km:tipitaka:sut:an:03:sut.an.03.062

តិត្ថាយតនាទិសូត្រ ទី១

សង្ខេប

ការ​ត្រិះ​រិះ​អាក្រក់ ៣ យ៉ាង : សេចក្តី​សុខ និង​ទុក្ខ ដែល​បុគ្គល​ជួប​ព្រោះ​កម្ម​ក្នុង​អតីតកាល ឬ​ទាំង​អស់​ព្រោះ​ព្រះមួយ​ជា​អ្នក​សម្រេច ឬ​ទាំង​អស់​មិន​មាន​ហេតុ។ វិធី​​គិត​​ទាំង​​នោះ​​នាំ​​ទៅ​​រក​​ការ​​មិន​​ប្រឹងប្រែង និង​​ចុះ​​ក្រោម។ ហើយ​​តើ​​ព្រះ​ពុទ្ធ​មាន​យោបល់​​បែប​​ណា?

an 03.062 បាលី cs-km: sut.an.03.062 អដ្ឋកថា: sut.an.03.062_att PTS: ?

តិត្ថាយតនាទិសូត្រ ទី១

?

បកប្រែពីភាសាបាលីដោយ

ព្រះសង្ឃនៅប្រទេសកម្ពុជា ប្រតិចារិកពី sangham.net ជាសេចក្តីព្រាងច្បាប់ការបោះពុម្ពផ្សាយ

ការបកប្រែជំនួស: មិនទាន់មាននៅឡើយទេ

អានដោយ ឧបាសិកា វិឡា

(១. តិត្ថាយតនាទិសុត្តំ)

[៦៣] ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ លទ្ធិ​នៃ​តិរ្ថិយ ​មាន​៣ យ៉ាង​ដែល​ពួកបណ្ឌិត​សាក​សួរ​រឿយៗ ដេញ​ដោល​រឿយៗ ប្រដៅរឿយៗ ប្រព្រឹត្តទៅ​តាម​នូវ​បរម្បរាចារ្យ ហើយ​តាំង​នៅ​ក្នុង​អកិរិយ​មតិ។ លទ្ធិនៃ​តិរ្ថិយ ៣​យ៉ាង​ តើដូច​ម្ដេច។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សមណ​ព្រាហ្មណ៍​មួយ​ពួក មាន​វាទៈ​យ៉ាង​នេះ​ មាន​ទិដ្ឋិ​យ៉ាងនេះថា បុរស​បុគ្គល​នេះ​ ទទួល​នូវ​អារម្មណ៍ណាមួយ ជា​សុខ​ ឬ​ជា​ទុក្ខ ​ឬ​មិន​មែន​ទុក្ខ មិន​មែន​សុខ អារម្មណ៍​ទាំង​អស់នោះ (​ដែល​បុគ្គល​បាន​ទទួល​ហើយ) ព្រោះ​ហេតុ​តែ​អំពើ​ដែល​គេ​បានធ្វើ​ហើយ ​ក្នុង​កាល​មុន។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សមណ​ព្រាហ្មណ៍​​មួយពួក​ មាន​វាទៈ​យ៉ាង​នេះ មាន​ទិដ្ឋិ​ យ៉ាង​នេះ ថា បុរស​បុគ្គល​នេះ ទទួល​នូវអារម្មណ៍​ណា​មួយ​ ជា​សុខ ​ឬ​ជា​ទុក្ខ ឬ​មិន​មែន​ទុក្ខ មិន​មែន​សុខ អារម្មណ៍ទាំង​អស់​នោះ (​ដែល​បុគ្គល​ទទួល​ហើយ) ព្រោះ​ហេតុ​តែ​ព្រះ​ឥសូរ បាន​តាក់​តែង​មក ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សមណ​ព្រាហ្មណ៍មួយ​ពួក មាន​វាទៈយ៉ាង​នេះ​ មាន​ទិដ្ឋិ​យ៉ាង​នេះ​ថា បុរស​បុគ្គល​នេះ ទទួល​នូវ​អារម្មណ៍ណាមួយ ជា​សុខ ​ឬ​ជា​ទុក្ខ ឬ​មិន​មែន​ទុក្ខ មិន​មែន​សុខ អារម្មណ៍​ទាំង​អស់នោះ (ដែល​បុគ្គល​បាន​ទទួល​ហើយ) ព្រោះ​មិន​មាន​ហេតុ​ មិន​មាន​បច្ច័យ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បណ្ដា​សមណ​ព្រាហ្មណ៍​ទាំង​នោះ​ សមណ​ព្រាហ្មណ៍ណា មាន​វាទៈ​យ៉ាង​នេះ មាន​ទិដ្ឋិយ៉ាង​នេះ​ថា បុរស​បុគ្គល​នេះ ​ទទួល​នូវ​អារម្មណ៍​ណា​មួយ ជា​សុខ ​ឬ​ជា​ទុក្ខ​ឬមិន​មែន​ទុក្ខ​ មិន​មែន​សុខ អារម្មណ៍ទាំង​អស់​នោះ (ដែល​បុគ្គល​បាន​ទទួល​ហើយ) ព្រោះ​ហេតុ​តែអំពើ​ ដែល​គេបាន​ធ្វើ​ហើយ​ ក្នុង​កាល​មុន តថា​គត​បាន​ចូល​ទៅ​រក​ពួក​សមណព្រាហ្មណ៍ទាំង​នោះ ហើយ​ពោល​យ៉ាង​នេះ​ថា ម្នាល​អ្នក​ដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ ឮថា អ្នក​ទាំង​ឡាយ មាន​វាទៈ​យ៉ាង​នេះ ​មាន​ទិដ្ឋិ​យ៉ាង​នេះ​ថា បុរស​បុគ្គលនេះ​ ទទួលនូវ​អារម្មណ៍​ណា​មួយ​ ជា​សុខ ​ឬ ជា​ទុក្ខ​ ឬ មិន​មែន​ទុក្ខ​ មិន​មែន​សុខ អារម្មណ៍​ទាំង​អស់​នោះ (​ដែល​បុគ្គល​បាន​ទទួល​ហើយ) ព្រោះ​ហេតុ​តែអំពើ​ ដែល​គេ​បាន​ធ្វើ​ហើយ ​ក្នុង​កាល​មុន​ ពិត​មែន​ឬ។ បើ​សមណ​ព្រាហ្មណ៍​ទាំង​នោះ ​ដែល​តថាគត​សួរ​យ៉ាង​នេះហើយ ក៏​ប្ដេជ្ញា​ថា ព្រះ​ករុ​ណា ​ព្រះ​អង្គ តថាគត ​ក៏​និយាយ​ទៅ​នឹង​ពួក​សមណព្រាហ្មណ៍​ទាំង​នោះ យ៉ាង​នេះ​វិញថា បើ​ដូច្នោះ​ អ្នក​ដ៏មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ ​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​បាណាតិបាត ព្រោះហេតុ​តែ​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ ក្នុង​កាល​មុន នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អទិន្នា​ទាន ព្រោះ​ហេតុ​តែ​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ ក្នុង​កាល​មុន​ នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អព្រហ្មចារ្យ ព្រោះ​ហេតុ​តែ​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ ក្នុង​កាល​មុន​ នឹងប្រព្រឹត្ត​មុសា​វាទ ព្រោះ​ហេតុ​តែ​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ​ ក្នុង​កាល​មុន នឹង​ប្រព្រឹត្ត​បិសុណាវាចា ព្រោះ​ហេតុ​តែ​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ ក្នុងកាល​មុន នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ផរុស​វាចា ព្រោះ​ហេតុតែ​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើហើយ​ ក្នុង​កាល​មុន នឹង​ប្រព្រឹត្ត​សម្ជប្បលាបៈ ព្រោះ​ហេតុ​តែ​អំពើ​ដែលខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ ក្នុង​កាល​មុន នឹង​ជា​អ្នក​ច្រើន​ដោយ​អភិជ្ឈា ព្រោះហេតុ​តែ​អំពើ​ ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ ក្នុង​កាល​មុន​ នឹង​មាន​ចិត្ត​ព្យាបាទ ព្រោះ​ហេតុ​តែ​អំពើ​ ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ ក្នុង​កាល​មុន​ នឹង​ជា​មិច្ឆា​ទិដ្ឋិ ព្រោះ​ហេតុ​តែ​អំពើ​ ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ​ ក្នុង​កាល​មុន។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេចក្ដី​ប្រាថ្នា ​ឬ​សេចក្ដី​ព្យាយាម​ថា កិច្ច​នេះ ​គួរ​ធ្វើ​ក្ដី កិច្ច​​នេះ ​មិន​គួរធ្វើ​ក្ដី​ មិន​សម្រេច​ដល់​ពួក​បុគ្គល​ ដែល​ប្រកាន់​នូវ​អំពើ ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ ក្នុង​កាល​មុន​ថា មាន​សារៈ​ទេ។ កាល​បើ​កិច្ច​ ដែល​គួរ​ធ្វើ និង​មិន​គួរ​ធ្វើ មិន​ប្រាកដ​ដោយ​ពិត ដោយ​មាំមួន​ហើយ សម​ណវាទ ​ដែលប្រកប​ដោយហេតុ ​ចំពោះ​ខ្លួន ក៏​មិន​សម្រេច ​ដល់​ពួក​បុគ្គល​ ដែល​ភាន់​ភាំង​សតិ​ និង​មិនមាន​ការ​រក្សា​ឡើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះ​ឯង​ ជាវាទៈ ​របស់​តថាគត ប្រកប​ដោយ​ហេតុ​ទី​១ ​ជា​ធម៌​សង្កត់​សង្កិន​ពួក​សមណព្រាហ្មណ៍​ទាំង​នោះ ដែល​មា​នវាទៈ​យ៉ាង​នេះ មា​ន​ទិដ្ឋិ​យ៉ាងនេះ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បណ្ដាសមណ​ព្រាហ្មណ៍ទាំង​នោះ ពួក​សមណព្រាហ្មណ៍​ណា​មាន​វាទៈយ៉ាង​នេះ មាន​ទិដ្ឋិ​យ៉ាង​នេះ​ថា បុរស​បុគ្គល​នេះ រមែង​ទទួល​នូវ​អារម្មណ៍​ណា​មួយ ជា​សុខ ​ឬជា​ទុក្ខ ឬមិន​មែន​ទុក្ខ មិន​មែន​សុខ អារម្មណ៍​ទាំង​អស់​នោះ (ដែលបុគ្គល​បាន​ទទួល​ហើយ) ព្រោះ​ហេតុ​តែ​ព្រះឥសូរ បាន​តាក់​តែង​មក តថាគត ​ចូល​ទៅ​រក​សម​ណព្រាហ្មណ៍​ទាំងនោះ​ហើយ ពោល​យ៉ាង​នេះថា ម្នាល​អ្នក​ដ៏​មាន​អាយុ​ទាំងឡាយ ឮ​ថា​អ្នក​ទាំង​ឡាយ មាន​វាទៈយ៉ាងនេះ មាន​ទិដ្ឋិ​យ៉ាង​នេះ​ថា បុរស​បុគ្គល​នេះ​ ទទួលនូវ​អារម្មណ៍ណា​មួយ ជា​សុខ​ ឬ​ជា​ទុក្ខ ឬ​មិន​មែន​ទុក្ខ មិន​មែន​សុ​ខ​ អារម្មណ៍​ទាំង​អស់នោះ​ (​ដែល​បុគ្គល​បាន​ទទួល​ហើយ) ព្រោះ​ហេតុ​តែ​ព្រះ​ឥសូរ បានតាក់​តែង​​មក​ពិតឬ។ បើ​តថាគត សួរ​យ៉ាង​នេះ​ហើយ សមណព្រាហ្មណ៍​ទាំង​នោះ​ ក៏​ប្ដេជ្ញា​ថា ព្រះ​ករុណា​ ព្រះអង្គ តថាគត​ ក៏​ពោល​ទៅនឹង​សមណព្រាហ្មណ៍​ទាំងនោះ ​យ៉ាង​នេះ​វិញ​ថា បើ​ដូច្នោះ អ្នកដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ នឹង​ប្រព្រឹត្ត​បាណាតិបាត ព្រោះ​ហេតុ​តែព្រះ​ឥសូរបាន​តាក់​តែង​មក។ បេ។ នឹងមាន​គំនិត​យល់​ខុស ព្រោះ​ហេតុតែ​ព្រះ​ឥសូរ បាន​តាក់​តែង​មក។ សេចក្ដី​ប្រាថ្នា ​ឬ​សេចក្ដី​ព្យាយាម​ថា កិច្ចនេះ គួរ​ធ្វើ​ក្ដី កិច្ច​នេះ ​មិន​គួរ​ធ្វើក្ដី មិន​សម្រេច​ ដល់​ពួក​បុគ្គល ​ដែល​ប្រកាន់​នូវ​សេចក្ដី​យល់​ថា ព្រះ​ឥសូរ​ អ្នក​តាក់​តែង​មក​ថា មាន​សារៈ​ទេ។ កាល​បើ​កិច្ច​គួរ​ធ្វើ​ និង​មិន​គួរ​ធ្វើ​ មិន​ប្រាកដ​ដោយ​ពិត ដោយ​មាំ​មួន​ទេ សមណ​វាទ​ ដែល​ប្រកប​ដោយ​ហេតុ​ចំពោះ​ខ្លួន ក៏​មិន​សម្រេច​ដល់​បុគ្គល ដែល​ភ្លេចសតិ និង​មិន​មាន​ការរក្សា​ឡើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះឯង ​ជា​វាទៈ របស់​តថាគត​ ប្រកប​ដោយ​ហេតុ​ទី​២ ជាធម៌​សង្កត់សង្កិន​ពួកសមណ​ព្រាហ្មណ៍​ទាំង​នោះ ​ដែល​មាន​វាទៈយ៉ាង​នេះ​ មាន​ទិដ្ឋិ​យ៉ាង​នេះ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បណ្ដា​ពួក​សមណ​ព្រាហ្មណ៍​ទាំង​នោះ ពួកព្រាហ្មណ៍ណា​ មាន​វាទៈយ៉ាង​នេះ មាន​ទិដ្ឋិ​យ៉ាង​នេះ​ថា បុរស​បុគ្គល​នេះ ​ទទួល​នូវអារម្មណ៍​ណា​មួយ ជាសុខ​ឬ​ជា​ទុក្ខ ឬ​មិន​មែន​ទុក្ខ មិន​មែន​សុខ អារម្មណ៍​ទាំង​អស់​នោះ ​(​ដែល​បុគ្គល​បាន​ទទួល​ហើយ) ព្រោះមិន​មាន​ហេតុ មិន​មានបច្ច័យ​ តថា​គត ​ក៏​បាន​ចូល​ទៅ​រក​ពួក​សម​ណព្រាហ្មណ៍​ទាំងនោះ ហើយពោលល​យ៉ាង​នេះថា ម្នាល​អ្នក​ដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ ឮថា អ្នក​ទាំង​ឡាយ មាន​វាទៈ​យ៉ាង​នេះ ​មាន​ទិដ្ឋិ​យ៉ាង​នេះថា បុរស​បុគ្គល​នេះ​ ទទួល​នូវ​អារម្មណ៍​ណាមួយ​ ជា​សុខ ឬ​ជា​ទុក្ខ ឬ មិន​មែនទុក្ខ មិន​មែន​សុខ អារម្មណ៍​ទាំង​អស់​នោះ (ដែល​បុគ្គល​បាន​ទទួល​ហើយ) ព្រោះ​មិន​មាន​ហេតុ មិនមាន​បច្ច័យ ​ពិតឬ។ បើតថាគត​សួរ​ យ៉ាង​នេះ​ហើយ សមណព្រាហ្មណ៍​ទាំង​នោះ ប្ដេជ្ញា​ព្រម​ថា ព្រះ​ករុ​ណា ​ព្រះ​អង្គ តថា​គត​ពោល​ទៅ​នឹង​សមណ​ព្រាហ្មណ៍​​ទាំង​នោះ យ៉ាង​នេះ​វិញ​ថា បើដូច្នោះ ​អ្នក​ដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ នឹង​ប្រព្រឹត្ត​បាណាតិ​បាត ព្រោះ​មិន​មាន​ហេតុ មិន​មាន​បច្ច័យ។ ​បេ។ ​នឹង​គំនិត​យល់​ខុស ព្រោះ​មិន​មាន​ហេតុ ​មិន​មាន​បច្ច័យ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេច​ក្ដី​ប្រាថ្នា ​ឬ​សេចក្ដី​ព្យាយាមថា កិច្ច​នេះ គួរ​ធ្វើ​ក្ដី​ កិច្ច​នេះ​ មិន​គួរ​ធ្វើ​ក្ដី មិន​សម្រេច​ដល់​ពួក​បុគ្គល ដែល​ប្រកាន់​នូវ​អំពើ ដែល​មិន​មាន​ហេតុ​ ថា​ជាសារៈ​ឡើយ។ កាល​បើកិច្ច​ដែល​គួរ​ធ្វើ​ និង​មិន​គួរ​ធ្វើ មិន​ប្រាកដ​ដោយ​ពិត ដោយ​មាំ​មួន​ទេ សម​ណវាទ​ដែល​ប្រកប​ដោយ​ហេតុ​ចំពោះ​ខ្លួន ក៏​មិន​សម្រេច ដល់​ពួកបុគ្គល ​ដែល​ភ្លេច​ស្មារតី​និង​មិន​មាន​ការ​រក្សា​ឡើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះ​ឯង ជាវាទៈ​របស់​តថាគត​ប្រកប​ដោយ​ហេតុ​ទី ៣ ជាធម៌​សង្កត់សង្កិន​ពួក​សមណព្រាហ្មណ៍​ទាំង​នោះ ដែល​មាន​វាទៈយ៉ាង​នេះ ​មាន​ទិដ្ឋិយ៉ាងនេះ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ លទ្ធិ​នៃ​តិរ្ថិយ ​ទាំង​៣ យ៉ាងនេះ​ឯងហើយ ដែល​បណ្ឌិត​សាក​សួរ​រឿយ ៗ ដេញដោល​រឿយ​ៗ ប្រដៅ​រឿយ​ៗ ប្រព្រឹត្ត​តាម​បរម្បរាចារ្យ តាំង​នៅ​ដោយ​អកិរិយមតិ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​​ទាំងឡាយ ធម៌​ដែល​តថាគត ​បាន​សំដែង​មក​ហើយ​នេះ ពួកសមណ​ព្រហ្មណ៍ ​ជាអ្នក​ប្រាជ្ញ សង្កត់​សង្កិន​មិន​បាន​ ធ្វើ​ឲ្យ​សៅ​ហ្មង​មិន​បាន តិះ​ដៀល​មិន​បាន​ ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន​ឡើយ។ ​ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ធម៌​ដែល​តថាគត បាន​សំដែង​មក​ហើយ ពួក​សមណ​ព្រាហ្មណ៍ ​ជា​អ្នកប្រាជ្ញ សង្កត់​សង្កិន​មិន​បាន ធ្វើ​ឲ្យ​សៅ​ហ្មង​មិន​បាន តិះ​ដៀល​មិន​បាន ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន​ តើ​ដូច​ម្ដេច។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ធម៌​ដែល​តថាគត​ បានសំដែង​ហើយថា​ នេះ​ធាតុ​៦ ពួក​សមណ​ព្រាហ្មណ៍ ​ជាអ្នក​ប្រាជ្ញ សង្កត់សង្កិន​មិន​បាន​ ធ្វើ​ឲ្យ​សៅ​ហ្មង​មិន​បាន​ តិះ​ដៀល​មិន​បាន ស្អប់​ខ្ពើម​មិនបាន​។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ធម៌​ដែល​តថាគត​ បាន​សំដែងហើយ​ថា នេះ ផស្សាយតនៈ​៦ ពួក​សមណ​ព្រាហ្មណ៍ ​ជាអ្នក​ប្រាជ្ញ​ សង្កត់​សង្កិន​មិន​បាន ធ្វើ​ឲ្យ​សៅ​​ហ្មងមិន​បាន តិះ​ដៀល​មិន​បាន​ ស្អប់ខ្ពើមមិន​បាន​។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំង ឡាយ ធម៌​ដែលត​ថាគត ​បានសំដែង​ហើយ​ថា នេះ​ មនោ​បវិចារ ១៨ ពួកសមណ ព្រាហ្មណ៍​ ជាអ្នក​ប្រាជ្ញ​ សង្កត់​សង្កិន​មិន​បាន ធ្វើ​ឲ្យសៅ​ហ្មង​មិន​បាន តិះ​ដៀល​មិន​បាន ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ធម៌​ដែល​តថាគត បាន​សំដែង​ហើយ​ថា នេះ​អរិយ​សច្ច ​៤ ពួក​សមណ​ព្រាហ្មណ៍ ​ជាអ្នក​ប្រាជ្ញ​ សង្ក​ត់​សង្កិន​មិន​បាន ធ្វើ​ឲ្យ​សៅ​ហ្មង​មិនបាន តិះ​ដៀល​មិន​បាន ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង ឡាយ ធម៌ដែល​តថា​គត​ បាន​សំដែង​ហើយ​ថា នេះ​ធាតុ​៦ ពួក​សមណ​ព្រាហ្មណ៍ ជាអ្នក​ប្រាជ្ញ​ សង្កត់​សង្កិន​មិន​បាន ធ្វើ​ឲ្យ​សៅ​ហ្មង​មិន​បាន តិះ​ដៀល​មិន​បាន​ ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន​ ពាក្យ​នុ៎ះ តថាគត​បាន​ពោល​ដូច្នេះ​ឯង។ ពាក្យដែល​តថាគត​ បាន​ពោល​ហើយ​នុ៎ះ ព្រោះ​អាស្រ័យ​នូវ​ហេតុ​អ្វី​។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ (​ព្រោះ​អាស្រ័យ) នូវ​ធាតុ​ ៦ នេះ គឺបឋវីធាតុ​១ អាបោធាតុ១ តេជោធាតុ១ វាយោធាតុ១ អាកាស​ធាតុ​១ ​វិញ្ញាណធាតុ ១។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ធម៌​ដែល​តថាគត បាន​សំដែង​ហើយ​ថា នេះ​ធាតុ​៦ ពួក​សមណ​ព្រាហ្មណ៍ ​ជា​អ្នក​ប្រាជ្ញ សង្កត់​សង្កិនមិន​បាន​ ធ្វើ​ឲ្យ​សៅ​ហ្មង​មិន​បាន តិះដៀល​មិន​បាន​ ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន ​ពាក្យ​ណា​ ដែល​តថាគត បាន​ពោល​ដូច្នេះ​ហើយ ពាក្យ​នុ៎ះ តថា​គតបានពោល​ហើយ​ ព្រោះ​អាស្រ័យ​នូវ​ហេតុ​នេះ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ធម៌ដែល​តថាគត បាន​សំដែង​ហើយ​ថា នេះ​ផស្សាយ​តនៈ ៦ ពួក​សមណព្រាហ្មណ៍ សង្កត់​សង្កិន​មិន​បាន ធ្វើ​ឲ្យ​សៅ​ហ្មង​មិន​បាន តិះ​ដៀល​មិនបាន ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន ពាក្យនោះ ​តថា​គត​បាន​ពោល​ហើយ​ដូច្នេះឯង។ ពាក្យ​ដែល​តថាគត​ បាន​ពោ​ល​ហើយ​នុ៎ះ ព្រោះអា​ស្រ័យ នូវ​ហេតុ​អ្វី។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ (​ព្រោះ​អាស្រ័យ) នូវ​ផស្សាយ​តនៈ ៦នេះ​ គឺ ផស្សាយ​តនៈ​គឺចក្ខុ​១ ផស្សាយ​តនៈ​គឺសោតៈ ១ ផស្សាយ​តនៈគឺ​ឃានៈ១ ផស្សាយ​តនៈគឺ​ជិវ្ហា​១ ផស្សាយ​តនៈ​គឺកាយៈ​១ ផស្សាយ​តនៈគឺ​មនោ​១។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ធម៌​ដែល​តថាគត បាន​សំដែង​ហើយ​ថា នេះ ផស្សាយ​តនៈ ៦ ពួក​សមណ​ព្រាហ្មណ៍ ​សង្កត់​សង្កិន​មិន​បាន ធ្វើ​ឲ្យសៅហ្មង​មិន​បាន តិះ​ដៀល​មិន​បាន​ ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន ពាក្យ​ណា ដែល​តថាគត បាន​ពោល​ហើយ​ដូច្នេះ ពាក្យ​ដែ​ល​តថា​គត​ បាន​ពោលហើយ​នុ៎ះ ព្រោះ​អាស្រ័យ​នូវ​ហេតុ​នេះ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ធម៌ដែល​តថាគត​បាន​សំដែង​ហើយ​ថា នេះ​ មនោ​បវិចារ​ ១៨ ពួក​សមណព្រាហ្មណ៍ សង្កត់​សង្កិន​មិន​បាន ធ្វើ​ឲ្យ​សៅហ្មង​មិន​បាន តិះ​ដៀល​មិនបាន ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន ពាក្យ​នុ៎ះ​តថា​គត​ បាន​ពោល​ហើយ​ដូច្នេះឯង។ ពាក្យ​ដែល​តថាគត ​បាន​ពោល​ហើយ​នុ៎ះ ព្រោះ​អាស្រ័យ​នូវ​ហេតុ​អ្វី។ ​ព្រោះឃើញ ​នូវ​រូប​ដោយ​ចក្ខុ ហើយ​ពិចារណា​នូវរូប ដែល​ជាទី​តាំង​ នៃ​សោមនស្ស ពិចារណា​ នូវ​រូប​ដែល​ជាទី​តាំង​ នៃ​ទោម​នស្ស ពិចារណា​នូវ​រូប​ ដែល​ជាទី​តាំង​ នៃ​ឧបេក្ខា ឮ​សំឡេង​ដោយ​ត្រចៀក… ហិតក្លិន​ដោយ​ច្រមុះ… ជញ្ជក់​នូវ​រស​ ដោយ​អណ្ដាត… ពាល់​ត្រូវ​នូវ​ផោដ្ធ​ព្វ ​ដោយ​កាយ… ដឹងច្បាស់​នូវ​ធម្មារម្មណ៍​ដោយ​ចិត្ត ពិចារណា ​នូវ​ធម្មារម្មណ៍ ​ដែល​ជា​ទី​តាំង​ នៃសោមនស្ស ពិចារណា ​នូវ​ធម្មា​រម្មណ៍ ដែល​ជា​ទីតាំង​នៃ​ទោមនស្ស ពិចារណា​ នូវ​ធម្មារ​ម្មណ៍​ដែល​ជា​ទី​តាំង​ នៃ​ឧបេក្ខា។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ធម៌​ដែល​តថាគត បាន​សំដែង​ហើយ​ថា នេះ​ មនោបវិចារ ១៨ ពួកសមណព្រហ្មណ៍ ​ជាអ្នក​ប្រាជ្ញ ​សង្កត់​សង្កិន​មិន​បាន​ ធ្វើឲ្យ​សៅហ្មងមិនបាន តិះ​ដៀល​មិន​បាន ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន ពាក្យណា​ដែល​តថាគត បាន​ពោល​ហើយ​ដូច្នេះ ពាក្យ​ដែល​តថាគត​ បាន​ពោល​ហើយ​នុ៎ះ ព្រោះអាស្រ័យ​ នូវ​ហេតុ​នេះ​ឯង។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ធម៌​ដែល​តថាគត​ បាន​សំដែង​ហើយ​ថា នេះ​អរិយ​សច្ច ​៤ ពួក​សមណព្រាហ្មណ៍ សង្កត់​សង្កិន​មិនបាន ធ្វើ​ឲ្យ​សៅហ្មង​មិនបាន តិះ​ដៀល​មិន​បាន ស្អប់ខ្ពើម​មិន​បាន ពាក្យ​នុ៎ះ ​តថាគត​បានពោល​ហើយ ​ដូច្នេះ​ឯង។ ពាក្យ​ដែល​តថាគត ​បានពោល​ហើយ​នុ៎ះ​ ព្រោះ​អាស្រ័យ​នូវ​ហេតុ​អ្វី។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការ​ចុះកាន់​គភ៌ ​ព្រោះ​អាស្រ័យ​នូវ​ធាតុ កាល​បើចុះ​កាន់​គភ៌​មាន នាម​រូប​ក៏​មាន កាល​បើ​នាម​រូប​ជា​បច្ច័យ​មាន សឡាយ​តនៈ​ក៏​មាន កាលបើ​សឡាយ​តនៈជា​បច្ច័យ​មាន ផស្សៈ​ក៏​មាន​ កាល​បើផស្សៈ​ជា​បច្ច័យ​មាន​ វេទនា​ក៏​មាន។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាល​បុគ្គល​ដឹង​ នូវ​អារម្មណ៍ (​ទាំង​នោះ)​ ទើបតថាគត​បញ្ញត្ត​ថា នេះ​ជា​ទុក្ខ បញ្ញត្ត​ថា នេះ​ជា​ទុក្ខ​សមុ​ទ័យ បញ្ញត្តថា នេះ​ជា​ទុក្ខ​និរោធ បញ្ញត្ត​ថា នេះ​ជា​ទុក្ខ​និរោធ​គាមិនីបដិបទា។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទុក្ខ​អរិយ​សច្ច តើ​ដូច​ម្ដេច។ គឺ​ជាតិ​ទុក្ខ ជរាទុក្ខ មរណទុក្ខ សោក​ទុក្ខ បរិ​ទេ​វទុក្ខ ទុក្ខ​ទុក្ខ ទោមនស្ស​ទុក្ខ ឧបាយាស​ទុក្ខ អប្បិយេហិសម្ប​យោគ​ទុក្ខ បិយេហិ វិប្បយោគទុក្ខ យម្បិច្ឆំ ន លភតិ តម្បិ​ទុក្ខសង្ខិ​ត្តេន បញ្ចុ​បា​ទាន​ក្ខន្ធ​ទុក្ខ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះ​ហៅ​ថា ទុក្ខ​អរិយសច្ច។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទុក្ខ​សមុទយ​អរិយ​សច្ច តើ​ដូច​ម្ដេច។ គឺ សង្ខារ​កើត​មាន ព្រោះ​អវិជ្ជា​ជា​បច្ច័យ​ វិញ្ញាណ​កើត​មាន​ ព្រោះ​សង្ខារ​ជាបច្ច័យ នាម​រូប​កើត​មាន​ ព្រោះ​វិញ្ញាណ​ជា​បច្ច័យ សឡាយតនៈកើត​មាន ព្រោះ​នាម​រូប​ជា​បច្ច័យ ផស្សកើត​មាន ព្រោះ​សឡាយ​តនៈ​ជាបច្ច័យ វេទ​នា​កើត​មាន ​ព្រោះ​ផស្សៈ​ជា​បច្ច័យ តណ្ហា​កើត​មាន ព្រោះ​វេទនាជា​បច្ច័យ ឧបាទាន​កើត​មាន ព្រោះ​តណ្ហា​ជា​បច្ច័យ ភពកើតមាន ព្រោះ​ឧទាន​ជា​បច្ច័យ ​ជាតិកើត​មាន ព្រោះ​ភព​ជា​បច្ច័យ ជរា​ និង​មរណៈ​កើត​មាន ព្រោះ​ជាតិ​ជាបច្ច័យ សេចក្ដី​សោក ​ខ្សឹក​ខ្សួល​ ទុក្ខទោមនស្ស តាន​តឹង ​ក៏​កើត​មាន​ព្រម​។ សេចក្ដី​កើត​ឡើង​ នៃ​កង​ទុក្ខ​ទាំងអស់​នេះ រមែង​មាន​យ៉ាង​នេះ​ឯង។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះ​ហៅ​ថា ទុក្ខ​សមុទយ​អរិយ​សច្ច។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទុក្ខ​និរោធ​អរិយ​សច្ច តើ​ដូចម្ដេច។ សេចក្ដី​រលត់​សង្ខារ ព្រោះ​វិនាស​ រលត់​ មិន​មាន​សេស​សល់នៃ​អវិជា្ជ សេចក្ដី​រលត់​វិញ្ញាណ ព្រោះ​រលត់​សង្ខារ សេចក្ដី​រលត់​នា​ម​រូប ព្រោះរលត់វិញ្ញាណ សេចក្តីរលត់សឡាយតនៈ ព្រោះរលត់នាមរូប សេចក្ដី​រលត់​ផស្សៈ ព្រោះ​រលត់​សឡាយ​តនៈ សេចក្ដី​រលត់​វេទនា ព្រោះរលត់​ផស្សៈ សេចក្ដី​រលត់​តណ្ហា ព្រោះរលត់វេទនា សេចក្តីរលត់​ឧបាទាន ព្រោះរលត់តណ្ហា សេចក្ដី​រលត់​ភព ព្រោះ​រលត់​ឧបាទាន សេចក្ដីរលត់​ជាតិ ព្រោះ​រលត់​ភព សេចក្ដី​ចាស់ ស្លាប់​ រលត់​ ព្រោះ​រលត់​ជាតិ សេចក្ដី​សោក​ ខ្សឹក​ខ្សួល លំ​បាក​កាយ លំ​បាក​ចិត្ត​ និង​ការ​ចង្អៀត​ចង្អល់​ចិត្តទាំង​ឡាយ​ ក៏​រលត់​ទៅ។ សេច​ក្ដី​រលត់​ នៃ​កង​ទុក្ខ​ទាំង​អស់​នេះ តែង​មានយ៉ាង​នេះ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះ​ហៅ​ថា ទុក្ខ​និរោធ​អរិយសច្ច។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទុក្ខ​និរោធ​គាមិ​នី​បដិបទា​អរិយសច្ច តើ​ដូច​ម្ដេច។ មគ្គ​ប្រកប​ដោយ​អង្គ​ ៨ ដ៏​ប្រសើរ​នេះ​ឯង គឺ​សម្មា​ទិដ្ឋិ​១ សម្មា​សង្កប្បៈ​១ សម្មាវាចា១ ​សម្មាកម្ម​ន្តៈ១ សម្មា​អាជីវៈ១ សម្មា​វាយាម ១ សម្មាសតិ​១ សម្មា​សមាធិ១។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ នេះ​ហៅ​ថា ទុក្ខ​និរោធ​គាមិនី​បដិបទាអរិយសច្ច។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ធម៌​ដែល​តថាគត ​បាន​សំដែង​ហើយ​ថា នេះ​អរិយសច្ច ៤ ពួក​សមណ​ព្រាហ្មណ៍​ ជា​អ្នក​ប្រាជ្ញ សង្កត់​សង្កិន​មិន​បាន ធ្វើ​ឲ្យ​សៅ​ហ្មង​មិន​បាន​ តិះ​ដៀល​មិន​បាន ស្អប់​ខ្ពើម​មិន​បាន ពាក្យ​ណា ដែល​តថាគត​ពោល​ហើយ​ ដូច្នេះ ពាក្យ​នេះ​ តថាគត​ពោល​ហើយ ព្រោះអាស្រ័យ​នូវ​ហេតុ​នុ៎ះ។

 

លេខយោង

km/tipitaka/sut/an/03/sut.an.03.062.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2024/03/23 08:48 និពន្ឋដោយ Cheav Villa