km:tipitaka:sut:sn:55:sut.sn.55.007



(វេឡុទ្វារេយ្យសូត្រ ទី៧)

សង្ខេប

«ព្រាហ្មណ៍ និង​គហបតី​ទាំង​ឡាយ អរិយសាវក ក្នុង​សាសនា​នេះ តែង​ពិចារណា ដូ​ច្នេះ​ថា…» កិរិយា​​ប្រព្រឹត្ត​​ចំពោះ​​អ្នក​​ដែល​​មិន​​មាន​​ ​ការ​ខិតខំ​ប្រឹង​ប្រែង​​លះ​​បង់​​នូវ​សេចក្តី​​ត្រេក​អរនៃកាម។

sn 55.007 បាលី cs-km: sut.sn.55.007 អដ្ឋកថា: sut.sn.55.007_att PTS: ?

(វេឡុទ្វារេយ្យសូត្រ ទី៧)

?

បកប្រែពីភាសាបាលីដោយ

ព្រះសង្ឃនៅប្រទេសកម្ពុជា ប្រតិចារិកពី sangham.net ជាសេចក្តីព្រាងច្បាប់ការបោះពុម្ពផ្សាយ

ការបកប្រែជំនួស: មិនទាន់មាននៅឡើយទេ

អានដោយ ឧបាសិកា វិឡា

(៧. វេឡុទ្វារេយ្យសុត្តំ)

[១៥៥] ខ្ញុំបានស្ដាប់មកយ៉ាងនេះ។ សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ពុទ្ធដំណើរទៅកាន់ចារិក ក្នុងដែនកោសល ជាមួយនឹងភិក្ខុសង្ឃច្រើនអង្គ ក៏បានទៅដល់ស្រុក ជាទីនៅនៃព្រាហ្មណ៍ ឈ្មោះ វេឡុទ្វារ ក្នុងដែនកោសល។

[១៥៦] ពួកព្រាហ្មណ៍ និងគហបតី អ្នកនៅក្នុងវេឡុទ្វារគ្រាម បានឮដំណឹងហើយ (ក៏ប្រកាសប្រាប់គ្នាថា) នែអ្នកទាំងឡាយ ដ៏ចំរើន ឮថា ព្រះសមណគោតម ជាសក្យបុត្ត ចេញចាកសក្យត្រកូល ទ្រង់ព្រះភ្នួស ឥឡូវនេះ ទ្រង់ស្ដេចទៅកាន់ចារិក ក្នុងដែនកោសល ជាមួយនឹងភិក្ខុសង្ឃច្រើនអង្គ បានដល់មកវេឡុទ្វារគ្រាមហើយ។ ឯកិត្តិសព្ទ ដ៏ពីរោះ របស់ព្រះគោតមដ៏ចំរើននោះ ឮខ្ជរខ្ជាយ សុះសាយទៅ យ៉ាងនេះថា ព្រះដ៏មានព្រះភាគ អង្គនោះ ជាអរហន្ត សម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់បរិបូណ៌ ដោយវិជ្ជា និងចរណៈ ទ្រង់មានដំណើរល្អ យាងទៅកាន់ព្រះនិព្វាន ទ្រប់ជ្រាបច្បាស់ នូវត្រៃលោក ទ្រង់ប្រសើរដោយសីលាទិគុណ រកបុគ្គលណាមួយស្មើគ្មាន ទ្រង់ទូន្មាន នូវបុរស ដូចជានាយសារថី ទ្រង់ជាគ្រូនៃទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ទ្រង់ត្រាស់ដឹង នូវអរិយសច្ច ៤ ទ្រង់ខ្ជាក់ចោល នូវត្រៃភព លែងវិលត្រឡប់មកកើតទៀត។ ព្រះអង្គ បានធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ បានត្រាស់ដឹងដោយប្រាជ្ញាដ៏ឧត្ដម ដោយខ្លួនឯង នូវលោកនេះ ព្រមទាំងទេវលោក មារលោក ព្រហ្មលោក ទាំងពពួកសត្វ ព្រមទាំងសមណៈ និងព្រាហ្មណ៍ ទាំងមនុស្ស ជាសម្មតិទេព និងមនុស្សដ៏សេស ព្រះអង្គ ទ្រង់សំដែងធម៌ពីរោះបទដើម បទកណ្ដាល និងបទចុង ទ្រង់ប្រកាស នូវព្រហ្មចរិយធម៌ ព្រមទាំងអត្ថ ព្រមទាំងព្យញ្ជនៈ ដ៏ពេញបរិបូណ៌ បរិសុទ្ធទាំងអស់ ក៏ការដែលបានឃើញ នូវព្រះអរហន្តទាំងឡាយ មានសភាពដូច្នេះ ជាការប្រពៃពេកណាស់។

[១៥៧] គ្រានោះ ពួកព្រាហ្មណ៍ និងគហបតី អ្នកនៅក្នុងវេឡុទ្វារគ្រាម ចូលទៅគាល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ពួកខ្លះ ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះដ៏មានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីសមគួរ ពួកខ្លះ ក៏ពោលរាក់ទាក់ ជាមួយនឹងព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះបញ្ចប់ពាក្យ ដែលគួររាក់ទាក់ និងពាក្យដែលគួររឭកហើយ ក៏អង្គុយក្នុងទីសមគួរ ពួកខ្លះ អង្គុយក្នុងទីសមគួរ ប្រណម្យអញ្ជលី ឆ្ពោះទៅរកព្រះដ៏មានព្រះភាគ ពួកខ្លះអង្គុយ ក្នុងទីសមគួរ ប្រកាសនូវនាម និងគោត្រ ក្នុងសំណាក់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ពួកខ្លះនៅស្ងៀម អង្គុយក្នុងទីសមគួរ។ លុះព្រាហ្មណ៍ និងគហបតី អ្នកនៅក្នុងវេឡុទ្វារគ្រាមទាំងនោះ អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំទូលព្រះដ៏មានព្រះភាគ ដូច្នេះថា

[១៥៨] បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចំរើន យើងខ្ញុំព្រះអង្គ មានបំណងយ៉ាងនេះ មានសេចក្ដីពេញចិត្ត យ៉ាងនេះ មានសេចក្ដីប្រាថ្នា យ៉ាងនេះ មានសេចក្ដីចង្អៀត ដោយកូន នៅគ្រប់គ្រងទីដេក បាននូវខ្លឹមចន្ទន៍ ក្នុងដែនកាសី ទ្រទ្រង់នូវផ្កាកម្រង គ្រឿងក្រអូប និងគ្រឿងលាប ត្រេកអរចំពោះមាស និងប្រាក់ លុះបែកធ្លាយរាងកាយ បន្ទាប់អំពីសេចក្ដីស្លាប់ទៅ គប្បីបានទៅកើត ក្នុងសុគគិសួគ៌ ទេវលោក យើងខ្ញុំព្រះអង្គ មានសេចក្ដីចង្អៀតដោយកូន នៅគ្រប់គ្រងទីដេក។បេ។ គប្បីបានទៅកើត ក្នុងសុគតិសួគ៌ ទេវលោក យ៉ាងណា សូមព្រះគោតមដ៏ចំរើន សំដែងនូវធម៌យ៉ាងនោះ ដល់យើងខ្ញុំព្រះអង្គទាំងនោះ ដែលមានបំណង យ៉ាងនេះ មានសេចក្ដីពេញចិត្ត យ៉ាងនេះ មានសេចក្ដីប្រាថ្នា យ៉ាងនេះ។

[១៥៩] ម្នាលព្រាហ្មណ៍ និងគហបតីទាំងឡាយ តថាគតនឹងសំដែងនូវអត្តូបនាយិកធម្មបរិយាយ (បរិយាយធម៌ ដែលបុគ្គលគប្បីបង្អោនចូលទៅក្នុងខ្លួន) ដល់អ្នកទាំងឡាយ ចូរអ្នកទាំងឡាយ យកចិត្តទុកដាក់ ប្រុងចាំស្ដាប់ ដោយប្រពៃ នូវធម៌នោះចុះ តថាគត នឹងសំដែង។ ពួកព្រាហ្មណ៍ និងគហបតី អ្នកនៅក្នុងវេឡុទ្វារគ្រាមទាំងនោះ ទទួលស្ដាប់ព្រះពុទ្ធដីកាព្រះដ៏មានព្រះភាគថា ព្រះករុណា ព្រះអង្គ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់ដូច្នេះថា

[១៦០] ម្នាលព្រាហ្មណ៍ និងគហបតីទាំងឡាយ ចុះអត្តូបនាយិកធម្មបរិយាយតើដូចម្ដេច។ ម្នាលព្រាហ្មណ៍ និងគហបតីទាំងឡាយ អរិយសាវក ក្នុងសាសនានេះ តែងពិចារណា ដូច្នេះថា អាត្មាអញ ចង់រស់ មិនចង់ស្លាប់ ស្រឡាញ់សុខ ស្អប់ទុក្ខ បើបុគ្គលណា មកផ្ដាច់បង់ជីវិតអាត្មាអញ ដែលចង់រស់ មិនចង់ស្លាប់ ស្រឡាញ់សុខ ស្អប់ទុក្ខ អំពើនោះ មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញឡើយ ប្រសិនបើអាត្មាអញផ្ដាច់បង់ជីវិតបុគ្គលដទៃ ដែលចង់រស់ មិនចង់ស្លាប់ ស្រឡាញ់សុខ ស្អប់ទុក្ខវិញ អំពើនោះក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា ដែលមិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញ ធម៌នុ៎ះ ក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញហើយ អាត្មាអញ គប្បីញ៉ាំងបុគ្គលដទៃ ឲ្យប្រកបដោយធម៌នោះ ដូចម្ដេចកើត។ លុះអរិយសាវកនោះ ពិចារណា ដូច្នេះហើយ ក៏វៀរចាកការសម្លាប់សត្វ ដោយខ្លួនឯងផង បបួលអ្នកដ៏ទៃឲ្យវៀរ នូវការសម្លាប់សត្វផង សរសើរគុណ នៃការវៀរចាកការសម្លាប់សត្វផង នេះជាកាយសមាចារ (ការប្រព្រឹត្តល្អ ដោយកាយ) មានបរិសុទ្ធ ៣ ចំណែក របស់អរិយសាវកនោះ យ៉ាងនេះឯង។

[១៦១] ម្នាលព្រាហ្មណ៍ និងគហបតីទាំងឡាយ មួយទៀត អរិយសាវក តែងពិចារណា ដូច្នេះថា បុគ្គលណា កាន់យកនូវវត្ថុ ដែលអាត្មាអញ មិនបានឲ្យ ពោលគឺលួចយកវត្ថុ របស់អាត្មាអញ អំពើនោះ មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញឡើយ ប្រសិនបើអាត្មាអញ កាន់យកវត្ថុ ដែលបុគ្គលដទៃមិនបានឲ្យ ពោលគឺលួចយកវត្ថុ របស់បុគ្គលដទៃវិញ អំពើនោះ ក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញ ធម៌នុ៎ះក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញហើយ អាត្មាអញ គប្បីញ៉ាំងបុគ្គលដទៃ ឲ្យប្រកបដោយអំពើនោះ ដូចម្ដេចកើត។ លុះអរិយសាវកនោះ ពិចារណាដូច្នេះហើយ ក៏វៀរចាកការកាន់យកវត្ថុ ដែលគេមិនបានឲ្យ ដោយខ្លួនឯងផង បបួលបុគ្គលដទៃ ឲ្យវៀរចាកការកាន់យកវត្ថុ ដែលគេមិនបានឲ្យផង សរសើរគុណ នៃកិរិយាវៀរចាកការកាន់យកវត្ថុ ដែលគេមិនបានឲ្យផង។ នេះជា កាយសមាចារ មានបរិសុទ្ធ ៣ ចំណែក របស់អរិយសាវកនោះយ៉ាងនេះ។

[១៦២] ម្នាលព្រាហ្មណ៍ និងគហបតីទាំងឡាយ មួយទៀត អរិយសាវក តែងពិចារណាដូច្នេះថា បុគ្គលណា ដល់នូវការប្រព្រឹត្តល្មើស ក្នុងប្រពន្ធរបស់អាត្មាអញ អំពើនោះមិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញឡើយ ប្រសិនបើអាត្មាអញ គប្បីដល់នូវការប្រព្រឹត្តិល្មើស ក្នុងប្រពន្ធរបស់បុគ្គលដទៃវិញ អំពើនោះ ក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា ដែលមិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្តរបស់អាត្មាអញ ធម៌នុ៎ះ ក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញហើយ អាត្មាអញ គប្បីញ៉ាំងបុគ្គលដទៃឲ្យប្រកបដោយអំពើនោះ ដូចម្ដេចកើត។ លុះអរិយសាវកនោះ ពិចារណាដូច្នេះហើយ ក៏វៀរចាកការប្រព្រឹត្តិខុស ក្នុងកាមខ្លួនឯងផង បបួលបុគ្គលដទៃ ឲ្យវៀរចាកការប្រព្រឹត្តិខុស ក្នុងកាមផង សរសើរគុណ នៃកិរិយាវៀរចាកការប្រព្រឹត្តិខុស ក្នុងកាមផង។ នេះជាកាយសមាចារ មានបរិសុទ្ធ ៣ ចំណែក របស់អរិយសាវកនោះ យ៉ាងនេះ។

[១៦៣] ម្នាលព្រាហ្មណ៍ និងគហបតីទាំងឡាយ មួយទៀត អរិយសាវក តែងពិចារណាដូច្នេះថា បុគ្គលណា បំបាក់បង់នូវប្រយោជន៍ របស់អាត្មាអញ ដោយនិយាយកុហក អំពើនោះ មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញឡើយ ប្រសិនបើអាត្មាអញ គប្បីបំបាក់បង់ នូវប្រយោជន៍ របស់បុគ្គលដទៃ ដោយនិយាយកុហកវិញ អំពើនោះ ក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា មិនជាទី ស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញ ធម៌នុ៎ះ ក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញហើយ អាត្មាអញ គប្បីញ៉ាំងបុគ្គលដទៃ ឲ្យប្រកបដោយធម៌នោះ ដូចម្ដេចកើត។ លុះអរិយសាវកនោះ ពិចារណា ដូច្នេះហើយ ក៏វៀរចាកការនិយាយកុហក ដោយខ្លួនឯងផង បបួលបុគ្គលដទៃ ឲ្យវៀរចាកការនិយាយកុហកផង សរសើរគុណ នៃកិរិយាវៀរចាកការនិយាយកុហកផង។ នេះជា វចីសមាចារ (ប្រព្រឹត្តល្អ ដោយវាចា) មានបរិសុទ្ធ ៣ ចំណែក របស់អរិយសាវកនោះ យ៉ាងនេះ។

[១៦៤] ម្នាលព្រាហ្មណ៍ និងគហបតីទាំងឡាយ មួយទៀត អរិយសាវក តែងពិចារណា ដូច្នេះថា បុគ្គលណា ញ៉ាំងអញឲ្យបែកចាកពួកមិត្រ ដោយការនិយាយញុះញង់ អំពើនោះ មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញឡើយ ប្រសិនបើអាត្មាអញ ញ៉ាំងបុគ្គលដទៃ ឲ្យបែកចាកពួកមិត្រ ដោយនិយាយញុះញង់វិញ អំពើនោះក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ។បេ។ នេះជាវចីសមាចារ មានបរិសុទ្ធ ៣ ចំណែក របស់អរិយសាវកនោះ យ៉ាងនេះ។

[១៦៥] ម្នាលព្រាហ្មណ៍ និងគហបតីទាំងឡាយ មួយទៀត អរិយសាវក តែងពិចារណា ដូច្នេះថា បុគ្គលណា ប្រព្រឹត្តនិយាយ នឹងអាត្មាអញ ដោយសំដីទ្រគោះ អំពើ នោះ មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញឡើយ ប្រសិនបើអាត្មាអញប្រព្រឹត្តនិយាយ នឹងបុគ្គលដទៃ ដោយសំដីទ្រគោះវិញ អំពើនោះ ក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា (មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត) របស់អាត្មាអញ។បេ។ នេះជា វចីសមាចារ មានបរិសុទ្ធ ៣ ចំណែក របស់អរិយសាវកនោះ យ៉ាងនេះ។

[១៦៦] ម្នាលព្រាហ្មណ៍ និងគហបតីទាំងឡាយ មួយទៀត អរិយសាវក តែងពិចារណា ដូច្នេះថា បុគ្គលណា ប្រព្រឹត្តនិយាយនឹងអាត្មាអញ ដោយពាក្យរោយរាយ ឥតប្រយោជន៍ អំពើនោះ មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញឡើយ ប្រសិនបើអាត្មាអញ ប្រព្រឹត្តនិយាយនឹងបុគ្គលដទៃ ដោយពាក្យរោយរាយ ឥតប្រយោជន៍វិញ អំពើនោះ ក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់អាត្មាអញ ធម៌នុ៎ះ ក៏មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្ត របស់បុគ្គលដទៃដែរ ធម៌ណា មិនជាទីស្រឡាញ់ មិនជាទីគាប់ចិត្តរបស់អាត្មាអញហើយ អាត្មាអញ គប្បីញ៉ាំងបុគ្គលដទៃ ឲ្យប្រកបដោយធម៌នោះ ដូចម្ដេចកើត។ លុះអរិយសាវកនោះ ពិចារណាដូច្នេះហើយ ក៏វៀរចាកការនិយាយពាក្យរោយរាយ ឥតប្រយោជន៍ ដោយខ្លួនឯងផង បបួលបុគ្គលដទៃ ឲ្យវៀរចាកការនិយាយពាក្យរោយរាយ ឥតប្រយោជន៍ផង សរសើរគុណ នៃកិរិយាវៀរចាកការនិយាយពាក្យរោយរាយ ឥតប្រយោជន៍ផង។ នេះជាវចីសមាចារ មានបរិសុទ្ធ ៣ ចំណែក របស់អរិយសាវកនោះ យ៉ាងនេះ។

[១៦៧] អរិយសាវកនោះ ជាអ្នកប្រកបដោយសេចក្ដីជ្រះថ្លា មិនកម្រើកក្នុងព្រះពុទ្ធថា ព្រះដ៏មានព្រះភាគ អង្គនោះ។បេ។ ទ្រង់ជាគ្រូនៃទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ទ្រង់ត្រាស់ដឹង នូវអរិយសច្ច ៤ ទ្រង់ខ្ជាក់ចោល នូវត្រៃភព លែងវិលត្រឡប់មកកើតទៀត។ ក្នុងព្រះធម៌ ប្រកបដោយសេចក្ដីជ្រះថ្លា មិនកម្រើក។ ក្នុងព្រះសង្ឃថា ព្រះសង្ឃសាវក នៃព្រះដ៏មានព្រះភាគ លោកប្រតិបត្តិ ដោយប្រពៃ។បេ។ ជាបុញ្ញក្ខេត្តនៃសត្វលោក រកខេត្តដទៃក្រៃលែងជាងគ្មាន។ ប្រកបដោយសីល ជាទីត្រេកអរ របស់អរិយៈ ជាសីលមិនដាច់ មិនធ្លុះ មិនពព្រុះ មិនពពាល ជាសីលជានា អ្នកប្រាជ្ញតែងសរសើរ មិនបានប៉ះពាល់ ដោយតណ្ហា និងទិដ្ឋិ ប្រព្រឹត្តទៅព្រម ដើម្បីសមាធិ។

[១៦៨] ម្នាលព្រាហ្មណ៍ និងគហបតីទាំងឡាយ កាលណាបើអរិយសាវក ប្រកបដោយព្រះសទ្ធម្ម ទាំង ៧ នេះ ដោយឋានៈ ដែលបណ្ឌិតត្រូវប្រាថ្នា ទាំង ៤ យ៉ាងនេះហើយ អរិយសាវកនោះឯង កាលប្រាថ្នា គប្បីព្យាករ នូវខ្លួនដោយខ្លួនឯងថា អាត្មាអញអស់ទៅកើតក្នុងនរកហើយ អស់ទៅកើតក្នុងកំណើតតិរច្ឆានហើយ អស់ទៅកើតក្នុង បិត្តិវិស័យហើយ អស់ទៅកើតក្នុងកំណើតអសុរកាយហើយ អាត្មាអញ ជាអ្នកដល់នូវសោតៈហើយ មានសភាពមិនធ្លាក់ចុះក្នុងអបាយ ជាបុគ្គលទៀង ជាអ្នកមានកិរិយាត្រាស់ដឹងប្រព្រឹត្តទៅខាងមុខ។

[១៦៩] កាលបើព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់យ៉ាងនេះហើយ ពួកព្រាហ្មណ៍ និងគហបតី អ្នកនៅក្នុងវេឡុទ្វារគ្រាម ក៏ក្រាបបង្គំទូលព្រះដ៏មានព្រះភាគ ដូច្នេះថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចំរើន ច្បាស់ពេកណាស់។បេ។ យើងខ្ញុំព្រះអង្គទាំងអម្បាលនេះ សូមដល់នូវព្រះគោតមដ៏ចំរើន ទាំងព្រះធម៌ ទាំងព្រះភិក្ខុសង្ឃ ជាទីពឹង ទីរលឹក សូមព្រះគោតមដ៏ចំរើន ទ្រង់ចាំទុក នូវយើងខ្ញុំព្រះអង្គទាំងឡាយថា ជាឧបាសក អ្នកដល់នូវព្រះរតនត្រ័យ ជាទីពឹង ទីរលឹកស្មើដោយជីវិត តាំងអំពីថ្ងៃនេះតទៅ។

 

លេខយោង

km/tipitaka/sut/sn/55/sut.sn.55.007.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2024/06/27 08:22 និពន្ឋដោយ Cheav Villa