User Tools

Site Tools


Translations of this page?:
km:tipitaka:sut:mn:index

មជ្ឈិមនិកាយ មាតិកា



sut.mn បាលី cs-km: sut.mn អដ្ឋកថា: sut.mn_att PTS: ?

មជ្ឈិមនិកាយ

មាតិកា

ធ្វើ​​ឡើង​​សម្រាប់​​ព្រះ​​សង្ឃ​ ដោយ​

ពុទ្ធ​បរិស័ទ នៃ sangham.net

ទាញ​យក​ឯកសារ ដែល​បាន​បង្ហាប់ ​នៃ​ការ​សំឡេង​អានរបស់​មជ្ឈិមនិកាយ ​​​(ថតរហូតដល់ទី ២៥ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៤ ~4.5 GB)

សង្ខេប

?

មូលបណ្ណាសកៈ

១. មូលបរិយាយវគ្គ

មូលបរិយាយសូត្រ ទី១ (sut.mn.001 | ភាគ ២០)

ខ្លឹម​សារ​​នៅ​ក្នុង​សូត្រ​នេះ គឺ​ព្រះពុទ្ធ​បាន​ពន្យល់​អំពីអភិ​ធម៌ (ធម៌​ដ៏​មាន​ជម្រៅ) អ្វីៗ​គឺ​ទ​ទេរ​មិន​មាន អត្ត (ការ​ប្រកាន់​ថា​ជា​របស់​ខ្លួន) សូម្បី​និព្វាន​ក៏​មិន​មាន​អត្ត ប៉ុន្តែ​ធម៌​ទាំ​​ង​ឡាយ​កើត​ឡើង​អំពី​ហេតុ​និង​បច្ច័យ។ សូត្រ​នេះ​ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ស​ម្តែងចប់​ហើយ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​នោះ​មិន​មាន​ចិត្ត​ត្រេក​អរ​នឹង​ភា​សិត​នៃ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ឡើយ។

 

សព្វាសវសំវរសូត្រ ទី២ (sut.mn.002 | ភាគ ២០)

សូត្រនេះ និយាយ​អំពីហេតុ​នៃ​ការ​សង្រួមក្នុង​អា​ស​វៈ​ទាំង​ពួង។ព្រះ​ពុទ្ធបាន​ពន្យល់​អំពី​វិ​ធី​៧​យ៉ាង​ដែលត្រូវលះបង់អា​ស​វៈ​​​​ ដោយ​ការ​ឃើញ ដោយ​​សេចក្តី​សង្រួមឥន្រ្ទិយ ដោយ​ការសេព ដោយ​ការ​អត់​ធន់ ដោយ​ការ​វៀរ ដោយ​ការ​បន្ទារបង់ ដោយ​ការ​ចម្រើន។

 

ធម្មទាយាទសូត្រ ទី៣ (sut.mn.003 | ភាគ ២០)

ខ្លឹម​សារ​នៅ​ក្នុងសូត្រ​នេះ និយាយ​អំពី​អាមិស​អាមិសជា​មរតក​​និង​ធម៏​ធម៍ជា​មរតក។ព្រះ​​ពុទ្ឌ​បាន​ពន្យល់​អោយភិក្ខុប្រ​កាន់យក​ធម៏​ជា​មរតក ហើយកុំប្រកាន់យកធម៏ជាអាមិស។ ​

 

ភយភេរវសូត្រ ទី៤ (sut.mn.004 | ភាគ ២០)

សូត្រ​នេះ​ព្រះពុទ្ធ​ពន្យល់​ អំពី​ការ​ដែល​អាច​សេព​នូវ​សេនាសនៈ​ក្នុង​ព្រៃ​ស្ងាត់​បាន ​ដោយ​គ្មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។

 

អនង្គណសូត្រ ទី៥ (sut.mn.005 | ភាគ ២០)

សូត្រ​នេះ​ព្រះ​​សារី​បុត្របាន​ពន្យល់​អំពី៖ អង្គណៈជា​ឈ្មោះ​នៃ​អ​កុសល​ដ៏​លាមក ដែល​គ្រប​សង្កត់​ចិត្ត​ដោយ​អំណាច​នៃ​សេ​ច​ក្ដីប្រាថ្នា​ ជា​កិលេស​ដ៏​ក្លៀវ​ក្លា​មាន​ប្រការ​ផ្សេងៗ។

 

អាកង្ខេយ្យសូត្រ ទី៦ (sut.mn.006 | ភាគ ២០)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ពន្យល់​អោយ​ភិក្ខុ​ជា​អ្នក​មាន​សីល​បរិបូណ៍ មាន​បាតិមោក្ខ​បវិបូណ៍ សង្រួម​ក្នុង​បាតិមោក្ខសំ​វរៈដើម្បី​អាច​សម្រេច​ផល​ផ្សេងៗ​តាម​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​។

 

វត្ថូបមសូត្រ ទី៧ (sut.mn.007 | ភាគ ២០)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ពន្យល់​អំពី​ឧបក្កិលេស​នៃ​ចិត្តនិង​ការ​លះ​នូវ​កិលេស​ដើម្បី​ធ្វើ​អោយ​ចិត្ត​បរិសុទ្ធ។

 

សល្លេខសូត្រ ទី៨ (sut.mn.008 | ភាគ ២០)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ពន្យល់​អធិប្បាយ​អំពី៖សេចក្ដី​ផូរ​ផង់​ដោយ​ការ​ចម្រើន​កុសល​ធម៌​​ ដើម្បី​វៀរ​​ចាក​អ​​កុសល​ធម៌​ទាំង​ឡាយ​ញំុាង​សត្វ​លោក​អោយ​ទៅ​កាន់​ទី​ខ្ពស់​។

 

សម្មាទិដ្ឋិសូត្រ ទី៩ (sut.mn.009 | ភាគ ២០)

នៅ​ក្នុង​សូត្រ​នេះ​ព្រះ​សារីបុត្រ​បាន​ពន្យល់​ភិក្ខុ​អំពី៖​អរិយ​សច្ចៈ សេច​ក្តីកើត​ឡើង​នៃ​អាហារ ព្រោះ​សេចក្តី​កើត​ឡើង​នៃ​តណ្ហា សេចក្តី​រំលត់​អាហារ ព្រោះ​សេចក្តី​រំលត់​នៃ​តណ្ហា បាន​ដល់​មគ្គ ប្រកប​ដោយ​អង្គ​៨ ជា​សេចក្ដី​ប្រតិបត្តិ ជា​ដំណើរ​ទៅ ដើម្បី​រំលត់​អាហារ ។

 

សតិបដ្ឋានសូត្រ ទី១០ (sut.mn.010 | ភាគ ២០)

សូត្រ​នេះ​អធិប្បាយ​អំពី សតិ​ប្បដ្ធាន​ទាំង​៤ គឺពិចារណា​ឃើញ​រឿយៗ​នូវ​ កាយ ចិត្ត​ វេទនា និង​ធម៌ ​​ដើម្បី​បាន​នូវ​​អរិយ​មគ្គ​ប្រកប​ដោយ​អង្គ​៨​ប្រការ​ដើម្បី​ធ្វើ​អោយ​ជាក់​ច្បាស់​នូវ​ព្រះ​និព្វាន។ សូត្រ​នេះ​ដូច​គ្នា​បេះ​បិទ​ទៅ​នឹង សតិបដ្ឋានសូត្រ នៅក្នុង ទីឃនិកាយ

 

២. សីហនាទវគ្គ

ចូឡសីហនាទសូត្រ ទី១ (sut.mn.011 | ភាគ ២០)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ពន្យល់​អំពី​ ៖ សមណៈ​ទាំង​៤​ប្រភេទ​​ត្រាស់​ដឹង​ធម៌​មាន​តែ​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាសនា មច្ឆា​ទិដ្ធិ​២​ប្រភេទ ឧបាទាន​៤​ប្រការ​ ហេតុ​ដែល​នាំ​អោយ​កើត​ឧបាទាន​និង​ហេតុ​នៃ​ការ​រលត់​ទៅ​នៃ​ឧបាទាន។

 

មហាសីហនាទសូត្រ ទី២ (sut.mn.012 | ភាគ ២០)

ពល​ញាណ​ទាំង​១០របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ។

 

មហាទុក្ខក្ខន្ធសូត្រ ទី៣ (sut.mn.013 | ភាគ ២០)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ពន្យល់​អំពី៖តម្រេក​នៅ​ក្នុង​កាមទោស​នៃ​កាមគ្រឿង​រលាស់​ចេញ​នូវ​កាម​ទាំង​ឡាយ​មាន​រូបវេទនា​ជា​ដើម។

 

ចូឡទុក្ខក្ខន្ធសូត្រ ទី៤ (sut.mn.014 | ភាគ ២០)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ឆ្លើយ​សំណួរ​សក្យ​រាជ​មហា​នាម​អំពីការ​លះ​បង់​អស់​ទៅ​នៃ​លោភៈ​ទោសៈ​មោហៈ ពី​ក្នុង​សន្តាន​និង​ពន្យល់​ពូក​និគ្រន្ថ​ពី​បាប​កម្ម​ទាំង​ឡាយ បាន​ធ្វើ​ហើយ​ក្នុង​កាល​មុន​មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​សាប​សូន្យ​ទៅ​ដោយ​ការទទួល​នូវ​វេទនា​ជា​ទុក្ខ​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា ក្រហល់​ក្រហាយ ដែល​កើត​អំពី​សេចក្តី​ព្យាយាម​នោះ​ទេ។

 

អនុមានសូត្រ ទី៥ (sut.mn.015 | ភាគ ២០)

ព្រះមោគ្គ​ល្លានបាន​រៀប​រាប់​អំពី៖ធម៏​១៦​យ៉ាង​ដែល​ធ្វើ​អោយ​ជា​អ្នក​ប្រដៅ​ក្រ ជា​អ្នក​ប្រដៅ​ងាយ គយ​គន់​មើល​ខ្លួន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​និង​ពិចារណា​ខ្លួន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។

 

ចេតោខីលសូត្រ ទី៦ (sut.mn.016 | ភាគ ២០)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​អធិប្បាយ​អំពី៖បង្គោល​របស់​ចិត្ត៥​ប្រការ​ ចំណង​របស់​ចិត្ត​៥​ប្រការ​ដែល​ធ្វើ​អោយ​មិន​ដល់​សេចក្ដីរីក​ចម្រើន​លូត​លាស់ដុះ​ដាល​ក្នុង​ធម្ម​វិន័យ​និង​​ការ​ចម្រើន​នូវ​ឥទ្ធិបាទ​៥។

 

វនបត្ថសូត្រ ទី៧ (sut.mn.017 | ភាគ ២០)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ពន្យល់​ភិក្ខុ​អំពី៖ប្រភេទ​នៃ​ការ​ចូល​ទៅ​អាស្រ័យ​នៅ​ដង​ព្រៃ និងប្រភេទ​នៃ​ការ​ចូល​ទៅ​អាស្រ័យនូវ​បុគ្គល។

 

មធុបិណ្ឌិកសូត្រ ទី៨ (sut.mn.018 | ភាគ ២០)

មាន​ព្រាហ្មណ៍​​ម្នាក់​បាន​សួរ​នូវ​សំនួរ​ផ្ចាញ់​ផ្ចាល​អំពី​ទិដ្ធិ​របស់​សមណៈទៅ​កាន់​ព្រះ​ពុទ្ធ។ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ពន្យល់​ព្រាហ្មណ៍​​ បន្ទាប់​មក​ទើប​ទ្រង់​ពន្យល់​ទៅ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ប៉ុន្តែ​ដោយ​បំប្រួញ​ បន្ទាប់​មក​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​បាន​ស្នើរ​សំុ​អោយព្រះ​មហាកច្ចានៈ​ជួយ​ពន្យល់​អោយ​បាន​ពិស្ដារ។

 

ទ្វេធាវិតក្កសូត្រ ទី៩ (sut.mn.019 | ភាគ ២០)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ពន្យល់​អំពី​សេចក្ដី​ត្រិះ​រិះ២​ចំណែក​កាល​ពី​ទ្រង់​នៅ​មិន​ទាន់​ត្រាស់​ដឹង ។ កាម​វិតក្កៈ ព្យាបាទ​វិតក្កៈ វិហឹសា​វិតក្កៈជា​ចំណែក​ទី​១ និង នេក្ខម្ម​វិតក្កៈ អ​ព្យាបាទ​វិតក្កៈ អ​វិហឹសា​វិតក្កៈ ជា​ចំណែក​ទិ​២។

 

វិតក្កសណ្ឋានសូត្រ ទី១០ (sut.mn.020 | ភាគ ២០)

តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ដើម្បី​កម្ចាត់​គំនិត​អាក្រក់ ទាំង​អស់​នេះ? ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ផ្ដល់​វិធី​៥​យ៉ាង​ ដើម្បី​បន្ទោរ​បង់​នូវ​អ​កុសល​វិតក្កៈទាំង​ឡាយ (គំនិត​រួម​ជា​មួយ​នឹង ​លោភៈ ឬ ទោសៈ ឬ មោហៈ)។

 

៣. ឱបម្មវគ្គ

កកចូបមសូត្រ ទី១ (sut.mn.021 | ភាគ ២១)

ព្រះ​​ពុទ្ធ​និទាន​រឿង​មួយ​ចំនួន​ដល់​ភិក្ខុ​ដើម្បី​ចម្រើន​នូវមេត្តា​និង​សេចក្ដី​អត់​ធ្មត់​ជា​ចិត្ត​ធំ​ទូលាយ​ដល់​នូវ​សភាព​ធំ​ ប្រមាណ​មិន​បាន។ ទោះ​​មនុស្ស​​អាក្រក់​​វាយ​​អ្នក​ស្រលាញ់ ឬ​​ចោរ​​កាត់​​ដៃ​​ជើង ​ក៏​​មិន​​ភ្លេច​​មេត្តា និង​​សីល។

 

អលគទ្ទូបមសូត្រ ទី២ (sut.mn.022 | ភាគ ២១)

ព្រះ​ពុទ្ធ​លើក​យក​ការ​ប្រៀប​ធៀប​២​ផ្សេង​គ្នាដើម្បី​ចម្រើន​ដល់​សម្មា​ទិដ្ធិ លះ​នូវ​​ទិដ្ធិ​​ផ្សេងៗ​​​ដោយ​​ការប្រកាន់​ថា​ជា​របស់​ខ្លួន។​​

 

វិម្មិកសូត្រ ទី៣ (sut.mn.023 | ភាគ ២១)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ដោះ​ប្រស្នា​ទេវតា។

 

រថវិនីតសូត្រ ទី៤ (sut.mn.024 | ភាគ ២១)

ព្រះ​បុណ្ណ​មន្តាណី​បុត្ត​​ពន្យល់​ផ្លួវ​​ទៅ​កាន់​ព្រះ​និព្វាន​ឧបមា​​​ប្រៀប​ទៅនឹង​រថ។

 

និវាបសូត្រ ទី៥ (sut.mn.025 | ភាគ ២១)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ពន្យល់​ភិក្ខុ​​ដោយ​ធ្វើ​សេចក្ដី​ឧបមា​​​សមណ​ព្រាហ្មណ៏​​ទៅ​នឹងពួក​​ម្រឹគ។

 

បាសរាសិសូត្រ ទី៦ (sut.mn.026 | ភាគ ២១)

តើ​អ្នក​ពិត​ជា​ស្វែង​រក​សុភមង្គល ​ក្នុង​រយៈ​ពេលយូរ​ នៅ​កន្លែង​ត្រឹម​ត្រូវ​មែន​ទេ? តើ​ដំណើរ​ស្វែង​រក​ដ៏​ក្លាហាន​ជា​អ្វី? ព្រះ​ពុទ្ធ​​​បាន​រំលឹក​អំពី​ការ​ស្វែង​រក​ការ​ពិត​ដ៏​ប្រសើរ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ផ្ទាល់​មុន​នឹង​ការ​ត្រាស់​ដឹង។

 

ចូឡហត្ថិបទោបមសូត្រ ទី៧ (sut.mn.027 | ភាគ ២១)

ម្នាក់​​មិន​កាន់​ពុទ្ធសាសនា​​បានសួរ​អ្នកកាន់ពុទ្ធសាសនា​អំពី​អ្វី​ដែល​ពិសេស​ពី​ព្រះពុទ្ធ។ គាត់ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង បានគោរព និងបន្ទាប់​មកក៏​បាន​ទៅ​ជួប​ព្រះពុទ្ធ​ផ្ទាល់ ហើយ​ទទួល​បាន​ការ​ប្រៀនប្រដៅ​យ៉ាង​ពេញលេញ​ពី​ព្រះពុទ្ធ​អង្គ។

 

មហាហត្ថិបទោបមសូត្រ ទី៨ (sut.mn.028 | ភាគ ២១)

ព្រះ​សារី​បុត្ត​ពន្យល់​​ភិក្ខុ​អំពី​អរិយ​សច្ចទាំង៤​​ដោយ​​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹងធាតុ​គឺ​មហា​ភូត​រូប​ទាំង​៤។

 

មហាសារោបមសូត្រ ទី៩ (sut.mn.029 | ភាគ ២១)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ពន្យល់​នូវ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ព្រហ្ម​ចរិយ​​ធម៌​ប្រៀប​ដូច​ជា​បុរស​ត្រូវ​ការ​ស្វែង​រក​នូវ​ខ្លឹម​ឈើ។

 

ចូឡសារោបមសូត្រ ទី១០ (sut.mn.030 | ភាគ ២១)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ពន្យល់​នូវ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ព្រហ្ម​ចរិយ​​ធម៌​ប្រៀប​ដូច​ជា​បុរស​ត្រូវ​ការ​ស្វែង​រក​នូវ​ខ្លឹម​ឈើ។

 

៤. មហាយមកវគ្គ

ចូឡគោសិង្គសាលសូត្រ ទី១ (sut.mn.031 | ភាគ ២២)

ផា​សុ​វិហារ​ធម៌​ ដែល​កុលបុត្រ​ចេញ​ចាក​ផ្ទះ​​ចូល​ទៅ​កាន់​​​ព្រះ​ផ្នួស​គួរ​ប្រ​ព្រឹត្តិ។

 

មហាគោសិង្គសាលសូត្រ ទី២ (sut.mn.032 | ភាគ ២២)

តើ​ព្រៃ​គោ​សិង្គ​សាល​វ័ន​ រុង​រឿង​ដោយ​សារ​ភិក្ខុ​រូប​ណា?

 

មហាគោបាលសូត្រ ទី៣ (sut.mn.033 | ភាគ ២២)

អង្គ​ទាំង​ឡាយ១១ មិន​គួរ​ដើម្បី​​​ដល់​នូវ​​សេចក្តី​ចំរើន លូត​លាស់ ពេញ​ទូលាយ ក្នុង​ធម៌​វិន័យ​នេះ និង​អង្គ​ទាំង​​ឡាយ​១១ គួរ​ដើម្បី​ដល់​នូវ​​សេចក្តី​ចំរើន លូត​លាស់ ពេញ​ទូលាយ ​​ក្នុង​ធម៌​វិន័យ​នេះ។

 

ចូឡគោបាលសូត្រ ទី៤ (sut.mn.034 | ភាគ ២២)

ព្រះ​ពុទ្ធ​លើក​យក​រឿង​និទាន​គង្វាល​គោ ​​ជំរុញ​​ដល់​ភិក្ខុ អោយ​​ឆ្លង​​ដល់​នូវ​ត្រើយ​​ខាង​នាយ គឺ​ព្រះ​និព្វាន។

 

ចូឡសច្ចកសូត្រ ទី៥ (sut.mn.035 | ភាគ ២២)

ព្រះ​ពុទ្ធ​​ដោះ​ស្រាយ​នូវ​​វាទៈរបស់​សច្ចក​និគន្ថ​បុត្រ។

 

មហាសច្ចកសូត្រ ទី៦ (sut.mn.036 | ភាគ ២២)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ដោះ​ស្រាយ​នូវ​វាទៈ​របស់​សច្ចក​និគន្ថ​បុត្ត ដោយ​លើក​យក​​នូវ​សេចក្ដី​សុខ ​និង​សេចក្ដី​ទុក្ខ​វេទនា​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្លា ​របស់​ព្រះ​អង្គ​​ ធ្លាប់​ទទួល​ក្នុង​កាល​មុនក្នុង​តបៈដ៏​តឹង​រុឹង​ ​និង​មាគ៌ា​ដែល​ទ្រង់​សម្រេច​បាន​ដល់​​នូវ​ការ​ត្រាស់​ដឹង។

 

ចូឡតណ្ហាសង្ខយសូត្រ ទី៧ (sut.mn.037 | ភាគ ២២)

សក្ក​ទេវ​រាជ​បាន​​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះ​ពុទ្ធ ​រួច​​បង្គំ​​ទូល​សួរ​នូវ​ប្រស្នា​ធម៌​សង្ខេប​ ថា​តើចំពោះ​ភិក្ខុជា​អ្នក​មាន​ចិត្ត​បង្អោន​ ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​និព្វាន ជា​ទី​អស់​ទៅ នៃ​តណ្ហា ដូច​ម្តេច​ខ្លះ គ្រា​នោះ​ព្រះ​មហា​មោគ្គលាន​មាន​អាយុ មាន​សេចក្ដី​ត្រិះរិះ​ចង់​ដឹង​នូវ​ភាសិត​និង​ស្គាល់​​ទេវតា​នោះ​​ក៏​និមន្ត​តាម​ទៅ​សួរ​ដល់​ទេវ​លោក ។

 

មហាតណ្ហាសង្ខយសូត្រ ទី៨ (sut.mn.038 | ភាគ ២២)

មាន​ភិក្ខុ​មួយ​រូប​មាន​ទិដ្ធិ​អាក្រក់​កើត​ឡើង​ ទើប​ព្រះ​ពុទ្ធ​សម្តែង​ធម៌​ ដើម្បី​ដោះ​ស្រាយ​​នូវ​ទិដ្ធិ​នោះ។ «វិញ្ញាណ​កើត​ឡើង ព្រោះ​អាស្រ័យ​បច្ច័យ»…និង​ភាព​ចាស់ ជំងឺ និង​ការ​ស្លាប់ នៅភ្នែក ត្រចៀក… ចិត្ត។

 

មហាអស្សបុរសូត្រ ទី៩ (sut.mn.039 | ភាគ ២២)

តើ​ភិក្ខុ​​ទាំង​​​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ​គួរ​សិក្សា ធម៌​ទាំង​ឡាយ​ណា សមាទាន​ប្រព្រឹត្ត​ធម៌​ទាំង​ឡាយ​​​​ណា ដើម្បី​ប្តេជ្ញា​ធ្វើ​ឲ្យ​ជា​សមណៈ ​ឬ ព្រាហ្មណ៍ ពិត​ប្រាកដ?

 

ចូឡអស្សបុរសូត្រ ទី១០ (sut.mn.040 | ភាគ ២២)

ភិក្ខុ​ជា​​អ្នក​ប្រតិបត្តិ​នូវ​បដិបទា ដ៏​សម​គួរ​ដល់​សមណៈ តើ​ដូច​ម្តេច?

 

៥. ចូឡយមកវគ្គ

សាលេយ្យកសូត្រ ទី១ (sut.mn.041 | ភាគ ២២)

ព្រាហ្មណ៍ និង​គហបតី អ្នក​ស្រុក​សាលៈ បាន​ក្រាប​បង្គំ​ទូល​សួរ​​ព្រះ​ពុទ្ធ​ថា​ ហេតុ​ដូច​ម្តេច បច្ច័យ​ដូច​ម្តេច បាន​ជាសត្វ​ទាំង​ឡាយ​ពួក​ខ្លះ ក្នុង​លោក​នេះ ទំលាយ​រាង​​កាយ​ខាង​មុខ បន្ទាប់​អំពី​មរណៈ ទៅ​កើត​ក្នុង​អបាយ ទុគ្គតិ វិនិបាត នរក និង ហេតុ​ដូច​ម្តេច បច្ច័យ​ដូច​ម្តេច បាន​ជា​សត្វ​ទាំង​ឡាយ​ពួកខ្លះ ក្នុង​លោក​នេះ ទំលាយ​រាង​កាយ​ខាង​មុខ បន្ទាប់​អំពី​មរណៈ ទៅ​កើត​ក្នុង​មនុស្ស សុគតិ សួគ៌ ទេវ​លោក?

 

វេរញ្ជកសូត្រ ទី២ (sut.mn.042 | ភាគ ២២)

ព្រាហ្មណ៍ និង​គហបតី អ្នក​ស្រុក​វេរញ្ជា​ បាន​ក្រាប​បង្គំ​ទូល​សួរ​​ព្រះ​ពុទ្ធ​ថា​ ហេតុ​ដូច​ម្តេច បច្ច័យ​ដូច​ម្តេច បាន​ជាសត្វ​ទាំង​ឡាយ​ពួក​ខ្លះ ក្នុង​លោក​នេះ ទំលាយ​រាង​​កាយ​ខាង​មុខ បន្ទាប់​អំពី​មរណៈ ទៅ​កើត​ក្នុង​អបាយ ទុគ្គតិ វិនិបាត នរក និង ហេតុ​ដូច​ម្តេច បច្ច័យ​ដូច​ម្តេច បាន​ជា​សត្វ​ទាំង​ឡាយ​ពួកខ្លះ ក្នុង​លោក​នេះ ទំលាយ​រាង​កាយ​ខាង​មុខ បន្ទាប់​អំពី​មរណៈ ទៅ​កើត​ក្នុង​មនុស្ស សុគតិ សួគ៌ ទេវ​លោក?

 

មហាវេទល្លសូត្រ ទី៣ (sut.mn.043 | ភាគ ២២)

ព្រះ​សារី​បុត្រ​​​ឆ្លើយ​​នូវ​សំណួរ​ព្រះ​មហា​កោដ្ធិកៈ​ អំពី​សម្មា​ទិដ្ធិ​ និង​ការ​​ចម្រើននូវ​ធម៌ខ្ពស់​ជា​លំដាប់ៗ។

 

ចូឡវេទល្លសូត្រ ទី៤ (sut.mn.044 | ភាគ ២២)

ឧបាសក​ម្នាក់ បានចូលទៅរក ធម្មទិន្នាភិក្ខុនី ដែល​ធ្លាប់​ជា​អតីត​​ប្រពន្ធ​របស់​គាត់​ ហើយចោទ​​សួរ​នូវ​សំណួរ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​…

 

ចូឡធម្មសមាទានសូត្រ ទី៥ (sut.mn.045 | ភាគ ២២)

តើ​ធម្ម​សមា​ទាន​​ណា​ដែល​បុគ្គល​គួរ​សេព?

 

មហាធម្មសមាទានសូត្រ ទី៦ (sut.mn.046 | ភាគ ២២)

តើ​កិច្ច​ការ​ងារ​ដែល​ត្រូវ​មកពី​​​ការ​យល់​ឃើញ​ត្រូវ?

 

វីមំសកសូត្រ ទី៧ (sut.mn.047 | ភាគ ២២)

ធម៌​ដែល​ភិក្ខុអ្នក​ពិចារណាគួរ​ពិចារណា​និង​ស្វែង​រក។

 

កោសម្ពិយសូត្រ ទី៨ (sut.mn.048 | ភាគ ២២)

សារាយណី​ធម៌​ទាំង​៦​ប្រការ​​ជាទីធ្វើ​ឲ្យកើត​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ជា​ទី​ធ្វើ​ឲ្យ​កើត​សេចក្តី​គោរព រមែង​​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ ដើម្បី​​សេចក្តី​សង្គ្រោះ ដើម្បី​​មិន​ទាស់​​​ទែង​ដើម្បី​សេចក្តី​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា ដើម្បី​មូល​មិត្ត​​គ្នា និង​​អង្គ​ទាំង​៧​ប្រការ ក្នុង​​ការ​​ធ្វើ​​​ឲ្ស​​​សម្រេច​​​ជាក់​​ច្បាស់ នូវ​​​សោតា​​បត្តិ​ផល។

 

ព្រហ្មនិមន្តនិកសូត្រ ទី៩ (sut.mn.049 | ភាគ ២២)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ដោះ​ស្រាយ​នូវ​ទិដ្ធិ​អាក្រក់​របស់​ពកៈ​ព្រហ្ម​។

 

មារតជ្ជនីយសូត្រ ទី១០ (sut.mn.050 | ភាគ ២២)

ព្រះ​មោគ្គលាន​ធ្លាប់​​កើត​ជា​មារ​ និង​ផ្ចាញ់​មារ​ធ្លាប់​ជា​ក្មួយ​ប្រុស​របស់​ខ្លួន។

 

មជ្ឈិមបណ្ណាសកៈ

៦. គហបតិវគ្គ

កន្ទរកសូត្រ ទី១ (sut.mn.051 | ភាគ ២៣)

បុគ្គល​៤​ពួក​តែង​​មាន​ក្នុង​លោក។

 

អដ្ឋកនាគរសូត្រ ទី២ (sut.mn.052 | ភាគ ២៣)

​មាន​គហបតី​ម្នាក់​​បាន​ចូល​ទៅ​​គាល់​​និង​សួរ​ព្រះ​អានន្ទ​អំពី​ទ្វារ​​ព្រះ​និព្វាន​​​តែ​១​​សោះ ស្រាប់​តែ​បាន​ទ្វារ​ព្រះ​និព្វាន​ទាំង​១១ ដោយ​ការ​ស្តាប់​តែ​ម្តង។

 

សេក្ខប្បដិបទាសូត្រ ទី៣ (sut.mn.053 | ភាគ ២៣)

ព្រះ​អានន្ទ សំដែង​សេក្ខ​ប្បដិបទា ដល់​ពួក​សក្យៈ អ្នក​ក្រុង​កបិល​វត្ថុ។

 

បោតលិយសូត្រ ទី៤ (sut.mn.054 | ភាគ ២៣)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ពន្យល់​នូវ​ធម៌​៨​ប្រការ​ក្នុង​ការ​ផ្តាច់​បង់​ជំនួញ​ក្នុង​វិន័យ របស់​ព្រះ​អរិយៈ​ដល់​គហបតី​ម្នាក់។

 

ជីវកសូត្រ ទី៥ (sut.mn.055 | ភាគ ២៣)

គ្រូ​ពេទ្យ​ជីវកៈ​​ចូល​ទៅ​សួរ​ព្រះពុទ្ធ​អំពី​សាច់​ដែល​គួរ​បរិភោគ(ឆាន់)​​ និង​សាច់​ដែល​មិន​គួរ​បរិភោគ(ឆាន់)។ អំពី​​អំពើ​​អាក្រក់​​សម្លាប់​​សត្វ​សម្រាប់​​ព្រះសង្ឃ និងអំពី​​ទទួល​ទាន​​អាក្រក់។

 

ឧបាលិវាទសូត្រ ទី៦ (sut.mn.056 | ភាគ ២៣)

មាន​គហបតី​ម្នាក់​ធ្លាប់​ជា​បរិស័ទ​របស់​និគន្ថនាដបុត្ត​ បានចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះ​ពុទ្ធ​ក្នុង​បំណង​លើក​វាទៈ​​ ដើម្បី​ផ្ចាញ់​ផ្ចាល​ព្រះ​ពុទ្ធ​​ៗ ​បាន​សម្ដែង​តប​​វាទៈ ដោយ​ប្រើ​បញ្ញាញាណ​របស់​ទ្រង់​គ្រប​សង្កត់​យ៉ាងអង់អាច ​​ចុង​ក្រោយ​ត្រលប់​ក្លាយ​ជាពុទ្ធ​បរិស័ទ​ដោយ​មាន​សទ្ធា​យ៉ាង​ស៊ប់​សួន​នឹង​ព្រះ​ពុទ្ធ។

 

កុក្កុរោវាទសូត្រ ទី៧ (sut.mn.057 | ភាគ ២៣)

មាន​បុរស​២​នាក់​​ ម្នាក់​ជាអ្នក​សមា​ទានគោ​វត្ត(ប្រព្រឹត្ត​ត្រាប់​តាម​សត្វ​គោ)​ និង​ម្នាក់​ទៀត​សមា​ទាន​កុក្កុរ​​វត្ត(ប្រព្រឹត្ត​ត្រាប់​តាម​សត្វ​ឆ្កែ)​​បាន​ចូល​ទៅគាល់​នឹង​ទូល​សួរ​ព្រះ​ពុទ្ធ​​អំពី​គតិ​ និង​បរលោក​​របស់ខ្លួន ​រៀងៗ​ខ្លួន ព្រះ​ពុទ្ធ​​បាន​តប​ថា គតិ​យ៉ាង​ណា​មាន​បរលោក​យ៉ាងនោះ។

 

អភយរាជកុមារសូត្រ ទី៨ (sut.mn.058 | ភាគ ២៣)

តើ​ត្រូវ​ប្រើ​ពាក្យ​ធ្ងន់ៗ ដែល​ពិបាក​ទ្រាំ​ទេ? និគន្ថនាដ​បុត្រ ​ បាន​និយាយ​នឹង​អភយ​រាជ​កុមារ ​អោយ​ទៅ​លើក​ឡើងនូវវាទៈ ដើម្បី​ផ្ចាញ់​ផ្ចាល​ព្រះ​ពុទ្ធ​ៗ បាន​ដោះ​ស្រាយ​​​​នូវ​វាទៈ បង្ហាញ​អំពី​សម្មា​វាចារ​ ដោយ​ប្រើ​បញ្ញា​ញាណ​របស់​ទ្រង់។

 

ពហុវេទនីយសូត្រ ទី៩ (sut.mn.059 | ភាគ ២៣)

មាន​ជាង​ឈើ​ម្នាក់​​ចូល​ទៅ​សួរ​ព្រះឧទាយី​​​ថាតើ ​​វេទនា​មាន​ប៉ុន្មាន​យ៉ាង​ ព្រះ​ថេរៈ​ឆ្លើយ​ថា​មាន​៣​ រីឯ​ជាងឈើ​ថា​ព្រះ​ពុទ្ធ​ធ្លាប់​សម្ដែង​មាន​តែ២ លុះ​ព្រះ​អានន្ទ​បាន​លឺ​​រឿង​នោះ ​ក៏​យក​បញ្ហា​នោះ​ទៅ​ទូល​ព្រះ​ពុទ្ធ​ៗ​ បាន​សម្តែង​អំពី​វេទនា​ផ្សេងៗ​ម្ដង​ទៀត។

 

អបណ្ណកសូត្រ ទី១០ (sut.mn.060 | ភាគ ២៣)

សម្មាទិដ្ឋិ គឺ​​ជា​​អ្វី​​ដែល​​ត្រូវ​​ជឿ ឬ​​យក​​ដោយ​​ការ​​ពិចារណា​​ត្រឹម​ត្រូវ​​តាំង​​ពី​​ដើម។ ដូ​ច្នេះ​វា​ត្រូវ​បាន​​ហៅ​ថា «ការភ្នាល់ដែល​មានសុវត្ថិភាព» គឺអបណ្ណធម៌។ ព្រះ​​ពុទ្ធ​​​ពន្យល់​ ដល់​​ព្រាហ្មណ៍ គហិបតី​ អ្នក​​ស្រុក​​សាលា​​ក្នុង​​ដែន​​កោសល​ទាំង​ឡាយ អោយ​សមា​ទាន​ធ្វើឲ្យ​បរិបូណ៌​នូវ ​អបណ្ណធម៌ ជា​ធម៌​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដើម្បី​សេចក្តី​សុខ អស់​កាល​ជា​យូរ​អង្វែង។

 

៧. ភិក្ខុវគ្គ

ចូឡរាហុលោវាទសូត្រ ទី១ (sut.mn.061 | ភាគ ២៣)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ពន្យល់​រាហុល​ ពី​ទោស​នៃ​ការ​កុហក​ កម្ម​​ដែល​​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​​តាម កាយ​ វាចារ​​ ចិត្ត ដោយ​លើក​​ភ្ជាប់ជាមួយ​ឧទាហរណ៍​ផ្សេងៗ។

 

មហារាហុលោវាទសូត្រ ទី២ (sut.mn.062 | ភាគ ២៣)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ពន្យល់​រាហុល​ ពី​ កម្មដ្ធាន ការចម្រើន​ ភាវនា​ផ្សេងៗ។

 

ចូឡមាលុង្ក្យោវាទសូត្រ ទី៣ (sut.mn.063 | ភាគ ២៣)

មាន​ភិក្ខុ​មួយរូប​ បាន​កើត​សេចក្ដី​វិតក្កៈ​នូវ​សំនួរ​បរមត្ថ​ជា​ច្រើន​ រួច​ក៏​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ដោយ​ធ្វើ​សេចក្ដីគិត​ទុកក្នុងចិត្ត​ថា ​ប្រសិន​បើ​​ព្រះពុទ្ធ​នឹង​មិន​ឆ្លើយ​តប​នូវ​​សំនួរ​​​ទាំងនោះ​ គាត់​នឹង​លា​ចា​សិក្ខាបទ​វិញ​ ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​​ឆ្លើយ​ប្រាប់​ភិក្ខុថា​ជា​សំនួរឥត​ប្រយោជន៍ មិន​ចម្រើន​ដល់​ការ​ប្រព្រឹត្ត​​នូវ​ព្រហ្ម​ចរិយ​ធម៌ ប្រៀប​ដូច​បុរស​​កំពុង​ត្រូវ​ព្រួញ​ពិស ​ហើយ​រវល់​គិត​តែពីសួររក​អ្នកបាញ់​ ឬគ្រាប់​ព្រួញ​ ដោយ​មិន​ខ្វល់​​ពីការដក​ព្រួញ។

 

មហាមាលុង្ក្យោវាទសូត្រ ទី៤ (sut.mn.064 | ភាគ ២៣)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ត្រាស់​សួរ​ភិក្ខុ​ អំពីឱរម្ភាគិយ​សំយោជនៈ៥ រួច​ទើប​ត្រាស់​សម្ដែង​ ពី​មគ្គ​ និង បដិបទាផ្សេងៗ ដើម្បី​លះ​នូវ​​ឱរម្ភាគិយ​សំយោជនៈ៥។

 

ភទ្ទាលិសូត្រ ទី៥ (sut.mn.065 | ភាគ ២៣)

ហេតុ​​​​អ្វីព្រះ​​ពុទ្ធ​​បញ្ញត្តិ​​សិក្ខា​បទ​​ឲ្យ​​ឆាន់​ភោជន​​តែមួយ​​ពេល? ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ក្នុង​កាល​ពី​ដើម មាន​សិក្ខា​បទ​តិច​ល្មម​ តែ​ពួក​ភិក្ខុ​​ច្រើន​រូប បាន​តាំង​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​អរហត្ត ​មួយ​ទៀត ហេតុ​​អ្វី​បាន​ជា​ក្នុង​កាល​ឥឡូវ​នេះ មាន​សិក្ខា​បទ​ច្រើន​ណាស់ ​តែ​ពួក​​ភិក្ខុ​តិច​ពេក ​ដែល​​បាន​តាំង​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​អរហត្ត?

 

លដុកិកោបមសូត្រ ទី៦ (sut.mn.066 | ភាគ ២៣)

ព្រះ​ឧទាយី​មាន​អាយុ មាន​សេចក្តី​ត្រិះរិះ សរសើរ​​ ធម៌​ដែល​ព្រះ​មាន​ព្រះ​​ភាគ​ ទ្រង់​​កំចាត់​បង់​បាន​ និង​ធម៌​ដែល​ទ្រង់​ប្រកប ទើប​ព្រះ​ពុទ្ធ​ពន្យល់​សម្តែង​ ​ដល់​ព្រះ​ឧទាយី ដោយ​ឧបមា ចំណង​ដែល​តឹង​មិន​មែន​ដោយ​សារតែ​ខ្សែ​ ប៉ុន្តែ​ដោយសារ​​ឆន្ទះ​ដែល​មិន​ចង់​លះ។

 

ចាតុមសូត្រ ទី៧ (sut.mn.067 | ភាគ ២៣)

ហេតុ​អ្វី​ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​បណ្ដេញ ​ពួក​ភិក្ខុ​ប្រមាណ​៥០០​រូប ​ដែល​បាន​​និមន្ត​ទៅ​ដល់​ស្រុក​ចាតុមា មាន​​ព្រះ​សារី​បុត្ត និង​ព្រះ​មោគ្គល្លាន ជា​ប្រធាន?

 

នឡកបានសូត្រ ទី៨ (sut.mn.068 | ភាគ ២៣)

មាន​កុល​​បុត្រ​ជា​អ្នក​មាន​កេរ្ដិ៍​ឈ្មោះ​ជា​ច្រើន​នាក់​ចេញ​ពី​សក្យៈ​ត្រកូល ​មាន​ចិត្ត​ចេញ​ចាក​ផ្ទះ​ ចូល​ទៅ​សូម​ព្រះផ្នួស​​ក្នុង​សំណាក់​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ទើប​​ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​សួរ​នូវ​សំណួរ​​ជា​ច្រើន​ ទៅ​កាន់​ពួកគេ​មុន​នឹង​បំបួស។

 

គោលិស្សានិសូត្រ ទី៩ (sut.mn.069 | ភាគ ២៣)

ព្រះ​សារី​បុត្រ​ពន្យល់ និង​ផ្ដល់​ឧវាទ ដល់​​ភិក្ខុ​ អ្នក​សមា​ទាន​នូវ​អារញ្ញិក​ធុតង្គ​គួរ​ប្រព្រឹត្ត។

 

កីដាគិរិសូត្រ ទី១០ (sut.mn.070 | ភាគ ២៣)

ធម្ម​ទេសនា​ ស្តី​​អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ជំនឿ​ក្នុង​មាគ៌ា​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាសនា​។ មិន​ត្រឹម​តែ​ជា​​ជំនឿ ​ដែល​ជា​តម្រូវ​ការ​មុន ​សម្រាប់​ការ​ស្តាប់​ការ​​ប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​ ដោយ​ការ​គោរព​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ - ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​ការ​ពិភាក្សា​មិន​ធម្មតា​នៅ​ទី​នេះ​ដែល​បែង​ចែក​ប្រភេទនៃ​អរិយ​សាវក​ - វា​អាច​បញ្ជាក់​ពី​ការ​​ប្រតិបត្តិ​​គ្រប់​ផ្លូវ​ រហូតដល់​ព្រះ​និព្វាន។

 

៨. បរិព្វាជកវគ្គ

ចូឡវច្ឆគោត្តសូត្រ ទី១ (sut.mn.071 | ភាគ ២៤)

មាន​បរិព្វាជក​ម្នាក់​បាន​ចូល​ទៅ​គាល់ និង​សួរ​ព្រះពុទ្ធ ​ជា​អ្នក​ប្ដេជ្ញា​បាន​នូវញាណទស្សនៈ ឥតមានសេសសល់ថា កាលដើរក្តី ឋិតនៅក្តី លក់ក្តី ភ្ញាក់ក្តី ញាណទស្សនៈ រមែងតាំងប្រាកដឡើង ជារឿយៗមិនដាច់ ជា​ការ​​ពិត ឬ​​ជា​ការ​មួល​បង្កាច់?

 

អគ្គិវច្ឆគោត្តសូត្រ ទី២ (sut.mn.072 | ភាគ ២៤)

តើ​ព្រះ​​​ពុទ្ធ​សាសនា ​ជា​សាសនា ដែល​​បង្រៀន​អោយ​ប្រកាន់​នូវ​ទិដ្ធិ​ផ្សេងៗ​ក្នុង​លោក ឬ​បង្រៀន​អោយ​រួច​រំដោះពី​ទិដ្ធិ​ផ្សេងៗ​ទាំង​ឡាយ​ក្នុង​លោក​ដែល​ជា​ហេតុ​នៃ​ទុក្ខ?

 

មហាវច្ឆគោត្តសូត្រ ទី៣ (sut.mn.073 | ភាគ ២៤)

មាន​បរិព្វាជក​ម្នាក់ ធ្លាប់​ជា​អន្យតិរ្ថិយ​ បាន​ចូល​ទៅគាល់ និង​សំណេះ​សំណាល​ជាមួយ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ ដោយ​សួរ​ នូវ​សំនួរ​ ទិដ្ធិ ធម៌ ដោយ​មួយ​អន្លើ​ ក៏​កើត​មាន​សេចក្ដី​ជ្រះ​ថ្លា ​ប្រាថ្នា​បុព្វជា​សូម​ឧប​សម្បទា​​ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ក៏​បាន​សម្រេច​អរហត្ត​ផល។

 

ទីឃនខសូត្រ ទី៤ (sut.mn.074 | ភាគ ២៤)

ព្រះ​ពុទ្ធ​​បាន​សម្ដែង​​នូវ​របៀប​នៃ​ការ​លះបង់​ ការ​រលាស់​ចោល​នូវ​ វាទៈ​ ទិដ្ធិ និង​​ធម៌ ទាំងឡាយ​ដល់​បរិព្វាជក​ម្នាក់ ​​នៅក្នុង​គុហាឈ្មោះ សូករខតា នាភ្នំគិជ្ឈកូដ ជិតក្រុងរាជគ្រឹះ ដែល​ជា​កន្លែង​​ហើយ​ក៏​ជា​ពេល​ព្រះ​សារី​បុត្ត​បាន​ផុត​ស្រលះ​ចាក​អាសវៈ​ទាំងឡាយ​សម្រេច​ជាព្រះ​អរហន្ត។

 

មាគណ្ឌិយសូត្រ ទី៥ (sut.mn.075 | ភាគ ២៤)

ព្រះ​ពុទ្ធ​​ពន្យល់​បរិព្វាជក​ម្នាក់​​ ឲ្យ​យល់​ជាក់អំពី​សុខ​ ឥត​រោគ​គឺ​ព្រះ​និព្វាន ដែល​គ្រាន់​តែ​ជា​ពាក្យគាត់​​ធ្លាប់​បាន​​ស្ដាប់មក​អំពី​ពួក​បរិព្វាជក​ជាន់ដើម​ ដែល​ជា​អាចារ្យ​​ជា​ប្រធាន​លើ​អាចារ្យ ប្រៀប​ដូច​បុរស​ខ្វាក់​មក​ពី​កំណើតមិន​ធ្លាប់បាន​ឃើញ​រូប​ ពណ៌ ផ្សេងៗ​តាមសេចក្ដី​ពិត។

 

សន្ទកសូត្រ ទី៦ (sut.mn.076 | ភាគ ២៤)

តើ​ព្រះ​អានន្ទ​បាន​សម្ដែង​ធម៌​អ្វី​ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ គ្រូ​របស់​បរិព្វាជក​កើត​មាន​សេចក្ដី​ជ្រះថ្លា​ឡើង​ ក៏​ហៅ​ ​ប្រាប់ និង​បញ្ជូន​បរិស័ទ​របស់ខ្លួន​ទាំង​៥០០​នាក់ ទៅ​ប្រព្រឹត្តិ​ព្រហ្ម​ចរិយ​ធម៌ ក្នុង​សំណាក់​ព្រះ​មាន​ព្រះភាគ?

 

មហាសកុលុទាយិសូត្រ ទី៧ (sut.mn.077 | ភាគ ២៤)

បណ្តា​ពួក​សមណ​ព្រាហ្មណ៍​ដ៏​ចំរើន​ បូរណកស្សប មក្ខលិគោសាល​… អជិតកេសកម្ពល…. បកុទ្ធកច្ចាយនៈ… សញ្ជយវេលដ្ឋ​​បុត្ត… និគន្ថនាដបុត្ត… ព្រះ​សមណ​គោតម ដែល​មាន​ពួក មាន​គណៈ ជា​គណា​ចារ្យ មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​​ល្បាញ មាន​យស ជា​មេ​លទ្ធិ ដែល​ពួក​ជន​​ច្រើន សន្មត់​ថា​ជា​សប្បុរស​ទាំង​អស់ តើ​គ្រូ​ណា​ដែល​ពួក​សាវ័ក ធ្វើ​សក្ការៈ គោរព រាប់​អាន បូជា ទាំង​ពួក​សាវ័ក ធ្វើ​សក្ការៈ គោរព ហើយ​នៅ​អាស្រ័យ​នឹង​គ្រូ?

 

សមណមុណ្ឌិកសូត្រ ទី៨ (sut.mn.078 | ភាគ ២៤)

«ដូចក្មេងល្ងង់…» ការ​សម្រេច​បាន​ខ្ពស់​បំផុត មិន​មែន​ត្រឹម​តែ​ការ​លះ​បង់​អំ​ពើ​អាក្រក់ ហើយ​ធ្វើ​ដូច​ជា​កូន​ដែល​គ្មាន​កំហុស។ ​ទាម​ទារ​​ការ​​បង្កើត​​ទម្លាប់​​ត្រឹម​ត្រូវ​ជា​មុន​​សិន និង​​មាន​​ចេតនា​​ត្រឹម​ត្រូវ ហើយ​​បន្ទាប់​​មក​បោះ​បង់​​ចោល។ ព្រះ​ពុទ្ធ​ពន្យល់​បរិព្វាជក​​ ពី​សម្មា​សង្កប្បៈ សម្មាសីល សម្មា​វាយាមៈ​​ ដែល​ជា​អង្គ​ក្នុង​ចំនោម​អង្គ​ទាំង​១០​របស់​អសេក្ខ​បុគ្គល។

 

ចូឡសកុលុទាយិសូត្រ ទី៩ (sut.mn.079 | ភាគ ២៤)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ឆ្លើយ​តប​ដោះ​ស្រាយ​នូវ​ប្រស្នា​របស់​បរិព្វាជក​​ សួរ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ រហូត​ដល់​ធ្វើឲ្យ​គាត់​មាន​សេចក្ដី​ជ្រះ​ថ្លា​ឡើង​ បាន​សូម​នូវ​បព្វជា​ ឧប​សម្បទា​​​នឹង​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បរិស័ទ​របស់​ខ្លួន​ពោល​ឃាត់​ដែល​ជា​សេចក្ដី​អន្តរាយ។

 

វេខណសសូត្រ ទី១០ (sut.mn.080 | ភាគ ២៤)

ព្រះ​ពុទ្ធ​សម្ដែង​ពីកា​មគុណ​ កាម​សុខ​ដោយ​កាម​ទាំង​ឡាយ​​ ដល់​បរិព្វាជក​ម្នាក់​ រួច​សម្ដែង​ពី​សុខ​ជា​កំពូល​នៃ​កាម(​ព្រះ​និព្វាន)​ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​​គាត់​ចាប់​អារម្មណ៍​ចង់​ដឹង​​ ព្រះ​ពុទ្ធ​​តប​ថា​ អ្នក​ឯង​មិន​ស្គាល់​និង​​យល់​ទេ​ លុះ​ត្រា​តែ​ភិក្ខុ​​ជា​អរហន្ត​ ខីណា​ស្រព​ ទើប​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ ស្រាប់តែ​គាត់ខឹង​អាក់អន់​ចិត្ត​​ជេរ​ប្រទេច​ព្រះ​ពុទ្ធ​………..

 

៩. រាជវគ្គ

ឃដិការសូត្រ ទី១ (sut.mn.081 | ភាគ ២៤)

ការ​​មាន​នូវ​​បណ្ឌិត​ជា​មិត្ត​ ជាការ​មាន​នូវ​វត្ថុ​ដ៏​ប្រសើរ​ថ្លៃ​ថ្លា​ ការ​សេព​គប់​នូវ​កល្យាណ​មិត្ត​ ជា​ការ​​សេព​គប់​ដ៏​ប្រសើរ​ថ្លៃ​ថ្លា។

 

រដ្ឋបាលសូត្រ ទី២ (sut.mn.082 | ភាគ ២៤)

ជំនឿ​ជាក់​ពិត(សទ្ធា)​​​ ជា​ហេតុ​នៃ​​ការ​សម្រេច​នូវ​គោលដៅ​(ផល)​ពិត​ ។

 

មឃទេវសូត្រ ទី៣ (sut.mn.083 | ភាគ ២៤)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​រម្លឹក​​រឿង​រ៉ាវ​ពី​អឌិត​ជាតិ​របស់​ទ្រង់ ដល់​ព្រះ​អានន្ទ​ ក្នុង​កាល​ព្រះ​ជាតិ ធ្លាប់​ជា​ព្រះ​ធម្ម​រាជា​​​​មួយ​អង្គ​ព្រះ​នាម ​​មឃទេវៈ​ ដែល​បាន​ប្រកាន់​នូវ​ កល្យាណ​វត្ត ហើយ​​ទូន្មាន​​ប្រៀន​ប្រ​ដៅ​ដល់​ព្រះ​រាជ​បុត្រ​ច្បង​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​អស់ជាច្រើន​តំណ។​​ដំ​ណើរ​រឿង​នៅ​ក្នុង​សូត្រ​នេះ​​ អ្នក​នឹង​បាន​យល់​ដឹង​នូវ​ អ្វី​ជា​ភាព​ខុស​គ្នា​រវាង​កល្យាណ​វត្ត​របស់​ព្រះ​បាទមឃ​រាជ​កាលណោះ​ និង​កល្យាណ​វត្ត​ របស់​ព្រះ​​តថាគត​ក្នុង​សម័យ​ក្រោយ?

 

មធុរសូត្រ ទី៤ (sut.mn.084 | ភាគ ២៤)

តើ​សេចក្ដី​បរិ​សុទ្ធ​​កើត​ចេញ​​ពី​ត្រកូល​​ វណ្ណៈ​ឬ អាកប្ប​កិរិយា(ឫកពា)?

 

ពោធិរាជកុមារសូត្រ ទី៥ (sut.mn.085 | ភាគ ២៤)

​ពោធិ​រាជ​កុមារ​​បាន​បង្គំ​ទូល​សួរ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ នូវ​សេចក្តី​ត្រិះរិះ​របស់​ខ្លួន​ យ៉ាង​នេះ​ថា​ សេចក្តី​សុខ បុគ្គល​មិន​គប្បី​បាន​ ដោយ​សេចក្ដី​​សុខ​ទេ សេចក្តី​សុខ​ បុគ្គល​ត្រូវ​បាន ដោយ​សេចក្ដី​ទុក្ខ​ ព្រះ​ពុទ្ធ​​ក៏​​លើក​យក​​សេចក្ដី​ត្រិះ​រិះ​របស់​ទ្រង់​ដូច​គ្នា​ និង​រឿង​រ៉ាវ​ កាល​ទ្រង់​ជា​ពោធិ​សត្វ​​​មិន​ទាន់​ត្រាស់​ដឹង​នៅ​ឡើយ​ ​ ក្នុង​ការ​ឆ្លើយ​តប​ និង​ពន្យល់​ប្រាប់​ដល់​ពោធិ​រាជ​កុមារ។

 

អង្គុលិមាលសូត្រ ទី៦ (sut.mn.086 | ភាគ ២៤)

មាន​ចោរ​ម្នាក់ ជា​មនុស្ស​កាច មាន​ដៃ​ប្រឡាក់​ឈាម ស្និទ្ធ​ក្នុង​ការ​បៀត​បៀន​នឹង​ការ​សម្លាប់ ឥត​មាន​សេចក្តី​អាណិត​អាសូរ​ពួក​សត្វ​មាន​ជីវិត​ឡើយ ដោយ​ការ​​ប្រោស​ទូន្មាន​ប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​អង្គ​ គាត់​ក៏​​អាច​សម្រេច​អរហត្ត​ផល។

 

បិយជាតិកសូត្រ ទី៧ (sut.mn.087 | ភាគ ២៤)

តើ​សេចក្តី​សោក​ស្តាយ ខ្សឹក​ខ្សួល សេចក្តី​ទុក្ខ តូច​ចិត្ត ការ​ចង្អៀត​ចង្អល់​ចិត្ត តែង​កើត​មក​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ជា​ដែន​កើត ពិតមែន​ឬ?

 

ពាហិតិយសូត្រ ទី៨ (sut.mn.088 | ភាគ ២៤)

ព្រះ​បាទ​បសេនទិ​កោសល ​​ចូល​ទៅ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​អានន្ទ​ រួច​ទើប​ទូល​សួរ​នូវ​ សំនួរ​អំពី​ កាយ​សមាចារ​ វចី​សមាចារ​ មនោ​សមាចារ​ ដែល​ប្រកប​ ដោយ​កុសល​ និង​​ប្រកប​ដោយ​អកុសល គួរ​លះបង់​និង​​ប្រារព្ធ។​

 

ធម្មចេតិយសូត្រ ទី៩ (sut.mn.089 | ភាគ ២៤)

ព្រះ​បាទ​បសេនទិ​កោសល ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ រួច​ទ្រង់​សំដែង​នូវ​ពាក្យ ជា​ធម្ម​ភាសិត​ ដែល​ធ្វើនូវ​សេចចក្ដី​គោរព ក្នុង​ធម៌​ទាំងឡាយ ដ៏​ប្រកប​ដោយ​ប្រយោជន៍ ជា​អាទិ​ព្រហ្ម​ចរិយកៈ​ របស់​អរិយសាវក​ ក្នុង​សំណាក់ព្រះ​មាន​​ព្រះ​ភាគ។

 

កណ្ណកត្ថលសូត្រ ទី១០ (sut.mn.090 | ភាគ ២៤)

ជា​គតិ​​អប់រំ​ក្នុង​សូត្រ ដល់​សារ​ប្រយោជន៏​សង្គម​ ​​សេចក្ដី​យល់​ដឹង​ខាង​ផ្នែក​ សតិ​ស្មារតី​ ពី​ខាងក្នុង​ដ៏​ជ្រៅ​ ទើប​ជាការ​​រំដោះ​ នូវ​ការ​ប្រកាន់​វណ្ណៈ​ឬ​ពូជ​សាសន៍ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​ ការ​ប្រកាន់​នូវ​​ជីវិត ​បែប​​​វណ្ណៈ​ ពណ៏ ​សំបុរ​ ជា​​ឧបសគ្ក​​រារាំង​​ដល់​នូវ​ការ​ចម្រើន​ និង​​ការ​អភិវឌ្ឍដ៏​ពិត​ប្រាកដ។

 

១០. ព្រាហ្មណវគ្គ

ព្រហ្មាយុសូត្រ ទី១ (sut.mn.091 | ភាគ ២៥)

​មហា​បុរិស​លក្ខណៈ​៣២​ប្រការ​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​​មាន​អ្វី​ខ្លះ? បុគ្គល​ដូច​ម្តេច ហៅ​ថា​ព្រាហ្មណ៍? ហៅ​ថា អ្នក​ចេះ​ចប់​នូវ​ត្រៃ​វេទ? ហៅ​ថា អ្នក​មាន​ត្រៃ​វិជ្ជា? ហៅ​ថា អ្នក​មាន​សួស្ដី? ហៅ​ថា ព្រះ​អរហន្ត? ហៅ​ថា អ្នក​បរិបូណ៌ ដោយ​គុណ​ទាំង​អស់? ហៅ​ថា មុនិ? ហៅ​ថា ព្រះ​ពុទ្ធ?

 

សេលសូត្រ ទី២ (sut.mn.092 | ភាគ ២៥)

មហា​បុរស ដែល​ប្រកប​ដោយ​មហា​បុរិស​លក្ខណៈ ៣២​ប្រការ តែង​មាន​គតិ ២​យ៉ាង ជា​ប្រាកដ មិន​មែន​ដទៃ​ឡើយ គឺ​ថា បើ​នៅ​គ្រប់​គ្រង​ផ្ទះ នឹង​បាន​ជា​ស្តេច​ចក្រ​ពត្តិ ជា​ធម្មិក​ធម្ម​រាជ គ្រប់​គ្រង​ផែនដី បើ​ចេញ​ចាក​ផ្ទះ​ នឹង​បាន​ជា​ព្រះ​ពុទ្ធ​ ចាក​ចេញ​ពី​សង្សារ​វដ្ត។

 

អស្សលាយនសូត្រ ទី៣ (sut.mn.093 | ភាគ ២៥)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ជជែក​ដេញ​ដោល​ជាមួយ​ព្រាហ្មណ៍​ថា តើ​តម្លៃ​របស់​បុគ្គល​កំណត់​ដោយ​កំណើត(វណ្ណៈ) ឬ​ដោយ​អាកប្ប​កិរិយា(​ឬកពា)​? ​ការ​លើក​ឡើង​មួយ​ចំនួន ដែល​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​សូត្រ​នេះ​ ទាក់​ទង​នឹង​ភាព​ជាក់​លាក់​នៃ​មោទន​ភាព​វណ្ណៈ​ព្រាហ្មណ៍ អាច​ទាញ​ជាគតិ​អនុ​វត្ត​បាន​ចំពោះ​បញ្ហា​នៃ​ការរើសអើង​ជាតិ​សាសន៍ និងជាតិ​និយម​ជា​ទូទៅ​។

 

ឃោដមុខសូត្រ ទី៤ (sut.mn.094 | ភាគ ២៥)

បុគ្គល​៤​ពួក មាន​ក្នុង​លោក តើ​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ?​ តើ​បុគ្គល​ណា​ ជា​បុគ្គល​មាន​​ខ្លួន​ដ៏​ប្រសើរ​?

 

ចង្កីសូត្រ ទី៥ (sut.mn.095 | ភាគ ២៥)

សៀវភៅ​ គម្ពីរ​ ក្បួន​តម្រា​ ជា​ប្រភព​​នៃ​ពុទ្ធិ​ ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​រាល់​ពុទ្ធិ​ទាំង​អស់​ សុទ្ធ​តែ​ទទួល​បាន​ពីសៀវភៅ​ គម្ពីរ​ ក្បួន​តម្រា​នោះ​ទេ​ ជាពិសេស​ ការ​រក្សា​សច្ចៈ ការ​ត្រាស់​ដឹង​នូវ​សច្ចៈ ការ​កើត​សច្ច​ធម៌ ប្រកប​ដោយ​បញ្ញាញាណ។

 

ឯសុការីសូត្រ ទី៦ (sut.mn.096 | ភាគ ២៥)

បុគ្គល​ណា​​ដែល​គួរ​បម្រើ និង​ទ្រព្យ​​អ្វី​ដែល​គួរ​រក្សា?

 

ធនញ្ជានិសូត្រ ទី៧ (sut.mn.097 | ភាគ ២៥)

កម្ម(ផល​កម្ម) ជា​ការណ៍​ដែលមិន​អាច​គេចរួច ​របស់​សព្វ​សត្ត​និកាយ​​។ ការ​ចម្រើន​ធម៌​​​ពិត​ប្រាកដ ​ជា​ការ​ចម្រើន​ ដើម្បី​ឲ្យ​រួច​ពី​ការ​ចម្រើន(កើត)​ និង​ការ​វិនាស(រលត់)​គឺ​កម្ម។

 

វាសេដ្ឋសូត្រ ទី៨ (sut.mn.098 | ភាគ ២៥)

តើ​បុគ្គល​ដែល​​ជា​​ព្រាហ្មណ៍ (បុគ្គលដែល​បរិសុទ្ធនិងស្ចារ្យ​​ជាង មានសំណាង​ជាង)​ ព្រោះ​ជាតិ (កំណើត) ឬ​ព្រោះ​កម្ម?

 

សុភសូត្រ ទី៩ (sut.mn.099 | ភាគ ២៥)

សុភ​មាណព ជា​បុត្រ​តោទេយ្យ​ព្រាហ្មណ៍ បាន​ចូល​​គាល់​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ រួច​សួរ​នូវ​សំនួរ​២ ដែល​ជា​​ទិដ្ឋិ​​របស់​ពួក​ព្រាហ្មណ៍​

តើ​​គ្រហស្ថ​​ និង​បព្វជិត​ មួយ​ណា​ងាយ​ស្រួល​ក្នុង​ការ​បំពេញ​​នូវ​កុសល​ធម៌​បាន? តើ​​ការ​បញ្ញត្ត​នូវ​ធម៌ ទាំង​៥ប្រការ​​របស់​ព្រាហ្មណ៍​ និង​​ព្រះ​ពុទ្ធ​ខុស​គ្នា​ដូច​ម្ដេច?

 

សគារវសូត្រ ទី១០ (sut.mn.100 | ភាគ ២៥)

ក្នុង​សូត្រ​​នេះ អ្នក​នឹង​បាន​ដឹង​ នូវអំពី​ដំណើរ​ខុស​គ្នា​ នៃ​បុគ្គល​អ្នក​ដល់​នូវ​ទី​បំផុត គឺ​ព្រះ​និព្វាន ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន ហើយ​ដឹង​ច្បាស់​នូវ​ធម៌ ដោយ​ប្រាជ្ញា​ខ្លួន​ឯង និង សមណ​ព្រាហ្មណ៍​ពួក​មួយ ជា​អ្នក​ឮ​តាមៗ​គ្នា ជា​អ្នក​ដល់​នូវ​ទី​បំផុត គឺ​ព្រះនិព្វាន ដឹង​នូវ​ធម៌ ដោយ​ការ​ឮ​តាមៗ​គ្នា។ និង​ដឹង​ថា​ទេវតា​មាន​មែន​ឬ​ទេ?

 

ឧបរិបណ្ណាសកៈ

១១. ទេវទហវគ្គ

ទេវទហសូត្រ ទី១ (sut.mn.101 | ភាគ ២៦)

តើ​ទ្រឹស្ដី​​កម្ម​ផល​​​របស់​ពួក​​និគ្រន្ថ និង​​ទ្រឹស្ដី​​កម្ម​ផល​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​ខុស​គ្នា​ដូច​ម្ដេច?

 

បញ្ចត្តយសូត្រ ទី២ (sut.mn.102 | ភាគ ២៦)

តើ​​សច្ចៈទាំង​៣​នេះ​ បញ្ញត្តិ​សច្ចៈ​ ​បរមត្ថ​សច្ចៈ អរិយ​សច្ចៈ ដែល​ជា​សច្ច​ធម៌​របស់​ព្រះ​តថាគត​​​ត្រាស់​ដឹង​ និង​សេព​​ឈ្មោះថា សន្តិ​វរ​បទ ដ៏​ប្រសើរ​នោះ?

 

កិន្តិសូត្រ ទី៣ (sut.mn.103 | ភាគ ២៦)

តើ​​ព្រះ​ពុទ្ធ​​សម្ដែង​ធម៌​​​ព្រោះ​ហេតុ​​តែ​បច្ច័យ​បួន​ជាអាទិ? បន្ថែម​​លើ​ពី​​នេះ​ទៀត​ ក្នុង​សូត្រ​នេះ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ ពន្យល់​ណែនាំ​ពី​របៀប​​ ដែល​ភិក្ខុ​គួរ​ចូល​ទៅ​រក គប់​នូវ​​មិត្ត​​ក្នុង​ការ​សិក្សា​​ព្រះធម៌​ ដើម្បី​​កុំ​ឲ្យ​មាន​​​​វិវាទ​ទាស់​ទែង​​នឹង​គ្នា​។

 

សាមគ្គាមសូត្រ ទី៤ (sut.mn.104 | ភាគ ២៦)

បន្ទាប់​ពី​​និគន្ថនាដ​បុត្រ​ បាន​ធ្វើ​មរណៈ​កាលទៅ​ និគន្ថ​បរិស័ទ​​​ ក៏​មាន​វិវាទ​ ឈ្លោះ​ទាស់​ទែង​គ្នា​និង​គ្នា ​ លុះ​ព្រះ​អាន​ន្ទ​បាន​ឃើញ​ហេតុ​ដូច្នោះ ក៏​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ប្រាប់​សេចក្តី​ត្រិះរិះ​ថា អំណឹះ​ឥត​អំពី​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ទៅ សូម​កុំ​ឲ្យ​វិវាទ កើត​ឡើង​ក្នុង​សង្ឃ ដូច​ពួក​និគន្ថ​ឡើយ ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​សម្ដែង​​ធម៌​ដែល​ជាហេតុ​កើត​ឡើង​នៃ​​​វិវាទ​ និង​សារាណីយ​ធម៌​។

 

សុនក្ខត្តសូត្រ ទី៥ (sut.mn.105 | ភាគ ២៦)

ការ​ប្រកាស​ព្រះ​អរហត្ត​ផល ដោយ​ប្រពៃ​មែន​ពិត និង​ការ​ប្រកាស​ព្រះ​អរហត្ត​ផល ដោយ​ការ​ស្មាន?​ សេចក្ដី​ប្រមាទ​ ធ្វេស​ប្រហែស​នាំ​ឲ្យ​​បង់បាត់​​ សេចក្ដី​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​នាំឲ្យ​រក្សា​​គង់​បាន។

 

អានេញ្ជសប្បាយសូត្រ ទី៦ (sut.mn.106 | ភាគ ២៦)

ការ​ចម្រើន​ជ្ឈាន(ឈានៈធ្យាន)​ គឺ​ឲ្យ​រួច​ពី​ឈាន​ ដើម្បី​​ជា​ស្ពាន​ដល់​​នូវ​ព្រះ​និព្វាន។

 

គណកមោគ្គល្លានសូត្រ ទី៧ (sut.mn.107 | ភាគ ២៦)

ព្រះ​និព្វាន​ក៏​មាន ផ្លូវ​ជា​ទី​ទៅ​កាន់​​ព្រះ​និព្វាន​ក៏​មាន អ្នក​បង្ហាញ​ផ្លូវ​ទៅ​និព្វាន​ក៏​មាន​ ហេតុ​ដូច​ម្តេច បច្ច័យ​ដូច​ម្តេច បាន​ជា​ពួក​ខ្លះ ក៏​បាន​ព្រះ​និព្វាន ហើយ​ពួក​ខ្លះ​ក៏​មិន​បាន?

 

គោបកមោគ្គល្លានសូត្រ ទី៨ (sut.mn.108 | ភាគ ២៦)

ភិក្ខុ​រូប​ណា អំណើះ​អំពី​ព្រះ​ពុទ្ធ​​ទៅ នឹង​បាន​ជាទីពឹង​នៃ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ? អ្វី​ជា​ទី​ពឹង​នៃ​​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​ពុទ្ធ​បរិនិព្វាន​ទៅ?

 

មហាបុណ្ណមសូត្រ ទី៩ (sut.mn.109 | ភាគ ២៦)

រូប​ជា​អនត្តា វេទ​នា​ជា​អនត្តា សញ្ញា​ជា​អនត្តា សង្ខារ​ជា​អនត្តា វិញ្ញាណ​ជាអនត្តា​(បញ្ចខន្ធ) តើ​កម្មក៏ជា​អនត្តា​ដែរ​ឬ?

 

ចូឡបុណ្ណមសូត្រ ទី១០ (sut.mn.110 | ភាគ ២៦)

តើ​គេ​អាច​សម្គាល់​ សប្បុរស និង​អសប្បុរស​​​ បាន​យ៉ាង​ដូម្ដេច?

 

១២. អនុបទវគ្គ

អនុបទសូត្រ ទី១ (sut.mn.111 | ភាគ ២៦)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ ពោល​សរសើរ​ព្រះ​សារីបុត្រ​ ដល់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ នូវ​ការ​ចម្រើន​​សីល សមាធិ​​ បញ្ញា​ វិមុត្តិ​ ​យ៉ាង​ស្ទាត់​ជំនាញ​ ហើយ​សម្រេច​​​ជា​ព្រះ​អរហន្ត​​ក្នុង​រយះពេល​តែ​កន្លះ​ខែ។

 

ឆវិសោធនសូត្រ ទី២ (sut.mn.112 | ភាគ ២៦)

ប្រស្នា​៦​​ខ​ ដើម្បី​ពិសោធ​ភិក្ខុ​ដែល​អួត​ខ្លួន​ថា​បាន​សម្រេច​អរហត្ត​ផល។

 

សប្បុរិសសូត្រ ទី៣ (sut.mn.113 | ភាគ ២៦)

តើ​សប្បុរស​​ និង​អសប្បុរស​ ខុសគ្នា​ដូម្ដេច​?

 

សេវិតព្វាសេវិតព្វសូត្រ ទី៤ (sut.mn.114 | ភាគ ២៦)

ធម្ម​បរិយាយ(កាយ​សមាចារ​ វចី​សមាចារ មនោ​សមាចារ ចិត្តុ​ប្បាទ សញ្ញា ទិដ្ឋិ អត្ត​ភាព) ដែល​គួរ​សេព និង​មិន​គួរ​សេព?

 

ពហុធាតុកសូត្រ ទី៥ (sut.mn.115 | ភាគ ២៦)

ភ័យ​ទាំង​ឡាយ​ ភ័យ​ទាំង​អស់​តែង​កើត​មក​ អំពី​ពាល​ មិន​មែន​មក​ពី​បណ្ឌិត​ទេ។តើ​ដោយ​ហេតុ​ប៉ុន្មាន ការណ៍​ដែល​គួរ​ហៅ​ថា ភិក្ខុ​ជា​បណ្ឌិត ជា​អ្នក​ចេះ​ពិចារណា ?

 

ឥសិគិលិសូត្រ ទី៦ (sut.mn.116 | ភាគ ២៦)

ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​និទាន​រឿង ប្រាប់​ដល់​ភិក្ខុ​​ ពីដើម​ហេតុ​ ដែល​​មាន​​ភ្នំ​ឈ្មោះ​ ឥសិគិលិ និង​​ព្រះ​បច្ចេក​​ពុទ្ធ​ដែល​ធ្លាប់បាន​គង់​នៅ​លើភ្នំនេះ​។

 

មហាចត្តារីសកសូត្រ ទី៧ (sut.mn.117 | ភាគ ២៦)

​ធ្វើ​​ដូច​ម្តេច​​ដើម្បី​​ទទួល​​បាន​​សមាធិ​​ត្រឹម​ត្រូវ? តើ​​ការ​​ព្យាយាម​​ដើម្បី​​បាន​​សមាធិ និង​ការ​​រំដោះ​​ នៅ​​ឯ​ណា? តើ​អ្វី​ជា​ការ​ខិតខំ​ប្រឹង​ប្រែង​ត្រឹម​ត្រូវ? តើ​​អង្គ​នៃ​មគ្គ​របស់​សេខៈបុគ្គល (អរិយ​បុគ្គល​៣​ប្រភេទ)​ និង​​អង្គ​នៃ​មគ្គ​របស់​ព្រះ​អរហន្ត​ខុស​គ្នា​ដូម្ដេច?

 

អានាបានស្សតិសូត្រ ទី៨ (sut.mn.118 | ភាគ ២៦)

តើ អានា​បាន​ស្សតិ ដែល​បុគ្គលបាន​ចម្រើន​ដូច​ម្តេច បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​រឿយៗ ដូចម្តេច ទើប​ញុំាង​សតិ​ប្ប​ដ្ឋានទាំង​៤ ឲ្យ​ពេញ​បរិបូណ៌បាន? តើ សតិ​ប្ប​ដ្ឋាន​៤ ដែល​បុគ្គល​បាន​​ចម្រើនដូច​ម្តេច បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​រឿយៗ ដូច​ម្តេច ទើប​ញុាំង​ពោជ្ឈង្គ​ទាំង​៧ ឲ្យ​ពេញ​បរិបូណ៌​បាន? តើ ពោជ្ឈង្គ​ទាំង​៧ ដែល​បុគ្គល​បាន​ចម្រើន​ដូច​ម្តេច បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​រឿយៗ ដូច​ម្តេច ទើប​ញុាំង​វិជ្ជា និង​វិមុត្ត ឲ្យ​ពេញ​បរិបូណ៌​បាន?

 

កាយគតាសតិសូត្រ ទី៩ (sut.mn.119 | ភាគ ២៦)

កាយ​​គតា​សតិ គឺជា​ការ​​រក្សា​ ការ​តាំង​សតិ​ឲ្យ​បរិបូណ៌​ ជាប់​នូវ​ជាមួយ​កាយ ជា​សតិប្ប​ដ្ឋាន​​គូ​ជាមួយ​នឹង​អនាបាន​ស្សតិ។ កាល​បើ​កាយ​គតា​សតិ ដែល​ភិក្ខុ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​​ថ្នឹក បាន​ចំរើន បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​រឿយៗ​ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ដូច​ជា​យាន បាន​តំកល់ បាន​ប្រព្រឹត្ត​ឲ្យ​រឿយ​ៗ បាន​សន្សំ ប្រារព្ធ​ល្អ ផ្គូ​ផ្គង​ល្អ​ហើយ តែង​បាន​នូវ អានិ​សង្ស ១០​ប្រការ។

 

សង្ខារូបបត្តិសូត្រ ទី១០ (sut.mn.120 | ភាគ ២៦)

តើ​ផ្លូវ​បដិបទា​នៃ​សង្ខារ​ធម៌​ ឬ​វិហារ​ធម៌​ ៥​(​សទ្ធា សីលៈ សុតៈ ចាគៈ បញ្ញា) របស់​​​ភិក្ខុ​ ដែល​មាន​សេចក្តីត្រិះរិះ​ប្រាថ្នា​ទៅកើត​ទេវនិកាយ​ផ្សេងៗ និង ភិក្ខុ ដែល​មាន​សេចក្តី​ត្រិះរិះ​ ដើម្បី​ធ្វើឲ្យ​ជាក់​ច្បាស់ សម្រេច ដោយ​បញ្ញា​ដ៏ឧត្តម ដោយខ្លួន​ឯង ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន នូវ​ចេតោ​វិមុត្តិ និងបញ្ញា​វិមុត្តិ ដែល​មិនមាន​អាសវៈ ព្រោះ​អស់​អាសវៈ​ទាំង​ឡាយ​ ខុស​គ្នា​ដូច​ម្ដេច?

 

១៣. សុញ្ញតវគ្គ

ចូឡសុញ្ញតសូត្រ ទី១ (sut.mn.121 | ភាគ ២៧)

ដូច​ម្ដេច​ដែល​ហៅ​ថា​ សុញ្ញត (ការ​​​សម្គាល់​នូវ​​ភាព​សូន្យ ឬ​ដំណើរ​​ទៅ​ក្នុង​ភាព​ទទេរ)?

 

មហាសុញ្ញតសូត្រ ទី២ (sut.mn.122 | ភាគ ២៧)

ព្រះ​ពុទ្ធ​​ ទូន្មាន​ព្រះ​អានន្ទ​ នូវ​សុញ្ញត​ផល​សមាបត្តិ ដែល​ជា​សមាធិ​ឈម​ទៅ​រក​​​ការ​សម្គាល់​នូវ​ភាព​សូន្យ ភាព​ទទេរ​ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​ត្រាស់​ដឹង។

 

អច្ឆរិយព្ភូតធម្មសូត្រ ទី៣ (sut.mn.123 | ភាគ ២៧)

តើធម៌ដ៏អស្ចារ្យអ្វីខ្លះ ដែលអ្នកធ្លាប់បានស្តាប់ ការពិពណ៌នាពីព្រះពុទ្ធ? អច្ឆរិយព្ភូតធម៌ របស់ព្រះរបស់សម្មាសម្ពុទ្ធគ្រប់ៗអង្គ ទាំងក្នុងអតីត និងអនាគត នៅមានច្រើនទៀត។

 

ពក្កុលត្ថេរច្ឆរិយព្ភូតសូត្រ ទី៤ (sut.mn.124 | ភាគ ២៧)

សូម្បីព្រះអរហន្តជាសាវក ក៏នៅមានធម៌ដ៏ចំឡែកអស្ចារ្យ តទៀត។

 

ទន្តភូមិសូត្រ ទី៥ (sut.mn.125 | ភាគ ២៧)

ការមិនលះបង់សេចក្តីត្រេកត្រអាលនៅក្នងកាម ប្រៀបដូចជានៅក្នុងជ្រលងភ្នំ ជួបតែភាពទាប។ ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​ប្រៀនប្រដៅ​សិស្ស​ឲ្យ​ដូច​ជា​អ្នក​បង្ហាត់​ដំរី ដើម្បី​ឡើង​ដល់​កំពូល​ភ្នំ និង​លើស​ដើម៖ អមតៈ។

 

ភូមិជសូត្រ ទី៦ (sut.mn.126 | ភាគ ២៧)

តើ​ការ​ចង់​បាន​ការ​ត្រាស់​ ដឹង​រារាំង​ដល់​ការ​ជោគជ័យ​ឬទេ? តើការត្រាស់ដឹងអាចសម្រេចបាន ដោយការមិនដើរតាមមាគ៌ាត្រឹមត្រូវឬទេ? មិនមែនទន្លេទាំងអស់ហូរចូលទៅក្នុងមហាសមុទ្រទេ។ តែ​បើ​ចូល​ទន្លេ​ត្រូវ​នឹង​នាំ​ឲ្យ​រួច​ពី​ទុក្ខ។

 

អនុរុទ្ធសូត្រ ទី៧ (sut.mn.127 | ភាគ ២៧)

ចេត្តិវិមុត្តិ​ពី​រយ៉ាង ជា​ធម៌​ផ្សេង​គ្នា​ដោយ​អត្ថ​ផង ដោយ​ន័យ​ផង បាន​សម្តែង​ដោយ​ព្រះអនុរុទ្ធ។ កម្ម​ផ្សេង​គ្នា សម្គាល់​សូម្បី​តែ​សត្វក្នុង​ស្ថានសួគ៌ ទេវៈ។

 

ឧបក្កិលេសសូត្រ ទី៨ (sut.mn.128 | ភាគ ២៧)

សេចក្តី​ក្រោធ អភិព្យា ព្យាបាទ ណា​នៅ​មាន​ក្នុង​ចិត្ត ជា​ធម៌​សៅហ្មង​របស់​ពាល។ សូម្បីតែស្រាល៖ពន្លឺភ្លឺ រូបភាព សញ្ញា លំនៅ​ដ្ឋាន​នៅ​ក្នុង​សមាធិ​មក​ដល់​ហើយ​ទៅ។ ហេតុ​អ្វី​មិន​ទៅ​សុវត្ថិភាព?

 

ពាលបណ្ឌិតសូត្រ ទី៩ (sut.mn.129 | ភាគ ២៧)

មើល​ដោល​សីល​ធម៌​​គឺ​​ជា​​ការ​​បែង​ចែ​ក​យ៉ាង​​សំខាន់​​រវាង​​មនុស្សភ្លីភ្លើ និង​​បណ្ឌិត។ ព្រះពុទ្ធ​​ទ្រង់​​បង្រៀន​​យ៉ាង​​លម្អិត​​អំពី​​គោល​​ដៅ​​នៃ​​អ្នក​​ប្រព្រឹត្ត​​ខុស​​គ្នា។

 

ទេវទូតសូត្រ ទី១០ (sut.mn.130 | ភាគ ២៧)

តើ​​មនុស្ស​​អាច​​រំពឹង​​អ្វី​​បាន បើ​​មិន​​បាន​​ឃើញ​​ទេវតា​​នាំ​សារ​ (ទេវទូត) ទាំង​​៥ ហើយ​​ប្រព្រឹត្ត​​ល្ងង់​​ព្រោះ​​ថ្លង់ និង​​ខ្វាក់? តើ​អ្នក​ចង់​មក​ម្តង​ទៀត​ទេ បើ​ប្រាកដ​ថា​នឹង​ជួប​ទុក្ខនេះ​ម្តង​ទៀត?

 

១៤. វិភង្គវគ្គ

ភទ្ទេករត្តសូត្រ ទី១ (sut.mn.131 | ភាគ ២៨)

ព្រះពុទ្ធ​​ទ្រង់​​លើក​​ទឹក​​ចិត្ត​​ព្រះសង្ឃ​​កុំ​​ឲ្យ​​ខាត​​ពេល និង​ចំណាយ​ពេល​មួយ​យប់​ដ៏​រីករាយ។ ថ្ងៃ​ស្អែក​មិន​ប្រាកដ​ទេ។ អតីតកាល​រលត់​ទៅ អនាគត​មិន​ប្រាកដ៖ ល្អ​រំលាយ​ទុក្ខ​ទាំង​អស់​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន​ឥឡូវ​នេះ!

 

អានន្ទភទ្ទេករត្តសូត្រ ទី២ (sut.mn.132 | ភាគ ២៨)

ព្រះអានន្ទ​​​ទ្រង់​​លើក​​ទឹក​​ចិត្ត​​ព្រះសង្ឃ​​កុំ​​ឲ្យ​​ខាត​​ពេល និង​ចំណាយ​ពេល​មួយ​យប់​ដ៏​រីករាយ។ ថ្ងៃ​ស្អែក​មិន​ប្រាកដ​ទេ។ អតីតកាល​រលត់​ទៅ អនាគត​មិន​ប្រាកដ៖ ល្អ​រំលាយ​ទុក្ខ​ទាំង​អស់​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន​ឥឡូវ​នេះ!

 

មហាកច្ចានភទ្ទេករត្តសូត្រ ទី៣ (sut.mn.133 | ភាគ ២៨)

ទេវតា ជា​សម្មាទិដ្ឋិ​បាន មក​ជួប​ព្រះ​សមិទ្ធិ ដើម្បី​ឲ្យ រំលឹក​ធម៌​ជា​ខាង​ដើម។ តើ​ធម៌​នោះ​ដូ​ម្តេច? បាន​ជា​ព្រះ​សមិទ្ធិ ចូល​ទៅ​គាល់​សួរ​ព្រះពុទ្ធ និង​ព្រះ​មហាកច្ចានៈ។

 

លោមសកង្គិយសូត្រ ទី៤ (sut.mn.134 | ភាគ ២៨)

​នេះ​​ជា​​អ្នកណា​ថា​ជា​អ្នក​មាន​រាត្រី​មួយ​ដ៏​ចម្រើន? ល្អ​ណាស់​ដែល​ចង​ចាំខ​គម្ពីរ​នេះ!

 

ចូឡកម្មវិភង្គសូត្រ ទី៥ (sut.mn.135 | ភាគ ២៨)

ហេតុ​​អ្វី​បាន​ជា បុគ្គល​ខ្លះ​មាន​ អាយុ​វែង​ និង​បុគ្គល​ខ្លះ​មាន​អាយុ​ខ្លី? ហេតុ​​អ្វី​បាន​ជា បុគ្គល​ខ្លះកើត​មក​ក្នុង​ត្រកូល​ខ្ពង់​ខ្ពស់​ និង​បុគ្គល​ខ្លះ​​កើត​មក​​ក្នុង​ត្រកូល​ក្រី​ក្រ?

 

មហាកម្មវិភង្គសូត្រ ទី៦ (sut.mn.136 | ភាគ ២៨)

ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​ត្រាស់​នូវ​គំនិត​ខុស​សាធារណៈ​អំពី​កម្មផល៖ មិន​ប្រាកដ​ថា​ផ្លែ​​នឹង​ទុំ​នៅ​ទីណា​និង​ពេល​ណា​ឡើយ!

 

សឡាយតនវិភង្គសូត្រ ទី៧ (sut.mn.137 | ភាគ ២៨)

ការ​បរិយាយ​ អំពី​អាយតនៈ ដែល​ជា​ទី​លំនៅ​ ទី​ប្រជុំ ទី​កើត​នៃ​អារម្មណ៍ទាំងឡាយ​។ ក្នុង​សូត្រ​នេះ​ ភិក្ខុ​​​​​អាច​ដឹង​នូវ ​អាស្រ័យ​ពឹង​ផ្អែក​​នឹងធម្មា​រម្មណ៍​នេះ ហើយ​លះបង់ នូវធម្មា​រម្មណ៍​​នេះ ដែល​កើត​តាមទ្វារ​ទាំង​៦​ និង​​ដឹង​ពី​អាយតនៈ​របស់​ព្រះ​អរហន្ត។

 

ឧទ្ទេសវិភង្គសូត្រ ទី៨ (sut.mn.138 | ភាគ ២៨)

ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​ប្រៀនប្រដៅ​ផ្លូវ​ កុំ​ត្រេកអរ​នឹង​វិញ្ញាណខាងក្រៅ និង​វិញ្ញាណ​ខាងក្នុង​គ្រប់​យ៉ាង ដល់​ប្រាជ្ញា​ដើម្បី​សេចក្តី​ពិត។

 

អរណវិភង្គសូត្រ ទី៩ (sut.mn.139 | ភាគ ២៨)

អ្វី​ទៅ​ជា​ធម៌​ ដែល​មិន​មាន​​សឹក​សត្រូវ គឺ​សេចក្ដី​សៅហ្មង​នោះ?

 

ធាតុវិភង្គសូត្រ ទី១០ (sut.mn.140 | ភាគ ២៨)

ដោយ​ចៃដន្យ ​កុលបុត្តឈ្មោះ​បុក្កុសាតិ ដែល​បាន​ចេញ​ចាក​ផ្ទះ សម្រាក​ពេល​យប់​ជា​មួយ​គ្នាព្រះសង្ឃ​មួយ នៅ​គេហដ្ឋាន​តែ​មួយ ប៉ុន្តែ​គាត់​មិន​ដឹង​ថា គាត់​ជា​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទេ។ ក្នុង​​ឱកាស​​នេះ លោក​បុក្កុសាតិ ទទួល​​បាន​​ការ​បង្រៀន​​អំពី​​ធាតុវិភង្គ។ ឃើញ​​ព្រះ​ធម៌​​បាន​​ស្គាល់​​ព្រះពុទ្ធ! គោ​មួយ​​បាន​សម្លាប់​បុក្កុសាតិមុន​នឹង​អាច​បួស​បាន​និង​បាន​ទទួល​ផលមិន​ត្រឡប់​ចាក​លោក​នោះ​មក​វិញ​ឡើយ។

 

សច្ចវិភង្គសូត្រ ទី១១ (sut.mn.141 | ភាគ ២៨)

តើ​​អ្វី​ជា​ធម្ម​ចក្រ​ដ៏​ប្រសើរ ដែល​ព្រះ​តថាគត ទ្រង់​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ និង​សម្ដែង​ ក្នុង​ឥសិ​បតន​មិគទាយ​វ័ន ទៀបក្រុងពារាណសី? ព្រះ​សារីបុត្ត ពន្យល់​​យ៉ាង​​លម្អិត​ អំពី​អរិយ​សច្ច​ទាំង ៤។​

 

ទក្ខិណាវិភង្គសូត្រ ទី១២ (sut.mn.142 | ភាគ ២៨)

ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ ព្រះ​ពុទ្ធ​មិនព្រម​ទទួល​​យក​សម្ពត់​ថ្មី​ដែល​​ព្រះ​នាង​មហា​បជាបតិគោតមី​ ប្រគេន?

 

១៥. សឡាយតនវគ្គ

អនាថបិណ្ឌិកោវាទសូត្រ ទី១ (sut.mn.143 | ភាគ ២៨)

អនាថបិណ្ឌិក​គហបតី​​ជិត​ស្លាប់​ហើយ​សុំ​​ព្រះ​សារីបុត្ត​​មក ដែល​​បង្រៀន​​ព្រះ​​ធម៌​របស់​​ព្រះ​​អរហន្ត​​ក្នុង​ឱកាស​​នេះ។ បំណង​ប្រាថ្នា​ចុង​ក្រោយ​របស់​គាត់​នឹង​ឱ្យ​អ្នក​ភ្ញាក់​ផ្អើល។

 

ឆន្នោវាទសូត្រ ទី២ (sut.mn.144 | ភាគ ២៨)

ព្រះ​សូត្រ​ដ៏​ចម្រូង​ចម្រាស​បំផុត​មួយ​រាយ​ការណ៍​អំពី​ការ​ធ្វើ​អត្តឃាត​របស់​ព្រះ​តេជគុណ​ឆន្នៈ។ ហេតុ​ពិត​ប្រាក​ដអាច​ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​សមាគម​អាក្រក់​របស់​គាត់។

 

បុណ្ណោវាទសូត្រ ទី៣ (sut.mn.145 | ភាគ ២៨)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ សម្ដែង​ធម៌​សង្ខេប​ ដល់​ព្រះ​បុណ្ណៈ​​ មុន​នឹង​ត្រាច់​​តែ​ម្នាក់​ឯង ទៅ​កាន់​ជន​បទ​មួយ​ ដែល​សំបូរ​​ដោយ​មនុស្ស​សុទ្ធ​តែ​កាចៗ។

 

នន្ទកោវាទសូត្រ ទី៤ (sut.mn.146 | ភាគ ២៨)

ដល់​វេន​របស់​ព្រះ​នន្ទកៈ​ប្រៀន​ប្រដៅ​ពួក​ភិក្ខុនី។ លុះ​ដល់​វេន​ទី​២ ភិក្ខុនី​ពិត​ជា បាន​ទៅ​ដល់​ព្រះធម៌​របស់​ព្រះ​អរហន្ត។ ព្រះ​សូត្រ​ក៏​ផ្តល់​នូវ​ការ​ប្រៀបធៀប​ដ៏​ល្បី​នៃ​ស្បែក​គោ​ដែល​ដាច់​ចេញ​ពី​សាច់។

 

ចូឡរាហុលោវាទសូត្រ ទី៥ (sut.mn.147 | ភាគ ២៨)

ព្រះ​ពុទ្ធ​​ សម្ដែង​ធម៌​ ដល់ព្រះ​រាហុល​ ឲ្យ​សម្រេច​ដល់​នូវ​អហរត្ត​ផល​។

 

ឆឆក្កសូត្រ ទី៦ (sut.mn.148 | ភាគ ២៨)

ធម៌ ដែល​មាន​​ចំនួន​​ប្រាំមួយ​ឆក្កៈ(អាយតនៈ​ខាង​ក្នុង​​៦ អាយតនៈ​ខាង​​ក្រៅ​​៦ វិញ្ញាណ​កាយ​​៦ ផស្ស​កាយ​​៦ វេទនា​​កាយ​៦ តណ្ហា​កាយ​៦) គួរ​ដឹង ដើម្បី​លះការ​ប្រកាន់​នូវ​អត្ត រហូត​សម្រេច​ដល់​ការ​អស់​​នូវ​អាសវៈ។

 

សឡាយតនវិភង្គសូត្រ ទី៧ (sut.mn.149 | ភាគ ២៨)

ព្រះ​​ពុទ្ធ សំដែង​នូវ​​ធម្ម​បរិយាយ ជា​គ្រឿង​​បំភ្លឺ​នូវ​អាយតនៈ​​ធំៗ​​ប្រាំមួយ ឈាន​​ទៅ​​ដល់​ការ​​អស់​​អាសវៈ។

 

នគរវិន្ទេយ្យសូត្រ ទី៨ (sut.mn.150 | ភាគ ២៨)

ព្រះ​ពុទ្ធ​ បាន​ឲ្យ​សំនួរ​គន្លឹះ​ មួយ​ចំនួន​ ដល់​​ពួក​គហបតី ក្នុង​ការ​ចោទ​សួរ​ ដេញ​ដោល​ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​​ដឹង​ បាន​ឃើញ​ នូវ​ពុត​មាយា​​របស់​ពួក​បរិព្វាជក​អន្យតិរ្ថិយ​។

 

បិណ្ឌបាតបារិសុទ្ធិសូត្រ ទី៩ (sut.mn.151 | ភាគ ២៨)

តើភិក្ខុ​គួរ​ធ្វើការ​ពិចារណា​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​ខ្លះ​ ទើប​ធ្វើ​បិណ្ឌ​បាត ឲ្យ​បរិ​សុទ្ធ ?

 

ឥន្ទ្រិយភាវនាសូត្រ ទី១០ (sut.mn.152 | ភាគ ២៨)

តើ​ការ​ចម្រើន​​ឥន្ទ្រិយ​ដ៏​ប្រសើរ ក្នុង​វិន័យ​របស់​ព្រះ​អរិយៈ ដូច​ម្តេច?

 


km/tipitaka/sut/mn/index.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2024/01/26 04:08 និពន្ឋដោយ Johann