keiner interesse Verdienste zu tun.
 

Johann

June 25, 2017, 01:21:28 PM
Mirco. Wie geht es?
 

Johann

June 25, 2017, 01:20:43 PM
Es ist doch viel angenehmer, wenn man sich nehmen kann was und wann immer man will, oder? Warum sollte man sich so viel antun, da sind genügend die Anbieten.
 

Johann

June 14, 2017, 06:45:07 PM
Jetzt aber vorerst. Möge jeder guten Unterhalt (ung) im Dhamma und Stärkung finden uud sich davon reichlich nehmen.
 

Mohan Gnanathilake

June 11, 2017, 08:24:45 AM
Werter Harry,

ich freue mich darüber, nach einigen Monaten wieder auf sangham.net Sie zu grüßen.

Herzliche Grüße aus Sri Lanka nach Deutschland!
 

Johann

June 09, 2017, 05:05:59 PM
Mögen sich alle, möge sich Guest der Uposatha-Einhaltung nicht nur heute annehmen, und glücksverheißende Zeit verbringen.

May all, may Guest not only today observe the Uposatha and spend auspicious time
 

Mohan Gnanathilake

June 03, 2017, 01:48:08 AM
Sehr ehrwürdiger Samanera Johann,

es geht mir zur Zeit gut. Ich glaube, dass es Ihnen auch gut geht.

Dhamma Grüße an Sie aus Sri Lanka!
 

Johann

June 02, 2017, 11:19:32 PM
Wie geht es Upasaka Mohan?
 

Mohan Gnanathilake

June 02, 2017, 10:51:50 PM
Wie sehr ehrwürdiger Samanera Johann geschrieben hat, hatte ich am 10. Mai 2017 meinen  Geburtstag, an dem Tag  in diesem Jahr das Wesakfest gefeiert wurde.
Beste Grüße an Sie aus Sri Lanka!
Mohan Barathi Gnanathilake
 

Johann

June 02, 2017, 12:33:54 PM
Wußte doch, daß so Nahrung immer gefressen werden will.  :)
"Sehr gut, weiter hungern."

Freut das Nyom Marcel wohlauf ist.

Show 50 latest
Members
  • Total Members: 278
  • Latest: Dirk
Stats
  • Total Posts: 13020
  • Total Topics: 2493
  • Online Today: 26
  • Online Ever: 90
  • (September 25, 2014, 05:26:29 AM)
Users Online
Users: 0
Guests: 6
Total: 6