User Tools

Site Tools


Translations of this page?:
km:tipitaka:vin:vbu:index

មហាវិភង្គ មាតិកា

វេរញ្ជកណ្ឌ

វេរញ្ជកណ្ឌ (vin.vbu.ve | ភាគ ១)

ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ត្រាស់ពន្យល់អំពី​​​​​​​​​​​មូល​​ដ្ឋាន​​​នៃ​​​ការ​​​គោរព​​​។ រឿង​មួយ​ទៀត​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ថា សាសនា​នេះ​មិន​មែន​ជា​កិច្ចការ​សង្គម​ទូទៅ​ដែល​មាន​គោល​បំណង​ក្នុង​លោក​ទេ។​ចុងក្រោយ​​នៃ​សូត្រ​​នេះព្រះ​សារី​បុត្រ​​បាន​សួរ​ថា​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាសនា​អាច​ស្ថិត​នៅបាន​យូរ​…។​

 

បារាជិកកណ្ឌេ

បារាជិកកណ្ឌេ

បារាជិកសិក្ខាបទទាំង៤ គឺ សេពមេថុន១ លួចទ្រព្យគេ១ សម្លាប់មនុស្ស១ ពោលអួតឧត្តរិមនុស្សធម្ម១ ហៅថាឆេជ្ជវត្ថុ (វត្ថុដាច់ចាកភិក្ខុភាវៈ) មិនត្រូវសង្ស័យឡើយ។

បារាជិកកណ្ឌេ បឋមសិក្ខាបទំ (vin.vbu.pr.01 | ភាគ ១)

បារាជិកសិក្ខាបទ គឺ សេពមេថុន៖ «ភិក្ខុណា​​មួយ​ដល់​ព្រម​ដោយ​សិក្ខា​និង​សាជីវៈ (ដែល​តថាគត​បញ្ញត្ត​ហើយ) សម្រាប់​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ហើយ​មិនពោលលា​សិក្ខា មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជាក់​ច្បាស់​នូវ​ភាវៈ​ជា​អ្នក​មាន​កំឡាំងថយ ហើយ​សេពមេថុនធម្ម ដោយហោច​ទៅសូម្បីតែ​នឹងសត្វ​តិរច្ឆានញី ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្តិ​បារាជិក រកសំវាសគ្មាន។»

 

បារាជិកកណ្ឌេ ទុតិយសិក្ខាបទំ (vin.vbu.pr.02 | ភាគ ១)

បារាជិកសិក្ខាបទ គឺ លួចទ្រព្យគេ៖ «ភិក្ខុណា​មួយ​កាន់យក​ទ្រព្យ​ដែលគេមិន​បានឲ្យ​ដោយចំណែក​នៃចិត្ត​លួច អំពី​ស្រុកក្តី ព្រៃក្តី ស្តេច​ទាំងឡាយ​ចាប់បាន​ចោរហើយ​ត្រូវសម្លាប់​ក្តី ឃុំខាំង​ក្តី និរទេស​ក្តី ដោយ​ពាក្យថា ឯង​ជាចោរ ជាមនុស្ស​ពាលវង្វេង ជា​មនុស្សល្មួច ព្រោះ​អទិន្នាទាន​មានសភាព​យ៉ាងណា ភិក្ខុ​កាលដែល​កាន់យក​ទ្រព្យដែល​គេមិន​បានឲ្យ មាន​សភាព​យ៉ាងនោះ ភិក្ខុនេះ​ក្តី ក៏ត្រូវ​អាបត្តិ​បារាជិក​រកសំវាសគ្មាន (គឺឥត​មាន​កិរិយានៅ​រួបរួមគ្នា​បាន)។»

 

បារាជិកកណ្ឌេ តតិយសិក្ខាបទំ (vin.vbu.pr.03 | ភាគ ១)

បារាជិកសិក្ខាបទ គឺ សម្លាប់មនុស្ស៖ «ភិក្ខុណា​មួយក្លែង​ផ្តាច់បង់​រាងកាយ​របស់មនុស្ស ឲ្យឃ្លាត​ចាក​ជីវិត​ក្តី ទោះបី​ស្វែងរក​គ្រឿង​សស្ត្រាវុធ (ឲ្យគេ​សម្លាប់) រាងកាយ​មនុស្សនោះ​ក្តី ពណ៌នា​គុណ​នៃ​​សេចក្តី​ស្លាប់ក្តី ឬនិយាយ​ណែនាំដើម្បី​សេចក្តី​ស្លាប់ថា នែបុរស​ដ៏ចំរើន អ្នកមាន​ប្រយោជន៍អ្វី​​ដោយ​ជីវិត​អាក្រក់លាមក​នេះ អ្នកស្លាប់​ទៅ​ប្រសើរ​ជាងរស់នៅ (ភិក្ខុ) មាន​ចិត្តគិត​ដូច្នេះ មានសេចក្តី​ត្រិះរិះ​ក្នុង​ចិត្ត​ដូច្នេះ គប្បីពណ៌នា​គុណនៃ​សេចក្តីស្លាប់ ឬគប្បី​ណែនាំដើម្បី​សេចក្តីស្លាប់​ដោយអនេក​​បរិយាយ ភិក្ខុនេះ​ក្តី ហៅថា​ត្រូវអាបត្តិ​បារាជិក មិនមាន​សំវាសឡើយ។»

 

បារាជិកកណ្ឌេ ចតុត្ថសិក្ខាបទំ (vin.vbu.pr.04 | ភាគ ១)

បារាជិកសិក្ខាបទ គឺ ពោលអួតឧត្តរិមនុស្សធម្ម៖ «ភិក្ខុណា​មួយ មិនដឹង​ច្បាស់ ហើយពោល​អួតឧត្តរិ​មនុស្សធម្ម ជាធម៌​មានញាណ (សេចក្តីដឹង) និងទស្សនៈ (កិរិយាឃើញ) ដ៏ប្រសើរ អាចកំចាត់​នូវកិលេស គួរបង្អោន​មកដាក់ក្នុង​ខ្លួនដោយ​ពាក្យថា ខ្ញុំដឹង​ដូច្នេះ ខ្ញុំឃើញ​ដូច្នេះ លុះដល់​សម័យដទៃ​អំពីនោះមក ទោះមាន​គេសាកសួរ​ក្តី ឥតមាន​គេសាកសួរ​ក្តី ក៏ហៅថា ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិក​ហើយ (ទោះបី) មានប្រាថ្នា​ចង់ឲ្យបរិសុទ្ធ ហើយ​ត្រឡប់ជានិយាយ​កែសំនួន​យ៉ាងនេះ​វិញថា នែ​អាវុសោ ខ្ញុំមិនដឹង​យ៉ាងនេះទេ (ប៉ុន្តែ) ពោល​ថាដឹង ខ្ញុំមិន​ឃើញយ៉ាង​នេះទេ (ប៉ុន្តែ) ពោល​ថាឃើញ ខ្ញុំពោល​កុហកសោះ​ទេ ភិក្ខុនេះ​ក្តី ក៏ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិក រកសំវាសគ្មាន វៀរលែង​តែ សំគាល់ថា​ខ្លួនបាន​ត្រាស់ដឹង។»

 

«បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ​ទាំងឡាយ អាបត្តិឈ្មោះ​បារាជិកទាំង៤ ដែលខ្ញុំ​បានសំដែង​ហើយនេះ បណ្តា​អាបត្តិទាំង​៤នុ៎ះ ភិក្ខុណា​ត្រូវអាបត្តិ​ណាមួយ​ហើយ ក៏មិនបាន​នូវកិរិយា​នៅរួបរួមជាមួយ​នឹងភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ឡើយ ភិក្ខុនោះ​ជាបារាជិក រកសំវាសគ្មាន កាលពី​មុនយ៉ាង​ណាមិញ ខាងក្រោយ​ក៏ដូច្នោះ​ដែរ។ ខ្ញុំព្រះករុណា សូម​សួរលោក​ដ៏មានអាយុ​ទាំងឡាយ ក្នុង​អាបត្តិ​បារាជិក​ទាំង៤នោះ លោក​ទាំងឡាយ​ជាអ្នក​បរិសុទ្ធ​ហើយឬ ខ្ញុំព្រះករុណា សូមសួរ​គំរប់ពីរ​ដងទៀត លោក​ទាំងឡាយ​ជាអ្នក​បរិសុទ្ធ​ហើយឬ ខ្ញុំព្រះករុណា សូមសួរ​គំរប់៣ដង​ទៀត លោកទាំង​ឡាយជាអ្នក​បរិសុទ្ធ​ហើយឬ លោក​ដ៏មាន​អាយុ​ទាំងឡាយ​ជាអ្នក​បរិសុទ្ធ​ហើយ​ក្នុងបារាជិកាបត្តិ​ទាំង៤នុ៎ះ ព្រោះ​ហេតុដូច្នោះ បានជា​ស្ងៀម។ ខ្ញុំព្រះករុណា​ដឹងថា លោក​ទាំងឡាយ​បរិសុទ្ធ​ហើយ ដោយហេតុ​ដែលស្ងៀម​យ៉ាងនេះ។»

សង្ឃាទិសេសកណ្ឌ

សង្ខេប

«អាបត្តិទាំងឡាយឈ្មោះសង្ឃាទិសេស​ទាំង​១៣ ខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ អាបត្តិទាំងឡាយ៩ ហៅថាបឋមាបត្តិកា គឺត្រូវអាបត្តិក្នុងវេលាធ្វើ​ឲ្យ​កន្លង​បញ្ញត្តិជាដម្បូង អាបត្តិទាំងឡាយ៤ ហៅថា យាវតតិយកា គឺត្រូវ​អាបត្តិក្នុងវេលាដែល​សង្ឃ​សូត្រប្រកាសហាមជាគំរប់បីដង ហើយមិនលះបង់ការអាក្រក់នោះ បណ្តាអាបត្តិទាំង១៣ បើ​ភិក្ខុណា​ត្រូវអាបត្តិណានីមួយ ហើយដឹងច្បាស់ បិទបាំងទុកអស់ប៉ុន្មានថ្ងៃ ភិក្ខុនោះត្រូវនៅបរិវាស​អស់ប៉ុណ្ណោះថ្ងៃ ព្រោះខ្លួនមិនមានសេចក្តីប្រាថ្នានឹងនៅបរិវាស។ ភិក្ខុដែលនៅបរិវាសហើយ ត្រូវ​ប្រព្រឹត្តភិក្ខុមានត្ត អស់៦រាត្រីតទៅទៀត។ ភិក្ខុប្រព្រឹត្តមានត្តហើយ ភិក្ខុសង្ឃពួក២០រូបមានក្នុង​ទីណា ភិក្ខុនោះ គឺភិក្ខុសង្ឃពួក២០រូប គប្បី​ឲ្យ​អព្ភាន កម្មក្នុងទីនោះ។ បើភិក្ខុសង្ឃមិនគ្រប់២០រូបទេ សូម្បីខ្វះតែមួយរូប ហើយខំតែឲ្យអព្ភានកម្ម​ដល់ភិក្ខុនោះ។ ឯភិក្ខុនោះ មិនបានឈ្មោះថា សង្ឃឲ្យអព្ភានកម្មផង ទាំងពួកភិក្ខុ (ជាការកសង្ឃ) នោះ ឈ្មោះថា ត្រូវព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់តិះដៀលបានផង។» (ពី § ៣៣០ )

សង្ឃាទិសេសកណ្ឌ

សង្ឃាទិសេស ទី១ (vin.vbu.sg.01 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី១ គឺ វិសដ្ឋិ ការ​បញ្ចេញ​ទឹក​សុក្ក​១៖ «ភិក្ខុ​ក្លែង​ញុំាង​ទឹក​សុក្ក​ឲ្យ​ឃ្លាត​ចេញ ត្រូវ​​សង្ឃាទិសេស លើក​លែងតែ​យល់​សប្តិ។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី២ (vin.vbu.sg.02 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី២ គឺ កាយសំសគ្គោ ស្ទាប​អង្អែល​កាយ​ស្រី៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​គឺ​កាមរាគ​គ្រប​សង្កត់​ហើយ មាន​ចិត្ត​ប្រែ​ប្រួល​ហើយ ដល់​ព្រម​នូវ​កាយ​សំសគ្គ​មួយ​អន្លើ​ដោយ​មាតុគ្រាម ទោះ​ចាប់​ដៃ​ក្តី ចាប់​ផ្នួង​សក់​ក្តី ឬ​​ស្ទាប​អង្អែល​អវយវត្រង់​ណា​ៗ​ក្តី ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្តិ​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី៣ (vin.vbu.sg.03 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី៣ គឺ ទុដ្ឋុល្លំ ពោល​ពាក្យ​អាក្រក់៖ «ភិក្ខុ​ណា​​មួយ គឺ​រាគ​គ្រប​សង្កត់​ហើយ មាន​ចិត្ត​ប្រែប្រួល និយាយ​ចង់​មាតុគ្រាម​ដោយ​សំដី​អាក្រក់ ដូច​​ប្រុស​កំ​ឡោះ​​និយាយ​ចង់​​ស្រី​ក្រមុំ​ដោយ​សំដី​​ដែល​ប្រកប​ដោយ​មេថុន ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្តិ​​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី៤ (vin.vbu.sg.04 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី៤ គឺ អត្តកាមំ ឲ្យ​ស្រី​បម្រើ​ខ្លួន​ដោយ​កាម៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ គឺ​រាគ​គ្រប​សង្កត់​ហើយ មាន​ចិត្ត​ប្រែ​ប្រួល ពោល​សរ​សើរ​ការ​បម្រើ​​ជា​កាម​ដើម្បី​ខ្លួន​ក្នុង​សំណាក់​នៃ​មាតុ​គ្រាម ដោយ​សំដី​ប្រកប​ដោយ​មេថុន​ធម្ម​ថា ស្រី​ណា​គប្បី​បម្រើ​នូវ​ភិក្ខុ​មាន​សីល មាន​ធម៌​ជា​កុសល ជា​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​ធម៌​ដ៏​ប្រសើរ​ប្រហែល​ដូច​អាត្មា​ដោយ​​ធម៌​​នេះ ម្នាល​ប្អូន​ស្រី ការ​បម្រើ​នេះ​របស់​ស្រី​នោះ ជា​ការ​ប្រសើរ​ជាង​ការ​បម្រើ​​ទាំង​អស់ (ពោល​​ពាក្យ​​ដូ​ច្នោះ) ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្តិ​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី៥ (vin.vbu.sg.05 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី៥ គឺ សញ្ចរិត្តំ ដឹក​នាំ​បុរស​ស្រ្តី​ឲ្យ​បាន​គ្នា​ជា​ប្តីប្រពន្ធ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​ប្រព្រឹត្ត​និយាយ​ដឹក​នាំ គឺ​ប្រាប់​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​ប្រុស​ដល់​ស្រីក្តី ប្រាប់​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​ស្រី​​ដល់​​ប្រុស​ក្តី ឲ្យ​បាន​គ្នា​ជា​ប្រពន្ធ​ក្តី ជា​ប្តី​ឬ​ជា​សហាយក្តី ដោយ​ហោច​ទៅ​សូម្បី​​តែ​​ស្រី​ដែល​​បុរស​​គប្បី​នៅរួម​អសទ្ធម្មមួយរំពេច នោះ ត្រូវ​អាបត្តិ​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី៦ (vin.vbu.sg.06 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី៦ គឺ កុដិ ធ្វើកុដិ៖ «កាល​ភិក្ខុ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​​កុដិ​​ដែល​​មិន​មាន​​ទាយក​ជា​ម្ចាស់​​របស់ ចំពោះ​​ជា​ទី​នៅ​​នៃ​ខ្លួន ដោយ​ការ​សូម​គ្រឿង​​ឧបករណ៍​មក​​ខ្លួន​ឯង គប្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​​ប្រកប​ដោយ​​ប្រមាណ ប្រមាណ​កុដិ​​នោះ​គឺ បណ្តោយ​​១២​ចំអាម ទទឹង​៧​ចំអាម ដោយ​ចំអាម​ព្រះសុគត​​វាស់​ខាង​ក្នុង ត្រូវ​នាំ​ពួក​​ភិក្ខុ​​មក​​ដើម្បី​សំដែង​​ទី​ឲ្យ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ​គប្បី​សំ​ដែង​ទី​ដែល​មិន​មាន​អន្តរាយ​ និង​មាន​ឧបចារ បើ​ភិក្ខុ​ឲ្យ​​គេ​ធ្វើ​កុដិ​​ដោយ​ការ​សូម​គ្រឿង​​ឧបករណ៍​​គេ​មក​ខ្លួន​​ឯង ក្នុង​ទី​ដែល​មាន​អន្តរាយ និង​មិន​មាន​​ឧបចារក្តី មិន​បាន​​នាំ​ពួក​ភិក្ខុ​មក​​ដើម្បី​សំដែង​ទី​ឲ្យ​ក្តី ធ្វើ​ឲ្យ​កន្លង​ហួស​ប្រមាណ​ក្តី ត្រូវ​​អាបត្តិ​​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី៧ (vin.vbu.sg.07 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី៧ គឺ វិហារោ ធ្វើ​ទី​លំ​នៅ៖ «ភិក្ខុ​កាល​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​វិហារ មាន​ម្ចាស់​ចំពោះ​ជា​ទី​នៅ​របស់​ខ្លួន ត្រូវ​នាំ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មក​សំដែង​ទី​ឲ្យ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​​នោះ​ត្រូវ​សំដែង​ទី​ដែល​​មិន​មាន​សេចក្តី​រង្កៀស មាន​ឧបចារ ថា​បើ​ទីដី​ប្រកប​ដោយ​សេចក្តី​រង្កៀស មិន​មាន​ឧបចារ​ហើយ ភិក្ខុ​គប្បី​ឲ្យ​ធ្វើ​វិហារ​ធំ ឬ​មិន​នាំ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ទៅ​ដើម្បី​សំដែង​ទី​ឲ្យ ត្រូវ​​អាបត្តិ​​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី៨ (vin.vbu.sg.08 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី៨ គឺ អមូលកំ ចោទ​អាបត្តិ​រក​ដើម​ហេតុ​គ្មាន៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ មាន​សេចក្តី​ក្រោធ​ប្រទូស្ត មាន​ចិត្ត​​អាក់​អន់ ចោទ​ភិក្ខុ​ផង​គ្នា​ដោយ​អាបត្តិ​បារាជិក​មិន​មាន​មូល ដោយ​បំណង​ថា អញ​​ត្រូវ​​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​​ឲ្យ​ភិក្ខុ​នោះ​ឃ្លាត​ចាក​ព្រហ្ម​ចរិយ​ធម៌ នេះ​បាន លុះ​សម័យ​​ខាង​ក្រោយត​ពី​នោះ​មក ទោះ​​គេ​​សាក​សួរ​ក្តី គេ​មិន​សាក​សួរ​ក្តី អធិករណ៍​​នោះ​ប្រាកដ​​ជា​គ្មាន​មូល ភិក្ខុ​អ្នក​ចោទ​នោះ ក៏​ប្តេជ្ញា​​ទោស (ដោយ​ខ្លួន​ឯង) ត្រូវ​អាបត្តិ​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី៩ (vin.vbu.sg.09 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី៩ គឺ កញ្ចិលេសំ ចោទ​អាង​លេស​នី​មួយ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ មាន​ទោស​ទ្រុស្ត​ហើយ មាន​សេចក្តី​ក្រោធ មាន​ចិត្ត​​មិន​រីករាយ បាន​​កាន់​យក​​ហេតុ​បន្តិច​បន្តួច​​របស់​អធិករណ៍ ជា​ចំ​ណែក​ដទៃ​មក​ជា​គ្រឿង​អាង ហើយ​ចោទ​ភិក្ខុ​ ដោយ​​អាបត្តិ​បារាជិក ដោយ​បំណង​ថា ធ្វើ​ម្តេច​ហ្ន៎ អញ​គប្បី​​ញុំាង​ភិក្ខុ​នោះ​ឲ្យ​ឃ្លាត​ចាក​ព្រហ្ម​ចរិយ​ធម៌ (សាសនា) នេះ​បាន លុះ​សម័យ​ខាង​ក្រោយ​តពី​នោះ​មក ភិក្ខុ​អ្នក​ចោទ​នោះ មាន​គេសាក​សួរ​ក្តី មិន​មាន​គេសាក​សួរ​ក្តី តែ​អធិករណ៍​នោះ​ជា​ចំណែក​​ដទៃ​​ទេ ភិក្ខុ​​កាន់​យក​​ហេតុ​​បន្តិច​បន្តួច​មក​ជា​គ្រឿង​អាង ហើយ​ភិក្​ខុប្តេជ្ញា​ទោស ភិក្ខុ​នោះត្រូវ​អាបត្តិ​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី១០ (vin.vbu.sg.10 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី១០ គឺ ភេទោ បំបែកសង្ឃ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ព្យាយាម​ដើ​មរមព្រៀង​គ្នា ឬ​ប្រកាន់​ផ្គង​ឡើង​នូវ​អធិករណៈ ដែល​ដឹក​នាំ​ឲ្យ​សង្ឃ​បែក​គ្នា​ហើយ​តាំង​នៅ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ត្រូវ​ពោល (ហាម) ភិក្ខុ​នោះ​ដោយ​ពាក្យ​យ៉ាង​នេះ​ថា លោក​ម្ចាស់​កុំ​ព្យាយាម​ដើម្បី​​បំបែក​សង្ឃ​ដែល​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា​ឡើយ ឬ​ប្រកាន់​ផ្គង​ឡើង​​នូវ​អធិករណៈ ដែល​ដឹក​នាំ​ឲ្យ​សង្ឃ​បែក​​គ្នា​ហើយ​តាំង​នៅ សូម​លោក​ម្ចាស់​ព្រមព្រៀង​ជា​មួយ​នឹង​សង្ឃ​ទៅ ព្រោះ​ថា ព្រះ​សង្ឃ​ព្រមព្រៀង​​គ្នា រីករាយ​រក​គ្នា មិន​វិវាទ​គ្នា មាន​ឧទ្ទេស​​ជាមួយ​គ្នា តែង​នៅ​ជាសុខ​សប្បាយ។ ភិក្ខុ​នោះ កាល​​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ពោល (ហាម) យ៉ាង​នេះ​ហើយ នៅ​ប្រកាន់​លទ្ធិ​យ៉ាង​នោះ​ដដែល ភិក្ខុ​នោះ​ ត្រូវ​ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ​សូត្រ​សមនុភាសនកម្ម (ពោល​ប្រដៅ​ហាម​ប្រាម) ជា​កំណត់​បី​ដង ដើម្បី​ឲ្យ​​លះ​បង់​​សង្ឃ​ភេទកម្​មនោះ។ កាល​បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​សូត្រ​សមនុភាសនកម្ម (ហាម​ប្រាម) ជា​គំរប់​បី​ដង​​ហើយ ភិក្ខុ​នោះ​បាន​លះ​បង់​សង្ឃ​ភេទកម្ម​នោះ​ចេញ ការ​លះ​បង់​​បាន​នេះ​ជា​ការ​ប្រពៃ បើ​ភិក្ខុ​​នោះ​មិន​លះ​បង់​ទេ ត្រូវ​អាបត្តិ​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី១១ (vin.vbu.sg.11 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី១១ គឺ តស្សេវឃ្វា​មជ្រៀង​អនុវត្តកា ពួក​ភិក្​ខុប្រ​ព្រឹត្ត​តាម​ភិក្ខុ​អ្នក​បំបែក​សង្ឃ​នោះ​ឯង៖ «ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មួយ​រូប​ក្តី ពីរ​រូប​ក្តី បី​រូប​ក្តី ជា​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ភិក្ខុ​ដែល​បំបែក​សង្ឃ​​នោះ​ឯង និង​ជា​អ្នក​ពោល​ប្រកាន់​ពួក ហើយ​ពួក​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ​ពោល​ហាម ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ (ដែល​​ជា​ភិក្ខុ​បរិសុទ្ធ) យ៉ាង​នេះ​ថា ម្នាល​លោក​ម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ លោក​ទាំង​ឡាយ​កុំ​ពោល​​ពាក្យ​បន្តិច​បន្តួច​​នឹង​ភិក្ខុ​នេះ ព្រោះ​ភិក្ខុ​នេះ ជា​អ្នក​ពោល​ត្រូវ​តាម​ធម៌​ផង ភិក្ខុ​នេះ ជា​អ្នក​ពោល​ត្រូវ​តាម​វិន័យ​​ផង ម្យ៉ាង​ទៀត ភិក្ខុ​នេះ​កាន់​យក​សេចក្តី​ពេញ​ចិត្ត និង​សេចក្តី​គាប់​ចិត្​តរបស់​ពួក​យើង ទើប​ពោល លោក​ដឹង​​សេចក្តី​ពេញ​ចិត្ត​ជា​ដើម​របស់​ពួក​យើង ទើប​ពោល អំពើ​នេះ​ក៏​គាប់​ចិត្ត ដល់​យើង​ទាំង​​ឡាយ។ ពួក​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ត្រូវ​តែ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ (ដែល​បរិសុទ្ធ) ពោល​យ៉ាង​នេះ​ថា ម្នាល​លោក​ម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ លោក​កុំ​ពោល​យ៉ាង​​ហ្នឹង ព្រោះ​ភិក្ខុ​នេះ មិន​មែន​ជា​អ្នក​ពោល​​ត្រូវ​តាម​ធម៌​ផង ភិក្ខុ​នេះ មិន​មែន​ជា​អ្នក​ពោល​ត្រូវ​តាម​វិន័យ​ផង សូម​លោក​ម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ​​កុំ​​គាប់​​ចិត្ត​នឹង​សង្ឃ​ភេទ​ឡើយ សូម​លោក​​ម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ​ព្រមព្រៀង​ជា​មួយ​នឹង​សង្ឃ​ទៅ ព្រោះ​ព្រះ​សង្ឃ​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា រីករាយរក​គ្នា មិន​វិវាទ​គ្នា មាន​ឧទ្ទេស​ជា​មួយ​គ្នា តែង​​នៅសប្បាយ។ ពួក​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ កាល​ដែល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ពោល​ហាម​យ៉ាង​នេះ ក៏​នៅ​ប្រកាន់​លទ្ធិ​យ៉ាង​នោះ​​ដដែល ពួក​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​សូត្រ​សមនុភាសនកម្ម​អស់​វារៈ​គំរប់​បី​ដង ដើម្បី​​លះ​បង់​​នូវ​កម្មនោះ។ កាល​បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សូត្រសមនុភាសនកម្មដល់គំរប់បីដងហើយ ពួក​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ​លះ​បង់​នូវ​រឿង​នោះ​ចេញ ការ​លះ​បង់​បាន​យ៉ាង​នេះ ជា​ការ​ល្អ​ណាស់ បើ​មិន​លះ​បង់​ទេ ត្រូវ​អាបត្តិ​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី១២ (vin.vbu.sg.12 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី១២ គឺ ទុព្វច្ចំ ប្រដៅក្រ៖ «ភិក្ខុ​មាន​ជាតិ​ដែល​គេប្រដៅក្រ កាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ពោល​ប្រដៅ (ខ្លួន) ដោយ​ធម៌ ក្នុង​សិក្ខាបទ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​រាប់​ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេស (បាតិមោក្ខ) ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​គេ​ប្រដៅ​មិន​បាន ដោយ​ពាក្យ​ថា លោក​ម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ លោក​កុំ​និយាយ​ពាក្យ​បន្តិចបន្តួច ទោះ​ល្អ​ក្តី អាក្រក់​ក្តី នឹង​ខ្ញុំឡើយ ចំណែក​ខ្ញុំ​ក៏​នឹង​មិន​ពោល​ពាក្យ​បន្តិចបន្តួច ទោះ​ល្អ​ក្តី អាក្រក់​ក្តី នឹង​លោក​ម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ​ដែរ បពិត្រ​លោក​ម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ ចូរលោក​លែង​និយាយ​ប្រដៅ​ខ្ញុំ​ទៅ។ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ពោល (ហាម) យ៉ាង​នេះ​ថា លោក​ម្ចាស់​កុំ​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​គេប្រដៅ​មិន​បាន​ឡើយ លោក​ម្ចាស់​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​គេ​ពោល​ប្រដៅ​បាន​ផង ចំណែក​លោក​ម្ចាស់ ចូរ​ប្រដៅ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ដោយ​សហធម៌​ (ពុទ្ធប្បញ្ញត្តិ) សូម្បី​ពួក​ភិក្ខុ​ក៏​ពោល​ប្រដៅ​លោក​ម្ចាស់​ដោយ​សហធម៌​ដែរ ព្រោះ​បរិសទ្យ​របស់ព្រះ​ដ៏មាន​ព្រះភាគ​ម្ចាស់​នោះ តែង​ចំរើន​ឡើង​ដោយ​ពាក្យ​ជាប្រយោជន៍​ដល់​គ្នា​នឹង​គ្នា និង​ដោយ​ញុំាង​គ្នា​នឹង​គ្នា​ឲ្យ​ចេញ​ចាក​អាបត្តិ​យ៉ាង​នេះ។ កាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ពោល​ប្រដៅ​ភិក្ខុ​នោះ​យ៉ាង​នេះ (ភិក្ខុ​នោះ) ក៏​នៅ​ប្រកា​ន់ាង​ហ្នឹង​ដដែល ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​សូត្រ​សមនុភាសនកម្ម (ហាម) ជា​គំរប់​បី​ដង ដើម្បី​ឲ្យ​លះ​បង់​នូវ​កម្ម​នោះ បើ​ភិក្ខុ​នោះ កាល​ពួក​ភិក្ខុ​សូត្រ​សមនុភាសនកម្ម ជា​គំរប់​បី​ដង ហើយ​លះ​បង់​រឿង​នោះ​បាន ការ​លះ​បង់​បាន​យ៉ាង​នេះ ជា​ការ​រួច​ទោស បើ​មិន​លះ​បង់​ទេ ត្រូវ​អាបត្តិ​សង្ឃាទិសេស។»

 

សង្ឃាទិសេស ទី១២ (vin.vbu.sg.13 | ភាគ ២)

សង្ឃាទិសេស ទី១៣ គឺ កុលទូសំ ទ្រុស្តត្រកូល៖ «ភិក្ខុ​ចូល​ទៅ​ជិត​អាស្រ័យ​ស្រុក ឬ​និគម កន្លែង​ណា​មួយ ហើយ​នៅ ជា​អ្នក​ទ្រុស្ត​ត្រកូល មាន​សេចក្តី​ប្រព្រឹ​ត្តិ​អាក្រក់។ សេចក្តី​ប្រព្រឹ​ត្តិ​អាក្រក់​របស់​ភិក្ខុ​នោះ​ឯង ប្រាកដ​ជា​គេ​ឃើញ​ផង គេ​ឮ​ផង ត្រកូល​ទាំង​ឡាយ​ដែល​ភិក្ខុ​នោះ​ទ្រុស្ត​ហើយ ប្រាកដ​ជា​គេ​ឃើញ​ផង គេ​ឮ​ផង។ ភិក្ខុ​នោះ គឺ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ត្រូវ​និយាយ​ស្តី​ឲ្យ​យ៉ាង​នេះ​ថា លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ជា​អ្នក​ទ្រុស្ត​ត្រកូល មាន​សេចក្តី​ប្រព្រឹត្ត​អាក្រក់ សេចក្តី​ប្រព្រឹត្ត​អាក្រក់​របស់​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ ប្រាកដ​ជា​គេ​ឃើញ​ផង គេ​ឮ​ផង ត្រកូល​ទាំង​ឡាយ​ដែល​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ទ្រុស្ត​ហើយ​នោះ ប្រាកដ​ជា​គេ​ឃើញ​ផង គេ​ឮ​ផង លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ចូរ​ចៀស​ចេញ​ពី​អាវាស​នេះ​ទៅ លោក​មិន​គួរ​នៅ​ក្នុង​ទី​នេះ​ទេ។ ភិក្ខុ​នោះ ដែល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​និយាយ​ប្រដៅ​យ៉ាង​នេះ ត្រឡប់​ថា​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​នោះ​យ៉ាង​នេះ​វិញ​ថា ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​លុះ​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ផង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​លុះ​ក្នុង​សេចក្តី​ខឹង​ផង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​លុះ​ក្នុង​សេចក្តី​ល្ងង់​ផង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​លុះ​ក្នុង​សេចក្តី​ខ្លាច​ផង (ព្រោះ) ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​នោះ បណ្តេញ​ភិក្ខុ​ពួក​ខ្លះ មិន​បណ្តេញ​ភិក្ខុ​ពួក​ខ្លះ​ដោយ​អាបត្តិ​ដូច​គ្នា​ទេ។ ភិក្ខុ​នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ត្រូវ​និយាយ​ប្រដៅ​យ៉ាង​នេះ​ថា លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ចូរ​កុំ​និយាយ​យ៉ាង​នេះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មិន​លុះ​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មិន​លុះ​ក្នុង​សេចក្តី​ស្អប់ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មិន​លុះ​ក្នុង​សេចក្តី​ល្ងង់ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មិន​លុះ​ក្នុង​សេចក្តី​ខ្លាច លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ឯង ជា​អ្នក​ទ្រុស្ត​ត្រកូល មាន​សេចក្តី​ប្រព្រឹត្តិ​អាក្រក់​សេចក្តី​ប្រព្រឹត្តិ​អាក្រក់​របស់​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ ប្រាកដ​ជា​គេ​ឃើញ​ផង គេ​ឮ​ផង ត្រកូល​ទាំង​ឡាយ​សោត ដែល​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ទ្រុស្ត​ហើយ ប្រាកដ​ជា​គេ​ឃើញ​ផង គេ​ឮ​ផង លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ចូរ​ចៀស​ចេញ​ចាក​អាវាស​នេះ​ទៅ លោក​កុំ​នៅ​ក្នុង​អាវាស​នេះ។ ភិក្ខុ​នោះ ដែល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​និយាយ​ប្រដៅ​យ៉ាង​នេះ នៅ​តែ​ប្រកាន់​លទ្ធិ​យ៉ាង​នេះ​ដដែល ភិក្​ខុនោះ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​សូត្រ​សមនុភាសនកម្ម​ប្រកាសហាម ដើម្បី​ឲ្យ​លះ​បង់​អំ​ពើ​អាក្រក់​នោះ​កំណត់​បីដង។ ភិក្ខុ​នោះ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​សូត្រ​សមនុភាសនកម្ម​កំណត់​បី​ដង លះ​អំពើ​អាក្រក់​នោះ​បាន សេចក្តី​លះ​បង់​បាន​នេះ ជា​ការ​ល្អ បើ​មិន​លះ​បង់​ទេ ត្រូវ​អាបត្តិ​សង្ឃាទិសេស។»

 

«បពិត្រលោកដ៏មានអាយុទាំងឡាយ អាបត្តិទាំងឡាយឈ្មោះសង្ឃាទិសេស​ទាំង​១៣ ខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ អាបត្តិទាំងឡាយ៩ ហៅថាបឋមាបត្តិកា គឺត្រូវអាបត្តិក្នុងវេលាធ្វើ​ឲ្យ​កន្លង​បញ្ញត្តិជាដម្បូង អាបត្តិទាំងឡាយ៤ ហៅថា យាវតតិយកា គឺត្រូវ​អាបត្តិក្នុងវេលាដែល​សង្ឃ​សូត្រប្រកាសហាមជាគំរប់បីដង ហើយមិនលះបង់ការអាក្រក់នោះ បណ្តាអាបត្តិទាំង១៣ បើ​ភិក្ខុណា​ត្រូវអាបត្តិណានីមួយ ហើយដឹងច្បាស់ បិទបាំងទុកអស់ប៉ុន្មានថ្ងៃ ភិក្ខុនោះត្រូវនៅបរិវាស​អស់ប៉ុណ្ណោះថ្ងៃ ព្រោះខ្លួនមិនមានសេចក្តីប្រាថ្នានឹងនៅបរិវាស។ ភិក្ខុដែលនៅបរិវាសហើយ ត្រូវ​ប្រព្រឹត្តភិក្ខុមានត្ត អស់៦រាត្រីតទៅទៀត។ ភិក្ខុប្រព្រឹត្តមានត្តហើយ ភិក្ខុសង្ឃពួក២០រូបមានក្នុង​ទីណា ភិក្ខុនោះ គឺភិក្ខុសង្ឃពួក២០រូប គប្បី​ឲ្យ​អព្ភាន កម្មក្នុងទីនោះ។ បើភិក្ខុសង្ឃមិនគ្រប់២០រូបទេ សូម្បីខ្វះតែមួយរូប ហើយខំតែឲ្យអព្ភានកម្ម​ដល់ភិក្ខុនោះ។ ឯភិក្ខុនោះ មិនបានឈ្មោះថា សង្ឃឲ្យអព្ភានកម្មផង ទាំងពួកភិក្ខុ (ជាការកសង្ឃ) នោះ ឈ្មោះថា ត្រូវព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់តិះដៀលបានផង។ សេចក្តីប្រតិបត្តិនេះ ជាការដ៏សមគួរក្នុង​កម្មនោះ។ ខ្ញុំសូមសួរលោកដ៏មានអាយុទាំងឡាយក្នុងរឿងនោះ លោកទាំងឡាយ ជាភិក្ខុបរិសុទ្ធ​ហើយឬ ខ្ញុំសួរអស់វារៈពីរដងផង លោកទាំងឡាយ ជាភិក្ខុបិរសុទ្ធហើយឬ ខ្ញុំសួរអស់វារៈបីដងផង លោកទាំងឡាយ ជាភិក្ខុបរិសុទ្ធហើយឬ លោកដ៏មានអាយុទាំងឡាយជាភិក្ខុបរិសុទ្ធក្នុង​រឿង​នេះ​ហើយ ហេតុនោះ បានជាស្ងៀមនៅ។ ខ្ញុំសូមចាំទុកនូវដំណើរ​នេះដោយអាការស្ងៀមនៅយ៉ាង​នេះ។

អនិយតកណ្ឌ

សង្ខេប

«លោកដ៏មានអាយុទាំងឡាយ អាបត្តិឈ្មោះអនិយតពីរ ខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ។»

អនិយតទី ១ (vin.vbu.ay.1 | ភាគ ២)

អនិយតាបត្តិ ទី១ គឺ អលំកម្មនិយ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ តែ​ម្នាក់​ឯង អង្គុយ​លើអាសនៈ​ដ៏​ស្ងាត់​កំបាំង ល្មម​ធ្វើ (សេវន​កិច្ច) បាន ជា​មួយ​នឹង​​មាតុគ្រាម មាន​ឧបាសិកា​ដែល​មាន​វាចា​គួរ​ជឿបាន ឃើញ​ភិក្ខុ​នោះ ហើយ​គប្បី​ចោទ​ដោយ​​អាបត្តិ​​បី​យ៉ាង ចំពោះ​អាបត្តិ​ណា​មួយ គឺ​អាបត្តិ​បារាជិកក្តី សង្ឃាទិសេសក្តី បាចិត្តិយក្តី ភិក្ខុ​​ទទួល​​ប្តេជ្ញា​ការ​អង្គុយ (នោះ​មែន) វិនយធរ​ត្រូវ​វិនិច្ឆ័យ​ដោយ​អាបត្តិ​បី​យ៉ាង ចំពោះ​អាបត្តិ​ណា​មួយ គឺ អាបត្តិ​​បារាជិក្តី សង្ឃាទិសេសក្តី បាចិត្តិយក្តី ម្យ៉ាង​ទៀត ឧបាសិកា​នោះ​មាន​វាចា​គួរ​ជឿ​បាន ចោទ​​ដោយ​​អាបត្តិ​ណា វិនយធរ​ត្រូវ​វិនិច្ឆ័យ​ដោយ​អាបត្តិ​នោះ​ចំពោះ​ភិក្ខុនោះ។ អាបត្តិ​នេះ ឈ្មោះ​​ថា អនិយត (មិន​ទៀង)។»

 

អនិយតទី ២ (vin.vbu.ay.1 | ភាគ ២)

អនិយតាបត្តិ ទី១ គឺ អលំកម្មនិយ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ តែ​ម្នាក់​ឯង អង្គុយ​លើអាសនៈ​ដ៏​ស្ងាត់​កំបាំង ល្មម​ធ្វើ (សេវន​កិច្ច) បាន ជា​មួយ​នឹង​​មាតុគ្រាម មាន​ឧបាសិកា​ដែល​មាន​វាចា​គួរ​ជឿបាន ឃើញ​ភិក្ខុ​នោះ ហើយ​គប្បី​ចោទ​ដោយ​​អាបត្តិ​​បី​យ៉ាង ចំពោះ​អាបត្តិ​ណា​មួយ គឺ​អាបត្តិ​បារាជិកក្តី សង្ឃាទិសេសក្តី បាចិត្តិយក្តី ភិក្ខុ​​ទទួល​​ប្តេជ្ញា​ការ​អង្គុយ (នោះ​មែន) វិនយធរ​ត្រូវ​វិនិច្ឆ័យ​ដោយ​អាបត្តិ​បី​យ៉ាង ចំពោះ​អាបត្តិ​ណា​មួយ គឺ អាបត្តិ​​បារាជិក្តី សង្ឃាទិសេសក្តី បាចិត្តិយក្តី ម្យ៉ាង​ទៀត ឧបាសិកា​នោះ​មាន​វាចា​គួរ​ជឿ​បាន ចោទ​​ដោយ​​អាបត្តិ​ណា វិនយធរ​ត្រូវ​វិនិច្ឆ័យ​ដោយ​អាបត្តិ​នោះ​ចំពោះ​ភិក្ខុនោះ។ អាបត្តិ​នេះ ឈ្មោះ​​ថា អនិយត (មិន​ទៀង)។»

 

«លោកដ៏មានអាយុទាំងឡាយ អាបត្តិឈ្មោះអនិយតពីរ ខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ។ ខ្ញុំសូមសួរលោកម្ចាស់ទាំងឡាយក្នុងអាបត្តិទាំងនោះ លោកម្ចាស់ជាអ្នកបរិសុទ្ធហើយឬ ខ្ញុំសូមសួរអស់វារៈ​ពីរដងផង លោកម្ចាស់ជាអ្នកបរិសុទ្ធហើយឬ ខ្ញុំសូមសួរអស់វារៈបីដងផង លោកម្ចាស់ជាអ្នកបរិសុទ្ធហើយឬ លោកម្ចាស់បរិសុទ្ធក្នុងអាបត្តិទាំងនេះហើយ ហេតុនោះ បានជាលោកម្ចាស់ស្ងៀមនៅ ខ្ញុំសូមចាំទុកនូវរឿងនេះ ដោយកិរិយាស្ងៀមនៅយ៉ាងនេះ។»

និស្សគ្គិយកណ្ឌ

សង្ខេប

«បពិត្រលោកដ៏មានអាយុទាំងឡាយ អាបត្ដិនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយទាំង ៣០ ខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ។»

ចីវរវគ្គ (ទី១)

ចីវរវគ្គ

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី១ (vin.vbu.ni.01 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី១ គឺ សំពត់​អតិរេក​ចីវរ​ដែល​ភិក្ខុ​បាន​មក​ហើយ មិន​បាន​វិកប្ប​អធិដ្ឋាន​ក្នុង​វេលា ដែល​​អស់​​អំណា​ច​អានិសង្សកឋិន ហើយ​ទុក​ឱ្យ​កន្លង​ដប់​រាត្រី៖ «កាល​បើ​ចីវរ​សម្រេច​ហើយ (ក្ដី) កឋិន​ដោះ​ហើយ (ក្ដី) ភិក្ខុ​ត្រូវ​ទុក​អតិរេក​ចីវរ បាន​​តែ​ត្រឹម​ដប់​ថ្ងៃ បើ​ឱ្យ​កន្លង​ហួស​ពី​ដប់​ថ្ងៃ​នោះ​ទៅ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី២ (vin.vbu.ni.02 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី២ គឺ ក្នុង​វេលា ដែល​អស់​​អំណាច​​អានិសង្ស​កឋិន​​ហើយ ភិក្ខុ​នៅ​ប្រាស​ចាក​ត្រៃចីវរ​ឱ្យ​កន្លង​មួយ​រាត្រី៖ «កាល​បើ​ចីវរ​របស់​ភិក្ខុ​សម្រេច​ហើយ កឋិន​ដោះ​ហើយ បើ​ភិក្ខុ​នៅប្រាស​ចាក​ត្រៃចីវរ សូម្បី​តែ​មួយ​យប់ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយ វៀរ​លែង​​តែ​ភិក្ខុ​​ដែល​បាន​អវិប្បវាសសម្មតិ​អំពី​សង្ឃ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៣ (vin.vbu.ni.03 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៣ គឺ ភិក្ខុ​ទុក​អកាលចីវរ​ឱ្យ​ហួស​ពី​មួយ​ខែ៖ «កាល​បើ​ចីវរ​របស់​ភិក្ខុ​សម្រេច​ហើយ កឋិន​ដោះ​ហើយ បើ​​អកាលចីវរ​កើត​ឡើង​ចំពោះ​ភិក្ខុ ទាំង​ភិក្ខុ​សោត​ក៏​ត្រូវ​ការ (អកាល​ចីវរ​នោះ) ត្រូវ​ទទួល​ចុះ លុះ​​ទទួល​រួច​ហើយ ត្រូវ​រវៀសរវៃ​ធ្វើ​ឱ្យ​ឆាប់ បើ​ចីវរ​នោះ​ខ្វះ​ធ្វើ​មិន​គ្រប់​ទេ ភិក្ខុ​​នោះ​មាន​បំណង​​ថា​នឹង​រក​ចីវរ​មកបំ​ពេញ​នូវ​ចីវរ​ដែល​ខ្វះ (នោះ) ត្រូវ​ទុក​ចីវរ​នោះ​បាន​យ៉ាង​យូរ​បំផុត​ត្រឹម​១​ខែ បើ​ទុក​ឱ្យ​លើស​ពី​១​ខែ​នោះ​ទៅ បើ​ទុក​ជា​មាន​បំណង​ថា​នឹង​រក​ចីវរ​មក​បំពេញ​ទៀត​ក៏​ដោយ គង់​ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៤ (vin.vbu.ni.04 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៤ គឺ ភិក្ខុ​​ប្រើ​នាង​ភិក្ខុនី​មិន​មែន​ជា​ញាតិ​ឱ្យ​លាង​ចីវរ​ចាស់៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ ប្រើនាង​ភិក្ខុនី​ដែល​មិន​មែន​ជា​ញាតិ​ឱ្យ​លាង​ក្ដី ឱ្យ​ជ្រលក់​​ក្ដី ឱ្យ​គក់​ឬ​បោក​ក្ដី នូវ​ចីវរ​ចាស់ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៥ (vin.vbu.ni.05 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៥ គឺ ភិក្ខុ​ទទួល​ចីវរ​ពី​ដៃនាង​ភិក្ខុនី​មិន​មែន​ជា​ញាតិ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ទទួល​យក​ចីវរ​អំពី​ដៃនាង​ភិក្ខុនី ដែល​​មិន​មែន​​ជា​​ញាតិ (ភិក្ខុ​នោះ) ត្រូវ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ វៀរ​លែង​តែ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​គ្នា។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៦ (vin.vbu.ni.06 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៦ គឺ ភិក្ខុ​សូម​ចីវរ​ពី​គ្រហស្ថ​មិន​មែន​ជា​ញាតិ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ សុំ​ចីវរ​​ចំពោះ​​គហបតី ឬ​គហបតានី​ដែល​មិន​មែន​ជា​ញាតិ (ភិក្​ខុនោះ) ត្រូវ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ វៀរ​​លែង​​តែ​​មាន​សម័យ។ ឯ​សម័យ​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ គឺ​ភិក្ខុ​មាន​ចីវរ​ដែល​ចោរដណ្ដើម​យក​ទៅ ឬ​ភិក្ខុ​​មាន​​ចីវរ​​ខូច នេះ​ជា​សម័យ​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៧ (vin.vbu.ni.07 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៧ គឺ ភិក្ខុ​សូម​ចីវរ​ហួស​ពី​អន្ដរវាសក (ស្បង់) និង​ឧត្ដរាសង្គ (ចីពរ)៖ «បើ​គហបតិ​ក្ដី គហបតានី​ក្ដី បវារណា​ដល់​ភិក្ខុ​នោះ ដើម្បី​​ឱ្យ​កាន់​​យក​​តាម​ត្រូវ​ការ​ដោយ​ចីវរ​ដ៏​ច្រើន ភិក្ខុ​នោះ​គប្បី​ត្រេក​អរ​ចំពោះ​ចីវរ​នោះ​តែ​ត្រឹម​អន្ដរវាសក និង​​ឧត្ដរាសង្គ បើ​ភិក្ខុ​ត្រេកអរ​ឱ្យ​លើស​ជាង​កំណត់​នោះ ត្រូវ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៨ (vin.vbu.ni.08 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៨ គឺ ភិក្ខុ​ទៅ​និយាយ​នឹង​គ្រហស្ថ ដែល​មិន​មែន​ជា​ញាតិ មិន​បាន​បវារណា ដែល​​គេប​ម្រុង​​នឹង​​ប្រគេន​​ចីវរ ឱ្យ​គេ​ប្រគេន​ចីវរ​ឱ្យ​ល្អ៖ «ដម្លៃ​ចីវរ​ដែល​​គហបតិ​​ក្ដី គហបតានី​ក្ដី មិន​មែន​ជា​ញាតិ​ចំពោះ​ភិក្ខុ ហើយ​តាំង​ទុក​ថា ខ្ញុំ​នឹង​ទិញ​ចីវរ​​ដោយ​​ដម្លៃ​​ចីវរ​នេះ ហើយ​នឹង​ឱ្យ​ភិក្ខុ​ឈ្មោះ​នេះ ស្លៀក​ដណ្ដប់​ចីវរ។ បើ​ភិក្ខុ​នោះ ដែល​​គេ​មិន​​បាន​​បវារណា​​មុន ហើយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​នោះ ព្រោះ​អាស្រ័យ​សេចក្ដី​ចង់​បាន​ចីវរ​ល្អ ហើយ​​កំណត់​ចីវរ​​ដោយ​​ពាក្យ​​ថា ល្អ​ហើយ​អ្នក​ដ៏​មាន​អាយុ អ្នក​ចូរ​ទិញ​ចីវរ​មាន​បែប​យ៉ាង​នេះ​ក្ដីៗ ដោយ​ដម្លៃ​ចីវរ​នេះ ហើយ​​ឱ្យ​​អាត្មា​ស្លៀក​ដណ្ដប់​ចុះ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៩ (vin.vbu.ni.09 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៩ គឺ ភិក្ខុ​ទៅ​និយាយ​នឹង​គ្រហស្ថ​ច្រើន​រូប​មិន​មែន​ជា​ញាតិ មិន​​មែន​​ជន​ដែល​បាន​បវារណា ឱ្យ​គេ​រួបរួម​ថ្លៃ​ជា​មួយ​គ្នា ដើម្បី​ទិញ​ចីវរ​ល្អ៖ «ដម្លៃ​ចីវរ​​ផ្សេង​​គ្នា ដែល​គហបតិ​ក្ដី គហបតានី​ក្ដី មិន​មែន​ជា​ញាតិ​ទាំងង​ពីរ​នាក់​ចំពោះ​ភិក្ខុ​​មួយ​រូប ហើយ​​ដំកល់​​ទុក​​ថា យើង​ទាំង​ឡាយ​នឹង​ទិញ​ចីវរ​ទាំង​ឡាយ​មួយ​ម្នាក់​ដោយ​ដម្លៃ​ចីវរ​ផ្សេង​គ្នា​ទាំង​នេះ ហើយ​​នឹង​​ឱ្យ​ភិក្​ខុឈ្មោះ​នេះ ស្លៀក​​ដណ្ដប់​ចីវរ​ទាំង​ឡាយ។ បើ​ភិក្ខុ​នោះ​គេ​មិន​បាន​បវារណា​ជា​មុន ហើយ​​ចូល​​ទៅ​ក្នុង​ទី​នោះ ព្រោះ​អាស្រ័យ​សេចក្ដី​ចង់​បាន​ចីវរ​ល្អ ហើយ​កំណត់​ចីវរ​ដោយ​ពាក្យ​ថា ស្រួល​​ហើយ អ្នក​ដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ចូរ​រួបរួម​ជា​មួយ​គ្នា ទិញ​ចីវរ​បែប​យ៉ាង​នេះ​ផងៗ ដោយ​​ដម្លៃ​​ចីវរ​ម្ចាស់​ផ្សេង​គ្នា​យ៉ាង​នេះ ហើយ​ឱ្យ​អាត្មា​ស្លៀក​ដណ្ដប់​ចុះ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​​និស្សគ្គិយ​​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី១០ (vin.vbu.ni.10 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី១០ គឺ ភិក្ខុ​​ទៅ​តឹង​ទារ​​ចីវរ​​អំពី​​វេយ្យាវច្ចករ​​ហួស​ពី​បី​ដង និង​ឈរ​ហួស​ពី​ប្រាំ​មួយ​ដង៖ «ស្ដេចក្ដី រាជអាមាត្យ​ក្ដី ព្រាហ្មណ៍​ក្ដី គហបតិ​ក្ដី បញ្ជូន​ដម្លៃ​​ចីវរ​ទៅ ដោយ​​បម្រើ​​ចំពោះ​​ភិក្ខុ​​មួយ​រូប​ថា អ្នក​ឯង​ចូរ​ទិញ​ចីវរ​ដោយ​ដម្លៃ​ចីវរ​នេះ ហើយ​​ចូរ​ឱ្យ​ភិក្ខុ​ឈ្មោះ​នេះ​​ស្លៀក​ដណ្ដប់​​ចីវរ​​ចុះ។ បើ​​បម្រើ​នោះ ចូល​ទៅ​រក​ភិក្ខុ​នោះ ហើយ​ពោល​យ៉ាង​នេះ​ថា លោក​ម្ចាស់​ដម្លៃ​ចីវរ​នេះ ខ្ញុំ​​នាំ​​មក​​ចំពោះ​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​សូម​ទទួល​យក​ដម្លៃ​ចីវរ​ចុះ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​​និយាយ​ពាក្យ​​យ៉ាង​នេះ​នឹង​បម្រើ​នោះ​ថា ម្នាល អាវុ​សោ យើង​ទទួល​យក​ដម្លៃ​ចីវរ​មិន​បាន​ទេ យើង​​ទទួល​​បាន​​តែ​ចីវរ​សមគួរ​ដោយ​កាល​ដ៏​គួរ។ បើ​បម្រើ​នោះ​ពោល​នឹង​ភិក្ខុ​នោះ​យ៉ាង​នេះ​ថា អ្នក​​ណា​​មួយ​​ជា​​វេយ្យាវច្ចករ​របស់​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ មាន​ដែ​រឬ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​អ្នក​​ត្រូវ​ការ​ចីវរ គប្បី​បង្ហាញ​វេយ្យាវច្ចករ គឺ​ញោម​វត្ដ ឬ​ឧបាសក​ថា ម្នាល​អាវុសោ អ្នក​នេះ​ឯង​ជា​វេយ្យាវច្ចករ របស់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ។ បើ​បម្រើ​នោះ​ពន្យល់​វេយ្យាវច្ចករ​នោះ​ហើយ ក៏​ចូល​ទៅរក​ភិក្ខុ​នោះ ហើយ​​ពោល​យ៉ាង​នេះ​ថា បពិត្រ​លោក​ដ៏​ចម្រើន លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​​បង្ហាញ​នូវ​វេយ្យាវច្ចករ​ណា វេយ្យាវច្ចករ​​នោះ​ខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា​បាន​ពន្យល់​ហើយ សូម​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ចូល​ទៅ​រក (គេ)​ចុះ គេ​​នឹង​​ឱ្យ​លោក​ម្ចាស់​ស្លៀក​ដណ្ដប់​ចីវរ​ដោយ​កាល​ដ៏​គួរ។ ម្នាល​​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​អ្នក​ត្រូវ​ការ​ចីវរ គប្បី​​ចូល​ទៅ​តឹង​ទារ ដាស់​តឿន​វេយ្យាវច្ចករ​ពីរ បី​លើក​ថា ម្នាល​អាវុសោ អាត្មា​ត្រូវ​ការ​ចីវរ។ កាល​​បើ​​ភិក្ខុ​ទៅ​តឹង​ទារ ទៅ​ដាស់​តឿន​អស់​ពីរ​បីលើក ក៏​ញ៉ាំង​​ចីវរ​នោះ​​ឱ្យ​សម្រេច​បាន ការ​នេះ​ជា​ការ​ល្អ បើ​ញ៉ាំង​ចីវរ​នោះ​ឱ្យ​សម្រេច​មិន​បាន​ទេ ភិក្ខុ​គប្បី​ទៅ​ឈរ​ស្ងៀម​ចំពោះ​មុខ​បួន​លើក ប្រាំ​លើក ប្រាំ​មួយ​​លើក​យ៉ាង​ច្រើន កាល​បើ​​ភិក្ខុ​​ឈរ​​ស្លៀម​​នៅ​ចំពោះ​មុខ​បួន​លើក ប្រាំ​លើក ប្រាំ​មួយ​លើក យ៉ាង​ច្រើន ញ៉ាំង​ចីវរ​នោះ​ឱ្យ​សម្រេច​បាន ការ​នេះ​ជា​ការ​ល្អ បើ​ធ្វើ​ចីវរ​នោះ​ឱ្យ​សម្រេច​មិន​បាន​ទេ ហើយ​ភិក្ខុ​នោះ​ចេះ​តែ​ព្យាយាម​ឱ្យ​លើស​អំពី​កំណត់​នោះ ទាល់​តែ​បាន​ចីវរ​នោះ​មក ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ បើ​ភិក្ខុ​ញ៉ាំង​ចីវរ​នោះ​​ឱ្យសម្រេច​មិន​បាន​ទេ បម្រើ​​នោះ​នាំ​ដម្លៃ​ចីវរ​​មក​​ដើម្បី​​ភិក្ខុ​​នោះ អំពី​សំណាក់​អ្នក​ណា ភិក្ខុ​គប្បី​ទៅ​ខ្លួន​ឯង ឬ​ប្រើបម្រើ​ទៅ​ក្នុង​សំណាក់​អ្នក​នោះ​ថា ម្នាល​​អ្នក​​ដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ​បញ្ជូន​ដម្លៃ​ចីវរ​ណា​ទៅ​ចំពោះ​ភិក្ខុ​រូប​ណា ដម្លៃ​ចីវរ​នោះ មិន​​សម្រេច​ប្រយោជន៍​​បន្ដិច​បន្ដួច​ដល់​ភិក្ខុ​រូប​នោះ​ទេ អ្នក​ដ៏​មាន​អាយុ​ចូរ​ទារ​យក​របស់​ខ្លួន​វិញ​ចុះ ទ្រព្យ​របស់​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ចូរ​កុំ​ឱ្យ​វិនាស ការ​នេះ​ជា​សាម៉ីចិកម្ម (សេចក្ដី​ប្រព្រឹត្ដ​គួរ) ក្នុង​​សិក្ខាបទ​​នោះ។»

 

កោសិយវគ្គ (ទី២)

កោសិយវគ្គ

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី១ (១១) (vin.vbu.ni.11 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី១ (១១) គឺ ភិក្ខុ​ធ្វើ​សន្ថ័ត​ដោយ​រោម​ចៀម​លាយ​សូត្រ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ ឱ្យ​គេ​ធ្វើ​សន្ថ័ត​លាយ​ដោយ​សូត្រ សន្ថ័ត​​នោះ​ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី២ (១២) (vin.vbu.ni.12 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី២ (១២) គឺ ភិក្ខុ​ធ្វើ​សន្ថ័ត​ដោយ​រោម​ចៀម​ខ្មៅ​សុទ្ធ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ ឱ្យ​គេ​ធ្វើ​សន្ថ័ត​ដោយ​រោម​ចៀម​ខ្មៅ​សុទ្ធ សន្ថ័ត​នោះ​ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​ត្រូវ អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។ »

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៣ (១៣) (vin.vbu.ni.13 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៣ (១៣) គឺ ភិក្ខុ​ធ្វើ​​សន្ថ័ត​​ត្រូវ​យក​រោម​ចៀម​ខ្មៅ​ពី​រភាគ​មក​លាយ៖ «ភិក្ខុ​កាល​ឱ្យ​គេ​ធ្វើ​សន្ថ័ត​ថ្មី គប្បី​កាន់​យក​រោម​ចៀម​ខ្មៅ​សុទ្ធ​ពីរ​ភាគ រោម​ចៀម​សភាគ​ទី​បី (១ ភាគ) រោម​ចៀម​ក្រហម​ភាគ​ទី​៤ (១ ភាគ)។ បើ​ភិក្ខុ​ឱ្យ​គេ​ធ្វើ​សន្ថ័តថ្មី មិន​កាន់​យក​រោម​ចៀម​ខ្មៅ​សុទ្ធ​ពី​រភាគ រោម​ចៀម​សភាគ​ទី​បី រោម​ចៀម​ក្រហម​ភាគ​ទី​បួន​ទេ សន្ថ័ត​នោះ ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៤ (១៤) (vin.vbu.ni.14 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៤ (១៤) គឺ ភិក្ខុ​ធ្វើ​សន្ថ័ត​ថ្មី​ហើយ​ត្រូវ​ប្រើ​ប្រាស់​ឱ្យ​បាន​៦​ឆ្នាំ៖ «ភិក្ខុ​ឱ្យ​គេ​ធ្វើ​សន្ថ័ត​ថ្មី គប្បី ប្រើ​ប្រាស់​ឱ្យ​ដល់​​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ។ បើ​ប្រើ​ប្រាស់​មិន​ទាន់​ដល់​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ​ទេ លះ​​ចោល​ក្ដី មិន​បាន​លះ​ចោល​ក្ដី​នូវ​សន្ថ័ត​នោះ ហើយ​ឱ្យ​គេ​ធ្វើ​សន្ថ័ត​ថ្មី ដទៃ​ទៀត សន្ថ័ត​នោះ​ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៥ (១៥) (vin.vbu.ni.15 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៥ (១៥) គឺ ភិក្ខុ​​ធ្វើ​សន្ថ័ត​សម្រាប់​ទ្រាប់​អង្គុយ​ត្រូវ​កាត់​យក​សន្ថ័ត​ចាស់​មក​លាយ៖ «ភិក្ខុ​កាល​ឱ្យ​គេ​ធ្វើ​សន្ថ័ត​សម្រាប់​ទ្រាប់​អង្គុយ គប្បី​យកសន្ថ័ត​ចាស់​១ ចំអាម​ព្រះ​សុគត​ដោយ​ជុំ​វិញ (មក​ផ្សំ​លាយ​នឹង​សន្ថ័ត​ថ្មី) ដើម្បី​នឹង​ធ្វើ​សន្ថ័ត​ថ្​មីនោះ​ឱ្យ​ខូច​ពណ៌។ បើ​ភិក្ខុ​ឱ្យ​គេ​ធ្វើ​និសីទន​សន្ថ័ត​ថ្មី មិន​យក​សន្ថ័ត​ចាស់​១ ចំអាម​ព្រះ​សុគត​ដោយ​ជុំ​វិញ (មក​ផ្សំ​លាយ​នឹង សន្ថ័ត​ថ្មី​ទេ) សន្ថ័ត​នោះ​ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៦ (១៦) (vin.vbu.ni.16 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៦ (១៦) គឺ ភិក្ខុ​កាន់​យក​រោម​ចៀម​ដែល កើត​ឡើង​ពាក់​កណ្ដាល​ផ្លូវ បាន​តែ​ត្រឹម​បី​យោជន៍៖ «រោម​ចៀម​ទាំង​ឡាយ​​កើត​​ឡើង​​ដល់​​ភិក្ខុ​អ្នក​ដើរ​ផ្លូវ​ឆ្ងាយ កាល​បើ​ភិក្ខុ​ប្រាថ្នា គប្បី​ទទួល​យក​បាន លុះ​ទទួល​ហើយ បើ​មិន​មាន​អ្នក​នាំ​​យក​​ទៅ​ឱ្យ​ទេ គប្បី​នាំ​យក​ទៅ​ដោយ​ដៃ​ខ្លួន​ឯង​កាន់​ចម្ងាយ​ផ្លូវ​យ៉ាង​ច្រើន​ត្រឹម​បី​យោជន៍ កាល​​បើ​​មិន​​មាន​​អ្នក​នាំ​យក​ទៅ​ឱ្យ​ទេ ភិក្ខុ​នាំ​យក​រោម​ចៀម​ទៅ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​លើស​ពី​កំណត់​នោះ​ទៅ រោម​​ចៀម​​នោះ​ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៧ (១៧) (vin.vbu.ni.17 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៧ (១៧) គឺ ភិក្ខុ​ប្រើ​នាង​ភិក្ខុនី​​ឱ្យ​លាង​ជ្រលក់​គក់​​រោម​​ចៀម៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ ប្រើ​នាង​ភិក្ខុនី​មិន​មែន​ជា​ញាតិ​ឱ្យ​លាង​ក្ដី ឱ្យ​ជ្រលក់​ក្ដី ឱ្យ​សិត​ឬត្រដោះ​ក្ដី នូវ​រោម​ចៀម​ទាំង​ឡាយ រោម​ចៀម​នោះ​ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៨ (១៨) (vin.vbu.ni.18 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៨ (១៨) គឺ ភិក្ខុ​ទទួល​រូបិយ​៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ ទទួល​ខ្លួន​ឯង​ក្ដី ប្រើគេ​ឱ្យ​ទទួល​ក្ដី នូវ​មាស​ប្រាក់ ឬ​មួយ​ត្រេកអរ​នូវ​មាស​ប្រាក់​ដែល​គេ​ទុក​ដាក់​ឱ្យ មាស​ប្រាក់​នោះ ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៩ (១៩) (vin.vbu.ni.19 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៩ (១៩) គឺ ភិក្ខុ​លក់​ទិញ​ដោយ​រូបិយ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ប្រព្រឹត្ដ​ទិញ​ដូរ​ដោយ​រូបិយ មាន​ប្រការ​ផ្សេងៗ វត្ថុ​ដែល​ទិញ​មក​នោះ​ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី១០ (២០) (vin.vbu.ni.20 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី១០ (២០) គឺ ភិក្ខុ​លក់​ទិញ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ដោយ​កប្បិយ​វត្ថុ៖ «ភិក្ខុ​​ណា​មួយ​ប្រព្រឹត្ដ​​ទិញ​ដូរ​​របស់​​មាន​​ប្រការ​ផ្សេងៗ របស់​នោះ​ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

បត្ដវគ្គ (ទី៣)

បត្ដវគ្គ

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី១ (២១) (vin.vbu.ni.21 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី១ (២១) គឺ និយាយ​អំពី​បាត្រ៖ «អតិរេក​បាត្រ ភិក្ខុ​ទ្រទ្រង់​ទុក​បាន​ត្រឹម​កំណត់​១០​ថ្ងៃ កន្លង​​ហួស​​អំពី​នោះ​ទៅ អតិរេក​បាត្រ​នោះ​ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី២ (២២) (vin.vbu.ni.22 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី២ (២២) គឺ និយាយ​អំពី​បាត្រ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​មាន​បាត្រ​​មិន​ទាន់​មាន​ចំណង​គ្រប់​៥​អន្លើ ឱ្យ​គេ​រក​បាត្រ​​ថ្មី​​ទៀត (បាត្រ​នោះ) ជា​និស្សគ្គិយ ភិក្ខុ​ត្រូវ​​អាបត្ដិ​​បាចិត្ដិយ។ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​លះ​បង់​​បាត្រ​នោះ​ក្នុង​​ភិក្ខុ​​បរិសទ្យ។ បាត្រ​ណា​ជា​ទី​បំផុត​​របស់​ភិក្ខុ​​បរិសទ្យ​​នោះ បាត្រ​នោះ​ភិក្ខុ​ដែល​បាន​សន្មត ត្រូវ​ប្រគល់​​បាត្រ​នោះ ឱ្យ​ដល់​ភិក្ខុ​នោះ​ដោយ​ពាក្យ​ថា ម្នាល​​ភិក្ខុ នេះ​បាត្រ​របស់​លោកៗ គប្បី​ប្រើ​ប្រាស់​​ត្រា​តែ​បែក។ នេះ​ជា​សាមីចិកម្ម​(គឺ​ការ​ប្រពៃ) ក្នុង​​ការ​​លះ​បង់​​បាត្រ​នោះ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៣ (២៣) (vin.vbu.ni.23 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៣ (២៣) គឺ និយាយ​អំពី​ថ្នាំ​៖ «ភេសជ្ជៈ​ណា​មួយ ដែល​ពួក​ភិក្ខុ​មាន​ជម្ងឺគ​ប្បីឆាន់​បាន ភេសជ្ជៈ​នេះ​គឺ ទឹក​ដោះរាវ ទឹក​ដោះខាប់ ប្រេង ទឹក​ឃ្មុំ ទឹក​អំពៅ។ ភិក្ខុ​ទទួល​ភេសជ្ជៈ​ទាំង​នោះ​ហើយ គួរ​ទុក​ឆាន់​បាន​យ៉ាង​យូរ​ត្រឹម​៧​ថ្ងៃ បើ​ភិក្ខុ​​ទុក​​ឱ្យ​​កន្លង​​កំណត់​នោះ​ទៅ ត្រូវ​អាបត្ដិ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ។» [«សប្បិ» (ភាសា​ឥណ្ឌាហៅថា «ឃី» ស្រដៀង​​ប៊ឺររាវ) «នវនីត» (ប៊ឺរ​ខាប់ ) «តេល» (ប្រេង​ឆា​ពី​សណ្តែក​ឬ​ល្ង ) «មធុ» (ទឹក​ឃ្មំុ) «ផាណិត» (ស្ករ)]

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៣ (២៣) (vin.vbu.ni.24 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៤ (២៤) គឺ និយាយ​អំពី​​សម្ពត់​​ងូត​​ទឹក​ភ្លៀង៖ «ភិក្ខុ​កំណត់​ដឹង​ថា​ខែ​មួយ​ជា​ខាង​ចុង​នៃ​គិម្ហរដូវ គប្បី​ស្វែង​រក​សាដិក​ចីវរ សម្រាប់​ងូត​ទឹក​ភ្លៀង ភិក្ខុ​កំណត់​ដឹង​ថា​នៅ​កន្លះ​ខែ​ជា​ខាង​ចុង​នៃ​គិម្ហរដូវ​ទៀត គប្បី​ធ្វើ​ឱ្យ​ស្រេច​ហើយ​ប្រើ​ប្រាស់​ចុះ។ បើ​មិន​ទាន់​ដល់​ខែ​មួយ​ជា​​ខាង​ចុង​នៃ​​គិម្ហរដូវ​ទេ ភិក្ខុ​ស្វែង​រក​សាដិក​ចីវរ​សម្រាប់​ងូត​ទឹក​ភ្លៀង និង​មិន​ទាន់​ដល់​កន្លះ​ខែ​ជា​ខាង​ចុង​គិម្ហរដូវទេ ភិក្ខុ​ធ្វើ​ឱ្យ​ស្រេច ហើយ​ប្រើ​ប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៥ (២៥) (vin.vbu.ni.25 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៥ (២៥) គឺ និយាយ​អំពី​ការ​ឱ្យ​ចីវរ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ឱ្យ​ចីវ​រដល់​ភិក្ខុ (ដទៃ) ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ហើយ ខឹង​អន់​ចិត្ដ​​ដណ្ដើម​យក ​(ចីវរ) មក​វិញ​ក្ដី ប្រើ​ឱ្យ​គេ​ដណ្ដើម​យក​មក​វិញ​ក្ដី ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៦ (២៦) (vin.vbu.ni.26 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៦ (២៦) គឺ និយាយ​អំពី​​ការ​សូម​អម្បោះ​​គេ​មក​​ខ្លួន​ឯង៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​សូម​អម្បោះ​មក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ហើយ​ឱ្យ​ពួក ជាង​ដម្បាញ​ត្បាញ​ចីវរ​ឱ្យ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៧ (២៧) (vin.vbu.ni.27 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៧ (២៧) គឺ និយាយ​អំពី​ការ​ប្រើ​ឱ្យ​គេ​ត្បាញ៖ «គហបតិ (គឺ​បុរស​ជា​ម្ចាស់​ផ្ទះ) ក្ដី គហបតានី (គឺ​ស្រីជា​​ម្ចាស់​ផ្ទះ) ក្ដី​ដែល​មិន​មែន​ជាញាតិ ឱ្យ​ជាង​ដម្បាញ​ត្បាញ​ចីវរ​ចំពោះ​ភិក្ខុ​ណា​មួយ។ បើ​ភិក្ខុ​​នោះ ដែល​អ្នក​ម្ចាស់​ចីវរ​គេ​មិន​បាន​បវារណា​មក​ពី​មុន​ក្នុង​រឿង​ចីវរ​នោះ អាចហ៊ាន​​ចូល​ទៅ​រក​ជាង​ដម្បាញ ហើយ​ដល់​នៅ​កិរិយា​កំណត់​ក្នុង​ចីវរ (គឺ​រិះ​គន់​ចង់​បាន​ល្អ​ឱ្យ​ហួស​ហេតុ) គឺ​ពោល​ថា​នែ​អ្នក​ដ៏​មាន​អាយុ ចីវរ​នេះ​គេ​ឱ្យ​ត្បាញ​ចំពោះ​អាត្មា អ្នក​ទាំង ឡាយ​ចូរ​ធ្វើ​ឱ្យ​វែង ឱ្យ​ទូលាយ ឱ្យ​មាន​សាច់​ញឹក ឱ្យ​ស្មើ​ល្អ រឹត​ឱ្យ តឹង​ល្អ ចូរ​ត្រ​ដោះ​កួត​ហើយ​សិត​ឱ្យ​ល្អ សឹម​អាត្មា​​ថែម​រង្វាន់​ឱ្យ​អ្នក​បន្ដិចបន្ដួច។ ភិក្ខុ​នោះ​លុះ​និយាយ​យ៉ាង​នេះ​ហើយ ក៏​ថែម​រង្វាន់​បន្ដិចបន្ដួច​ឱ្យ​ដោយ​ហោច​ទៅ ទុក​ជា​គ្រាន់​តែ​ចង្ហាន់​បិណ្ឌ​បាត (១​ឆ្អែត) ក៏​ត្រូវ​អាបត្ដិ និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៨ (២៨) (vin.vbu.ni.28 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៨ (២៨) គឺ និយាយ​អំពី​​អច្ចេក​ចីវរ៖ «ថ្ងៃ​ពេញ​បូណ៌​មី​ខែ​កត្ដិក​ ដែល​ជា​ខែទី ៣ នៃ​វស្សា​នរដូវ​នៅ​ខ្វះ​១០​ថ្ងៃ ទៀត​នឹង​គ្រប់ (គឺ​ថ្ងៃ​៥​កើត​ខែអស្សុជ) បើ​អច្ចេក​ចីវរ​កើត​ឡើង​ដល់​ភិក្ខុៗ សំគាល់​​ថា​ជា​អច្ចេក​ចីវរ គប្បី​ទទួល​ទុក លុះ​ទទួល​ហើយ​គប្បី​ទុក​ដាក់​ដរាប​អស់​សម័យ​ចីវរ​កាល បើ​ភិក្ខុ​​ទុក​យូរ​ឱ្យ​ហួស​កំណត់​នោះ​ទៅ ត្រូវ​អាបត្ដិ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី៩ (២៩) (vin.vbu.ni.29 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី៩ (២៩) គឺ និយាយ​អំពី​ទី​មាន​សេចក្ដី​រង្កៀស៖ «កាល​បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ចំា​វស្សា​រួច​ហើយ លុះ​​ដល់​មក​ពេញ​​បូណ៌មី​​ខែ​កត្ដិក។ សេនាសនៈ​ទាំង​ឡាយ​ណា​ដែល​តាំង​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ ដែល​គេសម្មតិ​ថា​ជា​ទី​មាន​​សេចក្ដី​​រង្កៀស មាន​ភ័យ​ចំពោះ​មុខ កាល​ភិក្ខុ​នៅ​ក្នុង​សេនាសនៈ​ទាំង​ឡាយ​​មាន​សភាព​​ដូ​ច្នោះ បើ​មាន​ចំណង់​នឹង​ទុក​ចីវរ គប្បី​ទុក​បណ្ដា​ចីវរ​ទាំង​៣​ចីវរ​ណា​​មួយ​ក្នុង​ចន្លោះ​​ផ្ទះ។ តែ​បើ​ភិក្ខុ​នោះ​មាន​ហេតុ​អ្វី​នី​មួយ​ល្មម​ឱ្យ​នៅ​ប្រាស​ចាក​ចីវរ​នោះ​បាន ភិក្ខុ​នោះ​គប្បី​នៅ ប្រាស​ចាក​ចីវរ​នោះ​យ៉ាង​យូរ​ត្រឹម​៦​រាត្រី។ បើ​នៅ​ប្រាស​ចាក​ឱ្យ​ហួស​ពី​កំណត់​នោះ​ទៅ ត្រូវ​អាបត្ដិ និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ វៀរ​លែង​តែ​ភិក្ខុ​ដែល​បាន​សេចក្ដី​សម្មតិ​អំពី​សង្ឃ។»

 

(និស្សគ្គិយ) សិក្ខាបទ ទី១០ (៣០) (vin.vbu.ni.30 | ភាគ ៣)

និស្សគ្គិយ សិក្ខាបទ ទី១០ (៣០) គឺ និយាយ​​អំពី​ការ​បង្អោន​លាភ​​របស់​សង្ឃ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​កាល​ដឹង ហើយ​បង្អោន​នូវ​លាភ​របស់​សង្ឃ ដែល​គេ​នឹង​បង្អោន​ទៅ (ដើម្បី​សង្ឃ) មក​ដើម្បី​ខ្លួន​វិញ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយ។»

 

បាចិត្តិយកណ្ឌ

សង្ខេប

«បពិត្រ​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ អាបត្តិ​បាចិត្តិយ​៩២​ទាំង​នេះ​ឯង​តែង​មក​កាន់​​ឧទ្ទេស។»

មុសាវាទវគ្គ (ទី១)

មុសាវាទវគ្គ

(បាចិត្តិយ មុសាវាទវគ្គ) បឋមសិក្ខាបទ (ទី១) (vin.vbu.pc.01 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយសិក្ខាបទ ទី១ គឺ សម្បជានមុសាវាទ៖ «ភិក្ខុ​ពោល​ពាក្យ​កុហក​ដោយ​ដឹង​ខ្លួន ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(បាចិត្តិយ មុសាវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី២ (vin.vbu.pc.02 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយសិក្ខាបទ ទី២ គឺ ឱមសវាទ៖ «ភិក្ខុ​ពោល​ពាក្យ​ចាក់​ដោត ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(បាចិត្តិយ មុសាវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៣ (vin.vbu.pc.03 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយសិក្ខាបទ ទី៣ គឺ បេសុញ្ញវាទ៖ «ភិក្ខុត្រូវអាបត្ដិ បាចិត្ដិយ ព្រោះពោលពាក្យញុះញង់ភិក្ខុផងគ្នា។»

 

(បាចិត្តិយ មុសាវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៤ (vin.vbu.pc.04 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយសិក្ខាបទ ទី៤ គឺ បទសោធម្ម៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ បង្រៀន​ធម៌​ជា​បទ​ចំពោះ​អនុបសម្បន្ន ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(បាចិត្តិយ មុសាវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៥ (vin.vbu.pc.05 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយសិក្ខាបទ ទី៥ គឺ បឋមសហសេយ្យ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ សម្រេច​នូវ​ទី​ដេក​ជា​មួយ​នឹង​អនុបសម្បន្ន លើស​ជាង​ពីរ​យប់ ឬ​បី​យប់​ឡើង​ទៅ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(បាចិត្តិយ មុសាវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៦ (vin.vbu.pc.06 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយសិក្ខាបទ ទី៦ គឺ ទុតិយសហសេយ្យ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​សម្រេច​នូវ​ទី​ដេក​ជា​មួយ​នឹង​មាតុគ្រាម ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(បាចិត្តិយ មុសាវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៧ (vin.vbu.pc.07 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយសិក្ខាបទ ទី៧ គឺ ធម្មទេសនា៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ សំដែង​ធម៌​ដល់​មាតុ​គ្រាម​លើស​ពី​ប្រាំម៉ាត់ ឬ​ប្រាំ​មួយ​ម៉ាត់​ឡើង​ទៅ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ វៀរ​លែង​តែ​មាន​បុរស​ដែល​ដឹង​ក្ដី (អង្គុយ​ជិត)។»

 

(បាចិត្តិយ មុសាវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៨ (vin.vbu.pc.08 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយសិក្ខាបទ ទី៨ គឺ ភូតារោចនៈ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ប្រាប់​ឧត្ដរិមនុស្សធម៌ ដល់​អនុបសម្បន្ន ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ ព្រោះ​ឧត្ដរិមនុស្សធម៌​នោះ​ភិក្ខុ​បាន​ពិត​មែន។»

 

(បាចិត្តិយ មុសាវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៩ (vin.vbu.pc.09 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយសិក្ខាបទ ទី៩ គឺ ទុដ្ឋុល្លាបត្ដិ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ប្រាប់​ទុដ្ឋុល្លាបត្ដិ​របស់​ភិក្ខុ​ផង​គ្នា​ដល់​អនុបសម្បន្ន​បុគ្គល ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ វៀរ​លែង​តែ​ភិក្ខុ​ដែល​សង្ឃ​សន្មត​ឱ្យ​ប្រាប់។»

 

(បាចិត្តិយ មុសាវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១០ (vin.vbu.pc.10 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយសិក្ខាបទ ទី១០ គឺ បឋវីខណនៈ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ជីក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ក្ដី ប្រើ​អ្នក​ដទៃ​ឱ្យ​ជីក​ក្ដី នូវ​ផែន​ដី​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

ភូតគាមវគ្គ (ទី២)

ភូតគាមវគ្គ

(បាចិត្តិយ ភូតគាមវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១ (១១) (vin.vbu.pc.11 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១ (១១) គឺ ភិក្ខុ​ធ្វើ​ភូត​គាម​ឲ្យ​ដាច់​ចាក​៖ «ភិក្ខុ​ធ្វើ​ភូត​តាម មាន​ឈើ និង​ស្មៅ​ជា​ដើម​ឱ្យ​វិនាស ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភូតគាមវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី២ (១២) (vin.vbu.pc.12 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី២ (១២) គឺ ភិក្ខុ​យក​រឿង​ដទៃ​​មក​បន្លប់​ដើម្បី​​បិទ​បាំង​ទោស​ខ្លួន៖ «ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ ព្រោះ​​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ដទៃ​(ឬ)ព្រោះ​ធ្វើ​ឱ្យ​សង្ឃ​បាន​សេចក្ដី​លំបាក។»

 

(បាចិត្តិយ ភូតគាមវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៣ (១៣) (vin.vbu.pc.13 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៣ (១៣) គឺ ភិក្ខុ​​លើក​ទោស​​ភិក្ខុ​អ្នក​​ធ្វើ​ការ​សង្ឃ៖ «ភិក្ខុ​បង្គាប់​ភិក្ខុ​ដទៃ​ឱ្យ​ពោល​ទោស ( ភិក្ខុ​ផង​គ្នា​ឬ ) តិះ​​ដៀល ( ភិក្ខុ​ផង​គ្នា ) ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភូតគាមវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៤ (១៤) (vin.vbu.pc.14 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៤ (១៤) គឺ ភិក្ខុ​យក​គ្រែ​តាំង ពូក​កៅ​អី​របស់​​សង្ឃ​​ទៅ​ចោល​ក្នុង​ទី​វាល ហើយ​ចៀស​ចេញ​ទៅ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​លាត​ឬ​សន្ធឹង​ខ្លួន​ឯង​ក្ដី ឱ្យ​គេ​លាត​ក្ដី នូវ​គ្រែ​ក្ដី តាំង​ក្ដី ពូក​ក្ដី កៅអី​ក្ដី ដែល​​ជា​របស់​សង្ឃ​ក្នុង​ទី​វាល ហើយ​កាល​នឹង​ដើរ​ចេញ​ទៅ មិន​​បាន​រើយក​គ្រឿង​សេនាសនៈ មាន​គ្រែ​ជា​ដើម​នោះ មកទុក​ដាក់​ឯង មិន​បាន​ប្រើ​គេ​ឱ្យ​រើយក​មក​ទុក​ដាក់ ហើយ​ឥត​បាន​ប្រាប់ ​(អ្នក​ដទៃ) ស្រាប់ តែ​ដើរ​ចេញ​ទៅ ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភូតគាមវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៥ (១៥) (vin.vbu.pc.15 | ភាគ ៣)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៥ (១៥) គឺ ភិក្ខុ​យក​កម្រាល​របស់​សង្ឃ​ទៅ​ក្រាល​ចោល ហើយ​ចៀស​ចេញ​ទៅ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ក្រាល ឬ​ប្រើ​គេ​ឱ្យ​ក្រាល​នូវ​កម្រាល​សម្រាប់​ដេក​ក្នុង​វិហារ​ជា​របស់​សង្ឃ ហើយ​កាល​នឹង​ដើរ​ចេញ​ទៅ មិន​បាន​រើយក​មក​ទុក​ដាក់ មិន​បាន​ប្រើ​គេ​ឱ្យ​រើយក​មក​ទុក​ដាក់ នូវ​គ្រឿង​សេនាសនៈនោះ ឬ​ឥត​បាន​ប្រាប់ (អ្នក​ដទៃ) ស្រាប់​តែ​ដើរ​ចេញ​ទៅ ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភូតគាមវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៦ (១៦) (vin.vbu.pc.16 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៦ (១៦) គឺ ភិក្ខុ​ដេក​បៀត​ច្រៀត​ភិក្ខុ​អ្នក​នៅ​មុន​ក្នុង​កុដិ​សង្ឃ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​ដឹង​ហើយ ​ចូល​ទៅ​ច្រៀត​បៀត​​នូវ​ភិក្ខុ​​ដែល​ចូល​​ទៅ​នៅ​មុន ហើយ​សម្រេច​​នូវ​ទី​ដេក​ក្នុង​វិហារ​​របស់​​សង្ឃ​​ដោយ​គិត​ថា ភិក្ខុ​ណា​​មាន​សេចក្តី​ចង្អៀត​ចង្អល់​ ភិក្ខុ​នោះ​​នឹង​ចៀស​ចេញ​ទៅ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ ព្រោះ​​ធ្វើ​​នូវ​សេចក្តី​ច្រៀត​បៀត​​នោះ​ឯង​​ឲ្យ​ជា​បច្ច័យ​ មិន​មែន​​ហេតុ​​ដទៃ​​ទេ។»

 

(បាចិត្តិយ ភូតគាមវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៧ (១៧) (vin.vbu.pc.17 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៧ (១៧) គឺ ភិក្ខុ​ខឹង​នឹង​ភិក្ខុ​ឯ​ទៀត ហើយ​បណ្តេញ​​ចាក​វិហារ​​របស់​សង្ឃ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​មាន​ចិត្ត​ក្រោធ​ខឹង​នឹង​ភិក្ខុ​ផង​គ្នា ហើយ​ទង់​ទាញ​ឯង​ក្តី ប្រើ​គេ​ឲ្យ​ទង់​ទាញ​ក្តី ចេញ​ចាក​​វិហារ​​របស់​សង្ឃ ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភូតគាមវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៨ (១៨) (vin.vbu.pc.18 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៨ (១៨) គឺ ភិក្ខុ​អង្គុយ ឬ​ដេក​លើ​គ្រែ​មាន​ជើង​ស៊ក​ទុក៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​អង្គុ​យចុះ ដោយ​រហ័ស​​សង្កត់ ឬ​ដេក​សង្កត់​នូវ​គ្រែ​ក្តី នូវ​តាំង​ក្តី ដែល​មាន​ជើង​​គ្រាន់​​តែ​ស៊ក​​ទុក (ដោយ​បណ្តោះ​អាសន្ន) លើ​​ថ្នាក់​​ក្នុង​វិហារ​របស់​សង្ឃ ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភូតគាមវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៩ (១៩) (vin.vbu.pc.19 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៩ (១៩) គឺ ភិក្ខុ​លាប​បូក​វិហារ​ញយៗ បាន​កំណត់​ត្រឹម​សន្លឹក​ទ្វារ ឬ​សន្លឹក​បង្អួច​ដោយ​ជុំ​វិញ៖ «ភិក្ខុ​កាល​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​វិហារ​ធំ គប្បី​ឈរ (លាប​បូក​ញយ​ៗ​បាន) កំណត់​​ទី​​មាន​ឱ​កាស​ត្រឹម​តែស​ន្លឹក​ទ្វារ​ (និង​សន្លឹក​បង្អួច) ដើម្បី​​ទុក​ប្រើ​ប្រាស់​នូវ​ទ្វារ និង​ដើម្បី​បរិកម្ម​នូវ​សន្លឹក​បង្អួច ឯ​ដំបូល ភិក្ខុ​ត្រូវ​ឈរ​ក្នុង​ទី​ដែល​គ្មាន​ដំណាំ (នោះ​​ទើប) ប្រក់​បាន​ត្រឹម​ពីរ ឬ​បី​ជាន់ បើ​ភិក្ខុ​ប្រក់​ឲ្យ​ច្រើន​លើស​ជាង​កំណត់​នោះ​ទៅ ទុក​ជា​ឈរ​​នៅ​ក្នុង​​ទី​​ដែល​គ្មាន​ដំណាំ ក៏​គង់​ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភូតគាមវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១០ (២០) (vin.vbu.pc.20 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១០ (២០) គឺ ភិក្ខុ​យក​ទឹក​មាន​សត្វ​ស្រោច​ស្មៅ ឬ​ដី៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ដឹង​ថា​ទឹក​​មាន​សត្វ​​ហើយ​ស្រោច​​ឯង​ក្តី ប្រើ​​គេ​ឲ្យ​ស្រោច​ក្តី នូវ​ស្មៅ​ឬ​ដី ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

ឱវាទវគ្គ (ទី៣)

ឱវាទវគ្គ

(បាចិត្តិយ ឱវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១ (២១) (vin.vbu.pc.21 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១ (២១) គឺ អសម្មតសិក្ខាបទ (ភិក្ខុ​នោវាទ​សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​ដែល​សង្ឃ​​មិន​បាន​​សន្មត ហើយ​ទៅ​ប្រដៅ​ពួក​ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ឱវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី២ (២២) (vin.vbu.pc.22 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី២ (២២) គឺ អដ្ឋង្គតសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​បើ​ទុក​ជា​សង្ឃ​បាន​សន្មត​ហើយ កាល​បើ​ព្រះ​អាទិត្យអស្តង្គត​ហើយ ទៅ​ប្រដៅ​ពួក​ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ឱវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៣ (២៣) (vin.vbu.pc.23 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៣ (២៣) គឺ ឧបស្សយសិក្ខាបទ (ភិក្ខុ​​នូបស្សយ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ចូល​ដល់​លំនៅ​របស់​ភិក្ខុនី ហើយ​ប្រដៅ​ពួក​ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ វៀរ​លែង​​តែ​​មាន​​សម័យ ឯ​សម័យ​​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នេះ គឺ​ភិក្ខុនី​មាន​ជម្ងឺ នេះ​ជា​សម័យ​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ។»

 

(បាចិត្តិយ ឱវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៤ (២៤) (vin.vbu.pc.24 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៤ (២៤) គឺ អាមិសសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ពោល​យ៉ាង​នេះ​ថា ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ប្រដៅ​ពួកភិក្ខុនី ព្រោះ​ហេតុ​តែ​អាមិស ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ឱវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៥ (២៥) (vin.vbu.pc.25 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៥ (២៥) គឺ ទានសិក្ខាបទ (ចីវរ​​ទាន​​សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ឲ្យ​ចីវ​រដល់​ភិក្ខុនី​មិន​មែន​ជា​ញាតិ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ វៀរ​តែ​ផ្លាស់​ប្តូរ​គ្នា។»

 

(បាចិត្តិយ ឱវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៦ (២៦) (vin.vbu.pc.26 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៦ (២៦) គឺ សិព្វនសិក្ខាបទ (ចីវរ​សិព្វន​​សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ ដេរ​ឯង ឬ​ប្រើ​គេ​ឲ្យ​ដេរ​នូវ​ចីវរ​ឲ្យ​ភិក្ខុនី​មិន​មែន​ញាតិ (ភិក្ខុ​នោះ) ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ឱវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៧ (២៧) (vin.vbu.pc.27 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៧ (២៧) គឺ អទ្ធានសិក្ខាបទ (សំវិធានសិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​​ណា​មួយ​បបួល​ភិក្ខុនី​ដើរ​ទៅ​កាន់​ផ្លូវ​ឆ្ងាយ​មួយ​ជា​មួយ​គ្នា ដោយ​ហោច​ទៅ សូម្បី​​ទៅ​កាន់​​ទី​ជា​​លង្វែក​​នៃ​ស្រុក​១ ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ វៀរ​លែង​តែ​​មាន​សម័យ។ ឯ​សម័យ​ក្នុង​សិក្ខា​បទ​​នោះ​គឺ ផ្លូវ​ដែល​គួរ​នឹង​ទៅ​ដោយ​មាន​គ្នីគ្នា​ជា​ពួក​១ ដែល​គេ​សន្មត​ថា​ប្រកប​ដោយ​សេចក្តី​រង្កៀស​​១ ដែល​ប្រកប​ដោយ​ភ័យ​ចំ​ពោះ​មុខ​១ នេះ​ជា​សម័យ​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ។»

 

(បាចិត្តិយ ឱវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៨ (២៨) (vin.vbu.pc.28 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៨ (២៨) គឺ នាវាភិរុហនសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​​ណា​មួយ​បបួល​ភិក្ខុនី​​ឡើង​ជិះ​ទូក​១​​ជា​មួយ​គ្នា ទៅ​ច្រាស​ទឹក​ក្តី ទៅ​បណ្តោយ​ទឹក​ក្តី (ភិក្ខុ​នោះ) ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ វៀរ​លែង​តែ​ការ​ឆ្លង​ទទឹង។»

 

(បាចិត្តិយ ឱវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៩ (២៩) (vin.vbu.pc.29 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៩ (២៩) គឺ ភុញ្ជនសិក្ខាបទ (បរិបាចន​សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​កាល​​ដឹង​​ហើយ ឆាន់​បិណ្ឌបាត​ដែល​ភិក្ខុនី​ចាត់​ចែង ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ វៀរ​លែង​តែ​ចង្ហាន់​​ដែល​​គ្រហស្ថ​​បាន​ប្រារព្ធ​​ជា​មុន។»

 

(បាចិត្តិយ ឱវាទវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១០ (៣០) (vin.vbu.pc.30 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១០ (៣០) គឺ ឯកោឯកាយសិក្ខាបទ (រហោនិសជ្ជ​សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ សម្រេច​​ការ​អង្គុយ​​ក្នុង​ទី​ស្ងាត់​​ជា​មួយ​​នឹង​​ភិក្ខុនី​​តែ​ម្នាក់​នឹង​ម្នាក់ (ភិក្ខុ​នោះ) ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

ភោជនវគ្គ (ទី៤)

ភោជនវគ្គ

(បាចិត្តិយ ភោជនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១ (៣១) (vin.vbu.pc.31 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១ (៣១) គឺ បិណ្ឌ (សិក្ខាបទ)៖ «បិណ្ឌបាត​​ក្នុង​រោងទាន ភិក្ខុ​មិន​មាន​ជម្ងឺ​ត្រូវ​ឆាន់​បាន​តែ​ម្តង បើ​ឆាន់​ឲ្យ​លើស​​ពី​កំណត់​​នោះ​​ទៅ ត្រូវ​​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភោជនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី២ (៣២) (vin.vbu.pc.32 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី២ (៣២) គឺ គណ (សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ ព្រោះ​​ឆាន់​​គណ​ភោជន វៀរ​​លែង​​តែ​មាន​សម័យ។ ឯ​សម័យ​​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ​គឺ សម័យ​​ដែល​​​មាន​ជម្ងឺ​១ សម័យ​​ដែល​គេ​ប្រគេន​ចីវរ​១ សម័យ​​ដែល​​ធ្វើ​នូវ​ចីវរ​១ សម័យ​​ដែល​ដើរ​​ផ្លូវ​ឆ្ងាយ​​១ សម័យ​​ដែល​​​ឡើង​ជិះ​ទូក​១ សម័យ​​ដែល​មាន​ភិក្ខុ​ច្រើន​អង្គ​១ សម័យ​​នៃ​សមណ​ភត្ត​១ នេះ​ជា​​សម័យ​​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ​។»

 

(បាចិត្តិយ ភោជនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៣ (៣៣) (vin.vbu.pc.33 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៣ (៣៣) គឺ បរ​(សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ ព្រោះ​ឆាន់​​បរម្បរ​ភោជន វៀរ​​លែង​តែ​មាន​សម័យ។ ឯ​សម័យ​​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ​គឺ សម័យ​​ដែល​​ភិក្ខុ​មាន​ជម្ងឺ​១ សម័យ​​នៃ​ចីវរ​ទាន​១ សម័យ​ជា​ទី​​ធ្វើ​នូវ​​ចីវរ​១ នេះ​ជា​សម័យ​​ក្នុង​​សិក្ខាបទ​នោះ។»

 

(បាចិត្តិយ ភោជនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៤ (៣៤) (vin.vbu.pc.34 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៤ (៣៤) គឺ បូវ​(សិក្ខាបទ)៖ «ជន​បវារណា​នូវ​ភិក្ខុ​ដែល​ចូល​ទៅ​​កាន់​​ត្រកូល​ដោយ​នំ​ទាំង​ឡាយ​ក្តី ដោយ​សដូវ​ទាំង​ឡាយ​ក្តី ដើម្បី​នាំ​ទៅ​បាន​តាម​ប្រាថ្នា។ ភិក្ខុ​​មាន​សេចក្តី​ប្រាថ្នា ត្រូវ​ទទួល​​បាន​ត្រឹម​ពេញ​ពីរ​បី​បាត្រ។ បើ​ទទួល​​ឲ្យ​លើស​​ពី​កំណត់​​នោះ​ទៅ ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។ ភិក្ខុ​ដែល​បាន​ទទួល​នំ ឬ​សត្តូវ​កំណត់​ពេញ​ត្រឹម​ពីរ​បី​បាត្រ​ហើយ ត្រូវ​នាំ​​ចេញ​អំពី​ទី​នោះ​មក​ចែក​មួយ​អន្លើ​ដោយ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការ​ចែក​នំ ឬ​សដូវ​​នេះ​ជា​សាមីចិកម្ម​​ក្នុង សិក្ខាបទ​នេះ។»

 

(បាចិត្តិយ ភោជនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៥ (៣៥) (vin.vbu.pc.35 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៥ (៣៥) គឺ បវារណា​​(សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ឆាន់​ហើយ បាន​ហាម​ភោជន​​ហើយ ទំពាស៊ី​ក្តី ឆាន់​ក្តី នូវ​ខាទនីយាហារ ឬ​ភោជនីយាហារ​ដែល​ជា​អនតិរិត្ត គឺ​ជា​វត្ថុ​​ដែល​​មិន​បាន​​ធ្វើ​​វិនយកម្ម និង​មិន​មែន​​សល់​អំពី​ភិក្ខុ​ឈឺ ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភោជនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៦ (៣៦) (vin.vbu.pc.36 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៦ (៣៦) គឺ បវារណា​(សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ កាល​ដឹង​ហើយ រំពៃ​​រក​ទោស នាំ​ភត្ត​ទៅ​បវារណា បង្ខំ​ភិក្ខុ​ដែល​ឆាន់​ហើយ ហាម​​ភត្ត​ហើយ ឲ្យ​​ទំពាស៊ី​ក្តី បរិភោគ​ក្តី នូវ​អនតិរិត្តភោជន ដោយ​ពាក្យ​ថា នែ​ភិក្ខុ អ្នក​ចូរ​ទំពា​ស៊ីក្តី បរិភោគ​ក្តី ដូ​ច្នេះ និមិត្ត​តែ​ភិក្ខុ​នោះ​​ឆាន់​​ហើយ ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភោជនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៧ (៣៧) (vin.vbu.pc.37 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៧ (៣៧) គឺ វិកាល​(សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ ទំពា​ស៊ី​ក្តី បរិភោគ​ក្តី នូវ​ខាទនីយ ឬ​ភោជនីយ​ក្នុង​ពេល​វិកាល ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភោជនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៨ (៣៨) (vin.vbu.pc.38 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៨ (៣៨) គឺ សន្និធិការ​(សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ ទំពា​ស៊ី​ក្តី បរិភោគ​ក្តី នូវ​ខាទនីយ ឬ​ភោជនីយ​ជា​សន្និធិកា​រកៈ គឺ​វត្ថុ​ដែល​ខ្លួន​ទុក​ដាក់​ឲ្យ​កន្លង​រាត្រី ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភោជនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៩ (៣៩) (vin.vbu.pc.39 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៩ (៣៩) គឺ បណីត​​(សិក្ខាបទ)៖ «ភោជន​​ដ៏​ឧត្តម​ទាំង​ឡាយ​ណា​មួយ ភោជន​​ដ៏​ឧត្តម​​ទាំង​នោះ​ដូច​ម្តេច ភោជន​ដ៏​ឧត្តម​​ទាំង​នោះ​គឺ ទឹក​ដោះ​ថ្លា ទឹក​ដោះ​ខាប់ ប្រេង ទឹក​ឃ្មុំ ស្ករ​អំពៅ ត្រី សាច់ ទឹក​ដោះ​ស្រស់ ទឹក​ដោះ​​ជូរ។ ភិក្ខុ​ណា​មួយ​គ្មាន​ជម្ងឺ សូម​ភោជន​ដ៏​ឧត្តម​ទាំង​ឡាយ​មាន​សភាព​យ៉ាង​នេះ ដើម្បី​​ប្រយោជន៍​​ដល់​ខ្លួន ហើយ​ឆាន់ ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ ភោជនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១០ (៤០) (vin.vbu.pc.40 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១០ (៤០) គឺ ទ្វារក​(សិក្ខាបទ)៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​លេប​នូវ​អាហារ​​តាម​ទ្វារ​មាត់ ជា​អាហារ​​ដែល​​គេ​មិន​​បាន​ប្រគេន ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ វៀរ​​លែង​​តែ​​ទឹក និង​​ឈើស្ទន់។»

 

អចេលកវគ្គ (ទី៥)

អចេលកវគ្គ

(បាចិត្តិយ អចេលកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១ (៤១) (vin.vbu.pc.41 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១ (៤១) គឺ បូវសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ឲ្យ​​វត្ថុ​​ដែល​​បុគ្គល​​គួរ​ទំពា​ស៊ី ឬ​វត្ថុ​​ដែល​បុគ្គល​​គួរ​​បរិភោគ​​ដល់​អចេលក​ក្តី បរិព្វាជក​ក្តី បរិព្វាជិកា​ក្តី ដោយ​ដៃ​​របស់​​ខ្លួន ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ អចេលកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី២ (៤២) (vin.vbu.pc.42 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី២ (៤២) គឺ កថាសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​និយាយ​នឹង​ភិក្ខុ​យ៉ាង​នេះ​ថា ម្នាល​អាវុសោ លោក​ចូរ​មក យើង​​ទាំង​ឡាយ​នឹង​ទៅ​កាន់​ស្រុក ឬ​និគម​ដើម្បី​បិណ្ឌបាត ហើយ​ឲ្យ​គេ​ឲ្យ ឬ​​មិន​ឲ្យ​គេ​​ឲ្យ (អ្វីៗ)​ ដល់​​ភិក្ខុ​នោះ ហើយ​បញ្ជូន​​ឲ្យ​ត្រឡប់​​ទៅ​វិញ​​ដោយ​ពាក្យ​ថា នែ​អាវុសោ លោក​ចូរ​ទៅ​វិញ​ចុះ ខ្ញុំ​​និយាយ ឬ​អង្គុយ​​ជា​មួយ​នឹង​​លោក​មិន​សប្បាយ​ទេ ខ្ញុំ​និយាយ ឬ​អង្គុយ​​តែ​ម្នាក់​ឯង​ស្រួល​ជាង ដូ​ច្នេះ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ ព្រោះ​​ធ្វើ​នូវ​ហេតុ​នុ៎ះ​​ឯង​​ឲ្យ​ជា​បច្ច័យ មិន​មែន​ជា​ហេតុ​ដទៃ​ឡើយ។»

 

(បាចិត្តិយ អចេលកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៣ (៤៣) (vin.vbu.pc.43 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៣ (៤៣) គឺ ឧបនន្ទ៣សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ចូល​ទៅ​សម្រេច​​ការ​​អង្គុយ​​នៅ​ក្នុង​​ត្រកូល​​ដែល​​មាន​​ជន​​តែ​​ពីរ​នាក់ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ អចេលកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៤ (៤៤) (vin.vbu.pc.44 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៤ (៤៤) គឺ ឧបនន្ទសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​សម្រេច​​ការ​អង្គុយ​លើ​អាសនៈ​​ជា​ទី​ស្ងាត់​​កំបាំង មួយ​អន្លើ​​ដោយ​មាតុគ្រាម ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ អចេលកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៥ (៤៥) (vin.vbu.pc.45 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៥ (៤៥) គឺ ឧបនន្ទសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​សម្រេច​​ការ​អង្គុយ​ក្នុង​ទី​ស្ងាត់​ មួយ​អន្លើ​​ដោយ​មាតុគ្រាម​តែ​ម្នាក់​​និង​ម្នាក់ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ អចេលកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៦ (៤៦) (vin.vbu.pc.46 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៦ (៤៦) គឺ ឧបដ្ឋាកសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​បាន​ទទួល​និមន្ត​​គេ ជា​អ្នក​​មាន​​ភត្ត​​ហើយ មិន​បាន​លា ឬ​ប្រាប់​​ភិក្ខុ​ដែល​មាន​នៅ ហើយ​ដល់​នូវ​កិរិយា​ត្រាច់​​ទៅ​ក្នុង​​ត្រកូល​​ទាំង​ឡាយ ក្នុង​ពេល​​មុន​ភត្​តក្តី ក្រោយ​ភត្ត​ក្តី ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ វៀរ​លែង​តែ​មាន​សម័យ។ ឯ​សម័យ​​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ​គឺ កាល​ដែល​​ទាយក​​ប្រគេន​ចីវរ​១ កាល​ដែល​​ភិក្ខុ​ធ្វើ​​ចីវរ​១ នេះ​ជា​សម័យ​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ។»

 

(បាចិត្តិយ អចេលកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៧ (៤៧) (vin.vbu.pc.47 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៧ (៤៧) គឺ មហានាមសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ដែល​គ្មាន​ជម្ងឺ ​ត្រូវ​ត្រេកអរ​​នឹង​ការ​បវារណា​​ដោយ​បច្ច័យ​​កំណត់​​ត្រឹម​​៤​ខែ បើ​ភិក្ខុ​​ត្រេកអរ​​ក្រៃ​លែង​ជាង​នោះ​ទៅ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ វៀរ​លែង​តែ​គេ​​បាន​បវារណា​​ថែម​ទៀត វៀរ​លែង​​តែ​​គេ​បាន​​បវារណា​ជា​និច្ច។»

 

(បាចិត្តិយ អចេលកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៨ (៤៨) (vin.vbu.pc.48 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៨ (៤៨) គឺ បសេនទិសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ទៅ​ដើម្បី​មើល​កង​ទ័ព​​ដែល​គេ​លើក​​ចេញ​ទៅ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ វៀរ​​លែង​​តែ​​មាន​ហេតុ​មាន​សភាព​យ៉ាង​នោះ។»

 

(បាចិត្តិយ អចេលកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៩ (៤៩) (vin.vbu.pc.49 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៩ (៤៩) គឺ សេនាសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​នោះ​មាន​ហេតុ​អ្វី​ៗ គួរ​​នឹង​ទៅ​កាន់​កងទ័ព​នោះ ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​នៅ​​ក្នុង​កងទ័ព​​បាន​ត្រឹម​​ពីរ​បី​រាត្រី។ បើ​នៅ​ឲ្យ​ហួស​ពី​កំណត់​​នោះ​ទៅ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ អចេលកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១០ (៥០) (vin.vbu.pc.50 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១០ (៥០) គឺ វិទ្ធសិក្ខាបទ៖ «កាល​បើ​ភិក្ខុ​នៅ​ក្នុង​កងទ័ព​កំណត់​​ពីរ​បី​រាត្រី​ហើយ ទៅ​កាន់​​ទី​ដែល​គេ​​ច្បាំង​គ្នា​ក្តី ទី​ដែល​គេ​ត្រួត​ពល​​ក្តី ទី​តាំង​​នៅ​នៃ​កងទ័ព​​ក្តី ទី​សម្រាប់​​គេ​ចាត់​ក្បួន​​ទ័ព​​ក្តី ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

សុរាបានវគ្គ (ទី៦)

សុរាបានវគ្គ

(បាចិត្តិយ សុរាបានវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១ (៥១) (vin.vbu.pc.51 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១ (៥១) គឺ សុរា​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ផឹក​សុរា​និង​មេរ័យ​ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សុរាបានវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី២ (៥២) (vin.vbu.pc.52 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី២ (៥២) គឺ អង្គុលិ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ចាក់​ក្រលេក​ប្រលែង​គ្នា​ដោយ​​ជន្លួញ គឺ​ម្រាម​ដៃ​ ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សុរាបានវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៣ (៥៣) (vin.vbu.pc.53 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៣ (៥៣) គឺ ហាសសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុលេងទឹក ត្រូវអាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សុរាបានវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៤ (៥៤) (vin.vbu.pc.54 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៤ (៥៤) គឺ អនាទរិយ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​មិន​អើពើ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សុរាបានវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៥ (៥៥) (vin.vbu.pc.55 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៥ (៥៥) គឺ ភឹសន​សិក្ខាបទ១៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ធ្វើ​ភិក្ខុ​ផង​គ្នា​ឲ្យ​ខ្លាច ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សុរាបានវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៦ (៥៦) (vin.vbu.pc.56 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៦ (៥៦) គឺ ជោតិសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុណាមួយ​មិនមានជម្ងឺ មានបំណង​នឹងអាំងភ្លើង ហើយបង្កាត់ខ្លួនឯងក្តី ប្រើគេឲ្យបង្កាត់ក្តីនូវភ្លើង ត្រូវ​អាបត្តិបាចិត្តិយ វៀរលែងតែមាន​ហេតុ មាន​សភាពយ៉ាងនោះ។»

 

(បាចិត្តិយ សុរាបានវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៧ (៥៧) (vin.vbu.pc.57 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៧ (៥៧) គឺ ន្ហាន​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​មិន​ទាន់​ដល់​កំណត់​កន្លះ​ខែ ហើយ​ងូត​ទឹក ត្រូវ​​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ វៀរ​លែង​តែ​មាន​​សម័យ។ ឯ​សម័យ​​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ​គឺ មួយ​​ខែ​​កន្លះ​​ដ៏​សេស (ខាង​ចុង) នៃ​គិម្ហរដូវ និង​មួយ​ខែ​ខាង​ដើម​​នៃ​វស្សាន​រដូវ រួម​ខែ​​ទាំង​នេះ ត្រូវ​ជា​​២​ខែ​កន្លះ ហៅ​ថា​សម័យ​​ក្តៅ​ សម័យ​​ស្អុះ​ស្អាប់ សម័យ​មាន​ជម្ងឺ​ សម័យ​​ធ្វើ​ការងារ សម័យ​ដើរ​ផ្លូវ​ឆ្ងាយ​ សម័យ​ខ្យល់​និង​ភ្លៀង នេះ​ជា​សម័យ​​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ។»

 

(បាចិត្តិយ សុរាបានវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៨ (៥៨) (vin.vbu.pc.58 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៨ (៥៨) គឺ ទុព្វណ្ណសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុបានចីវរថ្មីមកហើយ គប្បីកាន់យកនូវវត្ថុ​សម្រាប់​ធ្វើ​ឲ្យខូចពណ៌​៣​យ៉ាង គឺពណ៌ខៀវក្តី ពណ៌ភក់ក្តី ពណ៌ខ្មៅជាំក្តី វត្ថុសម្រាប់ធ្វើឲ្យខូចពណ៌ណាមួយ បើភិក្ខុ​មិន​កាន់យក​នូវវត្ថុ​សម្រាប់​ធ្វើឲ្យខូចពណ៌​៣យ៉ាង វត្ថុសម្រាប់​ធ្វើឲ្យខូចពណ៌​ណាមួយ ហើយប្រើ​ប្រាស់​ចីវរ​ថ្មី ត្រូវអាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សុរាបានវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៩ (៥៩) (vin.vbu.pc.59 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៩ (៥៩) គឺ សាម​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​បាន​វិកប្ប​ចីវរ​ដោយ​ខ្លួន​​ឯង​​ចំពោះ​​ភិក្ខុ​​ផង​គ្នា​ក្តី ភិក្ខុនី​ក្តី សិក្ខមានា​ក្តី សាមណេរ​ក្តី សាមណេរី​ក្តី ហើយ​ប្រើ​​ប្រាស់​ចីវរ​​ដែល​​មិន​ទាន់​​ឲ្យ​​គេ​ដក​​វិកប្ប​​ចេញ​សិន ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សុរាបានវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១០ (៦០) (vin.vbu.pc.60 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១០ (៦០) គឺ អបនិធ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​លាក់​ទុក​ឯង ឬ​ប្រើ​គេ​​ឲ្យ​លាក់​ទុក​នូវ​បាត្រ​ក្តី ចីវរ​ក្តី និសីទនៈ​ក្តី បំពង់​ម្ជុល​ក្តី វត្ថពន្​ធចង្កេះ​ក្តី របស់​ភិក្ខុ​ផង​គ្នា ដោយ​ហោច​ទៅ​សូម្បី​​គ្រាន់​​តែ​មាន​​បំណង​​នឹង​សើច​លេង ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

សប្បាណកវគ្គ (ទី៧)

សប្បាណកវគ្គ

(បាចិត្តិយ សប្បាណកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១ (៦១) (vin.vbu.pc.61 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១ (៦១) គឺ សញ្ចិច្ចវធ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ក្លែង​ផ្តាច់​បង់​​សត្វ​ចាក​​ជីវិត ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សប្បាណកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី២ (៦២) (vin.vbu.pc.62 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី២ (៦២) គឺ សប្បាណ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​ដឹង​ហើយ បរិភោគ​​ទឹក​ដែល​​មាន​សត្វ​​មាន​ជីវិត (ភិក្ខុ​នោះ) ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សប្បាណកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៣ (៦៣) (vin.vbu.pc.63 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៣ (៦៣) គឺ ឧក្កោ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​កាល​​ដឹង​ថា​អធិករណៈ​​ដែល​សង្ឃ​​រម្ងាប់​​សម​គួរ​​តាម​ធម៌​​ហើយ សើរើ​​ដើម្បី​​ធ្វើ​​ជា​ថ្​មីទៀត ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សប្បាណកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៤ (៦៤) (vin.vbu.pc.64 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៤ (៦៤) គឺ ទុដ្ឋុលឆាទន​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ កាល​​ដឹង​ហើយ បិទបាំង​​ទុក​នូវ​​អាបត្តិ​​អាក្រក់​​របស់​ភិក្ខុ​​ផង​គ្នា​ (ភិក្ខុ​នោះ) ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សប្បាណកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៥ (៦៥) (vin.vbu.pc.65 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៥ (៦៥) គឺ ឩនវីសតិ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​​ណា​មួយ កាល​ដឹង​ហើយ ឲ្យ​ឧបសម្បទា​ដល់​​បុគ្គល​​ដែល​​មាន​​អាយុ​​មិន​ទាន់​​គ្រប់​២០​ឆ្នាំ បុគ្គល​​ដែល​មាន​អាយុ​​មិន​ទាន់​​គ្រប់​២០​ឆ្នាំ​​នោះ ក៏​នៅ​​ជា​អនុបសម្បន្ន​ដដែល ចំណែក​​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​នោះ អ្នក​ប្រាជ្ញ​​គប្បី​តិះ​ដៀល នេះ​ជា​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ ក្នុង​រឿង​នោះ។»

 

(បាចិត្តិយ សប្បាណកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៦ (៦៦) (vin.vbu.pc.66 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៦ (៦៦) គឺ សត្ថ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​​ណា​មួយ​ដឹង​ហើយ បបួល​គ្នា​​ដើរ​ផ្លូវ​​ឆ្ងាយ​​ជា​មួយ​គ្នា មួយ​​អន្លើ​​ដោយ​​ពួក​​ឈ្មួញ​​ជា​ចោរ ដោយ​ហោច​ទៅ​ សូម្បី​​ចន្លោះ​​ស្រុក​​មួយ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សប្បាណកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៧ (៦៧) (vin.vbu.pc.67 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៧ (៦៧) គឺ សំវិធាន​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​​ណា​មួយ បបួល​គ្នា​ដើរ​ផ្លូវ​​ឆ្ងាយ​​ជា​មួយ​គ្នា មួយ​​អន្លើ​​ដោយ​មាតុគ្រាម ដោយ​ហោច​ទៅ​ សូម្បី​​ចន្លោះ​​ស្រុក​​មួយ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សប្បាណកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៨ (៦៨) (vin.vbu.pc.68 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៨ (៦៨) គឺ អរិដ្ឋក​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​​ណា​មួយ ពោល​​យ៉ាង​នេះ​ថា ធម៌​ទាំង​ឡាយ​​ណា​​តែង​​ធ្វើ​​នូវ​សេចក្តី​​អន្តរាយ​​ដែល​​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​សំដែង​ហើយ ធម៌​​ទាំង​ឡាយ​​នោះ​​មិន​អាច​​ធ្វើ​នូវ​​សេចក្តី​​អន្តរាយ​​ដល់​​បុគ្គល​​អ្នក​​សេព​ទេ ដោយ​ប្រការ​យ៉ាង​ណា ខ្ញុំ​ដឹង​​ច្បាស់​នូវ​​ធម៌​​ដែល​ព្រះ​ដ៏​​មាន​ព្រះ​ភាគ​​សំដែង​ហើយ ​ដោយ​ប្រការ​​យ៉ាង​នោះ។ ភិក្ខុ​នោះ គឺ​​ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ​​និយាយ​​ប្រដៅ​​យ៉ាង​នេះ​ថា លោក​ដ៏​មាន​​អាយុ លោក​​ចូរ​​កុំ​ពោល​​យ៉ាង​នេះ​ឡើយ កុំ​ពោល​​បង្កាច់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​​ឡើយ ការ​​ពោល​​បង្កាច់​​ព្រះ​​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ មិន​ល្អ​ទេ ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​មិន​ពោល​​យ៉ាង​នេះ​ទេ នែ​អាវុសោ ធម៌​​ទាំង​ឡាយ​​តែង​​ធ្វើ​នូវ​​សេចក្តី​​អន្តរាយ​ដែល​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​​សំដែង​ហើយ ដោយ​បរិយា​យ​ជា​ច្រើន ធម៌​ទាំង​​ឡាយ​​នោះ​​អាច​ធ្វើ​នូវ​សេចក្តី​​អន្តរាយ​ដល់​​អ្នក​សេព​មែន។ ឯ​ភិក្ខុ​នោះ កាល​ដែល​​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ពោល​​យ៉ាង​នេះ​ហើយ ក៏​​នៅ​តែ​​ប្រកាន់​​មាំ​​យ៉ាង​នោះ​ដដែល ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​​សូត្រ​​សមនុភាសនកម្ម​​អស់​វារៈ​បី​ដង ដើម្បី​​ឲ្យ​​លះ​ទិដ្ឋិ​​នោះ​ចេញ។ បើ​ភិក្ខុ​នោះ កាល​ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ​​សូត្រ​​សមនុភាសនកម្​ម​អស់​វារៈ​បី​ដង​ ហើយ​លះ​បង់​នូវ​ទិដ្ឋិ​​នោះ​បាន។ ការ​លះ​បង់​​បាន​នេះ ជា​ការ​​ល្អ បើ​ភិក្ខុ​​នោះ​​មិន​លះ​បង់​​ទេ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សប្បាណកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៩ (៦៩) (vin.vbu.pc.69 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៩ (៦៩) គឺ ឧក្ខិត្ត​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​​ណា​មួយ​ដឹង​ហើយ បរិភោគ​រួម​ក្តី នៅ​រួម​ក្តី សម្រេច​​ឥរិយាបថ​​ដេក​រួម​ក្តី ជា​មួយ​​នឹង​ភិក្ខុ​​ដែល​មាន​ប្រក្រតី​ពោល​​យ៉ាង​នោះ ជា​អ្នក​មិន​​ធ្វើ​​តាម​​ធម៌ ជា​អ្នក​មិន​លះ​បង់​​ទិដ្ឋិ​នោះ ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សប្បាណកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១០ (៧០) (vin.vbu.pc.70 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១០ (៧០) គឺ កណ្ឌក​​សិក្ខាបទ៖ «បើ​សមណុទ្ទេស​​ពោល​យ៉ាង​នេះ​ថា ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​​នូវ​​ធម៌​​ដែល​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​​សំដែង​ហើយ គឺ​ធម៌​ទាំង​ឡាយ​ណា ដែល​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​​សំដែង​ហើយ ថា​ជា​ធម៌​​ធ្វើ​សេចក្តី​​អន្តរាយ ធម៌​ទាំង​ឡាយ​​នោះ មិន​អាច​​ធ្វើ​សេចក្តី​អន្តរាយ​​ដល់​​បុគ្គល​​អ្នក​សេព​ទេ។ សមណុទ្ទេស​​នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​​ត្រូវ​និយាយ​​ប្រដៅ​​យ៉ាង​នេះ​ថា នែ​អាវុសោ​សមណុទ្ទេស អ្នក​ឯង​​កុំ​និយាយ​​យ៉ាង​នេះ​ឡើយ អ្នក​កុំ​ពោល​​បង្កាច់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​​​ឡើយ ការ​​​ពោល​​​បង្កាច់​​​ព្រះ​​ដ៏​​មាន​​ព្រះ​​ភាគ​ មិន​​ល្អ​​ទេ ព្រោះ​​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​មិន​ពោល​​យ៉ាង​នេះ​ទេ នែ​​អាវុសោ​សមណុទ្ទេស ធម៌​ទាំង​ឡាយ​ធ្វើសេចក្តី​​អន្តរាយ​ដែល​ព្រះ​​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​​សំដែង​ហើយ ដោយ​​បរិយាយ​ជា​ច្រើន ធម៌​ទាំង​ឡាយ​នោះ​​អាច​ធ្វើ​​សេចក្តី​​អន្តរាយ​​ដល់​បុគ្គល​​អ្នក​សេព (មែន)។ សមណុទ្ទេស​​នោះ កាល​ដែល​ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ​​ពោល​យ៉ាង​នេះ​ហើយ ក៏​នៅ​តែ​ប្រកាន់​​ដដែល សមណុទ្ទេស​​នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ត្រូវ​​និយាយ​​ប្រដៅ​យ៉ាង​នេះ​ថា នែ​អាវុសោ​សមណុទ្ទេស កាល​មាន​​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ដើម អ្នក​​មិន​ត្រូវ​​អាង​​ព្រះ​ដ៏​​មាន​ព្រះ​ភាគ​​នោះ​ថា​ជា​​សាស្តា​​របស់​អ្នក​ឡើយ សាមណេរ​​ទាំង​ឡាយ​​ដទៃ​​តែង​​បាន​​កិរិយា​​ដេក​​រួម​ឯ​ណា អស់​​រា​ត្រី​ពីរ​​បី​​ជាមួយ​​នឹង​​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការ​​ដេក​​នៅ​រួម​​នោះ​មិន​មាន​ដល់​អ្នក​ទេ នែ​មនុស្ស​​ក្រៅ​ការ អ្នក​​ចូរ​​ចៀស​​ចេញ​ទៅ ចូរ​វិនាស​​ទៅ។ ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​ដឹង​ថា សមណុទ្ទេស​​ដែល​សង្ឃ​​ឲ្យ​វិនាស​យ៉ាង​នោះ​ហើយ បញ្ចុះ​បញ្ចូល​​ក្តី ឲ្យ​បម្រើ​​ក្តី បរិភោគ​ក្តី សម្រេច​​ឥរិយាបថ​​ដេក​រួម​ក្តី ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

សហធម្មិកវគ្គ (ទី៨)

សហធម្មិកវគ្គ

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១ (៧១) (vin.vbu.pc.71 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១ (៧១) គឺ សហធម្មិក​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ កាល​​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​​ពោល​ពាក្យ​​ប្រកប​​ដោយ​ធម៌ ហើយ​ពោល​​យ៉ាង​នេះ​ថា នែ​អាវុសោ​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំ​​មិន​ទាន់​សាក​សួរ​ភិក្ខុ​ដទៃ​ ​ដែល​​ឈ្លាស​ ដែល​ទ្រទ្រង់​​វិន័យ​ដរាប​ណា ខ្ញុំ​នឹង​មិន​សិក្សា​​សិក្ខាបទ​​នេះ​ដរាប​នោះ ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​អ្នក​សិក្សា គួរ​​ដឹង​ច្បាស់​ គួរ​​សាកសួរ គួរ​​ពិចារណា។ នេះ​​ជា​​សាមីចិកម្ម​​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី២ (៧២) (vin.vbu.pc.72 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី២ (៧២) គឺ វិវណ្ណន​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ កាល​​បើ​​ភិក្ខុ​សំដែង​​ឡើង​​នូវ​​បាតិមោក្ខ ហើយ​ពោល​យ៉ាង​​នេះ​ថា ប្រយោជន៍​​អ្វី​​ដោយ​​សិក្ខាបទ​តូច​ៗ​ទាំង​​នេះ​ ដែល​ភិក្ខុ​​ណា​មួយ​​សំដែង​​ឡើង​ហើយ សិក្ខាបទ​​ទាំង​ឡាយ​នេះ ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​​ដើម្បី​​សេចក្តី​​ក្តៅ​​ក្រហាយ​​ចិត្ត ដើម្បី​សេចក្តី​​លំបាក​ចិត្ត ដើម្បី​សេចក្តី​រសេមរសាម​ចិត្ត​ប៉ុណ្ណោះ​ឯង ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ ព្រោះ​​ពោល​បង្អាប់​​សិក្ខាបទ។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៣ (៧៣) (vin.vbu.pc.73 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៣ (៧៣) គឺ មោហាបន​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ កាល​ភិក្ខុ​កំពុង​​សំដែង​​បាតិមោក្ខ​រាល់​​កន្លះ​​ខែ ហើយ​​ពោល​យ៉ាង​នេះ​ថា ខ្ញុំ​​ទើប​​តែ​​នឹង​ដឹង​ក្នុង​កាល​​ឥឡូវ​​នេះ​ថា ឮថា ធម៌​​នេះ​​មក​ហើយ​​ក្នុង​​សុត្តៈ រាប់​ចូល​​ហើយ​ក្នុង​​សុត្តៈ មក​កាន់​​ឧទ្ទេស​រាល់​កន្លះ​ខែ។ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​​ដទៃ​​ដឹង​​នូវ​ភិក្ខុ​​នោះ​ថា ភិក្ខុ​នេះ​​ធ្លាប់​អង្គុយ​​ស្តាប់​​បាតិមោក្ខ ដែល​ភិក្ខុ​​សំដែង​​អស់​​វារៈ​ពីរ​​បី​ដង​ហើយ នឹង​ពោល​​ទៅ​​ថ្វី​ទៀត​​ដល់​​ការ​ស្តាប់​​ច្រើន​ដង សេចក្តី​រួច (ចាក​អាបត្តិ) ដោយ​អាការ​ដែល​​មិន​ដឹង មិន​មាន​​ដល់​​ភិក្ខុ​​នោះ​ទេ ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​អាបត្តិ​​ណា ក្នុង​រឿង​​អនាចារ​​នោះ សង្ឃ​​គប្បី​ញុំាង​​ភិក្ខុ​នោះ​​ឲ្យ​​ធ្វើ​​នូវ​​អាបត្តិ​​នោះ ដោយ​គួរ​​តាម​ធម៌ ម្យ៉ាង​ទៀត គប្បី​លើក​មោហា​រោបនកម្ម​​ដល់​ភិក្ខុ​នោះ​​ថែម​ទៀត​ថា ម្នាល​​អាវុសោ (ការ​នេះ) មិន​ជា​លាភ​របស់​អ្នក​ឯង​ទេ អ្នក​​ឯង​​បាន​នូវ​​របស់​​អាក្រក់ ដោយ​ហេតុ​ថា កាល​​ភិក្ខុ​​កំពុង​​សំដែង​បាតិមោក្ខ អ្នក​មិន​បាន​​ធ្វើ​ទុក​​ក្នុង​ចិត្ត​​ឲ្យ​សម្រេច​​ប្រយោជន៍​ដ៏​ល្អ​ឡើយ។ នេះ​ជា​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ ព្រោះ​ក្លែង​​ធ្វើវ​ង្វេង​​នោះ (ធ្វើ​ពើរ)។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៤ (៧៤) (vin.vbu.pc.74 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៤ (៧៤) គឺ បហារកសិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ ក្រោធ​ខឹង ហើយ​ឲ្យ​​ប្រហា​រ​ដល់​ភិក្ខុ​ផង​គ្នា ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៥ (៧៥) (vin.vbu.pc.75 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៥ (៧៥) គឺ តលសត្តិក​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ក្រោធ​ខឹង ហើយ​ងា​ឡើង​នូវ​លំពែង គឺ​បាត​ដៃ​ សំដៅ​​ភិក្ខុ​ផង​គ្នា ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៦ (៧៦) (vin.vbu.pc.76 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៦ (៧៦) គឺ អមូលក​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ចោទ​​​ភិក្ខុ​ផង​គ្នា​​​ដោយ​អាបត្តិ​​សង្ឃាទិសេស​​មិន​មាន​មូល ​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៧ (៧៧) (vin.vbu.pc.77 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៧ (៧៧) គឺ សញ្ចិច្ច​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ក្លែង​បង្ក​ហេតុ​ឲ្យ​មាន​​សេចក្តី​​រង្កៀស​​សង្ស័យ ដល់​​ភិក្ខុ​​ផង​គ្នា​​ដោយ​គិត​​ថា (សេចក្តី​​រង្កៀស​សង្ស័យ​នេះ)​ កើត​ឡើង ការ​មិន​​សប្បាយ​ចិត្ត​​នឹង​មាន​​ដល់​​ភិក្ខុ​នោះ​១​រំពេច​​មិន​ខាន ភិក្ខុ​នោះ​​​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ ព្រោះ​​ធ្វើ​សេចក្តី​​រង្កៀស​​សង្ស័យ​​នោះ​ឯង​​ជា​ហេតុ​ពិត មិន​មែន​​ហេតុ​​ដទៃ​ឡើយ។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៨ (៧៨) (vin.vbu.pc.78 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៨ (៧៨) គឺ ឧបស្សុតិ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​​មួយ​​កាល​បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ​បង្ក​ហេតុ​​ប្រកួត​​ប្រកាន់​​ទាស់​ទែង​​គ្នា ទៅ​​ឈរ​អែប​​ស្តាប់ ដោយ​គិត​ថា ភិក្ខុ​​ទាំង​នេះ​​នឹង​ពោល​ពាក្យ​​ណា អញ​​នឹង​ស្តាប់​​ពាក្យ​នោះ ភិក្ខុ​នោះ​​​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ ព្រោះ​​ធ្វើ​​កិរិយា​​​​ឈរ​អែប​​ស្តាប់​​នោះ​​ជា​ហេតុ​ពិត មិន​មែន​​ហេតុ​ដទៃ​ឡើយ។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៩ (៧៩) (vin.vbu.pc.79 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៩ (៧៩) គឺ បដិពាហន​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​​មួយ​​​ឲ្យ​ឆន្ទៈ​ ដើម្បី​​កម្ម​ទាំង​ឡាយ​​ដែល​​ប្រកប​ដោយ​​ធម៌ ហើយ​ពោល​តិះ​ដៀល​​ជា​ខាង​​ក្រោយ​ (ភិក្ខុ​នោះ) ​​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១០ (៨០) (vin.vbu.pc.80 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១០ (៨០) គឺ ឆន្ទ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​​មួយ ​កាល​ពាក្យ​​វិនិច្ឆ័យ​​​កំពុង​​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​​ក្នុង​សង្ឃ មិន​​ឲ្យ​​ឆន្ទៈ ហើយ​​ក្រោក​ចាក​អាសនៈ ចៀស​​ចេញ​ទៅ ​​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១១ (៨១) (vin.vbu.pc.81 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១១ (៨១) គឺ ទព្វ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​​មួយ (​កាល​បើ)​សង្ឃ​ព្រម​​ព្រៀង​គ្នា​​ឲ្យ​ចីវរ​ (ដល់​​ភិក្ខុ)​ ហើយ ក៏​ដល់​​នូវ​ធម៌ គឺ​​កិរិយា​​តិះ​ដៀល​ជា​ខាង​ក្រោយ​វិញ​ថា ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ​​បង្អោន​លាភ​​របស់​​សង្ឃ តាម​សេចក្តី​​គាប់​ចិត្ត ភិក្​ខុ​នោះ​​​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ សហធម្មិកវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១២ (៨២) (vin.vbu.pc.82 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១២ (៨២) គឺ បរិណាមន​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ដឹង​ថា​លាភ​​របស់​សង្ឃ​ គេ​បង្អោន​​ទៅ (ដើម្បី​​សង្ឃ​ហើយ) ត្រឡប់​បង្អោន​ទៅ​ដើម្បី​បុគ្គល​វិញ ភិក្ខុ​​នោះ​​​ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

រតនវគ្គ (ទី៩)

រតនវគ្គ

(បាចិត្តិយ រតនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១ (៨៣) (vin.vbu.pc.83 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១ (៨៣) គឺ រាជ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ (បើ)​ ស្តេច​​ជាក្ស​ត្រិយ៍​​បាន​មុទ្ធាភិសេក​​ហើយ មិន​ទាន់​​ជ្រាប​​ជា​មុន ឈាន​កន្លង​​ធរណី​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រឡា​​ព្រះ​បន្ទំ ដែល​​ស្តេច​​មិន​ទាន់​​យាង​​ចេញ ស្រី​កែវ​​ក៏​​មិន​ទាន់​​ចេញ ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ រតនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី២ (៨៤) (vin.vbu.pc.84 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី២ (៨៤) គឺ រតន​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​រើស​​ឯង​ក្តី ឲ្យ​គេ​រើស​ក្តី នូវ​រតនៈ​ក្តី នូវ​​វត្ថុ​​ដែល​គេសន្មត​​ជា​រតនៈ​ក្តី ត្រូវ​​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ វៀរ​​លែង​​តែ​ខាង​ក្នុង​​វត្ត ឬ​ខាង​ក្នុង​ទី​ស្នាក់។ ម្យ៉ាង​​ទៀត ភិក្ខុ​​គប្បី​​រើស​ឯង ឬ​​ឲ្យ​គេ​រើស​នូវ​រតនៈ​ក្តី នូវ​វត្ថុ​​ដែល​គេ​សន្មត​​ជា​រតនៈ​ក្តី ខាង​ក្នុង​​អារាម​ក្តី ខាង​ក្នុង​​ទី​ស្នាក់​ក្តី ហើយ​ទុក​ដាក់​​ដោយ​គិត​ថា រតនៈ​​របស់​ជន​ណា ជន​នោះ​​នឹង​នាំ​យក​​ទៅ។ នេះ​​ជា​​សាមីចិកម្ម​​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ។»

 

(បាចិត្តិយ រតនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៣ (៨៥) (vin.vbu.pc.85 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៣ (៨៥) គឺ សន្ត​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​​មួយ​មិន​បាន​លា​ភិក្ខុ​ដែល​​មាន​នៅ ហើយ​ចូល​ស្រុក​​ក្នុង​វេលា​វិកាល ត្រូវ​អាបត្តិ​​បាចិត្តិយ វៀរ​​លែង​​តែ​មាន​កិច្ច​​ប្រញាប់​ដូ​ច្នោះ។»

 

(បាចិត្តិយ រតនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៤ (៨៦) (vin.vbu.pc.86 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៤ (៨៦) គឺ សូចិ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ឲ្យ​​គេ​ធ្វើ​បំពង់​​ម្ជុល​​ជា​វិការ​​នៃ​ឆ្អឹង​​ក្តី ជា​វិការ​​នៃ​ភ្លុក​​ក្តី ជា​វិការ​​នៃ​​ស្នែង​ក្តី ត្រូវ​​ភេទ​នក​បាចិត្តិយ​​។»

 

(បាចិត្តិយ រតនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៥ (៨៧) (vin.vbu.pc.87 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៥ (៨៧) គឺ មញ្ច​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ឲ្យ​​គេ​ធ្វើ​​គ្រែ​ក្តី តាំង​ក្តី​ដ៏​ថ្មី ត្រូវ​ឲ្យ​​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ជើង​​៨​ធ្នាប់​​ដោយ​ធ្នាប់​​ព្រះ​សុគត វាស់​ពី​​ត្រឹម​មេ​គ្រែ​ខាង​ក្រោម​ចុះ​ទៅ (បើ​ធ្វើ)​ ឲ្យ​កន្លង​​ហួស​ពីនោះ​ទៅ ត្រូវ​​ឆេទនក​បាចិត្តិយ​។»

 

(បាចិត្តិយ រតនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៦ (៨៨) (vin.vbu.pc.88 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៦ (៨៨) គឺ តូលិក​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​គ្រែក្តី តាំង​ក្តី​​ញាត់​ដោយ​សំឡី ត្រូវ​​ឧទ្ទាលនក​បាចិត្តិយ​។»

 

(បាចិត្តិយ រតនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៧ (៨៩) (vin.vbu.pc.89 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៧ (៨៩) គឺ និសីទន​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​​នឹង​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​សំពត់​និសីទនៈ​ ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​​ឲ្យ​ត្រូវ​នឹង​​ប្រមាណ។ ឯ​ប្រមាណ​​ក្នុង​​សំពត់​​និសីទនៈ​នោះ​យ៉ាង​នេះ គឺ​បណ្តោយ​២​ចំអាម ទទឹង​​១​ចំអាម​កន្លះ ​ដោយ​ចំអាម​​ព្រះ​សុគត និង​ជាយ​​១​ចំអាម។ (បើ​ភិក្ខុ​ធ្វើ) ឲ្យ​កន្លង​ហួស​ពី​នោះ​ទៅ ត្រូវ​ឆេទនក​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ រតនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៨ (៩០) (vin.vbu.pc.90 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៨ (៩០) គឺ កណ្ឌុ​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​សំពត់​សម្រាប់​​គ្រប​កម​ ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​​ឲ្យ​ត្រូវ​នឹង​​ប្រមាណ។ ឯ​ប្រមាណ​​ក្នុង​សំពត់​សម្រាប់​​គ្រប​កម​​នោះ​យ៉ាង​នេះ​គឺ​​បណ្តោយ​​៤​ចំអាម ទទឹង​២​ចំអាម ដោយ​ចំអាម​ព្រះសុគត។ បើ​ភិក្ខុ​​ធ្វើ​ឲ្យ​កន្លង​​ហួស​ប្រមាណ​​នោះ​​ទៅ ត្រូវ​ឆេទនក​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ រតនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី៩ (៩១) (vin.vbu.pc.91 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី៩ (៩១) គឺ វស្សិក​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​សំពត់​វស្សិក​សាដក ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​​ឲ្យ​ត្រូវ​នឹង​​ប្រមាណ។ ឯ​ប្រមាណ​​ក្នុង​​សំពត់​​វស្សិក​សាដក​​នោះ​យ៉ាង​នេះ គឺ​​បណ្តោយ​​៦​ចំអាម ទទឹង​២​ចំអាម​កន្លះ ដោយ​ចំអាម​​ព្រះ​​សុគត។ បើ​ភិក្ខុ​​ធ្វើ​​ឲ្យ​កន្លង​​ហួស​ប្រមាណ​​នោះ​​ទៅ ត្រូវ​ឆេទនក​បាចិត្តិយ។»

 

(បាចិត្តិយ រតនវគ្គ) សិក្ខាបទ ទី១០ (៩២) (vin.vbu.pc.92 | ភាគ ៤)

បាចិត្តិយ សិក្ខាបទ ទី១០ (៩២) គឺ សុគត​សិក្ខាបទ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​ចីវរ​ប៉ុន​ចីវរ​​ព្រះ​សុគត​​ឬ​ធំ​ជាង ត្រូវ​ឆេទនក​បាចិត្តិយ។ ឯ​ប្រមាណ​​សុគត​ចីវរ​​របស់​ព្រះ​សុគត​​នោះ​យ៉ាង​នេះ គឺ​បណ្តោយ​​៩​ចំអាម ទទឹង​៦​ចំអាម ដោយ​ចំអាម​​ព្រះ​សុគត។ នេះ​ជា​ប្រមាណ​​សុគត​​ចីវរ​​របស់​​ព្រះ​សុគត។»

 

«បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ​ទាំងឡាយ អាបត្តិបាចិត្តិយ​ទាំង៩២ ខ្ញុំបាន​សំដែង​រួចហើយ។ ខ្ញុំសូមសួរអស់​លោកដ៏មានអាយុ​ក្នុងអាបត្តិទាំងនោះ លោកទាំងឡាយ​ជា​អ្នកបរិសុទ្ធ​ហើយឬ ខ្ញុំសូមសួរ​អស់​វារៈ​ជាគំរប់​ពីរដងផង លោកទាំងឡាយ​ជាអ្នកបរិសុទ្ធ​ហើយឬ ខ្ញុំ​សូមសួរ​អស់វារៈ​ជាគំរប់​បីដងផង លោកទាំងឡាយ​ជាអ្នកបរិសុទ្ធ​ហើយឬ លោកដ៏មានអាយុ​ទាំងឡាយ​សុទ្ធតែ​ជាអ្នក​បរិសុទ្ធ​ហើយ ក្នុងអាបត្តិទាំងនេះ ព្រោះហេតុ​នោះបានជាអស់​លោកស្ងៀម​នៅ។ ខ្ញុំ​សូម​ចាំទុក​នូវសេចក្តី​បរិសុទ្ធនេះ ដោយការស្ងៀមនៅយ៉ាងនេះឯង។»

បាដិទេសនីយកណ្ឌ

សង្ខេប

«បពិត្រ​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​​ទាំង​ឡាយ អាបត្តិ​បាដិទេសនីយៈ​ទាំង​៤​នេះ តែង​មក​កាន់​​ឧទ្ទេស។»

(បាដិទេសនីយ) សិក្ខាបទ ទី១ (vin.vbu.pd.1 | ភាគ ៤)

បឋម​បាដិទេសនីយ​សិក្ខាបទំ៖ «ភិក្ខុ​ណា​មួយ​​ទទួល​យក​​ខាទនីយៈ ឬ​ភោជនីយៈ​ដោយ​ដៃ​​របស់​ខ្លួន អំពី​ដៃ​​ភិក្ខុនី​ដែល​មិន​មែន​​ជា​ញាតិ ដែល​ចូល​​ទៅ​កាន់​​ចន្លោះ​​ផ្ទះ ហើយ​ទំពា​ស៊ី​ក្តី បរិភោគ​ក្តី ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​សំដែង​​អាបត្តិ​​បាដិទេសនីយៈ​ថា​ ម្នាល​អាវុសោ ខ្ញុំ​​ត្រូវ​​អាបត្តិ​បាដិទេសនីយៈ ដែល​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​​ទ្រង់​តិះ​ដៀល​ហើយ ​មិន​ជា​ទី​សប្បាយ ឥឡូវ​​ខ្ញុំ​​សូម​​សំដែង​​អាបត្តិ​នោះ​ចេញ។»

 

(បាដិទេសនីយ) សិក្ខាបទ ទី២ (vin.vbu.pd.2 | ភាគ ៤)

ទុតិយ​បាដិទេសនីយ​សិក្ខាបទំ៖ «ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​​ដែល​​ជន​​បាន​​និមន្ត​​ហើយ ឆាន់​ក្នុង​សំណាក់​​របស់​ត្រកូល​​ទាំង​ឡាយ។ បើ​មាន​​ភិក្ខុនី​​មក​ឈរ​​បង្គាប់​​គេ​ជិត​​ទី​​នោះ​ថា អ្នក​ទាំង​ឡាយ​​ចូរ​ប្រគេន​​សម្ល​​មក​ក្នុង​ទី​នេះ អ្នក​ទាំង​ឡាយ​​ចូរ​​ប្រគេន​​បាយ​​មក​ក្នុង​ទី​នេះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ​​ត្រូវ​បណ្តេញ​​ភិក្ខុនី​​នោះ​ថា នែ​នាង ៗ ចូរ​​ថយ​ចេញ​ទៅ​សិន ទម្រាំ​​តែ​ពួក​​ភិក្ខុ​​ឆាន់​​រួច​​សព្វ​គ្រប់។ ភិក្ខុ​សូម្បី​១​រូប បើ​មិន​បាន​​ពោល​​បណ្តេញ​​ភិក្ខុនី​នោះ​​ដោយ​ពាក្យ​ថា នែ​នាង ៗ ចូរ​​ថយ​ចេញ​ទៅ ទម្រាំ​​តែ​ពួក​​ភិក្ខុ​ឆាន់​រួច​​សព្វ​គ្រប់ ដូ​ច្នេះ​សិន​ទេ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ​​ត្រូវ​សំដែង​​ដោយ​ពាក្យ​ថា ម្នាល​អាវុសោ យើង​ត្រូវ​ហើយ​នូវ​​អាបត្តិ​​ឈ្មោះ​​បាដិទេសនីយៈ​ ដែល​​ព្រះ​ដ៏​​មាន​ព្រះ​ភាគ​​ទ្រង់​តិះ​ដៀល​ មិន​ជា​ទី​សប្បាយ​​ចិត្ត ឥឡូវ​​យើង​សូម​​សំដែង​​អាបត្តិ​​នោះ​ចេញ។»

 

(បាដិទេសនីយ) សិក្ខាបទ ទី៣ (vin.vbu.pd.3 | ភាគ ៤)

តតិយ​បាដិទេសនីយ​សិក្ខាបទំ៖ «ពួក​ត្រកូល​​ណា​មួយ​ដែល​​សង្ឃ​បាន​​សន្មត​ថា​ជា​សេក្ខ​ត្រកូល​ហើយ ភិក្ខុ​ណា​មួយ ឥត​មាន​​គេ​និមន្ត​​ក្នុង​កាល​មុន ហើយ​ឥត​ទាំង​មាន​​ជម្ងឺ បាន​​ទទួល​យក​​ខាទនីយៈ​ក្តី ភោជនីយៈ​ក្តី ដោយ​ដៃ​​របស់​ខ្លួន អំពី​​ពួក​ត្រកូល​​ដែល​សង្ឃ​​បាន​សន្មត​​ថា​ជា​​សេក្ខ​ត្រកូល​​បែប​នោះ​ហើយ (យក​មក) ទំពា​ស៊ី ឬ​បរិភោគ ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​​សំដែង​ថា ម្នាល​អាវុសោ ខ្ញុំ​ត្រូវ​​ហើយ​​នូវ​អាបត្តិ​​​បាដិទេសនីយៈ មិន​ជា​​ទី​​សប្បាយ ដែល​ព្រះ​ដ៏​​មាន​ព្រះ​ភាគ​​ទ្រង់​តិះ​ដៀល ខ្ញុំ​​សូម​សំដែង​​​អាបត្តិ​​នោះ​ចេញ។»

 

(បាដិទេសនីយ) សិក្ខាបទ ទី៤ (vin.vbu.pd.4 | ភាគ ៤)

ចតុត្ថ​បាដិទេសនីយ​សិក្ខាបទំ៖ «ទី​សេនាសនៈ​​ទាំង​ឡាយ​​ណា​មួយ​ដែល​​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ ដែល​​គេ​សន្មត​​ថា​ជា​ទី​​ប្រកប​​ដោយ​​រង្កៀស ប្រកប​​ដោយ​​ភ័យ​​ចំពោះ​​មុខ ភិក្ខុ​ណា​មួយ ឥត​មាន​​ជម្ងឺ​​នៅ​ក្នុង​​ទី​សេនាសនៈ​​ទាំង​ឡាយ​​មាន​សភាព​​ដូ​ច្នោះ បាន​ទទួល​យក​​ខាទនីយៈ​ក្តី ភោជនីយៈ​ក្តី ដែល​​គេ​មិន​​បាន​​ឲ្យ​ដំណឹង​​​ជា​មុន ដោយ​ដៃ​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​​អារាម (ហើយ​​យក​មក) ទំពាស៊ី ឬ​បរិភោគ ភិក្ខុ​នោះ​​ត្រូវ​សំដែង​អាបត្តិ​ថា ម្នាល​អាវុសោ ខ្ញុំ​ត្រូវ​​ហើយ​​នូវ​អាបត្តិ​​​បាដិទេសនីយៈ មិន​ជា​​ទី​​សប្បាយ ដែល​ព្រះ​ដ៏​​មាន​ព្រះ​ភាគ​​ទ្រង់​តិះ​ដៀល ខ្ញុំ​​សូម​សំដែង​​នូវ​​អាបត្តិ​​នោះ​ចេញ។»

 

«បពិត្រ​លោក​ដ៏មាន​អាយុ​​ទាំង​ឡាយ អាបត្តិ​បាដិទេសនីយៈ​ទាំង​៤ ខ្ញុំ​បាន​​សំដែង​រួច​​ហើយ។ ខ្ញុំ​សូម​សួរ​អស់​​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​​ក្នុង​អាបត្តិ​ទាំង​នោះ លោក​ទាំង​ឡាយ​​ជា​​អ្នក​បរិសុទ្ធ​​ហើយ​​ឬ ខ្ញុំ​សូម​សួរ​​ជា​គំរប់​​ពីរ​ដង​ផង លោក​ទាំង​ឡាយ​ជា​អ្នក​បរិសុទ្ធ​​ហើយ​ឬ ខ្ញុំ​​សូម​សួរ​ជា​គំរប់​​បី​ដង​ផង លោក​ទាំង​ឡាយ​​ជា​អ្នក​បរិសុទ្ធ​ហើយ​ឬ លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​​ទាំង​ឡាយ​​ជា​អ្នក​បរិសុទ្ធ​​ហើយ​ក្នុង​អាបត្តិ​ទាំង​នេះ ព្រោះ​ហេតុ​​នោះ​បាន​ជា​​លោក​ស្ងៀម​​នៅ។ ខ្ញុំ​​​ចាំ​ទុក​​នូវ​សេចក្តី​​បរិសុទ្ធ ត្រង់​ការ​ស្ងៀម​នៅ​នេះ​ឯង។»

សេក្ខិយកណ្ឌ

សង្ខេប

«បពិត្រលោកដ៏​មានអាយុ​ទាំងឡាយ វត្តដែលគប្បី​សិក្សាទាំងនេះ តែង​មកកាន់​ឧទ្ទេស។» សារុប្ប មាន ២៦ សិក្ខាបទ នៅភោជនប្បដិសំយុត្ត មាន ៣០ សិក្ខាបទ ក្នុងធម្មទេសនាបដិសំយុត្ត មាន ១៦ សិក្ខាបទ និង ៣ សិក្ខាបទ នៅបកិណ្ណកៈ គឺ ៧៥ សិក្ខាបទ ទាំងអស់គ្នា។

បរិមណ្ឌលវគ្គ (ទី១)

សារុប្ប

(សេក្ខិយ បរិមណ្ឌលវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១) (vin.vbu.sk.01 | ភាគ ៤)

គឺ បរិមណ្ឌលនិវាសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តី​សិក្សាថា អញ​នឹងស្លៀក(​ស្បង់)​ឲ្យ​ជាបរិមណ្ឌល។

 

(សេក្ខិយ បរិមណ្ឌលវគ្គ សិក្ខាបទ ទី២) (vin.vbu.sk.02 | ភាគ ៤)

គឺ បរិមណ្ឌលបារុបន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងដណ្តប់ (ចីពរ) ឲ្យជា​បរិមណ្ឌល។

 

(សេក្ខិយ បរិមណ្ឌលវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៣) (vin.vbu.sk.03 | ភាគ ៤)

គឺ សុបដិច្ឆន្នគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងបិទបាំង​ឲ្យល្អដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ បរិមណ្ឌលវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៤) (vin.vbu.sk.04 | ភាគ ៤)

គឺ សុបដិច្ឆន្ននិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងបិទបាំង(កាយ)​​ឲ្យល្អអង្គុយ​នៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ បរិមណ្ឌលវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៥) (vin.vbu.sk.05 | ភាគ ៤)

គឺ សុសំវុតគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងសង្រួម​ឲ្យល្អដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ បរិមណ្ឌលវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៦) (vin.vbu.sk.06 | ភាគ ៤)

គឺ សុសំវុតនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងសង្រួម​ដោយល្អអង្គុយនៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ បរិមណ្ឌលវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៧) (vin.vbu.sk.07 | ភាគ ៤)

គឺ ឱក្ខិត្តចក្ខុគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមានភ្នែក​សំឡឹង​ចុះ ដើរ​ទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ បរិមណ្ឌលវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៨) (vin.vbu.sk.08 | ភាគ ៤)

គឺ ឱក្ខិត្តចក្ខុនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមានភ្នែក​សំឡឹង​ចុះ អង្គុយនៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ បរិមណ្ឌលវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៩) (vin.vbu.sk.09 | ភាគ ៤)

គឺ នឧក្ខិត្តកគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនបានសើយ​ចីវរ ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ បរិមណ្ឌលវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១០) (vin.vbu.sk.10 | ភាគ ៤)

គឺ នឧក្ខិត្តកនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនសើយ​ចីវរ អង្គុយនៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ (ទី២)

ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ

(សេក្ខិយ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១ (១១)) (vin.vbu.sk.11 | ភាគ ៤)

គឺ នឧជ្ជគ្ឃិកគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនសើចខ្លាំង ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ សិក្ខាបទ ទី២ (១២)) (vin.vbu.sk.12 | ភាគ ៤)

គឺ នឧជ្ជគ្ឃិកនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនសើចខ្លាំង អង្គុយនៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៣ (១៣)) (vin.vbu.sk.13 | ភាគ ៤)

គឺ អប្បសទ្ទគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងនិយាយ​សំដីតិច ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៤ (១៤)) (vin.vbu.sk.14 | ភាគ ៤)

គឺ អប្បសទ្ទនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងនិយាយ​សំដីតិច អង្គុយនៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៥ (១៥)) (vin.vbu.sk.15 | ភាគ ៤)

គឺ នកាយប្បចាលកគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនគ្រលែងកាយ ​ ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៦ (១៦)) (vin.vbu.sk.16 | ភាគ ៤)

គឺ នកាយប្បចាលកនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនគ្រលែងកាយ អង្គុយនៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៧ (១៧)) (vin.vbu.sk.17 | ភាគ ៤)

គឺ នពាហុប្បចាលកគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនបង់បោយ ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៨ (១៨)) (vin.vbu.sk.18 | ភាគ ៤)

គឺ នពាហុប្បចាលកនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនឆ្កាដៃ អង្គុយនៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៩ (១៩)) (vin.vbu.sk.19 | ភាគ ៤)

គឺ នសីសប្បចាលកគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនបានគ្រលែង​ក្បាល ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១០ (២០)) (vin.vbu.sk.20 | ភាគ ៤)

គឺ នសីសប្បចាលកនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនគ្រលែង​ក្បាល អង្គុយ​នៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

ខម្ភកតវគ្គ (ទី៣)

ខម្ភកតវគ្គ

(សេក្ខិយ ខម្ភកតវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១ (២១)) (vin.vbu.sk.21 | ភាគ ៤)

គឺ នក្ខម្ភកតគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិន (យកដៃ) ស្ទឹមចង្កេះ ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ខម្ភកតវគ្គ សិក្ខាបទ ទី២ (២២)) (vin.vbu.sk.22 | ភាគ ៤)

គឺ នក្ខម្ភកតនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិន (យកដៃ) ស្ទឹមចង្កេះ អង្គុយនៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ខម្ភកតវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៣ (២៣)) (vin.vbu.sk.23 | ភាគ ៤)

គឺ នឱគុណ្ឋិតគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនទទូរក្បាល ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ខម្ភកតវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៤ (២៤)) (vin.vbu.sk.24 | ភាគ ៤)

គឺ នឱគុណ្ឋិតនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនទទូរក្បាល អង្គុយនៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ខម្ភកតវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៥ (២៥)) (vin.vbu.sk.25 | ភាគ ៤)

គឺ នឧក្កុដិកគមន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនចំអើតជើង ហើយ​ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

(សេក្ខិយ ខម្ភកតវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៦ (២៦)) (vin.vbu.sk.26 | ភាគ ៤)

គឺ នបល្លត្ថិកនិសីទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនអង្គុយ​ត្របោម​ក្បាលជង្គង់ ក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

ភោជនប្បដិសំយុត្ត

(សេក្ខិយ ខម្ភកតវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៧ (២៧)) (vin.vbu.sk.27 | ភាគ ៤)

គឺ សក្កច្ចបិណ្ឌបាតបដិគ្គហណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងទទួល​អាហារ​បិណ្ឌបាត​ដោយគោរព។

 

(សេក្ខិយ ខម្ភកតវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៨ (២៨)) (vin.vbu.sk.28 | ភាគ ៤)

គឺ បត្តសញ្ញីបដិគ្គហណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងសំគាល់​ក្នុងបាត្រ ហើយទទួល​​បិណ្ឌបាត​។

 

(សេក្ខិយ ខម្ភកតវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៩ (២៩)) (vin.vbu.sk.29 | ភាគ ៤)

គឺ សមសូបកបដិគ្គហណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងទទួល​បិណ្ឌបាតឲ្យ​ល្មម​គ្នា​នឹងសម្ល​។

 

(សេក្ខិយ ខម្ភកតវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១០ (៣០)) (vin.vbu.sk.30 | ភាគ ៤)

គឺ សមតិគ្គិកបដិគ្គហណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងទទួល​បិណ្ឌបាតឲ្យស្មើ​ត្រឹម​កណ្តាប់​មាត់បាត្រ។

 

សក្កច្ចវគ្គ (ទី៤)

សក្កច្ចវគ្គ

(សេក្ខិយ សក្កច្ចវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១ (៣១)) (vin.vbu.sk.31 | ភាគ ៤)

គឺ សក្កច្ចបិណ្ឌបាតភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងឆាន់បិណ្ឌបាតដោយ​គោរព។

 

(សេក្ខិយ សក្កច្ចវគ្គ សិក្ខាបទ ទី២ (៣២)) (vin.vbu.sk.32 | ភាគ ៤)

គឺ បត្តសញ្ញីបិណ្ឌបាតភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងសំគាល់​តែក្នុងបាត្រ​ឆាន់​បិណ្ឌបាត។

 

(សេក្ខិយ សក្កច្ចវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៣ (៣៣)) (vin.vbu.sk.33 | ភាគ ៤)

គឺ សប្បទានបិណ្ឌបាតភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងឆាន់​បិណ្ឌបាតវាច​ឲ្យ​ស្មើ។

 

(សេក្ខិយ សក្កច្ចវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៤ (៣៤)) (vin.vbu.sk.34 | ភាគ ៤)

គឺ សមសូបកបិណ្ឌបាតភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងឆាន់​បិណ្ឌបាត​ឲ្យល្មម​គ្នានឹងសម្ល។

 

(សេក្ខិយ សក្កច្ចវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៥ (៣៥)) (vin.vbu.sk.35 | ភាគ ៤)

គឺ នថូបិកតោមទ្ទនភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនបាន​ច្រម​ត្រង់កំពូល​បាយ ហើយឆាន់​បិណ្ឌបាត។

 

(សេក្ខិយ សក្កច្ចវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៦ (៣៦)) (vin.vbu.sk.36 | ភាគ ៤)

គឺ សូបព្យញ្ជនោទនបដិច្ឆាទន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនកកាយ​បាយលុប​សម្ល ឬម្ហូប ព្រោះអាស្រ័យ​សេចក្តី​ល្មោភច្រើន។

 

(សេក្ខិយ សក្កច្ចវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៧ (៣៧)) (vin.vbu.sk.37 | ភាគ ៤)

គឺ សូបោទនវិញ្ញត្តិ៖ ភិក្ខុគួរ​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​ឥតមាន​ជម្ងឺ នឹងមិនបានសូម​សម្ល ឬបាយ ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ខ្លួន​ ហើយឆាន់។

 

(សេក្ខិយ សក្កច្ចវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៨ (៣៨)) (vin.vbu.sk.38 | ភាគ ៤)

គឺ ឧជ្ឈានសញ្ញីបត្តោលោកន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនប្រុងលើកទោស ហើយសំឡឹង​មើល​បាត្រពួកភិក្ខុដទៃ។

 

(សេក្ខិយ សក្កច្ចវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៩ (៣៩)) (vin.vbu.sk.39 | ភាគ ៤)

គឺ នាតិមហន្តកពឡករណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិនធ្វើពំនូតបាយ​ឲ្យធំពេក។

 

(សេក្ខិយ សក្កច្ចវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១០ (៤០)) (vin.vbu.sk.40 | ភាគ ៤)

គឺ បរិមណ្ឌលអាលោបករណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងធ្វើពំនូតបាយ​ឲ្យជា​បរិមណ្ឌល គឺឲ្យមូល។

 

កពឡវគ្គ (ទី៥)

កពឡវគ្គ

(សេក្ខិយ កពឡវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១ (៤១)) (vin.vbu.sk.41 | ភាគ ៤)

គឺ នអនាហដទ្វារវិវរណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា កាលពំនូតបាយ​មិនទាន់​មកដល់ អញ​នឹងមិនបើទ្វារមាត់ចាំ។

 

(សេក្ខិយ កពឡវគ្គ សិក្ខាបទ ទី២ (៤២)) (vin.vbu.sk.42 | ភាគ ៤)

គឺ នសព្វហត្ថបក្ខិបន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​កាលឆាន់បាយ​ ​នឹងមិនញាត់​(ម្រាម)ដៃទាំងអស់​ចូលទៅក្នុង​មាត់។

 

(សេក្ខិយ កពឡវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៣ (៤៣)) (vin.vbu.sk.43 | ភាគ ៤)

គឺ នសកពឡព្យាហរណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹងមិន​និយាយ​ទាំងពំនូត​បាយ​នៅក្នុងមាត់។

 

(សេក្ខិយ កពឡវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៤ (៤៤)) (vin.vbu.sk.44 | ភាគ ៤)

គឺ នបិណ្ឌុក្ខេបកភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹង​មិនឆាន់​បោះដុំបាយ​(ទៅក្នុងមាត់)។

 

(សេក្ខិយ កពឡវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៥ (៤៥)) (vin.vbu.sk.45 | ភាគ ៤)

គឺ នកពឡាវច្ឆេទក៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹង​មិនឆាន់​កាត់​ពំនូតបាយ។

 

(សេក្ខិយ កពឡវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៦ (៤៦)) (vin.vbu.sk.46 | ភាគ ៤)

គឺ នអវគណ្ឌការភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹង​មិនឆាន់បៀម​ពំនូតបាយក្នុងថ្ពាល់។

 

(សេក្ខិយ កពឡវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៦ (៤៦)) (vin.vbu.sk.47 | ភាគ ៤)

គឺ នហត្ថនិទ្ធុនកភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹង​មិនឆាន់​រលាស់ដៃ។

 

(សេក្ខិយ កពឡវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៨ (៤៨)) (vin.vbu.sk.48 | ភាគ ៤)

គឺ នសិដ្ឋាវការកភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹង​មិនឆាន់គ្រាប់​បាយឲ្យជ្រុះរោយរាយ។

 

(សេក្ខិយ កពឡវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៩ (៤៩)) (vin.vbu.sk.49 | ភាគ ៤)

គឺ នជិវ្ហានិច្ឆារកភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹង​មិនឆាន់លៀនអណ្តាត។

 

(សេក្ខិយ កពឡវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១០ (៥០)) (vin.vbu.sk.50 | ភាគ ៤)

គឺ នចបុចបុការកភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹង​មិនឆាន់ធ្វើសំឡេង​ឲ្យឮផ្ចប់ៗ។

 

សុរុសុរុវគ្គ (ទី៦)

សុរុសុរុវគ្គ

(សេក្ខិយ សុរុសុរុវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១ (៥១)) (vin.vbu.sk.51 | ភាគ ៤)

គឺ នសុរុសុរុការកភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹង​មិនបានឆាន់ធ្វើសំឡេង​ឲ្យឮគ្រូកៗ។

 

(សេក្ខិយ សុរុសុរុវគ្គ សិក្ខាបទ ទី២ (៥២)) (vin.vbu.sk.52 | ភាគ ៤)

គឺ នហត្ថនិល្លេហកភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹង​មិនឆាន់លិទ្ធដៃ។

 

(សេក្ខិយ សុរុសុរុវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៣ (៥៣)) (vin.vbu.sk.53 | ភាគ ៤)

គឺ នបត្តនិល្លេហកភុញ្ជន៖ ភិក្ខុមិនត្រូវឆាន់លិទ្ធបាត្រទេ។ ភិក្ខុណាអាស្រ័យ​សេចក្តី​មិនអើពើ ហើយឆាន់លិទ្ធបាត្រ ត្រូវអាបត្តិ​ទុក្កដ។

 

(សេក្ខិយ សុរុសុរុវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៤ (៥៤)) (vin.vbu.sk.54 | ភាគ ៤)

គឺ នឱដ្ឋនិល្លេហកភុញ្ជន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តីសិក្សាថា អញ​នឹង​មិនឆាន់លិទ្ធបបូរមាត់។

 

(សេក្ខិយ សុរុសុរុវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៥ (៥៥)) (vin.vbu.sk.55 | ភាគ ៤)

គឺ នសាមិសបដិគ្គហណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញមានដៃ​ប្រឡាក់​ដោយអាមិសៈ នឹងមិន​ទទួល​ភាជនៈទឹក​សម្រាប់ឆាន់។

 

(សេក្ខិយ សុរុសុរុវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៦ (៥៦)) (vin.vbu.sk.56 | ភាគ ៤)

គឺ នសសិដ្ឋកឆឌ្ឌន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនចាក់ទឹក​លាងបាត្រ​ទាំង​គ្រាប់បាយ​ទៅក្នុងចន្លោះ​ផ្ទះ។

 

ធម្មទេសនាបដិសំយុត្ត

(សេក្ខិយ សុរុសុរុវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៧ (៥៧)) (vin.vbu.sk.57 | ភាគ ៤)

គឺ នឆត្តបាណិទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​គ្មានជម្ងឺ​មាន​ឆត្រ​នៅ​​ក្នុងដៃ។

 

(សេក្ខិយ សុរុសុរុវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៨ (៥៨)) (vin.vbu.sk.58 | ភាគ ៤)

គឺ នទណ្ឌបាណិទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺ​មានដំបង​នៅ​​ក្នុងដៃ។

 

(សេក្ខិយ សុរុសុរុវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៩ (៥៩)) (vin.vbu.sk.59 | ភាគ ៤)

គឺ នសត្ថបាណិទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺ​មានគ្រឿងសស្ត្រា​នៅ​​ក្នុងដៃ។

 

(សេក្ខិយ សុរុសុរុវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១០ (៦០)) (vin.vbu.sk.60 | ភាគ ៤)

គឺ នអាវុធបាណិទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺ​មានគ្រឿងអាវុធ​នៅ​​ក្នុងដៃ។

 

បាទុកាវគ្គ (ទី៧)

បាទុកាវគ្គ

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១ (៦១)) (vin.vbu.sk.61 | ភាគ ៤)

គឺ នបាទុការុឡ្ហទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺពាក់ទ្រនាប់ជើង។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី២ (៦២)) (vin.vbu.sk.62 | ភាគ ៤)

គឺ នឧបាហនទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺ​ពាក់ស្បែកជើង។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៣ (៦៣)) (vin.vbu.sk.63 | ភាគ ៤)

គឺ នយានគតទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺ​នៅលើយានទេ។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៤ (៦៤)) (vin.vbu.sk.64 | ភាគ ៤)

គឺ នសយនគតទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺ​នៅលើដំណេក។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៥ (៦៥)) (vin.vbu.sk.65 | ភាគ ៤)

គឺ នបល្លត្ថិកទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺអង្គុយត្របោមក្បាលជង្គង់។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៦ (៦៦)) (vin.vbu.sk.66 | ភាគ ៤)

គឺ នវេដ្ឋិតសីសទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺ​ជួតក្បាល។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៧ (៦៧)) (vin.vbu.sk.67 | ភាគ ៤)

គឺ នឱគុណ្ឋិតសីសទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺ​ទទូរក្បាល។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៨ (៦៨)) (vin.vbu.sk.68 | ភាគ ៤)

គឺ នឆមាទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិន​អង្គុយផ្ទាល់​នឹងផែនដី ហើយសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺអង្គុយ​នៅលើ​អាសនៈ។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី៩ (៦៩)) (vin.vbu.sk.69 | ភាគ ៤)

គឺ ននីចាសនទេសន៖ ភិក្ខុគប្បីធ្វើ​សេចក្តី​សិក្សាថា អញ​នឹងមិនអង្គុយ​លើ​អាសនៈទាប ហើយសំដែងធម៌​ដល់​មនុស្សគ្មានជម្ងឺ​អង្គុយលើ​អាសនៈ​ខ្ពស់។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១០ (៧០)) (vin.vbu.sk.70 | ភាគ ៤)

គឺ នឋិតទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនឈរសំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺដែលអង្គុយ។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១១ (៧១)) (vin.vbu.sk.71 | ភាគ ៤)

គឺ នបច្ឆតោទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនដើរ​ខាងក្រោយ សំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺដើរខាងមុខ។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១២ (៧២)) (vin.vbu.sk.72 | ភាគ ៤)

គឺ នឧប្បថទេសន៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញនឹងមិនដើរក្រៅផ្លូវ សំដែង​ធម៌​ដល់​មនុស្ស​​គ្មាន​ជម្ងឺដើរតាមផ្លូវ។

 

បកិណ្ណកៈ

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១៣ (៧៣)) (vin.vbu.sk.73 | ភាគ ៤)

គឺ នឋិតករណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញគ្មានជម្ងឺ នឹងមិនឈរ​បន្ទោបង់​ឧច្ចារៈ ឬបស្សាវៈ។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១៤ (៧៤)) (vin.vbu.sk.74 | ភាគ ៤)

គឺ នហរិតករណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើសេចក្តីសិក្សាថា អញគ្មានជម្ងឺ នឹងមិន​បន្ទោបង់​ឧច្ចារៈ ឬបស្សាវៈ ឬស្តោះទឹកមាត់​លើស្មៅស្រស់ ឬឈើស្រស់។

 

(សេក្ខិយ បាទុកាវគ្គ សិក្ខាបទ ទី១៥ (៧៥)) (vin.vbu.sk.75 | ភាគ ៤)

គឺ នឧទកករណ៖ ភិក្ខុគប្បី​ធ្វើ​សេចក្តី​សិក្សាថា អញគ្មានជម្ងឺ នឹងមិន​បន្ទោបង់​ឧច្ចារៈ ឬបស្សាវៈ ឬស្តោះ​ទឹកមាត់​ដាក់លើទឹក។

 

«សេក្ខិយវត្តទាំង​៧៥​សិក្ខាបទ​(នេះ) ព្រះគោតម​ដ៏មានយស ជាទេវតា​ក្រៃលែង​ជាងទេវតា បានបញ្ញត្តហើយ ដើម្បី​ឲ្យពួក​សាវក​សិក្សាតាម។ បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ​ទាំងឡាយ វត្តដែលគប្បីសិក្សា​ទាំងឡាយ ខ្ញុំបាន​សំដែង​ឡើងហើយ។ ខ្ញុំសូមសួរ​អស់លោក​ដ៏មានអាយុ​ក្នុងសេក្ខិយវត្តទាំងនោះ លោកទាំងឡាយ​បរិសុទ្ធ​ហើយឬ ខ្ញុំសួរជាគំរប់​ពីរដងផង លោកទាំងឡាយជាអ្នក​បរិសុទ្ធ​ហើយឬ ខ្ញុំសួរជាគំរប់បីដងផង លោកទាំងឡាយ​ជាអ្នកបរិសុទ្ធ​ហើយឬ អស់លោក​ដ៏មានអាយុ​ជាអ្នកបរិសុទ្ធ​ក្នុងសេក្ខិយវត្ត​ទាំងនេះ​ហើយ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​អស់​លោកស្ងៀមនៅ។ ខ្ញុំ​សូមចាំទុក​នូវ​សេចក្តី បរិសុទ្ធ​នេះ ដោយអាការ​ស្ងៀមនៅ​យ៉ាងនេះ។»

អធិករណសមថៈ ទីបំផុត (ភិក្ខុនីវិភង្គ)

សង្ខេប

«បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ធម៌សម្រាប់រម្ងាប់​នូវអធិករណ៍​ទាំងឡាយ​៧នេះឯង តែងមកកាន់ឧទ្ទេស។» ៧ ដូចជាព្រះភិក្ខុសង្ឃ នៅក្នុងមហាវិភង្គ

អធិករណសមថៈ ទីបំផុត (vin.vbi.ad | ភាគ ៥)

«សង្ឃត្រូវឲ្យសម្មុខាវិន័យ ឲ្យសតិវិន័យ ឲ្យអមូឡ្ហវិន័យ សង្ឃ​ត្រូវធ្វើ​បដិញ្ញាតករណៈ ត្រូវធ្វើយេភុយ្យសិកា ត្រូវធ្វើតស្សបាបិយសិកា ត្រូវធ្វើ​តិណវត្ថារក ដើម្បី​រម្ងាប់ គឺផ្សះផ្សានូវអធិករណ៍ទាំង​ឡាយដែលកើតឡើងហើយៗ។»

 

«បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ធម៌ទាំងឡាយឈ្មោះ​អធិករណសមថៈ​ទាំង៧ ខ្ញុំសំដែង​ឡើង​ហើយ។ ខ្ញុំសូមសួរលោកម្ចាស់ទាំងឡាយក្នុងធម៌ទាំងនោះ លោក​ទាំងឡាយជាអ្នក​បរិសុទ្ធ​ហើយឬ។ ខ្ញុំសួរអស់វារៈជាគំរប់ពីរដងផង លោក​ទាំងឡាយជាអ្នក​បរិសុទ្ធហើយឬ។ ខ្ញុំសួរអស់វារៈជាគំរប់បីដងផង លោក​ទាំងឡាយជាអ្នក​បរិសុទ្ធហើយឬ។ លោកម្ចាស់ទាំងឡាយ​បរិសុទ្ធ​ក្នុងធម៌ទាំងនេះហើយ ហេតុនោះ បានជា​ស្ងៀមនៅ។ ខ្ញុំសូមចាំ​ទុកនូវ​រឿងនេះ ដោយអាការស្ងៀមនៅយ៉ាងនេះ។»

«បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ និទានខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ អាបត្តិបារាជិក៤ ខ្ញុំសំដែង​ឡើងហើយ អាបត្តិសង្ឃាទិសេស១៣ ខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ អនិយតសិក្ខាបទ២ ខ្ញុំសំដែង​ឡើងហើយ អាបត្តិនិស្សគ្គិយបាចិត្តិយ៣០ ខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ អាបត្តិបាចិត្តិយ៩២ ខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ អាបត្តិបាដិទេសនីយៈ៤ ខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ សេក្ខិយវត្ត ខ្ញុំសំដែងឡើងហើយ ធម៌សម្រាប់​រម្ងាប់អធិករណៈ​មាន៧យ៉ាង ខ្ញុំក៏សំដែងឡើងហើយ។ សិក្ខាបទ​មានប្រមាណ​ប៉ុណ្ណេះ របស់ព្រះដ៏​មានព្រះភាគ​នោះ មកហើយ​ក្នុងសុត្តៈ (មាតិកា) រាប់បញ្ចូល​ហើយ​ក្នុង​សុត្តៈ តែងមកកាន់​ឧទ្ទេស (គឹ​ការសំដែង​បាតិមោក្ខ) រាល់​កន្លះខែ។ អស់លោក​រាល់​អង្គ​គប្បីព្រមព្រៀងគ្នា គប្បីរីករាយរកគ្នា កុំវិវាទគ្នា គប្បីសិក្សា​ក្នុងសិក្ខាបទ​ទាំងនោះទៅហោង។»



km/tipitaka/vin/vbu/index.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2024/01/29 07:09 និពន្ឋដោយ Johann