km:tipitaka:sut:an:08:sut.an.08.v02

មហាវគ្គ ទី២

សង្ខេប

(បន្ថែមការពិពណ៌នាអំពីសូត្រនៅទីនេះ)

an 08.v02 បាលី cs-km: sut.an.08.v02 អដ្ឋកថា: sut.an.08.v02_att PTS: ?

មហាវគ្គ ទី២

?

បកប្រែពីភាសាបាលីដោយ

ព្រះសង្ឃនៅប្រទេសកម្ពុជា ប្រតិចារិកពី sangham.net ជាសេចក្តីព្រាងច្បាប់ការបោះពុម្ពផ្សាយ

ការបកប្រែជំនួស: មិនទាន់មាននៅឡើយទេ

អានដោយ (គ្មានការថតសំលេង៖ ចង់ចែករំលែកមួយទេ?)

(២. មហាវគ្គោ)

វេរញ្ជសូត្រ ទី១

(១. វេរញ្ជសុត្តំ)

[១១] ខ្ញុំបានស្ដាប់មកយ៉ាងនេះ។ សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់​នៅក្បែរ​ដើមស្ដៅ ជាលំនៅ​របស់​នឡេរុយក្ស ជិតស្រុកវេរញ្ជា។ គ្រានោះ វេរញ្ជព្រាហ្មណ៍ ចូល​សំដៅ​ទៅត្រង់​ទី ដែល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​គង់ លុះ​ចូលទៅ​ដល់ហើយ ធ្វើ​សេចក្ដី​រីករាយ ជាមួយនឹង​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ លុះបញ្ចប់​ពាក្យដែល​គួរ​រីករាយ និង​ពាក្យ​ដែល​គួរ​រលឹក​ហើយ ទើប​អង្គុយ​ក្នុងទី​ដ៏សមគួរ។ កាលដែល​វេរញ្ជព្រាហ្មណ៍ អង្គុយ​ក្នុងទី​ដ៏សមគួរ​ហើយ បានក្រាបទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​យ៉ាងនេះថា បពិត្រ​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ខ្ញុំបាន​ឮពាក្យថា ព្រះសមណ​គោតម មិនសំពះ មិនក្រោក​ទទួល​ព្រាហ្មណ៍ទាំង​ឡាយ ដែល​ចាស់ជរា​ ជាព្រឹទ្ធាចារ្យ​មានអាយុ​ច្រើន រស់នៅ​បានយូរ​ឆ្នាំ​មកហើយ មាន​អាយុ​ជ្រុលចូល​ក្នុង​បច្ឆិម​វ័យហើយ ទោះបី​គ្រាន់តែ​អញ្ជើញហៅ​រក​ព្រាហ្មណ៍​ទាំងនោះ ឲ្យ​អង្គុយ​លើអាសនៈ (ព្រះអង្គ​ក៏មិនធ្វើ) បពិត្រ​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ពាក្យ​ដែលខ្ញុំបាន​ឮមក​នោះ ជាប្រាកដថា ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន​មិនសំពះ មិនក្រោក​ទទួល​ព្រាហ្មណ៍​ទាំងឡាយ ដែល​ចាស់ជរា ជាព្រឹទ្ធាចារ្យ​មានអាយុ​ច្រើន រស់នៅ​បានយូរ​ឆ្នាំមក​ហើយ មានអាយុ​ជ្រុលចូលមក​ក្នុង​បច្ឆិមវ័យ​ហើយ ថាសូម្បី​ត្រឹមតែអញ្ជើញ​ហៅរក​ព្រាហ្មណ៍​ទាំងនោះ​ដោយ​អាសនៈ (ព្រះអង្គ​ក៏មិនធ្វើ) បពិត្រ​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន កិច្ច មាន​មិនសំពះ​ជាដើម​នោះ ជា​ទំនង​ពុំសមគួរ​ឡើយ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ត្រាស់ថា ម្នាលព្រាហ្មណ៍ ក្នុង​លោក ព្រមទាំង​ទេវលោក មារលោក ព្រហ្មលោក ក្នុងពពួកសត្វ ព្រមទាំង​សមណព្រាហ្មណ៍ ទាំង​មនុស្ស​ជា​សម្មតិទេព និង​មនុស្សដ៏សេស តថាគត មិនឃើញ​អ្នកណាមួយ ល្មមឲ្យ​តថាគត​សំពះ ឬ​ក្រោកទទួល ឬអញ្ជើញ​ហៅរក​ឲ្យអង្គុយ​លើអាសនៈ​ឡើយ ម្នាលព្រាហ្មណ៍ ព្រោះថា បើ​តថាគត​សំពះអ្នកណា ឬក្រោក​ទទួល​អ្នកណា ឬក៏​អញ្ជើញ​ហៅរក​ដោយ​អាសនៈ ក្បាលរបស់​អ្នកនោះ នឹង​ដាច់​ធ្លាក់ចេញចាក​ក។ វេរញ្ជព្រាហ្មណ៍ ក៏ពោល​ពាក្យ​ច្រឡោះបោះ ទៅរក​ព្រះសាស្ដា​ថា ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ជា​មនុស្ស​សោះកក្រោះ ឥត​រសជាតិ​ទេតើ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ ត្រាស់​តបថា ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពិតមែន មាន​ហេតុ​ជាទំនង​គួរឲ្យ​អ្នកផង​គេថា​ ព្រះសមណ​គោតម ជាមនុស្ស​សោះ​កក្រោះ ឥតរសជាតិ ដែល​គេថា​នោះ ត្រូវហើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពីព្រោះ​រសជាតិ គឺ រូប សំឡេង ក្លិន រស ផោដ្ឋព្វ ទាំងប៉ុន្មាន​នោះ តថាគត​បានលះស្រឡះ​ហើយ បាន​ផ្ដាច់ផ្ដិល​ឫស​គល់​អស់​ហើយ បាន​ធ្វើមិនឲ្យមាន​ទីកើត ដូចជា​ដើមត្នោត ដែល​គេគាស់​រំលើង ឲ្យលែងដុះ​តទៅ​ទៀត​ហើយ ជាធម៌​លែងមាន​បែបភាព​តទៅទៀត​ហើយ ជាធម៌​លែងមាន​​កំណើត​តទៅ​មុខ​ទៀត​ហើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ដែលអ្នក​ផង​គេថា ព្រះសមណ​គោតម ជាមនុស្ស​សោះ​កក្រោះ ឥតមាន​រសជាតិ​នោះ គឺ​ត្រូវត្រង់​ហេតុនេះ​ឯង ប៉ុន្តែ​មិនមែន​ត្រូវត្រង់​ហេតុដែល​ព្រាហ្មណ៍​ឯង និយាយ​ដៅនោះទេ។ ព្រាហ្មណ៍​ពោលថា​ ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន គ្មានគ្រឿង​ប្រើ​ការ​ទេតើ។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ទ្រង់ត្រាស់​តបថា ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពិតមែន មានហេតុ​ជាទំនង​គួរឲ្យ​អ្នកផង​គេថា ព្រះសមណ​គោតម ជាមនុស្ស​ប្រើការ​មិនកើត ដែលគេថា​នោះ ត្រូវហើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពីព្រោះ​គ្រឿង​ប្រើការ គឺរូប សំឡេង ក្លិន រស ផោដ្ឋព្វ ទាំង​ប៉ុន្មាននោះ តថាគត បានលះស្រឡះហើយ បាន​ផ្ដាច់ផ្ដិលឫសគល់អស់​ហើយ បានធ្វើមិនឲ្យមាន​ទី​កើត ដូចជា​ដើមត្នោត​ដែលគេ​គាស់​រំលើង ឲ្យលែងដុះ​តទៅទៀត​ហើយ ជាធម៌​លែង​មាន​បែប​ភាព​តទៅទៀត​ហើយ ជាធម៌​មិនមាន​កំណើត​តទៅខាង​មុខ​ទៀតទេ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ដែល​អ្នកផង​គេថា ព្រះសមណ​គោតម ជា​មនុស្ស​ប្រើការ​មិនកើត​នោះ គឺ​ជាសំដីត្រូវ​ត្រង់​ហេតុ​នេះឯង ប៉ុន្តែ​មិនមែន​ត្រូវត្រង់​ហេតុ ដែលអ្នកនិយាយ​សំដៅនោះ​ទេ។ ព្រាហ្មណ៍​ពោល​ថា​ ព្រះ​គោតម​ដ៏ចំរើន ជា​អកិរិយវាទ​ទេតើ។ ព្រះសាស្ដាទ្រង់​ត្រាស់តបថា ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពិតមែន ​មានហេតុ​ជា​ទំនង​គួរឲ្យអ្នក​​ផងគេថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអកិរិយវាទ ដែល​គេថានោះ​ ត្រូវហើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ​ពីព្រោះ​តថាគត​ ប្រកាន់​និយាយ​ហាមឃាត់​ថា មិន​ត្រូវ​អ្នកណា​​មួយ ធ្វើកាយទុច្ចរិត​ វចីទុច្ចរិត មនោទុច្ចរិត​ឡើយ តែង​និយាយ​ហាមឃាត់​ថា មិនត្រូវ​អ្នកណាមួយ​ ​ធ្វើនូវធម៌​ទាំងឡាយ ជា​អកុសល​អាក្រក់​ច្រើនប្រការ​នោះ​ឡើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ​ដែលអ្នកផង​​គេថា ​​ព្រះសមណ​គោតម ​ជាអកិរិយវាទ​នោះ គឺ​ជាសំដី​ត្រូវ​ត្រង់​ហេតុ​​នេះឯង ​ប៉ុន្តែមិន​មែនត្រូវត្រង់​ហេតុ​ដែលអ្នក​និយាយ​សំដៅ​នោះទេ។

ព្រាហ្មណ៍​ពោលថា ​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ​ជាឧច្ឆេទវាទទេតើ។ ព្រះសាស្ដា​ទ្រង់​ត្រាស់​តបថា​ ​ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពិតមែន មានហេតុ​ជាទំនង​​គួរឲ្យ​អ្នកផង​គេថា​​​ ព្រះសមណ​គោតម ជាឧច្ឆេទវាទ ដែលគេ​ថា​នោះ ត្រូវហើយ ​​ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍​ ពីព្រោះ​តថាគត​​ប្រកាន់​និយាយ​ថា​ ឲ្យសត្វ​កាត់ផ្ដាច់ផ្ដិលនូវរាគៈ ទោសៈ មោហៈ តថាគត តែងនិយាយថា ឲ្យ​សត្វ​កាត់ផ្ដាច់ផ្ដិលនូវ​ធម៌ទាំងឡាយ ជា​អកុសល​អាក្រក់​ច្រើនយ៉ាង​នេះចេញ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ​ដែលអ្នកផង​គេថា ​ព្រះ​សមណ​គោតម ជា​ឧច្ឆេទវាទ​នោះ គឺត្រូវ​ត្រង់ហេតុ​នេះ​ឯង ​ប៉ុន្តែ​មិនមែន​ត្រូវត្រង់​ហេតុដែល​អ្នក​និយាយសំ​ដៅនោះទេ​។ ​ព្រាហ្មណ៍​ពោលថា​ ​ព្រះ​គោតម​ដ៏ចំរើន ​ជាអ្នក​ខ្ពើមរអើម (ណាស់) ទេតើ។ ព្រះសម្ពុទ្ធទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពិតមែន ​មានហេតុ​ជា​ទំនង​គួរ​ឲ្យអ្នក​ផង​គេថា ​ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​ខ្ពើមរអើម​ ដែល​គេ​ថា​នោះ ត្រូវហើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ​ពីព្រោះ​តថាគត​​តែងនិយាយ​ថា គួរខ្ពើម​រអើម​សេចក្ដី​ប្រព្រឹត្តិអាក្រក់​ដោយ​កាយ ​វាចា ​ចិត្ត​ តថាគត​តែងនិយាយ​ថា គួរខ្ពើមរអើម​សេចក្ដី​ប្រកប​ចិត្ត ផ្ដេកផ្ដិតទៅរក​អកុសល​ធម៌​ទាំងឡាយដ៏​អាក្រក់​ច្រើន​ប្រការ ​ម្នាល​ព្រាហណ៍ ដែល​អ្នកផង​គេថា​ ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​ខ្ពើមរអើម​នោះ គឺត្រូវ​ត្រង់ហេតុ​នេះឯង ប៉ុន្តែ​មិនមែន​ត្រូវត្រង់​ហេតុដែលអ្នក​និយាយ​សំដៅ​នោះទេ​។ ព្រាហ្មណ៍​ពោលថា ​​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ជាអ្នក​បំផ្លាញ​ទេតើ។ ​ព្រះលោកនាថ​ជាម្ចាស់ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពិតមែន មានហេតុជាទំនង ​គួរឲ្យ​អ្នកផងគេ​ថា​​​ ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​បំផ្លាញ ដែលគេថានោះ​ត្រូវហើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពីព្រោះ​តថាគត​សំដែងធម៌​ចំពោះ​ផ្លូវ​ប្រតិបត្តិ​ ដែលបំផ្លាញ​បង់នូវរាគៈ ​ទោសៈ មោហៈ​ តថាគត​សំដែងធម៌​ចំពោះផ្លូវ​ប្រតិបត្តិ ដែល​រំលាយ​បង់នូវ​អកុសលធម៌​ទាំងឡាយ​ដ៏អាក្រក់​ច្រើនប្រការ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ដែល​អ្នកផង​គេថា ​ព្រះសមណ​គោតម ​ជាអ្នក​បំផ្លាញនោះ គឺត្រូវ​ត្រង់​ហេតុនេះឯង ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​ត្រូវត្រង់​ហេតុដែល​អ្នកនិយាយ​សំដៅ​នោះទេ។ ព្រាហ្មណ៍​ពោលថា ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ជាអ្នក​ដុតកំដៅ​ទេតើ។ ព្រះសព្វញ្ញូ​ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពិតមែន មាន​ហេតុ​ជាទំនង គួរឲ្យ​អ្នកផង​គេថា​​ ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នកដុត​កំដៅ ដែល​គេថានោះ ត្រូវ​ហើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពីព្រោះ​តថាគត​ប្រកាន់​និយាយ​ថា ការប្រព្រឹត្តិអាក្រក់​ដោយ​កាយ វាចា ចិត្ត ជាទីតាំង​នៃសេចក្ដី​ក្ដៅក្រហាយ ជា​អកុសល​ធម៌​ដ៏អាក្រក់ អកុសល​ធម៌​ទាំង​ឡាយ​ដ៏អាក្រក់ ដែល​ជាទីតាំង​នៃសេចក្ដី​ក្ដៅក្រហាយ (នោះ) បើអ្នក​ណា​បាន​លះបង់​ស្រឡះ​ហើយ បានផ្ដាច់ផ្ដិលឫស​គល់អស់​ហើយ បានធ្វើ​មិនឲ្យ​មាន​ទីកើត​ដូចជា​ដើម​ត្នោត ដែល​គេគាស់​រំលើង ឲ្យ​លែងដុះ​តទៅទៀត​ហើយ បានធ្វើ​ឲ្យ​លែង​មាន​បែប​ភាព​តទៅទៀត​ហើយ ឲ្យជាធម៌​លែងមាន​កំណើត​តទៅខាង​មុខ​ទៀត​ហើយ តថាគត​ហៅអ្នកនោះ​ថា អ្នកដុត​កំដៅ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ អកុសលធម៌​ទាំងឡាយ​ដ៏អាក្រក់ ជា​ទីតាំង​នៃសេចក្ដី​ក្ដៅក្រហាយ តថាគត​បានលះបង់​ស្រឡះ​ហើយ បាន​ផ្ដាច់ផ្ដិល​ឫស​គល់អស់​ហើយ បានធ្វើ​មិនឲ្យ​មានទីកើត ដូចជា​ដើមត្នោត ដែល​គេគាស់​រំលើង ឲ្យ​លែង​ដុះ​តទៅ​ទៀត​ហើយ បានធ្វើឲ្យ​លែងមាន​បែបភាព​តទៅទៀត​ហើយ ឲ្យ​ជាធម៌​លែងមាន​កំណើត​តទៅខាង​មុខទៀតហើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍​ ​ដែល​អ្នកផង​គេថា ព្រះ​សមណ​គោតម ជាអ្នក​ដុតកំដៅ​នោះ គឺត្រូវត្រង់​ហេតុនេះឯង ប៉ុន្តែ​មិនមែន​ត្រូវត្រង់​ហេតុ ដែល​អ្នក​និយាយ​សំដៅ​នោះទេ។ ព្រាហ្មណ៍​ពោលថា ព្រះ​គោតម​ដ៏ចំរើន ជា​មនុស្សឥត​​កំណើត​ទេតើ។ ព្រះដ៏មានជោគ​ទ្រង់ត្រាស់​ថា ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពិតមែន មាន​ហេតុ​ជា​ទំនងគួរ​ឲ្យអ្នកផង​គេថា​​ ព្រះសមណ​គោតម ជា​មនុស្ស​ឥត​កំណើត ដែល​គេថា​នោះ ត្រូវ​ហើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ពីព្រោះ​កិរិយាដេក​ក្នុងគភ៌តទៅទៀត​ ដំណើរ​​កើត​ក្នុង​ភពត​ទៅ​ទៀត បើអ្នកណា​បានលះ​បង់ស្រឡះ​ហើយ បានផ្ដាច់​ផ្ដិលឫស​គល់អស់​ហើយ បាន​ធ្វើ​មិនឲ្យ​មាន​ទីកើត ដូចដើមត្នោត​ដែល​គេគាស់​រំលើង​ឲ្យលែងដុះ​តទៅទៀត​ហើយ ​ធ្វើឲ្យ​លែង​មាន​បែបភាព​តទៅទៀត​ហើយ ឲ្យជាធម៌​លែងមាន​កំណើត​តទៅទៀត​ហើយ តថាគតហៅ​អ្នកនោះ​ថា អ្នក​ឥតកំណើត ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ កិរិយាដេក​ក្នុងគភ៌​តទៅទៀត ដំណើរ​កើត​ក្នុងភព​តទៅមុខទៀត តថាគត​បាន​លះបង់ស្រឡះ​ហើយ បានផ្ដាច់ផ្ដិល​ឫស​គល់​អស់ហើយ បានធ្វើ​មិនឲ្យ​មានទីកើត​ ដូចជាដើមត្នោត​ដែលគេ​គាស់​រំលើង ឲ្យ​លែង​ដុះតទៅ​ទៀតហើយ បានធ្វើ​ឲ្យលែង​មានបែប​ភាព​តទៅទៀត​ហើយ ឲ្យជាធម៌​លែងមាន​កំណើត​ទៅខាង​មុខ​ទៀតហើយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ដែលអ្នក​ផងគេថា ព្រះ​សមណគោតម ជា​មនុស្ស​ឥតកំណើត​នោះ គឺត្រូវត្រង់​ហេតុ​នេះឯង ប៉ុន្តែ​មិនមែន​ត្រូវត្រង់​ហេតុ ដែល​អ្នក​និយាយ​សំដៅ​នោះទេ។ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ដូចជា​ស៊ុត​មាន់​ទាំងឡាយ ៨ក្ដី ១០ក្ដី ១២ក្ដី ស៊ុត​មាន់ទាំងនោះ គឺ​មេមាន់​ក្រាប​ដោយប្រពៃហើយ ធ្វើឲ្យ​កក់ក្ដៅ ដោយប្រពៃហើយ ឲ្យ​ចាប់​ក្លិនមេ ដោយប្រពៃហើយ (លុះដល់​វេលា​ញាស់) ក៏បណ្ដាកូនមាន់​ទាំងនោះ កូនមាន់​ណា ទំលាយ​សម្បកស៊ុត ដោយចុង​ក្រចកជើង ឬ​ដោយចុង​ចំពុះ ហើយ​ញាស់ចេញមក​ដោយស្រួល​មុនគេ​បំផុត បើដូច្នេះ តើអ្នកផង​គួរហៅកូន​មាន់នោះថា កូនច្បង ឬ​កូន​ពៅហៈ!។ ព្រាហ្មណ៍​ក្រាបទូលថា បពិត្រ​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន (កូនមាន់នោះ) គេគួរ​ហៅថា កូន​ច្បង បពិត្រ​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ពីព្រោះ​វាជា​បងគេ​បំផុត។ ព្រះសាស្ដា​ទ្រង់ត្រាស់​ថា ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ កាលបើ​ពពួកសត្វ ដូចជាស៊ុត (មាន់) មាន​អវិជ្ជា គឺសេចក្ដី​ល្ងង់ ដូចជា​សម្បកស៊ុត កំពុង​រួបរឹត ក្នុងលោក​មានតែ​តថាគត​ម្នាក់ឯង ដែល​ទំលាយ​សម្បក​ស៊ុត គឺ​សេចក្ដី​ល្ងង់ ហើយត្រាស់ដឹង​ខ្លួនឯង ដោយប្រពៃ នូវ​សម្មាសម្ពោធិញ្ញាណ ដែល​មិនមាន​គុណជាត​ឯទៀត​ប្រសើរជាង​ឡើយ ម្នាលព្រាហ្មណ៍ តថាគតឯង ជាចម្បង ជាបុគ្គល​ប្រសើរបំផុត​ជាងសត្វ​លោក ម្នាលព្រាហ្មណ៍ ព្យាយាម តថាគតបានតាំង​ផ្ដើមហើយ មិន​បន្ធូរ​បន្ថយ​ឡើយ ទាំងស្មារតី តថាគត​ក៏ប្រុង​មិនឲ្យមាន​ភ្លាត់ កាយសោត ក៏ស្ងប់​រម្ងាប់ មិនក្រវល់​ក្រវាយ ចិត្តក៏នឹងល្អ ជាចិត្ត​មានអារម្មណ៍​តែមួយ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ តថាគត​នោះ លុះស្ងាត់​ចាកកាម​ទាំងឡាយ ស្ងាត់ចាកធម៌​ទាំងឡាយ​ជា​អកុសលហើយ ក៏ចូលបឋមជ្ឈាន ដែល​ប្រកបដោយ​វិតក្កវិចារៈ មានបីតិ និង​សុខ ដែលកើត​អំពើ​សេចក្ដី​ស្ងប់ស្ងាត់ ព្រោះ​រម្ងាប់វិតក្កវិចារៈ តថាគត បានចូល​ដល់​ទុតិយជ្ឈាន ជាធម្មជាត​កើតមាន​ក្នុង​​សន្ដាន ចិត្ត​ប្រកបដោយ​សេចក្ដី​ជ្រះថ្លា មាន​សភាព​ជាចិត្ត​ខ្ពស់ឯក មិនមាន​វិតក្កៈ មិនមាន​វិចារៈ មានតែបីតិ និង​សុខ កើតអំពី​សមាធិ ព្រោះ​លះបង់​បីតិ​ចេញ​ហើយ តថាគត ជាបុគ្គល​ព្រងើយផង មានសតិ សម្បជញ្ញៈផង សោយសុខ​ដោយនាមកាយ​ផង ព្រះ​អរិយ​ទាំងឡាយ តែងសរសើរ​នូវបុគ្គល ដែល​បាននូវ​តតិយជ្ឈាន​នោះថា បុគ្គល​អ្នកបាន​តតិយជ្ឈាន មានចិត្ត​ព្រងើយ មានស្មារតី មានប្រក្រតី​នៅជាសុខ ព្រោះ​តតិយជ្ឈាន​ណា តថាគត ក៏បានដល់​នូវ​តតិយជ្ឈាន​នោះ ព្រោះលះបង់​នូវសេចក្ដី​សុខ​ផង ព្រោះលះបង់​នូវសេចក្ដី​ទុក្ខផង ព្រោះ​រំលត់​នូវសោមនស្ស និង​ទោមនស្ស​អំពីមុន​ផង តថាគត​បានចូល​ដល់​ចតុត្ថជ្ឈាន ដែល​ឥតទុក្ខ ឥតសុខ មាន​សតិ​ដ៏ស្អាត ប្រាកដ​ចំពោះ​ត្រង់​ឧបេក្ខា កាលដែលចិត្ត​ខ្ជាប់ខ្ជួន បរិសុទ្ធ​ផូរផង់ មិនមាន​កិលេស ប្រាសចាក​សេចក្ដី​សៅហ្មង ជាចិត្តទន់ សមគួរ​ដល់កម្ម ជាចិត្ត​នឹងធឹង​ មិនញាប់ញ័រ​យ៉ាងនេះហើយ តថាគត ក៏បានបង្អោន​ចិត្តចូលទៅ​ក្នុងបុព្វេនិវាសានុស្សតិញ្ញាណ តថាគត ក៏រលឹក​ជាតិ ដែលបាន​អាស្រ័យ​នៅអំពីមុន ជាអនេកជាតិ គឺ​រលឹកបាន ១ជាតិ ​​២ជាតិ ៣ជាតិ ៤ជាតិ ៥ជាតិ ១០ជាតិ ២០ជាតិ ៣០ជាតិ ៤០ជាតិ ៥០ជាតិ ១០០ជាតិ ១ពាន់ជាតិ ១សែនជាតិ​ក៏បាន រលឹក​បានច្រើន​សំវដ្ដកប្ប ច្រើន​វិវដ្ដកប្ប ច្រើន​សំវដ្ដវិវដ្ដកប្ប​ក៏បាន ដូច្នេះ​ថា​ តថាគត​បានកើត​ក្នុងភព​ឯណោះ មានឈ្មោះ​យ៉ាងនេះ មានគោត្ត​យ៉ាងនេះ មាន​សម្បុរ​យ៉ាងនេះ មានអាហារ​យ៉ាងនេះ សោយសុខ​ទុក្ខយ៉ាងនេះ មានកំណត់​អាយុ​ប៉ុណ្ណេះ តថាគត​ច្យុតចាកអត្តភាព​នោះហើយ បានទៅកើត​ក្នុងភពឯណោះ ដែល​ទៅកើតក្នុង​ភពនោះ តថាគត មានឈ្មោះ​យ៉ាងនេះ មានគោត្ត​យ៉ាងនេះ មានសម្បុរ​យ៉ាងនេះ មាន​អាហារយ៉ាងនេះ បានសោយសុខ ទុក្ខយ៉ាងនេះ មានកំណត់អាយុ​ប៉ុណ្ណេះ តថាគត​ច្យុតចាក​អត្តភាព​នោះហើយ មកកើត​ក្នុងភពនេះ។ តថាគតរលឹក​តាមនូវជាតិ ដែល​អាស្រ័យ​នៅពីមុន​បានច្រើន​ជាតិ ព្រម​ទាំងអាការ ព្រមទាំង​ឧទ្ទេស​យ៉ាងនេះ។ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ បឋមវិជ្ជា​នេះហើយ ដែល​តថាគត បានក្នុង​យាមជាដំបូង​នៃរាត្រី អវិជ្ជា​ខ្ចាត់បាត់​ទៅ វិជ្ជា​ក៏កើតឡើង ងងឹត​ខ្ចាត់បាត់ទៅ ពន្លឺក៏​កើតឡើង ដល់​តថាគត​ ដូចជា​បុគ្គល​ដែលមិន​ប្រហែសធ្វេស ខំប្រឹងដុត​បំផ្លាញ​កិលេស មានចិត្ត​បញ្ជូនទៅ។ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ នេះឯង​ជាការ​ញាស់​ចេញជាដំបូង របស់តថាគត ដូចជា​កូនមាន់​ញាស់ចេញ​ចាកសម្បក​ស៊ុត។ កាលដែលចិត្ត​ខ្ជាប់ខ្ជួន បរិសុទ្ធ ផូរផង់ មិនមាន​កិលេស ប្រាសចាក​សេចក្ដី​សៅហ្មង ជាចិត្តទន់​ សមគួរ​ដល់កម្ម ជាចិត្ត​នឹងធឹង មិនញាប់ញ័រ​យ៉ាងនេះ​ហើយ តថាគត ទើបបង្អោនចិត្ត ដើម្បី​ដឹងនូវ​ចុតិ និង​បដិសន្ធិ​នៃសត្វ​ទាំងឡាយ (ចុតូបបាតញ្ញាណ)។ តថាគត​ពិចារណា​មើលនូវសត្វ​ទាំងឡាយ ដែល​ច្យុត និង​ចាប់​បដិសន្ធិ ថោកទាប និងឧត្ដម មានសណ្ឋានល្អ និងអាក្រក់ ទៅកាន់​សុគតិ និង​ទុគ្គតិ ដោយ​ចក្ខុ​ដូចជា​ទិព្វ ដ៏បរិសុទ្ធ ក្រៃលែង​ជាងចក្ខុ​របស់​មនុស្ស​សាមញ្ញ ក៏ដឹងច្បាស់​នូវសត្វ​ទាំងឡាយ ដែលអន្ទោល​ទៅតាមកម្ម​ថា អើហ្ន៎! សត្វទាំងឡាយ​អម្បាល​នេះ ប្រកប​ដោយ​កិរិយា​ប្រព្រឹត្ត​អាក្រក់​ដោយកាយ ដោយវាចា ដោយចិត្ត និយាយ​តិះដៀល​អរិយបុគ្គល​ទាំងឡាយ ជាមិច្ឆាទិដ្ឋិ ប្រកាន់មាំ​នូវកម្ម ជា​មិច្ឆាទិដ្ឋិ សត្វ​ទាំងនោះ លុះ​រំលាង​ខន្ធ បន្ទាប់​អំពី​មរណៈ ក៏ទៅកើត​ឯអបាយ ទុគ្គតិ វិនិបាត នរក មួយសោត ឱហ្ន៎‌! សត្វទាំងឡាយ​នេះ ប្រកប​ដោយកិរិយា​ប្រព្រឹត្តល្អ ដោយកាយ ដោយវាចា ដោយចិត្ត មិនតិះ​ដៀល​អរិយបុគ្គល​ទាំងឡាយ ជាសម្មាទិដ្ឋិ ប្រកាន់មាំ​នូវកម្មជា​សម្មាទិដ្ឋិ សត្វទាំងនោះ លុះ​រំលាង​ខន្ធ បន្ទាប់​អំពីមរណៈ ក៏ទៅកើត​ឯឋាន​សុគតិ សួគ៌ ទេវលោក។ តថាគត​ពិចារណា​មើលសត្វ​ទាំងឡាយ ដែលច្យុត និងចាប់​បដិសន្ធិ ថោកទាប និង​ឧត្ដម មាន​សណ្ឋានល្អ និង​អាក្រក់ ទៅកាន់សុគតិ និងទុគ្គតិ ដោយ​ចក្ខុដូចជា​ទិព្វ ដ៏បរិសុទ្ធ​ក្រៃលែង​ជាង​ចក្ខុរបស់​មនុស្ស​សាមញ្ញ ក៏ដឹងច្បាស់​នូវ​សត្វទាំងឡាយ ដែល​អន្ទោលទៅ​តាមកម្ម ដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះ។ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ វិជ្ជាទី២ នេះហើយ ដែលតថាគត​បានក្នុង​យាម​ជា​កណ្ដាល​នៃរាត្រី អវិជ្ជាខ្ចាត់​បាត់ទៅ វិជ្ជា ក៏កើតឡើង ងងឹត​ខ្ចាត់បាត់ទៅ ពន្លឺ​ក៏កើតឡើង ដល់តថាគត ដូចជាបុគ្គល​មិនប្រហែស​ធ្វេស ខំប្រឹងដុត​បំផ្លាញកិលេស មានចិត្ត​បញ្ជូន​ទៅ។ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ នេះឯង​ជាការ​ញាស់ចេញ ជាគំរប់ ២ របស់តថាគត ដូចជា​កូនមាន់ ដែលញាស់ចេញ​ចាកសម្បកស៊ុត។ កាលដែលចិត្ត​ខ្ជាប់ខ្ជួន បរិសុទ្ធ ផូរផង់ មិនមាន​កិលេស ប្រាសចាក​សេចក្ដី​សៅហ្មង ជាចិត្តទន់ សមគួរ​ដល់កម្ម ជាចិត្តនឹងធឹង មិន​ញាប់ញ័រ យ៉ាងនេះហើយ តថាគត ទើប​បង្អោនចិត្ត​ទៅ ដើម្បីដឹង​នូវធម៌​ជាគ្រឿង​អស់ទៅ​នៃ​អាសវៈ​ទាំងឡាយ (​អាសវក្ខយញ្ញាណ)។ តថាគត​ដឹងប្រាកដ​តាមពិតថា នេះ​ជា​ទុក្ខ ដឹងប្រាកដ​តាមពិតថា នេះជា​ហេតុនាំឲ្យ​កើតទុក្ខ ដឹង​ប្រាកដ​តាម​ពិតថា នេះ​ជា​សេចក្ដី​រំលត់ទុក្ខ ដឹង​ប្រាកដតាម​ពិតថា នេះ​ជា​ឧបាយឲ្យ​បានដល់​នូវ​សេចក្ដី​រលត់ទុក្ខ ដឹង​ប្រាកដតាម​ពិតថា ធម៌​ប៉ុណ្ណេះ​ជាអាសវៈ ​ដឹង​ប្រាកដ​តាមពិតថា ធម៌នេះ​ជាហេតុ​នាំឲ្យកើត​អាសវៈ ដឹង​ប្រាកដ​តាម​ពិតថា នេះ​ជាសេចក្ដី​រលត់​នៃអាសវៈ ដឹង​ប្រាកដ​តាម​ពិតថា នេះជា​ឧបាយ​ឲ្យបាន​ដល់នូវ​សេចក្ដី​រលត់​នៃអាសវៈ កាល​ដែល​តថាគត​ដឹង​យ៉ាង​នេះ ឃើញ​យ៉ាងនេះ ចិត្ត​នៃ​តថាគត​ក៏ផុត​ចាក​គ្រឿង​ត្រាំង គឺ​កាមផង គឺ​ភពផង គឺ​អវិជ្ជា​ផង កាល​បើចិត្ត​នៃ​តថាគត បាន​រួចផុត​ស្រឡះ​ហើយ សេចក្ដី​ដឹងថា​ចិត្តផុត​ស្រឡះ ក៏កើត​ប្រាកដ​ឡើង តថាគត ដឹងច្បាស់​ថា កំណើត​របស់អញ​អស់ហើយ ព្រហ្មចរិយធម៌ អញ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​គ្រប់គ្រាន់​ហើយ សោឡសកិច្ច អញក៏បានធ្វើស្រេច​ហើយ មគ្គភាវនាកិច្ច​ដទៃ ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​សោឡកិច្ចនេះទៀត​មិនមាន​ឡើយ។ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ វិជ្ជា​ទី៣ នេះ​ហើយ ដែល​តថាគត​បានក្នុង​យាមជា​បំផុត​នៃរាត្រី អវិជ្ជា​ខ្ចាត់​បាត់ទៅ វិជ្ជា​ក៏កើត​ឡើង ងងឹត​ខ្ចាត់បាត់​ទៅ ពន្លឺ​ក៏កើតឡើង ដល់​តថាគត​ ដូចជា​បុគ្គល​មិន​ប្រហែស​ធ្វេស ខំប្រឹង​ដុត​បំផ្លាញ​កិលេស មាន​ចិត្តបញ្ជូន​ទៅ។ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ នេះឯង​ជាការ​ញាស់​ជា​គំរប់ ៣ របស់​តថាគត ដូចគ្នា​នឹងការ​ញាស់ចេញ​របស់កូន​មាន់អំពី​សម្បកស៊ុត។ កាលបើ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់យ៉ាង​នេះហើយ វេរញ្ជព្រាហ្មណ៍ បាន​ក្រាបទូល​ព្រះ​ដ៏មាន​ព្រះភាគ​វិញថា ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ព្រះអង្គ​ជាចម្បង​ជាងមនុស្ស ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ព្រះអង្គ​ប្រសើរ​បំផុត​ជាងមនុស្ស បពិត្រ​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ច្បាស់ពេក​ណាស់ បពិត្រ​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ច្បាស់ពេក​ណាស់ បពិត្រ​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន ធម៌​ដែល​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើន​សំដែង​ហើយ ដោយ​អនេកបរិយាយ​យ៉ាងនេះ (ភ្លឺច្បាស់ណាស់) គួរនា​ដូចជា​មនុស្ស​ចាប់របស់​ដែល​គេផ្កាប់ចុះ ឲ្យផ្ងារឡើង ពុំនោះ ដូចមនុស្ស​បើក​បង្ហាញ​របស់​ដែល​គេលាក់​បិទបាំង ពុំនោះសោត ដូចជា​មនុស្ស​ប្រាប់ផ្លូវ​ដល់​អ្នក​វង្វេង​ទិស ឬក៏ដូចជា​មនុស្ស​កាន់ប្រទីប​ទ្រោល​បំភ្លឺក្នុង​ទីងងឹត ដោយគិតថា​ មនុស្ស​អ្នកមាន​ភ្នែក នឹង​ឃើញនូវ​រូប​ទាំងឡាយ​បាន ខ្ញុំព្រះអង្គនុ៎ះ សូមដល់នូវ​ព្រះគោតម​ដ៏ចំរើនផង ព្រះ​ធម៌ផង ព្រះភិក្ខុ​សង្ឃផង ជាទីពឹង​ទីរលឹក ចាប់ដើមតាំង​ពីថ្ងៃនេះ​ទៅ សូម​ព្រះ​គោតម​ដ៏ចំរើន ជ្រាបនូវ​ខ្ញុំព្រះអង្គ ថាជា​ឧបាសក អ្នកដល់​សរណៈ​ស្មើដោយ​ជីវិត។

សីហសូត្រ ទី២

(២. សីហសុត្តំ)

[១២] សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ កាលគង់​ក្នុង​កូដាគារសាលា នា​មហាវន ជិត​ក្រុង​វេសាលី។ សម័យនោះឯង ពួក​លិច្ឆវី​ជន​ច្រើននាក់ ដែល​មាន​កេរ្តិឈ្មោះ ល្បីល្បាញ អង្គុយ​ប្រជុំគា្ន​ក្នុង​សណ្ឋាគារសាលា ពោល​សរសើរ​គុណ​ព្រះពុទ្ធ សរសើរ​គុណ​ព្រះធម៌ សរសើរ​គុណ​ព្រះសង្ឃ ដោយ​អនេក​បរិយាយ។ ជួន​សម័យ​នោះឯង សីហសេនាបតី ជាសាវក​របស់​និគន្ថនាដបុត្រ អង្គុយ​ក្នុង​បរិសទ្យ​នោះដែរ។ គ្រានោះ សីហសេនាបតី មាន​សេចក្ដី​ត្រិះរិះ​ដូច្នេះ​ថា ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​អង្គនោះ ជាក់ជា​អរហន្ត សម្មាសម្ពុទ្ធ​ប្រាកដ បានជា​ពួកលិច្ឆវិជន​ច្រើននាក់ ដែលមាន​កេរ្តិឈ្មោះ​ល្បីល្បាញ​ទាំង​នោះ អង្គុយ​ប្រជុំគា្នក្នុង​សណ្ឋាគារសាលា ពោល​សរសើរ​គុណព្រះពុទ្ធ សរសើរ​គុណ​ព្រះធម៌ សរសើរ​គុណ​ព្រះសង្ឃ ដោយ​អនេកបរិយាយ បើដូច្នោះ គួរតែអញ​ចូល​ទៅ​ដើម្បី​ជួបនឹង​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ជា​ព្រះអរហន្ត​សម្មាសម្ពុទ្ធ​អង្គនោះ។ លំដាប់​នោះ សីហសេនាបតី ចូលទៅឯលំនៅ​និគន្ថនាដបុត្រ លុះចូល​ទៅដល់​ហើយ បានស្នើសេចក្ដី​នេះ នឹង​និគន្ថនាដបុត្រ​ថា បពិត្រ​លោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំចង់ចូលទៅ​ដើម្បីជួប​នឹង​ព្រះសមណ​គោតម។ និគន្ថនាដបុត្រ​តបថា ម្នាលសីហៈ អ្នកឯង ជាកិរិយវាទ នឹងចូល​ទៅជួប​ព្រះ​សមណគោតម ជាអកិរិយវាទដូចម្ដេចកើត ម្នាលសីហៈ ព្រោះថា សមណគោតម ជាអកិរិយវាទ តែងសំដែងធម៌ ដើម្បី​ឃាត់កិច្ចការថា​មិនត្រូវធ្វើ ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក ដោយ​ធម៌នោះ​ដែរ។ លំដាប់នោះ ការប្រុងប្រៀប​ដំណើរដើម្បីទៅ​ជួប​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ របស់​សីហសេនាបតី ក៏ត្រឡប់​ជាអាក់ខាន​ទៅវិញ។ ពួកលិច្ឆវីជន​ច្រើននាក់ ដែលមាន​កេរ្តិ​ឈ្មោះ​ល្បីល្បាញ អង្គុយ​ប្រជុំគា្ន​ក្នុង​សណ្ឋាគារសាលា ពោលសរសើរ​គុណព្រះពុទ្ធ សរសើរ​គុណ​ព្រះធម៌ សរសើរ​គុណ​ព្រះសង្ឃ ដោយអនេកបរិយាយ ក្នុងលើក​ទី២ ទៀត។ សីហសេនាបតី មាន​សេចក្ដី​ត្រិះរិះ​ក្នុងលើក​ទី២ ទៀត​ដូច្នេះថា ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​អង្គនោះ ជាក់ជា​ព្រះអរហន្ត​សម្មាសម្ពុទ្ធ​ប្រាកដ បានជា​ពួក​លិច្ឆវិជន ច្រើន​នាក់​ដែល​មាន​កេរ្តិឈ្មោះ​ល្បីល្បាញ​ទាំងនេះ អង្គុយ​ប្រជុំគា្ន​ក្នុង​សណ្ឋាគារ​សាលា ពោល​សរសើរ​គុណព្រះពុទ្ធ សរសើរ​គុណព្រះធម៌ សរសើ​គុណ​ព្រះសង្ឃ ដោយ​អនេកបរិយាយ បើដូច្នោះ គួរតែអញ​ចូលទៅ​ដើម្បីជួប​នឹងព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ជា​ព្រះ​អរហន្ត​សម្មាសម្ពុទ្ធ​អង្គនោះ។ លំដាប់​នោះ សីហសេនាបតី ក៏ចូលទៅ​ឯលំនៅ​របស់​និគន្ថនាដ​បុត្រ លុះ​ចូលទៅ​ដល់ហើយ បានស្នើ​សេចក្ដី​នេះនឹង​និគន្ថនាដបុត្រ​ថា បពិត្រ​លោក​ដ៏ចំរើន ខ្ញុំចង់ចូល​ទៅ​ដើម្បីជួប​ព្រះសមណ​គោតម។ និគន្ថនាដបុត្រ​តបថា ម្នាល​សីហៈ ចំណែក​អ្នកឯង​ជាកិរិយវាទ នឹង​ចូលទៅ​ដើម្បី​ជួប​ព្រះសមណ​គោតម ជា​អកិរិយវាទ​ដូចម្ដេច​កើត ម្នាលសីហៈ ព្រោះថា សមណ​គោតម ជាអកិរិយវាទ តែង​សំដែងធម៌​ដើម្បី​ឃាត់ថា កិច្ចការ មិនត្រូវធ្វើ ទាំងទូន្មាន​ពួក​សាវក​ដោយធម៌​នោះដែរ។ ការ​​ប្រុងប្រៀប​ដំណើរ​ដើម្បី​ទៅជួប​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ របស់​សីហសេនាបតី ក៏ត្រឡប់​ជា​អាក់ខានទៅវិញ ក្នុងលើក​ទី២ ទៀត។ ពួក​លិច្ឆវីជន​ច្រើន​នាក់ ដែល​មាន​កេរ្តិឈ្មោះ​ល្បីល្បាញ អង្គុយ​ប្រជុំគា្ន​ក្នុង​សណ្ឋាគារសាលា ពោល​សរសើរ​គុណ​ព្រះពុទ្ធ សរសើរ​គុណ​ព្រះធម៌ សរសើរ​គុណព្រះសង្ឃ ដោយ​អនេកបរិយាយ ក្នុង​លើកទី៣​ទៀត។ សីហសេនាបតី មាន​សេចក្តី​ត្រិះរិះ​ក្នុង​លើក​ទី៣ ដូច្នេះថា ព្រះដ៏​មានព្រះភាគ​អង្គនោះ ជាក់​ជា​ព្រះអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធ​ប្រាកដ បាន​ជាពួក​លិច្ឆវិជន​ច្រើននាក់ ដែល​មាន​កេរ្តិឈ្មោះ​ល្បីល្បាញ​ទាំងនេះ អង្គុយ​ប្រជុំគា្ន​ក្នុង​សណ្ឋាគារ​សាលា ពោល​សរសើរ​គុណ​ព្រះពុទ្ធ សរសើរ​គុណព្រះធម៌ សរសើរគុណ​ព្រះសង្ឃ ដោយ​អនេកបរិយាយ ក៏​ឯ​និគ្រន្ថ​ទាំង​ឡាយនេះ ទោះបី​អញលាក្ដី មិន​លាក្ដី នឹងហ៊ាន​ធ្វើអ្វី បើដូច្នោះ អញ​មិន​បាច់​លា​និគន្ថនាដបុត្រទេ នឹងចូលទៅ​ដើម្បីជួប​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ជា​ព្រះអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធ​នោះ​តែ​ម្ដង។ លំដាប់​នោះ សីហសេនាបតី​ចេញ​ទៅអំពីក្រុង​វេសាលី​ពេលជ្រេ​ពី​ត្រង់ ដោយ​រថ​ចំនួន​ប្រាំរយ ដើម្បី​ជួប​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទី (ទៅ) ដោយ​យានបាន​ត្រឹម​ណា​ ក៏ទៅ​ដោយ​យាន​ត្រឹមនោះ ហើយចុះ​អំពីយាន ដើរដោយ​ជើង ចូលទៅ​កាន់​អារាម។ លំដាប់​នោះ សីហសេនាបតី ក៏ចូល​ទៅគាល់​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូល​ទៅដល់​ហើយ ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ហើយ​អង្គុយ​ក្នុងទីដ៏​សមគួរ។ លុះ​សីហសេនាបតី អង្គុយ​ក្នុង​ទីដ៏​សមគួរ​ហើយ បាន​ក្រាបទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ដូច្នេះ​ថា បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏​ចំរើន ខ្ញុំ​ព្រះអង្គ​បាន​ឮពាក្យ​នេះថា ព្រះសមណ​គោតម ជា​អកិរិយវាទ តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បី​ឃាត់ថា កិច្ចការ​​មិនត្រូវ​ធ្វើ ទាំង​ទូន្មាន​ពួក​សាវក​ដោយធម៌​នោះដែរ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ជនទាំង​ឡាយណា ពោលពាក្យ​យ៉ានេះថា ព្រះសមណ​គោតម ជា​អកិរិយវាទ តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បី​ឃាត់ថា កិច្ចការ​មិនត្រូវធ្វើ ទាំង​ទូន្មានពួក​សាវក​ដោយធម៌​នោះដែរ បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចុះជនទាំងឡាយ​នោះ ឈ្មោះថា​អ្នកពោល​តាមពាក្យ​ដែល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ពោល​ហើយផង ឈ្មោះថា​មិនពោល​បង្កាច់​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ដោយ​ពាក្យ​មិនពិតផង ឈ្មោះថា ព្យាករ​នូវធម៌​សមគួរ​ដល់ធម៌​ផង លំអាន​នៃពាក្យ​តូចធំ ប្រកប​ដោយធម៌​តិចតួច រមែង​មិនមក​កាន់ឋានៈ​គួរតិះដៀល​ផងទេឬ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ព្រោះយើងខ្ញុំមិនបាន​ប្រាថ្នា​បង្កាច់​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ឡើយ។ ព្រះសាស្ដា​ទ្រង់​ត្រាស់​តបថា ម្នាល​សីហៈ ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជា​អកិរិយវាទ តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បី​ឃាត់ថា កិច្ចការ​មិនត្រូវធ្វើ ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះដែរ ដែល​គេថានោះ ត្រូវហើយ។ ម្នាល​សីហៈ ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជា​កិរិយវាទ តែងសំដែងធម៌ ដើម្បីធ្វើដែរ ទាំងទូន្មាន​​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ ត្រូវហើយ។ ម្នាល​សីហៈ ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជាឧច្ឆេទវាទ តែង​សំដែងធម៌ ដើម្បី​កាត់ផ្ដាច់​ផ្ដិល​ដែរ ទាំងទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ ដែលគេថានោះ ត្រូវហើយ។ ម្នាល​សីហៈ ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​ខ្ពើម​រអើម តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បី​សេចក្ដី​ខ្ពើម​រអើម ទាំងទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ ត្រូវហើយ។ ម្នាលសីហៈ ដែល​អ្នកផង​ថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​បំផ្លាញ តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បី​បំផ្លាញ ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ ដែលគេថានោះ ត្រូវហើយ។ ម្នាល​សីហៈ ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះ​សមណ​គោតម ជាអ្នក​ដុតកំដៅ តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បី​ដុតកំដៅ ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ ដែលគេថានោះ ត្រូវហើយ។ ម្នាលសីហៈ ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជាមនុស្ស​ឥតកំណើត តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បីឥត​កំណើត ទាំង​ទូន្មាន​ពួក​សាវក​ដោយ​ធម៌នោះ​ ដែលគេថានោះ ត្រូវហើយ។ ម្នាល​សីហៈ ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​លួងលោម ទាំងទូន្មានពួកសាវកដោយធម៌នោះ ដែលគេថានោះ ត្រូវ​ហើយ។ ម្នាល​សីហៈ ចុះបរិយាយ​ដែលអ្នកផង​ថា ព្រះសមណគោតម ជា​អកិរិយវាទ តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បីឃាត់​ថា កិច្ចការ​មិនត្រូវធ្វើ ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ តើ​ដូចម្ដេច។ ម្នាលសីហៈ ព្រោះថា តថាគត តែង​និយាយថា មិនគួរធ្វើ​កាយទុច្ចរិត វចីទុច្ចរិត មនោទុច្ចរិត​ទេ តែង​និយាយ​ថា មិនគួរធ្វើ​អកុសល​ទាំងឡាយ​ដ៏អាក្រក់​ច្រើន​ប្រការ​ទេ។ ម្នាល​សីហៈ នេះឯង​ជា​បរិយាយ​ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជា​អកិរិយវាទ តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បី​ឃាត់ថា កិច្ចការ​មិនត្រូវធ្វើ ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ។ ម្នាល​សីហៈ ចុះ​បរិយាយ​ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជា​កិរិយវាទ តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បីធ្វើ ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ តើ​ដូចម្ដេច។ ម្នាល​សីហៈ ព្រោះថា​តថាគត​តែង​និយាយថា គួរធ្វើ​កាយសុចរិត វចីសុចរិត មនោសុចរិត តែង​និយាយ​ថា គួរធ្វើ​កុសល​ធម៌ទាំងឡាយ​ច្រើនប្រការ។ ម្នាល​សីហៈ នេះឯង ជា​បរិយាយ ដែល​អ្នកផង​ថា ព្រះសមណ​គោតម ជាកិរិយវាទ តែងសំដែង​ធម៌ ដើម្បីធ្វើ ទាំង​ទូន្មាន​ពួក​សាវក ដោយធម៌នោះ។ ម្នាល​សីហៈ ចុះ​បរិយាយ​ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជា​ឧច្ឆេទវាទ តែង​សំដែងធម៌ ដើម្បីកាត់​ផ្ដាច់ផ្ដិល ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ តើ​ដូចម្ដេច។ ម្នាល​សីហៈ ព្រោះថា តថាគត​តែង​និយាយ ចំពោះ​ការកាត់​ផ្ដាច់ផ្ដិល​រាគៈ ទោសៈ មោហៈ តែងនិយាយ​ចំពោះការកាត់​ផ្ដាច់ផ្ដិល​នូវ​អកុសលធម៌​ទាំងឡាយ​ច្រើន​ប្រការ។ ម្នាល​សីហៈ នេះឯង​ជា​បរិយាយ ដែលអ្នកផង​ថា ព្រះសមណ​គោតម ជា​ឧច្ឆេទវាទ តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បីកាត់​ផ្ដាច់ផ្ដិល ទាំងទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ។ ម្នាល​សីហៈ ចុះបរិយាយ ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​ខ្ពើម​រអើម តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បី​ខ្ពើមរអើម ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ តើ​ដូចម្ដេច។ ម្នាល​សីហៈ ព្រោះថា តថាគត​ខ្ពើមរអើម​កាយទុច្ចរិត វចីទុច្ចរិត មនោទុច្ចរិត ខ្ពើម​រអើម ការ​ប្រកប​ចិត្ត ផ្ដេកផ្ដិត​ទៅរកអកុសលធម៌​ទាំងឡាយ​ដ៏អាក្រក់​ច្រើន​ប្រការ។ ម្នាល​សីហៈ នេះឯង​ជា​បរិយាយ​ដែលអ្នកផង​ថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​ខ្ពើមរអើម តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បី​ខ្ពើមរអើម ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ។ ម្នាល​សីហៈ ចុះ​បរិយាយ​ដែល​អ្នកផង​ថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​បំផ្លាញ តែង​សំដែងធម៌ ដើម្បី​បំផ្លាញ ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ តើដូចម្ដេច។ ម្នាល​សីហៈ ព្រោះថា តថាគត សំដែង​ធម៌ ដើម្បី​បំផ្លាញ​រាគៈ ទោសៈ មោហៈ សំដែង​ធម៌ ដើម្បីបំផ្លាញ​អកុសលធម៌​ទាំងឡាយ ដ៏​អាក្រក់​ច្រើន​ប្រការ។ ម្នាល​សីហៈ នេះឯង​ជាបរិយាយ​ដែលអ្នកផង​ថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​បំផ្លាញ តែងសំដែង​ធម៌ ដើម្បី​បំផ្លាញ ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយ​ធម៌នោះ។ ម្នាល​សីហៈ ចុះបរិយាយ​ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​ដុតកំដៅ តែង​សំដែងធម៌ ដើម្បីដុត​កំដៅ ទាំងទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ តើ​ដូចម្ដេច។ ម្នាល​សីហៈ តថាគត តែង​និយាយ​ចំពោះ​កាយទុច្ចរិត វចីទុច្ចរិត មនោទុច្ចរិត ជាទីតាំង​នៃ​សេចក្ដី​ក្ដៅក្រហាយ ជា​អកុសលធម៌​ដ៏អាក្រក់។ ម្នាល​សីហៈ អកុសលធម៌​ទាំងឡាយ​ដ៏អាក្រក់ ដែលជា​ទីតាំង​នៃសេចក្ដី​ក្ដៅក្រហាយ បើអ្នក​ណា បានលះបង់​ស្រឡះ​ហើយ បាន​ផ្ដាច់ផ្ដិល​ឫសគល់​អស់ហើយ បានធ្វើ​មិនឲ្យ​មានទីកើត ដូចជា​ដើមត្នោត ដែល​គេគាស់រំលើង​ ឲ្យលែងដុះ​តទៅទៀត​ហើយ បានធ្វើ​ឲ្យលែង​មានបែប​ភាព តទៅទៀត​ហើយ ឲ្យជាធម៌​លែងមាន​កំណើត​តទៅមុខ​ទៀតហើយ តថាគត ហៅអ្នកនោះ​ថា អ្នក​ដុត​កំដៅ។ ម្នាលសីហៈ អកុសលធម៌ទាំងឡាយ​ដ៏អាក្រក់ ដែលជា​ទី​តាំង​នៃ​សេចក្ដី​ក្ដៅ​ក្រហាយ តថាគត​បានលះបង់​ស្រឡះហើយ បានផ្ដាច់​ផ្ដិល​ឫសគល់ហើយ បានធ្វើ​មិនឲ្យ​មាន​ទីកើត ដូចជា​ដើមត្នោត ដែលគេគាស់​រំលើង ឲ្យលែងដុះ​តទៅ​ទៀត​ហើយ បានធ្វើ​ឲ្យលែង​មានបែប​ភាព តទៅ​ទៀតហើយ ឲ្យជាធម៌​លែង​មាន​កំណើត​តទៅមុខ​ទៀត​ហើយ។ ម្នាល​សីហៈ នេះឯង​ជា​បរិយាយ​ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​ដុតកំដៅ តែង​សំដែងធម៌ ដើម្បី​ដុតកំដៅ ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ។ ម្នាល​សីហៈ បរិយាយ​ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជាមនុស្ស​មិនមាន​កំណើត តែង​សំដែងធម៌ ដើម្បីមិន​មានកំណើត ទាំងទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ តើ​ដូចម្ដេច។ ម្នាល​សីហៈ កិរិយាដេក​ក្នុងគភ៌​តទៅទៀត ដំណើរ​កើតក្នុង​ភពតទៅ​ទៀត បើអ្នកណា បាន​លះស្រឡះ​ហើយ បានផ្ដាច់ផ្ដិល​ឫសគល់​អស់ហើយ បានធ្វើ​មិនឲ្យមាន​ទីកើត ដូចជា​ដើមត្នោត ដែលគេ​គាល់រំលើង​ ឲ្យលែង​ដុះតទៅ​ទៀតហើយ ឲ្យជាធម៌​លែងមាន​កំណើត​តទៅខាង​មុខទៀត​ហើយ តថាគត ហៅអ្នក​នោះថា ជាអ្នក​មិនមាន​កំណើត។ ម្នាល​សីហៈ កិរិយាដេក​នៅក្នុងគភ៌​តទៅទៀត ដំណើរ​កើតក្នុង​ភពតទៅ​ទៀត តថាគត បាន​លះបង់​ស្រឡះហើយ បានផ្ដាច់ផ្ដិល​អស់​ហើយ បានធ្វើ​មិនឲ្យមាន​ទីកើត ដូចជា​ដើមត្នោត ដែលគេគាស់រំលើង ឲ្យលែងដុះ​តទៅទៀត​ហើយ បានធ្វើឲ្យ​លែងមាន​បែបភាព​តទៅ​ទៀត​ហើយ ឲ្យជាធម៌​លែង​មានកំណើត​តទៅខាង​មុខទៀត​ហើយ។ ម្នាល​សីហៈ នេះឯង​ជាបរិយាយ ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​មិនមាន​កំណើត តែង​សំដែង​ធម៌ ដើម្បីមិនមាន​កំណើត ទាំង​ទូន្មានពួក​សាវក​ដោយធម៌​នោះ។ ម្នាល​សីហៈ បរិយាយ​ដែលអ្នក​ផងថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​លួងលោម តែងសំដែង​ធម៌ ដើម្បី​លួងលោម ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ តើដូចម្ដេច។ ម្នាល​សីហៈ ព្រោះថា តថាគត ជាអ្នក​លួងលោម តែង​សំដែងធម៌ ដើម្បី​លួងលោម ដោយសេចក្ដី​លួងលោម​យ៉ាង​ក្រៃលែង ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ។ ម្នាល​សីហៈ នេះឯង​ជា​បរិយាយ ដែល​អ្នកផង​ថា ព្រះសមណ​គោតម ជាអ្នក​លួងលោម តែង​សំដែងធម៌ ដើម្បី​លួងលោម ទាំង​ទូន្មាន​ពួកសាវក​ដោយធម៌​នោះ។ កាលបើ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់​យ៉ាង​នេះ​ហើយ សីហសេនាបតី បានក្រាបទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​យ៉ាងនេះថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ច្បាស់​ពេកណាស់ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ច្បាស់​ពេកណាស់។បេ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ចាប់ដើម​តាំងអំពី​ថ្ងៃនេះទៅ សូម​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ចាំទុក​នូវខ្ញុំ​ព្រះអង្គ ថាជា​ឧបាសក ដល់សរណៈ​ស្មើដោយជីវិត។ ព្រះសាស្ដា​ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលសីហៈ អ្នកចូរធ្វើ​នូវ​ការពិចារណា រួចហើយសិមធ្វើ (ព្រោះ) ការពិចារណា​រួចហើយ សិមធ្វើ រមែង​ជាគុណ​គាប់​ប្រសើរ​របស់ពួក​មនុស្ស​អ្នកចេះដឹង​ប្រហែល​នឹង​អ្នក។ សីហសេនាបតី ក្រាបបង្គំ​ទូលថា បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏​ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ​មានសេចក្ដី​ពេញចិត្ត ត្រេកអរ​លើសលុប​ហួសប្រមាណ ចំពោះ​ភាសិត​របស់ព្រះអង្គ ដោយ​ហេតុ​ដែល​ព្រះអង្គ សំដែង​នឹង​ខ្ញុំព្រះអង្គ​យ៉ាងនេះថា ម្នាល​សីហៈ អ្នកចូរ​ធ្វើនូវការ​ពិចារណា​រួចហើយសិមធ្វើ (ព្រោះ) ការ​ពិចារណា​រួចហើយ​សិមធ្វើ រមែង​ជាគុណគាប់​ប្រសើរ​របស់ពួក​មនុស្សអ្នក​ចេះដឹង​ប្រហែល​នឹងអ្នក បពិត្រព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ដ្បិត​ពួក​អន្យតិរិ្ថយ បានខ្ញុំព្រះអង្គ​ជាសាវកហើយ ក៏​ដង្ហែ​ទង់ ចូលទៅកាន់​ក្រុងវេសាលី​ទាំងមូល ហើយ​ប្រកាស​សេចក្តី​ថា សីហសេនាបតី បានចុះចូល​មក​ជាសាវក​របស់​ពួកយើង​ហើយ ចំឡែក​តែព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ត្រឡប់​ជាទ្រង់ត្រាស់​ចំពោះ​ខ្ញុំព្រះអង្គ​យ៉ាងនេះ​វិញថា ម្នាល​សីហៈ អ្នកចូរធ្វើ​នូវការពិចារណា រួចហើយ​សិមធ្វើ (ព្រោះ) ការ​ពិចារណា​រួចហើយ​សិមធ្វើ រមែង​ជា​គុណគាប់​ប្រសើរ របស់​មនុស្ស​អ្នកចេះដឹង​ប្រហែល​នឹង​អ្នក បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ​នេះ សូមដល់​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគផង ព្រះធម៌​ផង ព្រះសង្ឃ​ផង ជាទី​ពឹង​ ទីរលឹក ចាប់ដើម​តាំងពីថ្ងៃ​នេះទៅ សូម​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ចាំទុក​នូវខ្ញុំព្រះអង្គ​ថាជា​ឧបាសក អ្នកដល់នូវ​សរណៈ​ស្មើដោយ​ជីវិត ជា​គំរប់​ពីរដង​ផង។ ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាល​សីហៈ ត្រកូល​របស់អ្នក ដូចជា​អណ្ដូងទឹក​របស់​ពួកនិគ្រន្ថ អស់​កាលយូរ​ណាស់​មកហើយ អ្នកគប្បី​សំគាល់​នូវបិណ្ឌបាត ដែលអ្នក​គួរឲ្យ​ដល់ពួក​និគ្រន្ថ ដែលចូល​មករក​នោះផង។ សីហសេនាបតី ក្រាបទូលថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ខ្ញុំ​ព្រះអង្គ មាន​សេចក្ដី​ពេញចិត្ត ត្រេកអរ​លើសលុប​ហួសប្រមាណ ចំពោះ​ភាសិត​របស់​ព្រះអង្គ ដោយ​ហេតុដែល​ព្រះអង្គ​បានសំដែង​នឹងខ្ញុំព្រះអង្គ​យ៉ាងនេះថា ម្នាល​សីហៈ ត្រកូល​របស់អ្នក ដូចជា​អណ្ដូងទឹក របស់​ពួកនិគ្រន្ថ អស់កាល​យូរណាស់​មកហើយ អ្នក​គប្បី​សំគាល់ នូវបិណ្ឌបាត ដែលអ្នកគួរ​ឲ្យដល់ពួកនិគ្រន្ថ ដែលចូល​មករកនោះ​ផង បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ​ធ្លាប់ឮពាក្យ​នេះថា ព្រះសមណ​គោតម ទ្រង់ត្រាស់​យ៉ាង​នេះថា បុគ្គល​ត្រូវឲ្យទាន​ដល់តថាគត​តែម្យ៉ាង មិនត្រូវឲ្យ​ទានដល់ពួក​សាស្ដាដទៃ​ឡើយ បុគ្គលត្រូវ​ឲ្យទាន​ដល់ពួក​សាវក​របស់តថាគត​តែម្យ៉ាង មិនត្រូវឲ្យ​ទានដល់​ពួកសាវក របស់​ពួក​សាស្ដាដទៃ​ឡើយ បុគ្គលឲ្យ​ទានដល់​តថាគត​តែម្យ៉ាង ទើបមាន​ផលច្រើន ឲ្យដល់​ពួក​សាស្ដា​ដទៃ មិនមាន​ផលច្រើន​ឡើយ បុគ្គលឲ្យទាន​ដល់ពួក​សាវក​របស់តថាគត​តែម្យ៉ាង ទើបមាន​ផលច្រើន ឲ្យទាន​ដល់ពួក​សាវក​របស់ពួក​សាស្ដាដទៃ មិនមាន​ផលច្រើន​ឡើយ តែឥឡូវនេះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ត្រឡប់​ជាបបួល​ខ្ញុំព្រះអង្គ ឲ្យធ្វើទាន​ក្នុងពួក​និគ្រន្ថ បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចំណែកខាង​ខ្ញុំព្រះអង្គ គង់នឹង​ដឹងនូវកាល​គួរ ក្នុង​ទាននុ៎ះ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ​នេះ សូមដល់​នូវ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ផង ព្រះធម៌​ផង ព្រះភិក្ខុ​សង្ឃផង ជាទីពឹង ទីរលឹក បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ចាប់ដើមតាំង​អំពីថ្ងៃ​នេះទៅ សូម​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ចំាទុកនូវ​ខ្ញុំព្រះអង្គ ថាជា​ឧបាសក អ្នកដល់​នូវសរណៈ ស្មើដោយ​ជីវិត ជាគំរប់​បីដង​ផង។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់​សំដែង​អនុបុព្វីកថា ចំពោះ​សីហសេនាបតី គឺទ្រង់ប្រកាស​នូវទានកថា សីលកថា សគ្គកថា នូវទោស​របស់​កាម​ដ៏លាមក សៅហ្មង និង​អានិសង្សក្នុង​ការចេញ​ចាកកាម។ កាលណា​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ​ទ្រង់ជ្រាប​ថា សីហសេនាបតី មានចិត្ត​ស្រួល មានចិត្ត​ទន់ មានចិត្ត​ផុត​ចាក​នីវរណធម៌ មានចិត្ត​ខ្ពស់ មានចិត្ត​ជ្រះថ្លាហើយ ទើបទ្រង់​ប្រកាស​នូវធម្មទេសនា ដែល​ព្រះពុទ្ធ​ទាំងឡាយ តែង​លើកឡើង​សំដែង​ដោយ​ព្រះអង្គឯង គឺ ទុក្ខសច្ច សមុទយសច្ច និរោធសច្ច មគ្គសច្ច។ ធម្មតា សំពត់​សស្អាត មិនដិត​ប្រឡាក់​ដោយវត្ថុ​មាន​ពណ៌ខ្មៅ គួរ​ទទួល​ទឹកជ្រលក់​បានដោយ​ល្អ មានឧបមា​ដូចម្ដេច​មិញ ​ធម្មចក្ខុ គឺ​សោតាបត្តិមគ្គ ដ៏​ប្រាសចាក​ធូលី ប្រាសចាក​មនិ្ទល ក៏កើតឡើង​ដល់​សីហសេនាបតី ក្នុងទី​នោះឯង​ថា ធម្មជាត​ណាមួយ ដែលកើត​ឡើង ធម្មជាត​ទាំងអស់នោះ តែងរលត់​ទៅវិញ​ជាធម្មតា មាន​ឧបមេយ្យ​ដូច្នោះ​ឯង។ គ្រានោះ សីហសេនាបតី បានឃើញ​អរិយសច្ចធម៌​ហើយ បាន​លុះអរិយសច្ចធម៌​ហើយ បានដឹងច្បាស់​អរិយសច្ចធម៌ហើយ បានជឿជាក់​អរិយសច្ចធម៌​ហើយ ឆ្លងផុត​សេចក្ដី​សង្ស័យ មិនមាន​ងឿងឆ្ងល់ ដល់នូវ​ភាពជា​អ្នក​ក្លាហាន មិនជឿ​ស្ដាប់បុគ្គល​ដទៃ ក្នុងសាសនា​នៃព្រះសាស្ដា​ ហើយ​ទើប​ក្រាបបង្គំ​ទូល​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន សូមព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ទ្រង់​ទទួល​នូវ​ភត្ត​របស់​ខ្ញុំព្រះអង្គ ជាមួយ​នឹង​ភិក្ខុសង្ឃ ដើម្បីឆាន់ក្នុង​ថ្ងៃស្អែក។ ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ទ្រង់​ទទួល​ដោយ​តុណ្ហីភាព។ លំដាប់នោះ សីហសេនាបតី ដឹងច្បាស់​ថា ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ទទួល​និមន្ដហើយ ទើប​ក្រោកចាក​ទីអង្គុយ ថ្វាយបង្គំ​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ធ្វើ​ប្រទក្សិណ ហើយ​ដើរចេញ​ទៅ។ លំដាប់​នោះ សីហសេនាបតី បាន​ហៅ​បុរស ១នាក់​មកថា ម្នាលបុរស​ដ៏ចំរើន អ្នក​ចូរទៅ ចូរដឹង​នូវសាច់ ដែលគួរ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅតាម​ប្រក្រតី (សាច់ទុកលក់)។ លំដាប់​នោះ សីហសេនាបតី ក៏ចាត់ចែង​ខាទនីយ​ភោជនីយាហារ​ដ៏ផ្ចិតផ្ចង់ ក្នុងផ្ទះ​របស់ខ្លួន ដោយកាល​កន្លងទៅ​នៃរាត្រី​នោះ ទើប​ប្រើបុរស​នោះ ឲ្យទៅក្រាប​ទូល​នូវភត្តកាល​ដល់ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ​ថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន កាល​គួរ​ហើយ ភត្តក្នុង​ផ្ទះ​របស់​សីហសេនាបតី សម្រេច​ហើយ។ លំដាប់នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់​ស្បង់ ប្រដាប់បាត្រ និង​ចីវរ ក្នុងបុព្វណ្ហសម័យ ស្ដេចចូល​ទៅ​កាន់​លំនៅ​របស់​សីហសេនាបតី លុះចូល​ទៅដល់ហើយ ទ្រង់គង់​លើអាសនៈ ដែល​សីហសេនាបតី​ក្រាល​បម្រុង​ទុក ជាមួយនឹង​ភិក្ខុសង្ឃ។ ក្នុងសម័យ​នោះ ពួកនិគ្រន្ថ ជា​ច្រើន​នាក់ ផ្គងនូវ​ដើមដៃ ស្រែក​កន្ទក់កន្ទេញ សព្វច្រក សព្វផ្លូវ​ត្រឡែងកែង ក្នុងក្រុង​វេសាលី​ថា ថ្ងៃនេះ​សីហសេនាបតី សម្លាប់សត្វ​មានសរីរៈ​ធាត់ធំ ធ្វើភត្ត​ដើម្បី​សមណគោតម ៗ ទុកជា​ដឹង​ គង់ឆាន់​នូវសាច់​ដែលគេ​សម្លាប់​ចំពោះខ្លួន (ព្រះសមណ​គោតមនេះឈ្មោះថាត្រូវ) បដិច្ចកម្ម។1) លំដាប់នោះ បុរស​ម្នាក់ ក៏ចូល​ទៅឯកន្លែង ដែល​សីហសេនាបតី​នៅ លុះ​ចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ខ្សឹប​ប្រាប់ក្បែរ​ត្រចៀកនៃ​សីហសេនាបតី​ថា សូម​ព្រះតេជ​ព្រះគុណ​ជ្រាប ពួកនិគ្រន្ថ​ជាច្រើន​ទាំង​អម្បាលនេះ ផ្គងដើម​ដៃកន្ទក់​កន្ទេញ សព្វច្រក សព្វផ្លូវ​ត្រឡែង​កែង ​ជិតក្រុង​វេសាលី​ថា ក្នុងថ្ងៃនេះ​ សីហសេនាបតី សម្លាប់​សត្វ​មាន​សរីរៈ​ធាត់ធំ ធ្វើភត្ត​ដើម្បី​ព្រះសមណ​គោតម ៗ ទុកជាដឹង ក៏គង់ឆាន់​នូវសាច់​ដែលគេ​សម្លាប់​ចំពោះ​ខ្លួន​ ព្រះសមណ​គោតមនេះ ឈ្មោះថា ត្រូវ​បដិច្ចកម្ម។ លោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ មិន​គួរសោះ ព្រោះថា លោកដ៏មាន​អាយុ​ទាំងនោះ ប្រាថ្នា​រកទោស​ព្រះពុទ្ធ ប្រាថ្នា​រកទោស​ព្រះធម៌ ប្រាថ្នា​រកទោស​ព្រះសង្ឃ អស់កាល​ជាយូរ​ណាស់មក​ហើយ តែលោក​ដ៏មានអាយុ​ទាំងនោះ មិនអៀនសោះ នៅតែ​ពោល​បង្កាច់​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ​នោះ ដោយ​ពាក្យ​មិនមាន ពាក្យទទេ ជាពាក្យ​កុហក មិនពិត ទាំងពួង​យើង​ក៏មិនក្លែង​ផ្ដាច់បង់​សត្វ​ចាកជីវិត​ព្រោះហេតុ​តែជីវិត (របស់ខ្លួន​ឡើយ)។ លំដាប់នោះ សីហសេនាបតី ញុំាង​ភិក្ខុសង្ឃ​ មានព្រះពុទ្ធ​ជាប្រធាន ឲ្យឆាន់ឆ្អែត​ស្កប់ស្កល់ ដោយ​ខាទនីយ​ភោជនីយាហារ​ដ៏ឧត្ដម​ដោយដៃ​ខ្លួនឯង។ កាលដែល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​អង្គនោះ​ឆាន់រួច​ លែងដាក់​ព្រះហស្ដ​ទៅក្នុង​បាត្រទៀត​ហើយ សីហសេនាបតី ក៏អង្គុយ​ក្នុងទី​សមគួរ។ កាលដែល​សីហសេនាបតី អង្គុយ​ក្នុង​ទីសមគួរ​ហើយ ទើប​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់​ពន្យល់​ឲ្យឃើញ​ច្បាស់ ឲ្យកាន់​យក ឲ្យអាច​ហ៊ាន ឲ្យរីករាយ ដោយ​ធម្មីកថា ហើយ​ក្រោកចាក​អាសនៈ សេ្ដច​ចេញទៅ។

អស្សាជានីយសូត្រ ទី៣

(៣. អស្សាជានីយសុត្តំ)

[១៣] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សេះអាជានេយ្យដ៏ល្អ របស់ស្ដេច​ដែលប្រកប​ដោយ​អង្គ ៨យ៉ាង ជាសត្វគួរ​ដល់ព្រះរាជា ជារាជ​បម្រើ ដល់នូវ​ការរាប់ថា​ជាអង្គ​របស់​ព្រះ​រាជា។ អង្គ ៨ យ៉ាង ដូចម្ដេច​ខ្លះ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងលោក​នេះ សេះ​អាជានេយ្យ​ដ៏ល្អ​របស់សេ្ដច​ ជាសត្វមាន​កំណើត​​ដ៏ល្អ​ទាំងពីរខាង គឺទាំង​ខាងមេ និង​ខាង​បា ១ សេះ​អាជានេយ្យ​ទាំងឡាយ ដ៏ល្អ​ដទៃទៀត កើតក្នុង​ទិសណា ក៏កើត​ក្នុង​ទិសនោះ ១ ជន​ទាំងឡាយ ឲ្យស្មៅ​ស្រស់ក្ដី ស្មៅស្ងួត​ក្ដីណា ដល់វា ៗ ក៏ចេះតែ​ស៊ីស្មៅស្រស់ ឬ​ស្មៅស្ងួត​នោះ ដោយ​គោរព មិនឲ្យ​រាត់រាយ ១ ជាសត្វ​ខ្ពើមរអើម​នឹង​ការអង្គុយ​សង្កត់​នូវ​ឧច្ចារៈ និង​បស្សាវៈ ១ វាជាសត្វ​ត្រេកអរ តែង​សប្បាយ មិន​បៀតបៀន​នូវពួក​សេះដទៃ ១ ការ​អួតអាង កោង មិតពត់ និង​ការវៀច​ទាំងឡាយ​ណា​របស់វា ៗ ក៏ធ្វើនូវ​ការអួតអាង​ជាដើម​នោះ ឲ្យជាក់ច្បាស់​គួរតាមពិត ដល់​នាយសារថី ៗ ក៏ព្យាយាម​ដើម្បី​ញាំញី​នូវការ​អួតអាង​ជាដើម​របស់វា ១ ជាសត្វ​តែងនាំទៅ តែងញុំាង​ចិត្ត​ឲ្យ​កើតឡើង​ថា ពួកសេះ​ដទៃ ទោះ​នាំទៅក៏ដោយ មិននាំទៅ​ក៏ដោយ អញនឹង​នាំ​ទៅដោយ​ពិត​ក្នុងទីនោះ កាល​ដែល​ទៅ ក៏រមែង​ទៅតាមផ្លូវ​ត្រង់តែម្យ៉ាង ១ ជាសត្វមាន​កំឡាំងមាំមួន ដែល​នឹង​ថយ​កំឡាំង​ត្រាតែ​សេចក្ដី​ស្លាប់​គ្របសង្កត់​ជីវិត ១។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះអាជានេយ្យ​ដ៏ល្អ​របស់​ស្ដេច ប្រកប​ដោយអង្គ ៨ យ៉ាងនេះឯង ជាសត្វ​គួរដល់​ព្រះរាជា ជារាជ​បម្រើ ដល់នូវ​ការរាប់ថា​ជាអង្គ​របស់​ព្រះរាជា។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក៏យ៉ាងនោះ​ដែរ ជាអ្នក​ប្រកប​ដោយធម៌ ៨ យ៉ាង ទើបជា​អ្នកគួរ​ទទួល​នូវ​ចតុប្បច្ច័យ ដែល​បុគ្គល​ឧទ្ទិស​ចំពោះ​អ្នក​មាន​សីល​ ហើយនាំមក​បូជា។បេ។ ជា​បុញ្ញក្ខេត្តដ៏ប្រសើរ​របស់​សត្វលោក។ ធម៌ ៨ យ៉ាង តើ​ដូចម្ដេច​ខ្លះ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ភិក្ខុក្នុង​សាសនានេះ ជាអ្នក​មានសីល តែង​សង្រួម​ក្នុង​បាតិមោក្ខ​សំវរសីល ជាអ្នក​បរិបូណ៌​ដោយ​អាចារៈ និងគោចរៈ ១ ឃើញ​ភ័យក្នុង​ទោស​ទាំងឡាយ សូម្បីមាន​ប្រមាណ​តិចតួច សមាទាន​សិក្សា ក្នុងសិក្ខាបទ​ទាំងឡាយ ១ ជន​ប្រគេន​នូវ​ភោជន​ណាមួយ ទោះសៅហ្មង​ក្ដី ឧត្តមក្ដី ដល់លោក ៗ ក៏ចេះតែ​ឆាន់នូវ​ភោជន​នោះ ដោយគោរព មិនរើស​អើង ១ ជាអ្នកខ្ពើម​រអើម​ចំពោះ​កាយទុច្ចរិត វចីទុច្ចរិត មនោទុច្ចរិត ខ្ពើមរអើម ចំពោះការជួប​ប្រសព្វ​នឹង​អកុសលធម៌​ទាំងឡាយ​ដ៏លាមក ១ លោក​ជាអ្នក​រីករាយ មាន​ការនៅ​សប្បាយ មិនបៀតបៀន​ពួកភិក្ខុ​ដទៃ ១ ការអួតអាង កោង មិតពត់ និងការវៀច​ទាំងឡាយ​ណារបស់​លោក ៗ ជាអ្នក​ធ្វើនូវការ​អួតអាង​ជាដើម​នោះ ឲ្យជាក់​ច្បាស់​តាមពិត​ចំពោះ​ព្រះសាស្ដា ឬ​សព្រហ្មចារី​ជាវិញ្ញូជន ព្រះសាស្ដា ឬសព្រហ្មចារី​ជាវិញ្ញូជន តែងព្យាយាម​ដើម្បី​ញាំញីនូវ​ការអួតអាង​ជាដើមនោះ របស់​លោក ១ ជាអ្នក​សិក្សា ញុំាងចិត្ត​ឲ្យកើតឡើង​ថា ពួកភិក្ខុ​ដទៃ ទោះសិក្សា​ក៏ដោយ មិន​សិក្សា​ក៏ដោយ អញនឹង​សិក្សា​ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ​ដោយពិត លោកកាល​នឹង​ទៅ ក៏ទៅ​តាមផ្លូវ​ត្រង់តែ​ម្យ៉ាង បណ្ដាផ្លូវ​ត្រង់ទាំង​នោះ ផ្លូវត្រង់នេះ គឺសម្មាទិដ្ឋិ ១។បេ។ សម្មាសមាធិ ១ ជាអ្នកមាន​សេចក្ដីព្យាយាម​តឹង​តែងថា ស្បែក​ សរសៃ និង​ឆ្អឹង ចូរស្វិត​ក្រៀមចុះ សាច់ ​និង​ឈាម ចូររីងស្ងួត​ក្នុងសរីរៈ​ចុះ កិច្ចណា ដែលអ្នកផង​ត្រូវដល់​ដោយ​កំឡាំង​នៃបុរស ព្យាយាម​នៃបុរស សេចក្ដី​ប្រឹងប្រែង​នៃបុរស បើមិនទាន់​ដល់នូវកិច្ច​នោះទេ ក៏មិន​បញ្ឈប់​សេចក្ដី​ព្យាយាម ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ភិក្ខុប្រកប​ដោយធម៌ ៨ យ៉ាងនេះឯង ទើប​ជាអ្នក​គួរទទួល​នូវ​ចតុប្បច្ច័យ ដែល​បុគ្គល​ឧទ្ទិស​ចំពោះអ្នក​មានសីល ហើយ​នាំមក​បូជា។បេ។ ជា​បុញ្ញក្ខេត្ត​ដ៏ប្រសើរ​របស់សត្វ​លោក។

អស្សខឡុង្កសូត្រ ទី៤

(៤. អស្សខឡុង្កសុត្តំ)

[១៤] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតនឹង​សំដែងនូវ​សេះមាន​ពុតត្បុត ៨ យ៉ាង និង ទោស​នៃសេះ ៨យ៉ាង បុរស​មានពុតត្បុត ៨ យ៉ាង និងទោស​នៃបុរស ៨ យ៉ាង ចូរអ្នក​ទាំងឡាយ​ ចាំស្ដាប់​នូវធម៌នោះ​ចុះ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមានពុត​ត្បុត ៨ យ៉ាង និងទោស​នៃសេះ ៨ យ៉ាង តើដូចម្ដេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុង​លោកនេះ កាលដែល​នាយសារថី​និយាយ​ថា ឯងចូរ​ដើរទៅ ហើយ​ចាក់ ដាស់តឿន ក៏ត្រឡប់​ថយក្រោយ ញុំាងរថឲ្យ​ត្រឡប់ថយ​ក្រោយ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ​បែបនេះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជាទោស​របស់សេះ ទី១។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ កាលដែល​នាយ​សារថីនិយាយ​ថា ឯងចូរដើរ​ទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏ប្រាយ​ជើងខាងក្រោយ ទង្គិច​ក្បាលនឹងក្បាល​​​ក្រពើរថ បំបាក់ឈើជា ៣ កំណាត់ (ចែរថ) ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះ​មាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ បែបនេះឯង ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជាទោស​របស់​សេះ ទី២។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ កាល​ដែល​នាយ​សារថី​និយាយថា ឯងចូរ​ដើរទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏លើក​នូវជើង ពាក់លើ​ចន្ទោល​នៃរថ ញាំញី​នូវចន្ទោលរថ ឲ្យខ្ទេចខ្ទី ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ ​បែបនេះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជាទោស​របស់​សេះ ទី៣។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ កាលដែល​នាយ​សារថីនិយាយ​ថា ឯងចូរ​ដើរទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏ប្រកាន់ខុស​ផ្លូវ ធ្វើរថ​ឲ្យខុស​ផ្លូវ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោក​នេះ បែបនេះ​ឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជាទោស​របស់សេះ ទី៤។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ កាលដែល​នាយ​សារថី​និយាយ​ថា ឯងចូរ​ដើរទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏លោត​កញ្ជ្រោល​កាយខាងមុខ ផ្គងនូវជើង​ទាំងពីរ​ខាងមុខ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោក​នេះ​ បែបនេះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជាទោស​របស់សេះ ទី៥។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ កាលដែលនាយ​សារថី​និយាយថា ឯងចូរដើរ​ទៅ ហើយ​ចាក់ ដាស់តឿន ក៏មិនអើពើ​នឹង​ដងជន្លួញ ខាំផ្ដាច់​នូវខ្សែ​បង្ហៀរ ដោយធ្មេញ​ទាំងឡាយ ហើយគេច​ចេញទៅ​តាមសេចក្ដី​ប្រាថ្នា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ បែបនេះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជា​ទោស​របស់សេះ ទី៦។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ កាលដែល​នាយ​សារថី​និយាយ​ថា ឯងចូរ​ដើរទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏មិនឈាន​ទៅមុខ មិនឈាន​ថយ​ក្រោយ នៅឈរ​នឹង​ថ្កល់ ដូចជាសសរខឿន​​ក្នុងទី​នោះ​ដដែល ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ បែបនេះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជាទោស​របស់​សេះ ទី៧។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយវិញទៀត សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ កាលដែល​នាយ​សារថី​និយាយថា ឯងចូរ​ដើរទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏កង្កុញ​ជើងទាំងពីរ​ខាងមុខ កង្កុញ​ជើងទាំងពីរ​ខាងក្រោយ ហើយក្រាប​សង្កត់​នូវជើង​ទាំង៤ ក្នុង​ទីនោះ​ឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ បែបនេះ​ឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជាទោស​របស់សេះ ទី៨។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត ៨ យ៉ាង និងទោស​នៃសេះ ៨ យ៉ាងនេះឯង។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរស​មាន​ពុតត្បុត ៨យ៉ាង និងទោស​នៃបុរស ៨យ៉ាង តើដូចម្ដេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ក្នុង​សាសនា​នេះ ដាស់តឿន​ភិក្ខុផងគ្នា ដោយអាបតិ្ត​ ភិក្ខុនោះ កាលដែល​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ដាស់តឿនដោយ​អាបត្តិ ក៏បណ្ដោះ​បណ្ដៃ​អំពីអាបត្តិ​ថា ខ្ញុំនឹក​មិនឃើញ​ទេៗ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​នោះ កាលដែល​នាយ​សារថី​និយាយ​ថា ឯងចូរ​ដើរទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏ត្រឡប់​ថយក្រោយ ញុំាងរថឲ្យត្រឡប់ខាង​ក្រោយ​ មានឧបមា​ដូចម្តេចមិញ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ តថាគត​ពោលថា បុគ្គលនេះ មាន​ឧបមេយ្យ​ដូច្នោះ​ឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរសមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុង​លោកនេះ បែបនេះ​ឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជា​ទោសរបស់​បុរស ទី១។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត ពួកភិក្ខុ​ដាស់តឿន​ភិក្ខុ​ផងគ្នា ដោយអាបត្តិ ភិក្ខុនោះ កាលដែល​ពួកភិក្ខុ​ដាស់តឿន​ដោយអាបត្តិ ក៏តបតនឹង​ពាក្យចោទ​វិញថា ប្រយោជន៍អ្វី អញនឹង​និយាយ​ជាមួយ​អ្នកឯង ដែលជា​មនុស្សពាល មិនឈ្លាសវៃ អម្បាលយ៉ាងអញ អ្នកឯង​ហ៊ាន​សំគាល់ថា​ជាបុគ្គល​គួរគេស្ដី​ថាបាន​ទៅហើយ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​នោះ កាលដែល​នាយ​សារថី​និយាយ​ថា ឯងចូរ​ដើរទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏ប្រាយជើងខាង​ក្រោយ ទង្គិចក្បាល​នឹងក្បាល​ក្រពើរថ បំបាក់ឈើ​ជា ៣ កំណាត់ (ចែរថ) មានឧបមា​ដូចម្ដេច​មិញ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ តថាគត​ពោលថា បុគ្គលនេះ មាន​ឧបមេយ្យ ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរសមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ បែបនេះ​ឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះ​ជាទោស​របស់បុរស ទី២។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត ពួកភិក្ខុ​ដាស់តឿន​ភិក្ខុផងគ្នា​ដោយអាបត្តិ ភិក្ខុនោះ កាលដែល​ពួកភិក្ខុ ដាស់តឿន ដោយ​អាបត្តិ ក៏ត្រឡប់​លើកទោស ដល់ភិក្ខុអ្នក​ដាស់តឿន​វិញថា អ្នកឯងទេ​តើ ដែល​ត្រូវ​អាបត្តិ​ឈ្មោះ​នេះ អ្នកឯង​ចូរសំដែង​អាបត្តិមុន​សិនទៅ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​នោះ កាលដែល​នាយ​សារថី​និយាយថា ឯងចូរដើរ​ទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏លើកនូវជើង​ពាក់លើចន្ទោលរថ ហើយញាំញី​នូវចន្ទោល​រថ ឲ្យខ្ទេចខ្ទី មាន​ឧបមាដូចម្ដេច​មិញ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ តថាគត​ពោលថា បុគ្គលនេះ​មាន​ឧបមេយ្យ​ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរសមាន​ពុតត្បុតពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ បែបនេះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាទោស​របស់បុរស​ ទី៣។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត ពួកភិក្ខុ​ដាស់តឿនភិក្ខុផងគ្នា​ដោយអាបត្តិ ភិក្ខុនោះ កាល​ដែល​ពួកភិក្ខុ​ដាស់តឿន​ដោយ​អាបត្តិ ក៏បិទបាំង​នូវហេតុ​ដទៃ​ដោយ​ហេតុដទៃ ទាត់ពាក្យ​សំដី​ចោល​ទៅខាងក្រៅ ធ្វើ​នូវ​សេចក្តីក្រោធ​ផង នូវទោសផង នូវ​សេចក្តី​មិនត្រេកអរផង ឲ្យ​ប្រាកដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុតនោះ កាលដែលនាយ​សារថី​និយាយថា ឯងចូរដើរ​ទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏ប្រកាន់ខុសផ្លូវ ធ្វើរថឲ្យ​ខុសផ្លូវ មានឧបមា​ដូចម្ដេច​មិញ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតពោលថា បុគ្គលនេះ​ មាន​ឧបមេយ្យ​ដូច្នោះឯង ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរស​មានពុតត្បុតពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ បែបនេះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះ​ជាទោស​របស់​បុរស​ ទី៤។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត ពួកភិក្ខុ​ដាស់តឿន ភិក្ខុផងគ្នា​ដោយ​អាបត្តិ ភិក្ខុនោះ កាលដែល​ពួក​ភិក្ខុដាស់តឿន​ដោយអាបត្តិ ក៏និយាយ​ឆ្កាដៃ ក្នុងកណ្ដាល​​ជំនុំសង្ឃ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សេះមានពុត​ត្បុតនោះ កាលដែល​នាយ​សារថី​និយាយថា ឯងចូរដើរទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏លោត​កញ្ជ្រោល​កាយខាង​មុខ ផ្គងនូវជើង​ទាំងពីរខាង​មុខ មានឧបមា​ដូច​ម្ដេចមិញ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ តថាគត​ពោលថា បុគ្គលនេះ​មានឧបមេយ្យ​ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរសមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ បែបនេះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះ​ជាទោស​របស់បុរស ទី៥។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត ពួកភិក្ខុដាស់តឿន​ភិក្ខុផងគ្នាដោយ​អាបត្តិ ភិក្ខុនោះ កាលដែល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ដាស់តឿន​​ដោយអាបត្តិ ក៏មិនអើពើនឹងសង្ឃ មិនអើពើនឹង​ភិក្ខុអ្នក​ដាស់តឿន ដើរចេញទៅ​ទាំងអាបត្តិ កាន់ទីតាមសេចក្ដី​ប្រាថា្ន ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​នោះ កាលដែលនាយ​សារថី និយាយថា ឯងចូរដើរ​ទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏មិនអើពើនឹងដងជន្លួញ ខាំផ្ដាច់​នូវ​ខ្សែបង្ហៀរ​ដោយធ្មេញ​ទាំងឡាយ ហើយគេច​ចេញទៅ​តាម​សេចក្ដី​ប្រាថា្ន មានឧបមា​ដូចម្ដេចមិញ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ តថាគត​ពោលថា បុគ្គលនេះ មាន​ឧបមេយ្យ​ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរសមាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ​ បែបនេះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាទោសរបស់​បុរស ទី៦។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត ពួកភិក្ខុ​ដាស់តឿន​ភិក្ខុផងគ្នា​ដោយអាបត្តិ ភិក្ខុនោះ កាល​ដែលពួក​ភិក្ខុដាស់តឿន​ដោយអាបត្តិ ក៏ប្រកែក​ថា ខ្ញុំមិនត្រូវ​អាបតិ្តទេ ៗ ភិក្ខុនោះ រមែង​បៀតបៀន​នូវសង្ឃ​ដោយតុណ្ហីភាព ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុតនោះ កាលដែល​នាយ​សារថី​និយាយ​ថា ឯងចូរ​ដើរទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏មិន​ឈាន​ទៅមុខ មិនឈាន​ថយក្រោយ នៅឈរ​នឹង​ថ្កល់ ដូចជា​សសរ​ខឿន ក្នុងទីនោះ​ដដែល មាន​ឧបមា​ដូចម្ដេចមិញ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ តថាគតពោលថា បុគ្គលនេះ មាន​ឧបមេយ្យ​ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បុរស​មានពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុង​លោកនេះ បែបនេះ​ឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជា​ទោស​របស់​បុរស ទី៧។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយ​វិញទៀត ពួកភិក្ខុ​ដាស់តឿន​ភិក្ខុផងគ្នា​ដោយអាបត្តិ ភិក្ខុនោះ កាលដែល​ពួកភិក្ខុ​ចោទ​ដោយអាបត្តិ ក៏ពោល​យ៉ាង​នេះថា លោកទាំងឡាយ​ដ៏មានអាយុ ហេតុអ្វី​ក៏បានជា​ខំខ្វល់ខ្វាយ​នឹង​ខ្ញុំ​ខ្លាំងម្ល៉េះ ណ្ហើយចុះ ខ្ញុំនឹង​លាសិក្ខា ត្រឡប់មកកាន់​ភេទថោក​ទាប​វិញ ក្នុងឥឡូវនេះ ភិក្ខុនោះ ក៏លាសិក្ខា ហើយត្រឡប់​មកកាន់​ភេទ​ថោកទាប រួច​ពោល​យ៉ាង​នេះថា ឥឡូវនេះ លោកទាំងឡាយ​ដ៏មានអាយុ ចូរ​មានចិត្ត​ត្រេកអរ​ចុះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សេះមាន​ពុតត្បុត​នោះ កាលដែល​នាយ​សារថី​និយាយ​ថា ឯង​ចូរ​ដើរទៅ ហើយចាក់ ដាស់តឿន ក៏កង្កុញជើង​ទាំងពីរ​ខាងមុខ កង្កុញ​ជើងទាំងពីរ​ខាង​ក្រោយ ក្រាប​សង្កត់​នូវ​ជើងទាំង ៤ ក្នុងទី​នោះឯង មាន​ឧបមា​ដូចម្ដេច​មិញ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ តថាគត​ពោលថា បុគ្គល​នេះ មាន​ឧបមេយ្យ​ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរស​មាន​ពុតត្បុត​ពួកខ្លះ ក្នុងលោកនេះ បែបនេះ​ឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជា​ទោស​របស់​បុរស ទី៨។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរស​មាន​ពុតត្បុត​ ៨ យ៉ាង និងទោស​នៃបុរស ៨ យ៉ាងនេះឯង។

មលសូត្រ ទី៥

(៥. មលសុត្តំ)

[១៥] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មន្ទិលនេះ មាន ៨ យ៉ាង។ មន្ទិល ៨ យ៉ាង តើ​ដូចម្ដេច​ខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មន្ត​ទាំងឡាយ មានការ​មិនស្វាធ្យាយ ជាមន្ទិល ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ផ្ទះទាំងឡាយ មានការ​មិនថែទាំ​ជាមន្ទិល ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ការខ្ជិល​ច្រអូស ជាមន្ទិល​នៃសម្បុរសរីរៈ ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ការប្រហែស​ធ្វេស ជាមន្ទិល​នៃអ្នក​ថែរក្សា ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ការប្រព្រឹត្តិ​អាក្រក់2) (ចំពោះប្ដី) ជាមន្ទិល​របស់ស្រ្តី ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សេចក្ដី​កំណាញ់ ជា​មន្ទិល​របស់​អ្នកឲ្យ ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ អកុសលធម៌​ដ៏លាមក ជាមន្ទិល​ក្នុងលោកនេះ និង​លោក​ខាងមុខ ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មន្ទិល​ដ៏លើស​ជាង​មន្ទិល​ទាំងនោះ គឺអវិជ្ជា ជា​មន្ទិល​យ៉ាងក្រៃលែង ១។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មន្ទិល ៨ យ៉ាងនេះឯង។

មន្តទាំងឡាយ មានការ​មិនស្វាធ្យាយ​ជាមន្ទិល ផ្ទះ​ទាំងឡាយ មាន​ការមិន​ថែទាំ​ជាមន្ទិល ការខ្ជិលច្រអូស ជាមន្ទិល​នៃពណ៌​សម្បុរ ការ​ប្រហែល​ធ្វេស ជាមន្ទិល​នៃអ្នក​ថែរក្សា ការប្រព្រឹត្តិ​អាក្រក់ (ចំពោះប្ដី) ​ជាមន្ទិល​របស់ស្រ្តី សេចក្ដី​កំណាញ់ ជាមន្ទិល​របស់​អ្នកឲ្យ អកុសលធម៌​ដ៏លាមក ជាមន្ទិល​ក្នុង​លោកនេះ និង​លោក​ខាងមុខ មន្ទិល​ដ៏លើសជាង​មន្ទិល​ទាំងនោះ គឺអវិជ្ជា ជា​មន្ទិល​យ៉ាងក្រៃលែង។

ទូតេយ្យសូត្រ ទី៦

(៦. ទូតេយ្យសុត្តំ)

[១៦] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុប្រកប​ដោយធម៌ ៨ យ៉ាង ទើបគួរ​ដើម្បីដល់​នូវ​ទូត​កម្ម3) បាន។ ធម៌ ៨ យ៉ាង តើ​ដូចម្ដេចខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ភិក្ខុក្នុង​សាសនា​នេះ ជាអ្នក​ស្ដាប់ខ្លួន​ឯង ១ ជាអ្នក​ញុំាង​បុគ្គល​ដទៃឲ្យ​ស្ដាប់ ១ ជាអ្នក​រៀនខ្លួនឯង ១ ជាអ្នក​យល់ច្បាស់​នូវ​សេចក្ដី​មានប្រយោជន៍ និង​មិនមាន​ប្រយោជន៍ ១ ជាអ្នក​ញុំាង​បុគ្គល​ដទៃ ឲ្យយល់ច្បាស់​នូវ​សេចក្ដី​មាន​ប្រយោជន៍ និង​មិនមាន​ប្រយោជន៍ ១ ជាអ្នក​ឈ្លាស​ក្នុងអំពើ​មាន​ប្រយោជន៍ និង​មិនមាន​ប្រយោជន៍ ១ ជាអ្នក​មិនធ្វើនូវ​ការឈ្លោះ​ប្រកែក ១។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ភិក្ខុ​ប្រកប​ដោយ​ធម៌ ៨ យ៉ាងនេះ ទើបគួរ​ដើម្បីដល់​នូវ​ទូតកម្ម​បាន។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សារីបុត្រ​ប្រកប​ដោយធម៌ ៨ យ៉ាង ទើបគួរ​ដើម្បីដល់​នូវ​ទូតកម្ម​បាន។ ធម៌ ៨ យ៉ាង តើ​ដូចម្ដេច​ខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះ សារីបុត្រ ជា​អ្នកស្តាប់​ខ្លួនឯង ១ ជាអ្នក​ញុំាងបុគ្គល​ដទៃ​ឲ្យស្តាប់ ១ ជាអ្នក​រៀនខ្លួន​ឯង ១ ជាអ្នក​ចងចាំ​ទុក ១ ជាអ្នក​យល់ច្បាស់ (នូវសេចក្ដី​មានប្រយោជន៍ និង​មិនមាន​ប្រយោជន៍) ១ ជាអ្នក​ញុំាង​បុគ្គល​ដទៃ​ឲ្យយល់​ច្បាស់ (នូវសេចក្ដី​មានប្រយោជន៍ និង​មិនមាន​ប្រយោជន៍) ១ ជាអ្នក​ឈ្លាស ក្នុង​អំពើមាន​ប្រយោជន៍ និង​មិនមាន​ប្រយោជន៍ ១ ជាអ្នកមិន​ធ្វើនូវ​ការឈ្លោះ​ប្រកែក ១។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សារីបុត្រ​ប្រកប​ដោយធម៌ ៨ យ៉ាង នេះឯង ទើបគួរ​ដើម្បី​ដល់​នូវ​ទូតកម្ម​បាន។

ភិក្ខុណានិយាយ​ទៅរក​បរិសទ្យ ដែលជា​អ្នកពោល​ពាក្យ​លើកដំកើង ក៏មិនតក់​ស្លុត​ផង មិនឲ្យ​បាត់ពាក្យ​ផង មិនឲ្យ​បាត់ពាក្យ​បណ្ដាំ​ផង ពោលពាក្យ​មិនឲ្យ​គេមាន​សេចក្ដី​សង្ស័យ​ផង គេសួរ​មិនខឹង​ផង​ ភិក្ខុប្រាកដ​ដូច្នោះ​នោះ​ឯង គួរ​ដើម្បី​ដល់​នូវ​ទូតកម្ម​បាន។

បឋមពន្ធនសូត្រ ទី៧

(៧. បឋមពន្ធនសុត្តំ)

[១៧] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ស្រ្តីតែងចង​បុរស​ដោយអាការ ៨ យ៉ាង។ អាការ ៨ យ៉ាង តើដូចម្ដេច​ខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ស្រ្តីចងបុរស​ដោយរូប ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ស្រ្តីចង​បុរស ដោយ​សំណើច ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ស្រ្តីចងបុរស ដោយ​និយាយ ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ស្រ្តីចងបុរស ដោយចម្រៀង ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ស្រ្តីចង​បុរស​ដោយយំ ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ស្រ្តីចង​បុរស ដោយការស្អាង (មានវិធី​ស្លៀកពាក់​ជាដើម) ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ស្រ្តីចងបុរស ដោយគ្រឿង​បណ្ណាការ មានផ្កា​ឈើ និង​ផ្លែឈើ ដែលខ្លួន​កាច់មក​អំពីព្រៃ ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ស្រ្តីចងបុរស ដោយផស្សៈ ១។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ស្រ្តីចង​បុរស​ដោយ​អាការ ៨យ៉ាងនេះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ពួកសត្វ​ដែលស្ត្រី​ចងក្រៀក ដោយអាការទាំង ៨ យ៉ាងនេះឯង ឈ្មោះថា ជាប់អន្ទាក់។

ទុតិយពន្ធនសូត្រ ទី៨

(៨. ទុតិយពន្ធនសុត្តំ)

[១៨] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បុរសចងស្រ្តី ដោយអាការ ៨យ៉ាង។ អាការ ៨ យ៉ាង តើដូច​ម្ដេចខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បុរសចងស្រ្តី ដោយរូប ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរសចង​ស្រ្តី ដោយសំណើច ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរសចងស្រ្តី ដោយនិយាយ ១ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បុរសចងស្រ្តី ដោយចម្រៀង ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរសចងស្រ្តី ដោយយំ ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរសចងស្រ្តី ដោយការស្អាង ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរសចងស្រ្តី ដោយគ្រឿង​បណ្ណាការ ដែលខ្លួន​កាច់មក​អំពីព្រៃ ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរស​ចងស្រ្តី ដោយ​ផស្សៈ ១។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បុរស​ចងស្រ្តី​ដោយអាការ ៨​យ៉ាង​នេះឯង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ពួកសត្វ​ដែលបុរស​ចងក្រៀក ដោយអាការ​ ៨ យ៉ាងនោះឯង ឈ្មោះថា ជាប់អន្ទាក់។

បហារាទសូត្រ ទី៩

(៩. បហារាទសុត្តំ)

[១៩] សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្រោម​ដើមស្ដៅ ជាលំនៅ​នៃ​នឡេរុយក្ខ ទៀប​ស្រុក​វេរញ្ជា។ គ្រានោះ បហារាទ អសុរិន្ទ (សេ្ដច​អសុរ ឈ្មោះ​បហារាទ) ចូលទៅគាល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូល​ទៅដល់ ថ្វាយបង្គំ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ហើយ​ឋិត​នៅក្នុង​ទីសមគួរ។ លុះ​បហារាទ អសុរិន្ទ ​ឋិតនៅក្នុង​ទីសមគួរ​ហើយ ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់​ដូច្នេះថា ម្នាល​បហារាទ ចុះពួក​អសុរ តែង​រីករាយ ក្នុង​មហាសមុទ្រ​ដែរឬ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន ពួក​អសុរ តែង​រីករាយ ក្នុង​មហាសមុទ្រ​ដែរ។ ម្នាល​បហារាទ ចុះក្នុង​មហាសមុទ្រ មានហេតុ​ជា​អស្ចារ្យចំឡែក​ប៉ុន្មាន​យ៉ាង បានជា​ពួក​អសុរ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ក្នុង​មហាសមុទ្រ មានហេតុ​ជាអស្ចារ្យ​ចំឡែក ៨ យ៉ាង បានជា​ពួក​អសុរ​ឃើញហើយ ៗ តែង​រីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ ហេតុជា​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ៨ យ៉ាង តើដូចម្ដេច​ខ្លះ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មហាសមុទ្រ មានទំនាប​ទៅដោយ​លំដាប់ មាន​ទី​ជម្រាល​ទៅ​ដោយ​លំដាប់ មានទីទេរ​ទៅដោយ​លំដាប់ មិនមែន​ចោតជ្រៅ​ទៅ​តែម្ដង ដូចជា​អណ្ដូង​ទេ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មហាសមុទ្រ មានទំនាប​ទៅដោយ​លំដាប់ មានទី​ជម្រាលទៅ​ដោយ​លំដាប់ មានទីទេរ​ទៅដោយ​លំដាប់ មិន​ចោតជ្រៅ​ទៅតែម្ដង ដូចជា​អណ្ដូង ដោយ​ហេតុណា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន នេះជា​ហេតុ​អស្ចារ្យ ទី១ ក្នុង​មហាសមុទ្រ ដែល​ពួក​អសុរ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មួយទៀត មហាសមុទ្រ មានទឹក​តាំងនៅ​នឹង​ជាធម្មតា មិនដែល​ឡើង ឬ​ជោរ​ហួសច្រាំង​ទៅបាន។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មហាសមុទ្រ មានទឹកតាំង​នៅនឹង​ជាធម្មតា មិនដែល​ឡើង ឬ​ជោរ​ហួស​ច្រាំង​ទៅបាន ដោយហេតុ​ណា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន នេះជា​ហេតុ​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ទី២ ក្នុង​មហាសមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មួយទៀត មហាសមុទ្រ មិនដែល​នៅរួម​ដោយ​សាកសព​ស្លាប់ទេ បើ​សាកសព​ស្លាប់ណា មានក្នុង​មហាសមុទ្រ រលកតែង​បន្សាត់​សាកសព​ស្លាប់នោះ ទៅ​រកច្រាំង ផាត់ឡើង​ទៅលើ​គោក​មួយរំពេច។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មហាសមុទ្រ មិនដែល​នៅរួម​ដោយ​សាកសព​ស្លាប់ បើសាកសព​ស្លាប់ណា មាននៅ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ រលក​តែងបន្សាត់​សាកសព​ស្លាប់នោះ​ទៅរក​ច្រាំង ផាត់ឡើង​ទៅលើគោក​មួយរំពេច ដោយ​ហេតុណា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន នេះជា​ហេតុ​អស្ចារ្យ ចំឡែក​ ទី៣ ក្នុង​មហាសមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មួយទៀត ទន្លេធំៗ ទាំងឡាយ​ណាមួយ គឺ​ទន្លេគង្គា យមុនា អចិរវតី សរភូ មហី កាលបើ​ទន្លេ​ទាំងនោះ ហូរទៅដល់​មហាសមុទ្រ​ហើយ រមែង​លះបង់​នាម និង​គោត្រ​ដើម (របស់ខ្លួន) ហើយ​ដល់នូវ​កិរិយា​រាប់​បញ្ចូល​ថា មហាសមុទ្រ​តែម្យ៉ាង។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ទន្លេធំៗ​ទាំងឡាយ​ណាមួយ គឺ ទន្លេគង្គា។បេ។ ដល់នូវ​កិរិយា​រាប់ថា មហាសមុទ្រ​តែម្យ៉ាង ដោយហេតុ​ណា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន នេះជា​ហេតុអស្ចារ្យ ចំឡែក​ ទី៤ ក្នុង​មហាសមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មួយទៀត ទឹកទន្លេ​ទាំង​ឡាយណា​មួយ​ក្នុងលោក ដែលហូរ​ស្រោច​ទៅ​រក​មហាសមុទ្រ​ក្ដី ធារទឹក​ភ្លៀង​ទាំងឡាយ​ណា ដែលហូរ​ធ្លាក់ចុះ​មកអំពី​អាកាស​ក្ដី មហាសមុទ្រ ក៏មិន​ប្រាកដ​ជាស្រក ឬ​ពេញដោយ​ទឹកទន្លេ និងធារទឹកភ្លៀង​នោះឡើយ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ទឹកទន្លេ​ទាំងឡាយ​ណាមួយ​ក្នុងលោក ដែលហូរ​ស្រោច ទៅ​រក​មហាសមុទ្រ​ក្ដី ធារទឹកភ្លៀង​ទាំងឡាយណា ដែលហូរ​ធ្លាក់ចុះ​មកអំពី​អាកាសក្ដី មហាសមុទ្រ ក៏មិន​ប្រាកដ​ជាស្រក ឬ​ពេញដោយ​ទឹកទន្លេ និងធារ​ទឹកភ្លៀង​នោះ ដោយ​ហេតុ​ណា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន នេះជា​ហេតុអស្ចារ្យ ចំឡែក ទី៥ ក្នុង​មហាសមុទ្រ ដែល​ពួកអសុរ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មួយទៀត មហាសមុទ្រ មានរស​តែមួយ គឺរសប្រៃ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មហា​សមុទ្រ មានរស​តែមួយ គឺរសប្រៃ ដោយហេតុណា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន នេះជា​ហេតុអស្ចារ្យ ចំឡែក ទី៦ ក្នុង​មហាសមុទ្រ ដែលពួក​អសុរឃើញ​ហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មួយទៀត មហាសមុទ្រ មាន​រតនៈ (ទ្រព្យជា​គ្រឿងពេញ​ចិត្ត) ច្រើន​យ៉ាង មិនមែនមាន​តែរតនៈ​ម្យ៉ាងទេ ឯរតនៈ​ទាំងនេះ ដែលមាន​នៅក្នុង​មហាសមុទ្រ​នោះ គឺ កែវមុក្តា កែវមណី កែវពីទូរ្យ សង្ខ សិលា កែវប្រពាឡ ប្រាក់ មាស កែវក្រហម (ត្បូងទទឹម) និងកែវ​មរកត។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មហាសមុទ្រ មានរតនៈ​ច្រើនយ៉ាង មិនមែន​មានរតនៈ​ម្យ៉ាងទេ ឯរតនៈ​ទាំងនេះ ដែលមាន​នៅក្នុង​មហាសមុទ្រ​នោះ គឺ​កែវមុក្តា កែវមណី កែវពិទូរ្យ សង្ខ សិលា កែវប្រពាឡ ប្រាក់ មាស កែវក្រហម និង​កែវ​មរកត ដោយ​ហេតុណា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន នេះជា​ហេតុអស្ចារ្យ ចំឡែក ទី៧ ក្នុង​មហាសមុទ្រ ដែល​ពួកអសុរ​ឃើញ​ហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មួយវិញទៀត មហាសមុទ្រ ជាទីនៅ​អាស្រ័យ​នៃពួក​សត្វធំៗ ជាច្រើន ពួកសត្វ​ធំៗ ទាំងនេះ ដែលនៅ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ​នោះ គឺ​ត្រីឈ្មោះ​តិមិ ឈ្មោះ​តិមិង្គលៈ ឈ្មោះ​តិមិរមិង្គលៈ និង​ពួកអសុរ នាគ គន្ធព្វ ដែលមាន​ក្នុង​មហាសមុទ្រ មានអត្តភាព ១០០​យោជន៍​ខ្លះ មានអត្តភាព ២០០​យោជន៍ខ្លះ មានអត្តភាព ៣០០​យោជន៍ខ្លះ មាន​អត្តភាព ៤០០​យោជន៍ខ្លះ មានអត្តភាព ៥០០​យោជន៍ខ្លះ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន មហាសមុទ្រ ជាទីនៅ​អាស្រ័យ​នៃពួក​សត្វធំៗ ជាច្រើន ពួកសត្វធំៗ ទាំងនេះ ដែលនៅ​អាស្រ័យក្នុង​មហា​សមុទ្រ​នោះ គឺ​ត្រីឈ្មោះ​តិមិ ឈ្មោះ​តិមិង្គលៈ ឈ្មោះ​តិមិរមិង្គលៈ និងពួក​អសុរ នាគ គន្ធព្វ ដែលមាន​ក្នុង​មហាសមុទ្រ មានអត្តភាព ១០០​យោជន៍ខ្លះ។បេ។ មានអត្តភាព ៣០០​យោជន៍ខ្លះ មានអត្តភាព ៤០០​យោជន៍ខ្លះ មានអត្តភាព ៥០០​យោជន៍ខ្លះ ដោយ​​ហេតុណា បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏​ចំរើន នេះជា​ហេតុអស្ចារ្យ ចំឡែក ទី៨ ក្នុង​មហាសមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ​ហេតុជា​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ក្នុងមហាសមុទ្រ មាន ៨យ៉ាង​នេះឯង ដែល​ពួកអសុរ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ចុះពួក​ភិក្ខុ​ តែងរីករាយ​ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះដែរឬ។ ម្នាល​បហារាទ ពួកភិក្ខុតែង​រីករាយ ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះដែរ។ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ មានហេតុ​ជាអស្ចារ្យ​ចំឡែក ប៉ុន្មាន​យ៉ាង ដែលពួកភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ។ ម្នាល​បហារាទ ក្នុងធម្មវិន័យនេះ មានហេតុ​ជា​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ៨ យ៉ាង ដែលពួកភិក្ខុ​​ឃើញហើយ ៗ តែង​រីករាយ ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះ។ ហេតុជា​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ៨ យ៉ាង តើដូចម្ដេច។ ម្នាល​បហារាទ មហាសមុទ្រ​ដែលមាន​ទំនាបទៅ​ដោយ​លំដាប់ មានទី​ជម្រាល​ទៅដោយ​លំដាប់ មានទី​ទេរ​ទៅដោយ​លំដាប់ មិនចោត​ជ្រៅទៅ​តែម្ដង​ដូច​អណ្ដូង​ទេ យ៉ាងណា​មិញ ម្នាល​បហារាទ ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ មានការ​សិក្សា​ដោយ​លំដាប់ មានកិច្ច​ដែលត្រូវ​ធ្វើ​ដោយ​លំដាប់ មានសេចក្ដី​ប្រតិបត្តិ​ដោយលំដាប់ មិនមែន​បានត្រាស់ដឹង​អរហត្តផល​តែម្ដង​ទេ ក៏​យ៉ាងនោះ​ដែរ។ ម្នាល​បហារាទ ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះ មានការ​សិក្សា​ដោយ​លំដាប់ មានកិច្ច​ដែល​ត្រូវធ្វើ​ដោយ​លំដាប់ មានសេចក្ដី​ប្រតិបត្តិ​ដោយ​លំដាប់ មិនមែន​បានត្រាស់ដឹង​អរហត្តផល​​តែម្ដង​ទេ ដោយ​ហេតុណា ម្នាល​បហារាទ នេះជាហេតុ​អស្ចារ្យចំឡែក ទី១ ក្នុងធម្មវិន័យនេះ ដែល​ពួក​ភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែង​រីករាយ​ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះ។ ម្នាល​បហារាទ មហាសមុទ្រ ដែលមានទឹក​តាំងនៅ​នឹង​ជាធម្មតា មិនដែលឡើង ឬ​ជោរ​ហួសច្រាំង​ទៅ យ៉ាងណាមិញ ម្នាល​បហារាទ សិក្ខាបទណា ដែល​តថាគត​បាន​បញ្ញត្ត​ដល់​សាវក​ទាំងឡាយ​ហើយ ពួក​សាវក​តថាគត សូម្បី​មានហេតុ​ដល់ជីវិត ក៏មិនហ៊ាន​ប្រព្រឹត្ត​កន្លង​សិក្ខាបទ​នោះឡើយ ក៏យ៉ាង​នោះដែរ។ ម្នាល​បហារាទ សិក្ខាបទ​ណា ដែល​តថាគត​បាន​បញ្ញត្ត​ដល់សាវក​ទាំងឡាយ​ហើយ ពួក​សាវក​តថាគត សូម្បី​មាន​ហេតុ​ដល់​ជីវិត ក៏មិនហ៊ាន​ប្រព្រឹត្ត​កន្លង​សិក្ខាបទ​នោះ ដោយ​ហេតុណា ម្នាល​បហារាទ នេះជា​ហេតុ​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ទី២ ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ ដែល​ពួកភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែង​រីករាយ​ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះ។ ម្នាល​បហារាទ មហាសមុទ្រ ដែលមិន​នៅរួម​ដោយ​សាកសព​ស្លាប់ បើសាកសព​ស្លាប់ណា ដែលមាន​ក្នុង​មហាសមុទ្រ រលក​តែងបន្សាត់​សាកសពនោះ ទៅ​រកច្រាំង ផាត់ឡើង​ទៅលើគោក​មួយរំពេច យ៉ាងណាមិញ ម្នាល​បហារាទ បុគ្គល​ណា ជាអ្នក​ទ្រុស្ដសីល មានធម៌​អាក្រក់ មាន​មារយាទ​មិនស្អាត គួរឲ្យ​គេរង្កៀស បិទបាំង​អំពើ​អាក្រក់​ទុក មិនមែន​ជាសមណៈ ប្ដេជ្ញា​ខ្លួនថាជា​សមណៈ ជាអ្នកប្រព្រឹត្តធម៌​មិនប្រសើរ ប្ដេជ្ញាខ្លួន​ជាអ្នក​ប្រព្រឹត្តធម៌​ដ៏ប្រសើរ ស្អុយក្នុង មានចិត្ត​ជោក​ដោយ​រាគៈ ក្រខ្វក់​ដូច​សម្រាម សង្ឃនៅរួម​ជាមួយនឹង​បុគ្គលនោះ​មិនបាន សង្ឃ​តែងប្រជុំ​គ្នា នាំយកបុគ្គលនោះ​ចេញមួយ​រំពេច បុគ្គលនោះ ទុកជា​អង្គុយ​នៅក្នុង​កណ្ដាល​ជំនុំសង្ឃ​ពិតមែន ប៉ុន្តែ​បុគ្គល​នោះ ឈ្មោះថានៅឆ្ងាយ​អំពីសង្ឃ ចំណែក​ខាងសង្ឃ ក៏ឈ្មោះ​ថា​នៅ​ឆ្ងាយ​អំពី​បុគ្គល​នោះដែរ។ ម្នាល​បហារាទ បុគ្គល​ណា ជាអ្នក​ទ្រុស្ដសីល មានធម៌​អាក្រក់ មានមារយាទ​មិនស្អាត គួរឲ្យ​គេរង្កៀស បិទបាំង​អំពើអាក្រក់​ទុក មិនមែន​ជាសមណៈ ប្ដេជ្ញា​ខ្លួនថា​ជា​សមណៈ ជាអ្នក​ប្រព្រឹត្តធម៌​មិនប្រសើរ ប្ដេជ្ញាខ្លួនថា​ជាអ្នក​ប្រព្រឹត្តធម៌​ដ៏ប្រសើរ ស្អុយក្នុង មានចិត្ត​ជោកដោយ​រាគៈ ក្រខ្វក់​ដូចសម្រាម សង្ឃនៅរួម​ជាមួយនឹង​បុគ្គលនោះ​មិនបាន សង្ឃ​តែងប្រជុំគ្នា នាំយកបុគ្គល​នោះចេញ​មួយ​រំពេច បុគ្គលនោះ ទុកជា​អង្គុយ​នៅក្នុង​កណ្ដាល​ជំនុំសង្ឃ​ពិតមែន ប៉ុន្តែ​បុគ្គលនោះ ឈ្មោះថា​នៅឆ្ងាយ​អំពីសង្ឃ ចំណែក​ខាង​សង្ឃ ក៏ឈ្មោះថា នៅឆ្ងាយ​អំពីបុគ្គល​នោះ ដោយ​ហេតុណា ម្នាលបហារាទ នេះជា​ហេតុ​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ទី៣ ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ ដែល​ពួកភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែង​រីករាយ​ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះ។ ម្នាល​បហារាទ ទន្លេធំៗ ទាំងឡាយណាមួយ គឺ​ទន្លេគង្គា យមុនា អចិរវតី សរភូ មហី កាលបើទន្លេ​ទាំងនោះ ហូរចូលទៅ​ដល់​មហាសមុទ្រ​ហើយ តែង​លះបង់​នាម និង​គោត្រ​ដើម (របស់ខ្លួន) ហើយដល់​នូវ​កិរិយា​រាប់ថា​ជា​មហាសមុទ្រ​តែម្យ៉ាង យ៉ាង​ណា​មិញ ម្នាល​បហារាទ វណ្ណៈ គឺត្រកូល ៤ ពួកនេះ គឺ​ក្សត្រិយ៍ ១ ព្រាហ្មណ៍ ១ វេស្សៈ ១ សុទ្ទៈ ១ បើវណ្ណៈ​ទាំងនោះ​ចេញចាក​ផ្ទះ បួស​ក្នុង​ធម្មវិន័យ ដែលតថាគត​សំដែងហើយ រមែង​លះបង់​នាម និងគោត្រដើម (របស់ខ្លួន) ហើយ​ដល់នូវ​កិរិយា​រាប់ថា​ជា​សមណ​សក្យបុត្រ​តែម្យ៉ាង ក៏យ៉ាង​នោះដែរ។ ម្នាល​បហារាទ វណ្ណៈ ៤ពួកនេះ គឺ​ក្សត្រិយ៍ ១ ព្រាហ្មណ៍ ១ វេស្សៈ ១ សុទ្ទៈ ១ វណ្ណៈ​ទាំងនោះ​ចេញចាកផ្ទះ បួស​ក្នុង​ធម្មវិន័យ ដែល​តថាគត​សំដែងហើយ រមែង​លះ​បង់នាម និងគោត្រដើម (របស់ខ្លួន) ដល់នូវ​កិរិយា​រាប់ថាជា សមណ​សក្យបុត្រ​តែម្យ៉ាង ដោយ​ហេតុណា ម្នាល​បហារាទ នេះជា​ហេតុ​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ទី៤ ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ ដែល​ពួកភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែង​រីករាយ​ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះ។ ម្នាលបហារាទ ទឹកទន្លេ​ទាំងឡាយណា​មួយ​ក្នុង​លោក ដែលហូរ​ស្រោច​ចុះទៅ​កាន់​មហាសមុទ្រ​ក្ដី ធារទឹកភ្លៀង​ទាំងឡាយ​ណា ដែលហូរ​ធ្លាក់ចុះ​មកអំពី​អាកាស​ក្ដី មហាសមុទ្រ​ក៏មិន​ប្រាកដ​ជាស្រក ឬពេញ​ដោយទឹក​នោះ យ៉ាង​ណា​មិញ ម្នាល​បហារាទ ទោះបី​ពួកភិក្ខុ​ច្រើនរូប បរិនិព្វាន​ដោយ​អនុបាទិសេសនិព្វានធាតុ និព្វានធាតុ​ក៏មិន​ប្រាកដ​ជាខ្វះ ឬពេញ​ដោយ​ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏យ៉ាង​នោះដែរ។ ម្នាល​បហារាទ ទោះបី​ពួកភិក្ខុ​ច្រើនរូប បរិនិព្វាន​ដោយ​អនុបាទិសេស​និព្វានធាតុ និព្វានធាតុ ក៏មិន​ប្រាកដ​ជាខ្វះ ឬពេញ​ដោយ​ភិក្ខុទាំងនោះ ដោយ​ហេតុណា ម្នាល​បហារាទ នេះជា​ហេតុ​អស្ចារ្យ​ចំឡែក​ ទី៥ ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ ដែលពួក​ភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ។ ម្នាល​បហារាទ មហាសមុទ្រ ដែលមាន​រសតែមួយ គឺរសប្រៃ យ៉ាង​ណា​មិញ ម្នាល​បហារាទ ធម្មវិន័យនេះ មានរស​តែមួយ គឺ​វិមុត្តិរស ក៏យ៉ាង​នោះដែរ។ ម្នាល​បហារាទ ធម្មវិន័យនេះ មានរស​តែមួយ គឺ​វិមុត្តិរស ដោយ​ហេតុណា ម្នាល​បហារាទ នេះជា​​ហេតុ​អស្ចារ្យ​ចំឡែក​ ទី៦ ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ ដែលពួក​ភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ។ ម្នាល​បហារាទ មហាសមុទ្រ មានរតនៈ​ច្រើនយ៉ាង មិនមែន​មានតែ​មួយទេ រតនៈ​ទាំងនេះ ក្នុង​មហាសមុទ្រ​នោះ គឺ​កែវមុក្តា កែវមណី កែវពិទូរ្យ ស័ង្ខ សិលា កែវប្រពាឡ ប្រាក់ មាស កែវក្រហម (ត្បូងទទឹម) ​កែវ​មរកត យ៉ាង​ណាមិញ ម្នាល​បហារាទ ធម្មវិន័យ​នេះ មានរតនៈ​​ច្រើនយ៉ាង មិនមែន​មានត្រឹម​តែ​មួយទេ រតនៈ​ទាំងនេះ​ ក្នុង​ធម្មវិន័យនោះ គឺ​សតិប្បដ្ឋាន ៤ សម្មប្បធាន ៤ ឥទ្ធិបាទ ៤ ឥន្ទ្រិយ ៥ ពលៈ ៥ ពោជ្ឈង្គ ៧ និង​មគ្គ​ប្រកប​ដោយ​អង្គ ៨ ដ៏ប្រសើរ ក៏យ៉ាង​នោះដែរ។ ម្នាល​បហារាទ ធម្មវិន័យនេះ មាន​រតនៈ​ច្រើនយ៉ាង មិនមែន​មានត្រឹម​តែមួយទេ រតនៈ​ទាំង​នេះ​ ក្នុងធម្មវិន័យ​នោះ​គឺ សតិប្បដ្ឋាន ៤ សម្មប្បធាន ៤ ឥទ្ធិបាទ ៤ ឥន្ទ្រិយ ៥ ពលៈ ៥ ពោជ្ឈង្គ ៧ មគ្គ​ប្រកប​ដោយអង្គ ៨ ដ៏ប្រសើរ ដោយ​ហេតុណា ម្នាល​បហារាទ នេះជា​ហេតុ​អស្ចារ្យ​ចំឡែក​ ទី៧ ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ ដែលពួក​ភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ។ ម្នាល​បហារាទ មហាសមុទ្រ​ដែលជាទី​នៅអាស្រ័យ​នៃពួកសត្វ​ធំៗ ជាច្រើន ពួកសត្វ​ធំៗ ទាំងនេះ ដែលនៅ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ​នោះ គឺ​ត្រីឈ្មោះ​តិមិ ឈ្មោះ​តិមិង្គលៈ ឈ្មោះ​តិមិរមិង្គលៈ និង​ពួក​អសុរ នាគ គន្ធព្វ ដែលមាន​ក្នុង​មហាសមុទ្រ មាន​អត្តភាព ១០០យោជន៍​ខ្លះ មានអត្តភាព ២០០​យោជន៍​ខ្លះ មានអត្តភាព​ ៣០០​យោជន៍​ខ្លះ មានអត្តភាព ៤០០​យោជន៍​ខ្លះ មានអត្តភាព ៥០០​យោជន៍ខ្លះ យ៉ាងណា​មិញ ម្នាល​បហារាទ ធម្មវិន័យនេះ ជាទីនៅ​អាស្រ័យនៃ​ពួកបុគ្គល​ធំៗ ជាច្រើន បុគ្គល​ទាំងនេះ ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នោះ​គឺ សោតាបន្នបុគ្គល និង​បុគ្គល​ដែលកំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បីឲ្យជាក់ច្បាស់​នូវ​សោតាបត្តិផល សកទាគាមិបុគ្គល និង​បុគ្គល​ដែលកំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បីឲ្យ​ជាក់ច្បាស់​នូវ​សកទាគាមិផល អនាគាមិផល និងបុគ្គល​ដែល​កំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ជាក់ច្បាស់​នូវ​​អនាគាមិផល អរហន្ដ និង​បុគ្គល​ដែលកំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បីភាវៈ​នៃខ្លួន​ជាអរហន្ដ ក៏យ៉ាង​នេះ​ដែរ។ ម្នាល​បហារាទ ធម្មវិន័យនេះ ជាទីនៅអាស្រ័យ​នៃពួក​បុគ្គលធំៗ ជាច្រើន បុគ្គល​ទាំងនេះ ក្នុងធម្មវិន័យ​នោះគឺ សោតាបន្នបុគ្គល និង​បុគ្គល​ដែលកំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យជាក់ច្បាស់​នូវ​សោតាបត្តិផល សកទាគាមិបុគ្គល និង​បុគ្គល​ដែល​កំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បីធ្វើឲ្យ​ជាក់ច្បាស់​នូវ​សកទាគាមិផល អនាគាមិបុគ្គល និង​បុគ្គល​ដែល​កំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បីធ្វើ​​ឲ្យជាក់ច្បាស់​នូវ​អនាគាមិផល អរហន្ដ និង​បុគ្គលដែល​កំពុងប្រតិបត្តិ ដើម្បី​ភាវៈ​នៃខ្លួន​ជាអរហន្ដ ដោយ​ហេតុណា ម្នាល​បហារាទ នេះជា​ហេតុ​អស្ចារ្យ​ចំឡែក​ ទី៨ ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ ដែលពួក​ភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ។ ម្នាល​បហារាទ ក្នុងធម្មវិន័យនេះ មានហេតុ​ជាអស្ចារ្យ​ចំឡែក ទាំង ៨ យ៉ាងនេះឯង ដែល​ពួកភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ។

ឧបោសថសូត្រ ទី១០

(១០. ឧបោសថសុត្តំ)

[២០] សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុង​មិគារមាតុប្រាសាទ ក្នុង​បុព្វារាម ទៀប​ក្រុង​សាវត្ថី។ សម័យនោះឯង ព្រះដ៏មានព្រះភាគ មានភិក្ខុសង្ឃ​ចោមរោម ទ្រង់គង់​ក្នុង​ឧបោសថ​ថ្ងៃនោះ។ លុះ​វេលារាត្រី​អស់ហើយ បឋមយាម​កន្លងទៅ​ហើយ ព្រះអានន្ទ​ដ៏មានអាយុ ក៏ក្រោក​ចាក​អាសនៈ ធ្វើ​ឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង លើកអញ្ជលី​ប្រណម្យ ចំពោះ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ក្រាបបង្គំ​ទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន វេលារាត្រី​អស់ហើយ បឋមយាម​កន្លង​ទៅហើយ ភិក្ខុសង្ឃ​អង្គុយ​ចាំយូរ​ហើយ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន សូម​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែង​បាតិមោក្ខ​ដល់​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ។ កាលដែល​ព្រះអានន្ទ​ដ៏មានអាយុ ក្រាបបង្គំ​ទូល​យ៉ាងនេះហើយ ព្រះ​ដ៏មានព្រះភាគ ក៏គង់ស្ងៀម។ កាលបើ​វេលារាត្រី​អស់ហើយ មជ្ឈិមយាម ​កន្លង​ទៅហើយ ព្រះអានន្ទ​ដ៏​មានអាយុ ក៏ក្រោក​ចាក​អាសនៈ ធ្វើ​ឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង លើក​អញ្ជលី​ប្រណម្យ ចំពោះ​ព្រះដ៏​មានព្រះភាគ ក្រាប​បង្គំ​ទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ អស់វារៈ​ជា​គំរប់​ពីរដងទៀតថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន វេលារាត្រី​អស់ហើយ មជ្ឈិមយាម​កន្លង​ទៅហើយ ភិក្ខុសង្ឃ​អង្គុយ​ចាំយូរ​ហើយ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន សូម​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ សំដែង​បាតិមោក្ខ​ដល់​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ។ ព្រះ​ដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ស្ងៀម អស់វារៈ​ជាគំរប់​ពីរដង។ កាលបើ​វេលារាត្រី​អស់ហើយ បច្ឆិមយាម កន្លងទៅហើយ រាត្រី​ប្រាកដ​ដូចជា​មាន​មុខស្រស់ (បំព្រង) ក្នុងពេលដែល​អរុណរះ​ឡើង ព្រះអានន្ទ​ដ៏មានអាយុ ក៏ក្រោកចាក​អាសនៈ ហើយធ្វើ​ឧត្តរាសង្គៈ ឆៀង​ស្មាម្ខាង លើកអញ្ជលីប្រណម្យ​ចំពោះ​ព្រះ​ដ៏មាន​ព្រះភាគ ក្រាបបង្គំ​ទូល​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ អស់វារៈ​ជាគំរប់​ ៣ដង​ទៀត​ដូច្នេះថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ឥឡូវនេះ រាត្រីអស់ហើយ បច្ឆិមយាម​កន្លង​ទៅហើយ អរុណ​ក៏រះហើយ​ រាត្រី​ក៏ប្រាកដ​ដូចជា​មុខស្រស់​ហើយ ភិក្ខុសង្ឃ​​ក៏អង្គុយ​ចាំយូរហើយ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន​ សូមព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ​ ទ្រង់សំដែង​បាតិមោក្ខ​ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​។ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ត្រាស់​ថា ម្នាល​អានន្ទ មាន​បរិសទ្យ​មិន​បរិសុទ្ធទេ។ គ្រានោះ ព្រះ​មហាមោគ្គល្លាន​ដ៏មាន​អាយុ​ មាន​សេចក្តី​ត្រិះរិះ​ដូច្នេះថា ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ដៅ​យកបុគ្គលណា​ហ្ន៎​ បាន​ជា​ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាល​អានន្ទ បរិសទ្យ មិនបរិសុទ្ធទេ យ៉ាងនេះ។ លំដាប់នោះ ព្រះ​មហាមោគ្គល្លានដ៏​មានអាយុ ស្ទង់មើល​ចិត្ត (របស់ភិក្ខុសង្ឃ) ដោយចិត្ត (របស់លោក) ហើយ​ធ្វើទុកក្នុង​​ចិត្ត​ចំពោះភិក្ខុសង្ឃ​ទាំងអស់នោះ។ ព្រះមហា​មោគ្គល្លាន​ដ៏មាន​អាយុ បានឃើញ​បុគ្គលនោះ​ទ្រុស្តសីល មានធម៌លាមក មានមារយាទ​មិនស្អាត គួរឲ្យរង្កៀស មាន​អំពើអាក្រក់​បិទបាំង​ទុក មិនមែន​ជាសមណៈ ប្តេជ្ញាខ្លួនថាជា​សមណៈ ប្រព្រឹត្តធម៌​មិន​ប្រសើរ ប្តេជ្ញាខ្លួន​ថាជា​អ្នកប្រព្រឹត្ត​ធម៌ដ៏ប្រសើរ ស្អុយក្នុង មានចិត្ត​ជោក​ដោយរាគៈ ក្រខ្វក់​ដូច​សម្រាម អង្គុយ​នៅក្នុង​កណ្តាល​ភិក្ខុសង្ឃ លុះឃើញ​ហើយ ក៏​ក្រោកចាក​អាសនៈ ចូលទៅរក​បុគ្គលនោះ​ លុះចូល​ទៅជិត​ហើយ ក៏ពោល​ចំពោះទៅបុគ្គល​នោះ ដូច្នេះថា នែ​អាវុសោ អ្នកចូរក្រោក​ចេញ ដ្បិត​ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់​បានឃើញ​អ្នកច្បាស់​ហើយ អ្នកលែងបាន​នៅរួម​ជាមួយនឹង​ភិក្ខុទាំងឡាយ​ហើយ។ កាលដែល​ព្រះមហាមោគ្គល្លាន ពោលយ៉ាង​នេះហើយ បុគ្គលនោះ​ក៏នៅ​ស្ងៀម។ ព្រះមហាមោគ្គល្លាន​​ដ៏មានអាយុ បាននិយាយ​​នឹងបុគ្គលនោះ ជាគំរប់ពីរដងទៀត ដូច្នេះថា នែអាវុសោ អ្នកចូរក្រោកចេញ ដ្បិតព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់​បានឃើញ​អ្នក​ច្បាស់​ហើយ អ្នកលែង​បាននៅរួម​ជាមួយ​នឹង​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ហើយ។ បុគ្គលនោះ​ក៏​នៅ​ស្ងៀម អស់វារៈ​ពីរដងទៀត។ ព្រះមហាមោគ្គល្លាន​ដ៏មានអាយុ បាននិយាយ​នឹងបុគ្គល​នោះ ជាគំរប់បី​ដងទៀត​ដូច្នេះ​ថា នែ​អាវុសោ អ្នកចូរ​ក្រោកចេញ ដ្បិត​ព្រះដ៏មានព្រះ​ភាគ ទ្រង់​បានឃើញ​អ្នកច្បាស់​ហើយ អ្នកលែងបាន​នៅរួម​ជាមួយនឹង​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ទៀត​ហើយ។ បុគ្គល​នោះក៏​នៅស្ងៀម អស់វារៈជាគំរប់​បីដងទៀត។ ទើប​ព្រះមហា​មោគ្គលា្លន​ដ៏មាន​អាយុ ចាប់ដើមដៃ​បុគ្គលនោះ ទាញចេញទៅ​ខាងក្រៅ​ស៊ុំទ្វារ ហើយខ្ទាស់គន្លឹះ និង​រនុក​ទ្វារ រួចចូលទៅ​គាល់ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ លុះចូល​ទៅដល់​ហើយ ក៏ក្រាបបង្គំ​ទូល​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ដូច្នេះ​ថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន បុគ្គល (ទ្រុស្តសីល) នោះ ខ្ញុំព្រះអង្គ​បាន​បណ្តេញ​ឲ្យដើរ​ចេញហើយ ឥឡូវ​នេះ​ បរិសទ្យ​បរិសុទ្ធ​ហើយ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន សូម​ព្រះអង្គ​ទ្រង់សំដែង​បាតិមោក្ខ ដល់ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាល​មោគ្គល្លាន ហេតុនេះ អស្ចារ្យណាស់ ម្នាលមោគ្គលា្លន ហេតុនេះ​ចំឡែក​ណាស់ មោឃបុរស​នោះ មិនសមបើ​នឹង​បង្អង់​ទាល់តែ​ចាប់ទាញដៃ​ចេញសោះ។ លំដាប់​នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់​ហៅភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ឥឡូវនេះ អ្នកទាំងឡាយ គប្បី​ធ្វើ​ឧបោសថ គប្បីសំដែង​បាតិមោក្ខចុះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ឥឡូវនេះ តថាគត ឈប់សំដែង​បាតិមោក្ខ ចាប់ដើម​តាំងអំពី​ថ្ងៃ​នេះតទៅ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ព្រះតថាគត គប្បីសំដែង​នូវបាតិមោក្ខ​ដល់បរិសទ្យ មិនបរិសុទ្ធ ដោយ​ហេតុ​ណា ហេតុនោះ​មិនមែន​ជាឋានៈ មិនមែន​ជាបច្ច័យ​ឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ក្នុង​មហាសមុទ្រ មានហេតុ​ជាអស្ចារ្យ​ចំឡែក ៨ យ៉ាងនេះ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញហើយ ៗ តែង​រីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ ហេតុជាអស្ចារ្យចំឡែក ៨ យ៉ាង តើ​ដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មហាសមុទ្រ មានទំនាបទៅ​ដោយ​លំដាប់ មានទីជម្រាលទៅ​ដោយ​លំដាប់ មាន​ទីទេរ​ទៅដោយ​លំដាប់ មិនមែន​ចោតជ្រៅ​តែម្តង ដូចជា​អណ្តូង​ទេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មហាសមុទ្រ មានទំនាប​ទៅដោយ​លំដាប់ មានទីជម្រាល​ទៅដោយ​លំដាប់ មានទីទេរ​ទៅដោយ​លំដាប់ មិនមែនចោតជ្រៅ​ទៅតែម្តង ដូចជា​អណ្តូង ដោយហេតុ​ណា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជា​ហេតុ​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ទី១ ក្នុង​មហាសមុទ្រ​ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញហើយៗ តែងរីករាយ​ក្នុងមហាសមុទ្រ។ សេចក្តីពិស្តារ ដូចពាក្យ​ខាងដើមដែរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មួយទៀត​ មហាសមុទ្រ ជាទីនៅអាស្រ័យ​​នៃពួកសត្វ​ធំ ៗ ជាច្រើន ពួក​សត្វធំៗ ទាំងនេះ ដែលនៅក្នុង​មហាសមុទ្រ​នោះគឺ ត្រីឈ្មោះ​តិមិ ឈ្មោះ​តិមិង្គលៈ ឈ្មោះ​តិមិរមិង្គលៈ និងពួក​អសុរ នាគ គន្ធព្វ ដែលមាន​អត្តភាព ១០០ យោជន៍ខ្លះ។បេ។ មាន​អត្តភាព ៥០០ យោជន៍ខ្លះ តែងនៅ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មហាសមុទ្រ ជាទីនៅអាស្រ័យ នៃពួកសត្វធំៗ ជាច្រើន ពួកសត្វធំៗ​ទាំងនេះ ដែលនៅ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ​នោះ គឺត្រីឈ្មោះ​តិមិ ឈ្មោះ​តិមិង្គលៈ ឈ្មោះ​តិមិរមិង្គលៈ និង​ពួក​អសុរ នាគ គន្ធព្វ ដែលមានអត្តភាព ១០០ យោជន៍ខ្លះ។បេ។ មានអត្តភាព ៥០០ យោជន៍ខ្លះ តែងនៅ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ ដោយហេតុណា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជាហេតុ​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ទី៨ ក្នុង​មហាសមុទ្រ ដែលពួក​អសុរឃើញ​ហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុង​មហាសមុទ្រ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ក្នុង​មហាសមុទ្រ មានហេតុ​ជាអស្ចារ្យចំឡែក ៨ យ៉ាង​នេះឯង ដែលពួក​អសុរឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុងមហា​សមុទ្រ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះ មានហេតុជា​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ៨ យ៉ាងនេះ ដែលពួកភិក្ខុ​ឃើញ​ហើយ ៗ តែងរីករាយ​ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ។ ហេតុជា​អស្ចារ្យចំឡែក ៨ យ៉ាង តើ​ដូចម្តេច​ខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មហាសមុទ្រ ដែលមានទំនាប​ទៅដោយ​លំដាប់ មាន​ទីជម្រាល​ទៅ​ដោយ​លំដាប់ មានទីទេរ​ទៅដោយ​លំដាប់ មិនចោត​ជ្រៅ​ទៅតែ​ម្តង ដូចជា​អណ្តូង យ៉ាង​ណា​មិញ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ មាន​ការសិក្សា​ដោយ​លំដាប់ មានកិច្ច​ដែលត្រូវ​ធ្វើ ដោយ​លំដាប់ មានសេចក្តី​ប្រតិបត្តិ​ដោយ​លំដាប់ មិនមែន​បានត្រាស់​ដឹងនូវ​អរហត្តផល​តែម្តង​ទេ ក៏យ៉ាងនោះ​ដែរ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ មាន​ការសិក្សា​ដោយលំដាប់ មានកិច្ច​ដែល​ត្រូវធ្វើ​ដោយ​លំដាប់ មាន​សេចក្តី​ប្រតិបត្តិ​ដោយ​លំដាប់ មិនមែន​បានត្រាស់​ដឹងនូវ​អរហត្តផល​តែម្តង​ទេ ដោយ​ហេតុណា ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះ​ជាហេតុ​អស្ចារ្យ ចំឡែក​ ទី១ ក្នុង​ធម្មវិន័យនេះ ដែល​ពួកភិក្ខុ​ឃើញ​ហើយ ៗ​ តែង​រីករាយ​ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មហាសមុទ្រ ជាទីអាស្រ័យ​នៃពួក​សត្វធំ ៗ ជាច្រើន ពួកសត្វធំ ៗ ទាំងនេះ ដែលនៅក្នុង​មហាសមុទ្រ​នោះគឺ ត្រីឈ្មោះ​តិមិ ឈ្មោះ​តិមិង្គលៈ ឈ្មោះ​តិមិរមិង្គលៈ និង​ពួកអសុរ នាគ គន្ធព្វ ដែល​មាន​អត្តភាព ១០០ ​យោជន៍​ខ្លះ។បេ។ មានអត្តភាព ៥០០ យោជន៍​ខ្លះ ដែលនៅក្នុង​មហាសមុទ្រ យ៉ាងណាមិញ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ធម្មវិន័យនេះ ជាទីនៅអាស្រ័យ​នៃពួក​បុគ្គលធំ ៗ ជាច្រើនពួក បុគ្គល​ទាំងនេះ ក្នុងធម្មវិន័យ​នោះ គឺ សោតាបន្នបុគ្គល និង​បុគ្គល​ដែលកំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បីធ្វើ​អោយជាក់ច្បាស់​នូវ​សោតាបត្តិផល។បេ។ អរហន្ត និង​បុគ្គល​ដែល​កំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បីភាវៈ​នៃខ្លួន​ជាអរហន្ត ក៏យ៉ាងនោះ​ដែរ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ​ធម្មវិន័យ​នេះ ជាទីនៅអាស្រ័យនៃពួក​បុគ្គលធំ ៗ ជាច្រើន បុគ្គលទាំងនេះ ក្នុងធម្មវិន័យ​នោះ គឺ សោតាបន្នបុគ្គល និងបុគ្គល​ដែល​កំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បី​ធ្វើឲ្យ​ជាក់​ច្បាស់ នូវ​សោតាបត្តិផល។បេ។ អរហន្ត និង​បុគ្គល​ដែល​កំពុង​ប្រតិបត្តិ ដើម្បីភាវៈនៃ​ខ្លួន​ជា​អរហន្ត ដោយហេតុណា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជា​ហេតុអស្ចារ្យ​ចំឡែក ទី៨ ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះ ដែលពួកភិក្ខុ​ឃើញហើយ ៗ តែងរីករាយ ក្នុងធម្មវិន័យ​នេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ​ក្នុង​ធម្មវិន័យ​នេះ មានហេតុជា​អស្ចារ្យ​ចំឡែក ៨ យ៉ាងនេះឯង ដែលពួកភិក្ខុ​ឃើញ​ហើយ ៗ តែងរីករាយ ក្នុងធម្មវិន័យនេះ។

ចប់ មហាវគ្គ ទី២។

ឧទ្ទាននៃមហាវគ្គនោះគឺ

និយាយអំពី​វេរញ្ជព្រាហ្មណ៍ ១ អំពីសីហសេនាបតី ១ អំពីសេះអាជានេយ្យ ១ អំពី​ពុតត្បុត​របស់សេះ ១ អំពីមន្ទិល ១ អំពីភិក្ខុដែលគួរ​ធ្វើជាទូត ១ អំពីចំណង មាន ២លើក អំពី​បហារាទអសុរ ១ អំពីឧបោសថ ១។

 

លេខយោង

1)
ពាក្យថា បដិច្ចកម្មនេះ ជាឈ្មោះអំពើ​របស់​អ្នកដែល​គ្រាន់តែ​បរិភោគសាច់ ក៏​បាននាមថា​សម្លាប់សត្វដែរ ឬជាឈ្មោះ​អំពើ​ដែល​គេសម្លាប់​ព្រោះ​អាស្រ័យ​ខ្លួន ពុំ​នោះ​សោត ពាក្យថា បដិច្ចកម្មនេះ ជាឈ្មោះ​របស់​និមិត្តកម្ម។ លទ្ធិពួក​និគ្រន្ថ​ប្រកាន់​ថា បដិច្ចកម្មនោះ ជា​អកុសល ត្រូវបាន​ដល់អ្នក​ឲ្យ​ពាក់កណ្តាល អ្នកទទួល​ពាក់កណ្តាល។ អដ្ឋកថា។
2)
សំដៅ​យកការ​ប្រព្រឹត្តិ​ក្បត់ចិត្ត​ប្តី។
3)
បាន​សេច​ក្តី​ថា គួរ​ធ្វើជាទូត គឺ​ជាអ្នក​ទទួល​ពាក្យ​បណ្តាំ។
km/tipitaka/sut/an/08/sut.an.08.v02.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2023/04/02 02:18 និពន្ឋដោយ Johann